Mag-log inจอมทัพนั่งอยู่ในห้องทำงานที่กรุงเทพ ชายหนุ่มมองไปที่โทรศัพท์อยู่หลายครั้งและกำลังคิดว่าจะโทรไปถามผู้จัดการโรงแรมดีไหมว่าเมื่อคืนเฌอลินน์ออกไปดื่มจนเมาอีกหรือเปล่า
แต่แล้วสายจากผู้จัดการโรงแรมก็ดังขึ้นมาก่อนที่เขาจะกดโทรออก
“เมื่อคืนคุณเฌอลินน์ออกไปดื่มอีกไหม”
“เมื่อคืนเธอออกไปกับผู้ชายคนเดิมค่ะ แต่ไม่ได้เมาอย่างคืนแรก”
“รู้มั้ยว่าเป็นเพื่อนของเธอหรือเพิ่งมารู้จักกันที่นี่” เขาถามอย่างเป็นกังวล
“ไม่น่าจะใช่เพื่อนเธอนะคะ เท่าที่พนักงานจำได้เขาเป็นนักท่องเที่ยวต่างชาติ ค่อนข้างมีชื่อเสียงในทางไม่ค่อยดีเท่าไหร่คะ”
“ชื่อเสียงไม่ค่อยดีแบบไหนบอกผมให้ละเอียดหน่อย”
“คือเขาค่อนข้างเจ้าชู้ค่ะ คบผู้หญิงแบบวันไนท์สแตนด์ แต่โชคดีที่คุณเฌอลินน์ไม่ได้พาเขามาค้างด้วย ถึงเธอจะเมาแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรเสื่อมเสียค่ะ”
“แล้ววันนี้เธอออกไปไหนหรือเปล่า”
“วันนี้เธอไปดำน้ำค่ะ แต่ผู้ชายคนนั้นก็ตามไปด้วย ดูเหมือนเธอกับเขาจะสนิทกันมากเลยค่ะ”
ฟังถึงตรงนี้จอมทัพก็รู้สึกเป็นห่วงเพราะเขาเป็นคนแนะทำให้เธอไปเที่ยวที่นั่นแล้วยังรับปากยายพิกุลไว้แล้วว่าจะช่วยดูแลเธอ
“ขอบใจนะ”
จอมทัพวางสาย เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาบอกตัวเองว่าที่ต้องลงไปจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง ก็เพราะเขารับปากคุณยายพิกุลไว้ และในฐานะผู้ใหญ่ เขาต้องสั่งสอนเด็กดื้อคนนี้ให้รู้ว่าโลกของผู้ใหญ่มันอันตรายแค่ไหน
เวลาห้าโมงเย็นจอมทัพก็มาถึงโรงแรมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พนักงานต่างพากันตกใจที่เห็นเขามาที่นี่โดยไม่แจ้งไว้ล่วงหน้า
“เฌอลินน์อยู่ที่ไหน” จอมทัพถามผู้จัดการที่รีบวิ่งเข้ามาต้อนรับ
“คุณเฌอลินน์เพิ่งกลับมาจากดำน้ำเมื่อชั่วโมงที่แล้ว ตอนนี้เธอพักผ่อนอยู่ที่พูลวิลล่าค่ะ ให้ฉันไปตามเธอให้ไหมคะ”
จอมทัพไม่พูดอะไรต่อ เขาก้าวยาวๆ ตรงไปยังห้องพูลวิลล่า เขาใช้คีย์การ์ดสำรองแตะเปิดประตูเข้าไปโดยไม่เคาะประตู
ภายในห้องพักว่างเปล่าแต่ลมเย็นจากทะเลเข้ามาปะทะตัวทำให้เขาเดาได้ว่าตอนนี้หญิงสาวสาวน่าจะออกไปที่สระว่ายน้ำ
เขาเดินออกมาก็เห็นเฌอลินน์กำลังนอนอยู่บนเตียงอาบแดดโดยมีหมวกปีกกว้างใบใหญ่ปิดหน้าไว้ หญิงสาวใส่ชุดบิกินีสีส้มสดใสตัวจิ๋วที่เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่ม เอวคอดกิ่ว และสะโพกงอนงาม ผิวขาวเนียนจนเขาเผลอมองอยู่นาน
เสียงฝีเท้าหนักๆ ทำให้เฌอลินน์เอาหมวกออก เธอตาโตด้วยความตกใจเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของจอมทัพกำลังเดินมานั่งบนเตียงผ้าใบที่อยู่ข้างๆ
“อาจอม มาได้ยังไงคะเนี่ย” เฌอลินน์รีบลุกขึ้นนั่งแล้วถามด้วยความแปลกใจ
จอมทัพจ้องมองเรือนร่างในชุดบิกินีตัวจิ๋วแล้วลมหายใจของเขาสะดุดไปชั่วขณะ เรือนร่างของหญิงสาวมันสวยงามเกินกว่าที่เขาคาดคิดไว้มาก ชายหนุ่มพยายามควบคุมสติก่อนจะเริ่มบทสนทนา
“อามาได้ยังไงไม่ใช่เรื่องสำคัญ แต่ทำไมหนูเฌอถึงทำตัวแบบนี้” น้ำเสียงของจอมทัพเหมือนกับผู้ใหญ่ที่กำลังดุเด็กดื้อที่แอบทำอะไรผิด
“เฌอทำอะไรคะ เฌอก็แค่มาเที่ยวพักผ่อนปิดเทอม” เฌอลินน์ขมวดคิ้ว ทำหน้ามุ่ย
“พักผ่อนด้วยการดื่มเหล้าจนเมา ปิดเครื่องให้คุณยายเป็นห่วง แล้วยังปล่อยให้ผู้ชายแปลกหน้ามาส่งถึงหน้าห้องตอนตีสองเนี่ยนะ” จอมทัพพูดเสียงเข้ม
“แล้วยังไงคะ เขาก็แค่มาส่ง เฌอไม่ได้พาเขาเข้าห้องสักหน่อย คุณอาจะมาเดือดร้อนอะไรด้วยคะ” เฌอลินน์หน้าเสียไปนิดเมื่อรู้ว่าเขาจับได้ แต่ความดื้อรั้นตามนิสัยก็ทำให้เธอไม่ยอมแพ้
“อาเดือดร้อนเพราะอารับปากคุณยายไว้ว่าจะดูแลหนูเฌอและที่สำคัญผู้ชายคนที่มาส่งมันเป็นพวกเสือผู้หญิง หวังฟันนักท่องเที่ยวไปเรื่อย”
“แต่เราไม่ได้มีอะไรเกินเลยนะ เราเป็นแค่เพื่อนกัน”
“ผู้ชายที่เจอกันตอนเมา มันไว้ใจไม่ได้หรอกนะ มันหวังจะนอนกับผู้หญิงไปเรื่อย”
“แล้วยังไงคะ เฌอไม่ใช่เด็กแล้วนะ ผู้ชายเขาจะหวังอะไรเฌอก็รู้ และเฌอก็โตพอจะตัดสินใจเองได้” หญิงสาวเถียงคอเป็นเอ็นเฌอลินน์ไม่ชอบให้เขามาพูดเหมือนกับเธอไม่รู้อะไรเลย
“รู้เหรอ เด็กอายุยี่สิบที่ยังเรียนไม่จบเนี่ยนะรู้ทันผู้ชาย อย่าทำตัวแก่แดดไปหน่อยเลยหนูเฌอ เธอตามโลกไม่ทันหรอก” จอมทัพหัวเราะในลำคอ
คำว่า แก่แดด และการถูกมองว่าเป็นเด็กทำให้เฌอลินน์โมโหและอยากเอาชนะ
“เฌอไม่ได้แก่แดดค่ะอาจอม เฌอแค่ใช้ชีวิตเหมือนวัยรุ่นทั่วไป ที่อังกฤษเพื่อนเฌอทุกคนเขามีแฟน และเขาก็นอนกับแฟนกันหมดแล้ว” เฌอลินน์ยิ้ม ดวงตากลมโตมองจอมทัพอย่างท้าทาย หญิงสาวยืนขึ้นแล้วเดินเข้ามาใกล้แล้วจอมทัพก็ลุกขึ้นตาม
สายตามองส่วนโค้งส่วนเว้าอย่างเต็มตา อกอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ กลิ่นหอมอ่อนเธอโชยเตะจมูกกระตุ้นอารมณ์ชายหนุ่ม จนเขาพยายามเบือนหน้าหนี
“นั่นมันที่อังกฤษ ไม่ใช่ที่นี่ และหนูเฌอก็ยังเรียนไม่จบ”
“จะที่ไหนมันก็เหมือนกันนั่นแหละค่ะอาจอม อารู้มั้ยที่เฌอบินกลับมาเมืองไทยซัมเมอร์นี้ ก็เพราะอยู่ที่นู่นเฌอทำไม่ได้ เพราะแม่คอยจับตาอยู่ตลอด เฌอก็เลยเลือกจะมาหาประสบการณ์ที่นี่” เฌอลินน์กอดอกประกาศถึงความตั้งใจของตนเองที่บินมาเมืองไทย
จอมทัพขมวดคิ้วแน่น ไม่พอใจที่หญิงสาวพูดว่าจะมาหาประสบการณ์ชายหนุ่มจ้องหน้าเธอด้วยสายตาดุดันแต่ภายในใจกลับมีหลากหลายอารมณ์ซ่อนอยู่ในนั้น
“หาประสบการณ์งั้นเหรอหนูเฌอ อย่าบอกนะว่าที่ไปดื่มจนเมาและยอมให้ผู้ชายมาส่ง เพราะเธออยากจะหาคู่นอน” จอมทัพถามออกมาตรงๆ เขาเองก็อยากจะรู้ว่ามันใช่อย่างที่คิดไหม
“ใช่ค่ะ” เฌอลินน์ตอบสวนกลับทันทีโดยไม่ลังเล แม้ในใจจะแอบตื่นเต้นกับคำพูดของตัวเอง
“อาไม่อยากจะเชื่อว่าหนูเฌอจะคิดแบบนี้”
“เชื่อเถอะค่ะ เฌอตั้งใจมาหาประสบการณ์เรื่องอย่างว่าช่วงซัมเมอร์นี้ และเฌอก็ไม่ได้ทำเล่นๆ นะคะ เฌอเตรียมตัวมาอย่างดี เฌอฉีดยาคุมกำเนิดมาจากอังกฤษแล้วด้วยค่ะ”
คำตอบของเฌอลินน์ทำให้จอมทัพถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างหนัก เขาไม่อยากเชื่อหูตัวเองว่าเด็กสาวตัวเล็กๆ ที่เขาเคยเห็นมาตั้งแต่เด็ก จะกล้าพูดเรื่องแบบนี้ออกมาอย่างหน้าตาเฉย ความกล้าและความดื้อรั้นของเธอเกินขอบเขตที่เขาจะรับมือได้ด้วยวิธีปกติแล้ว
“หนูเฌอกำลังล้ออาเล่นใช่ไหม”
“เฌอพูดจริงค่ะ”
“อาว่าหนูเปลี่ยนความคิดเถอะนะ ถ้าคุณยายรู้ว่าหนูทำแบบนี้ท่านจะเสียใจแค่ไหน” จอมทัพเอาคุณยายมาอ้างเพราะลำพังเขาเองคงไม่มีอำนาจอะไรไปสั่งเธอ
“เฌอรู้ว่าท่านต้องเสียใจ และคิดว่าคงไม่อาเรื่องนี้ไปฟ้องท่านหรอกใช่ไหมล่ะ”
“มันก็ไม่แน่นะ หนูเฌอทำผิดหลายอย่าง”
“ผิดอะไรคะ” เฌอลินน์ถามตาใส่เพราะเธอแค่ดื่มจนเมาซึ่งมันก็เป็นเรื่องที่ใครเขาก็ทำกัน
“ก็ผิดที่หลอกคุณยาย หลอกอาว่ามาเที่ยวกับเพื่อนแต่เอาเข้าจริงๆ ก็มาคนเดียว”
“เฌอไม่ได้หลอกนะคะ ตอนแรกนิวก็มากับเฌอแต่ตอนที่กำลังจะไปสนามบินแฟนของนิวเข้าโรงพยาบาล”
สี่วันต่อมารถยนต์คันหรูของจอมทัพเลี้ยวเข้าจอดหน้าบ้านสวนของยายพิกุล เฌอลินน์หันมองหน้าจอมทัพอย่างไม่ค่อยมั่นใจ“อย่ากังวลไปเลย อาว่ายายจะเข้าใจเราสองคน”“ถ้ายายไม่ยอมล่ะคะ”“เราต้องลองคุยก่อนครับ ยิ่งคิดไปเองก็จะยิ่งเครียดนะครับ”“ค่ะอาจอม” หญิงสาวยิ้มก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ“ยายขา....เฌอกลับมาแล้วค่ะ”ยายพิกุลเดินออกมาจากครัวใต้ถุนบ้านพร้อมผ้ากันเปื้อนที่ยังไม่ทันปลดออก ก่อนจะดึงหลานสาวเข้ามากอดด้วยความคิดถึง“กลับมาแล้วเหรอลูก เที่ยวสนุกไหม”“เฌอไปทำงานนะคะไม่ได้ไปเที่ยวสักหน่อย”“ก็ยายเห็นรูปที่หนูเฌอส่งมามีแต่รูปไปเที่ยวยายก็นึกว่าไปเที่ยว” คุณยายพิพุลพูดแล้วหัวเราะก่อนจะพากันเดินไปนั่งที่แคร่ใต้ถุนบ้าน“ก็ตอนทำงานเฌอไม่ได้ถ่ายรูปนี่คะ ไม่เชื่อถามอาจอมดูเลย”“สวัสดีครับยาย”“แล้วนี่ได้ทำงานหรือได้เที่ยวกันแน่ตาจอม”“ได้ทำงานจริงๆ ครับยาย แต่พอเสร็จก็พาไปเที่ยว”“แล้วของฝากทำไมเยอะขนาดนั้นล่ะ”“เฌอเป็นคนเลือกเองค่ะ เฌอเห็นอะไรก็อยากซื้อเดี๋ยวเฌอจะแยกให้นะคะว่าอันไหนของยายอันไหนของพี่ลัดดา”“มากันเหนื่อยๆ จะกินข้าวกันเลยไหมล่ะ ยายทำกับข้าวเตรียมไว้แล้ว”“ก็ดีเหมือนกันค่ะ เฌอคิดถึงกั
น้ำหวานจากกุหลาบกอดสวยไหลรินเข้าสู่ปลายลิ้นร้อนของชายหนุ่มที่ดูดกินอย่างพอใจ จากนั้นก็ยืนแล้วมอบจูบให้เธออีกครั้ง ก่อนจะผละออก สองมือประคองใบหน้าหวานของเฌอลินน์แล้วมองอย่างรักใคร่“เฌอครับ อารักเฌอนะครับ เชื่อใจอานะว่าจากนี้อาจะทำทุกอย่างให้เราสองคนมีความสุข”“ค่ะอาจอม เฌอเชื่อใจอาจอม เฌอก็รักอาจอมเหมือนกันค่ะ”คำบอกรักแสนหวานของคู่รักต่างวัยดังก้องอยู่ในห้องน้ำ พวกเขาไม่รู้หรอกว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นแต่ในเมื่อตอนนี้ยังอยู่ด้วยกัน ก็ควรจะตักตวงความสุขให้ได้มากที่สุดจอมทัพจับให้เฌอลินน์หันหน้าเข้าหาผนังห้องน้ำ แล้วกดท่อนเอ็นร้อนลากไปบนกลีบกุหลาบดอกสวยและเกสรสวาทที่เพียงแค่เห็นก็แทบอยากจะกระโจนเข้าใส่“อื้มมม....อาจอม”หญิงสาวสะดุ้งเมื่อท่อนเอ็นสัมผัสกับเกสรเสียว ร่างกายเธอสั่นสะท้าน ประสบการณ์ในห้องน้ำกับสถานะแฟนจริงๆ ทำให้เลือดในกายของเฌอลินน์สูบฉีด ความเสียวมันมากขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ“คนเก่งไม่เกร็งนะครับ”ปากร้อนพรมจูบไปทั่วต้นคอและแผ่นหลังขาวเนียนฝ่า จอมทัพย่อตัวลงแล้วกดท่อนเอ็นร้อนเข้าไปในช่องทางรักที่คับแน่น“แน่นมากเฌอ อื้ม.....”ชายหนุ่มครางเสียงต่ำเมื่อท่งร้อนถูกตอดรัดจากร่อ
จอมทัพแอบยิ้มมุมปากเมื่อเห็นสีหน้าผิดหวังของเฌอลินน์ เขาจับมือหญิงสาวมากุมไว้ก่อนจะพูดต่อ“อย่าเพิ่งทำหน้าผิดหวังแบบนั้นสิครับเฌอ ที่อาบอกว่าอยากยกเลิกข้อตกลงแฟนปลอมๆ เพราะตอนนี้อาอยากจะเป็นแฟนของเฌอจริงๆ เฌอจะรังเกียจอาไหมจะยอมเป็นแฟนกับอาได้ไหม” จอมทัพพูดอย่างชัดเจนเพราะเขามั่นใจแล้วว่าเฌอลินน์คือคนที่เขาอยากจะใช้ชีวิตด้วยไปตลอด“เฌอไม่รู้ว่าอาจอมพูดออกมาจากความรู้สึกหรือพูดเพราะเห็นว่าเฌอผิดหวัง”“ทุกอย่างที่อาแสดงออกมามันยังไม่ชัดเจนอีกเหรอครับเฌอลินน์” เขาไล้ปลายนิ้วไปบนแก้มเนียนอย่างแผ่วอย่างอ่อนโยน“เฌอไม่รู้ว่าอาทำทุกอย่างตามความรู้สึกหรือแกล้งทำเพราะข้อตกลงบ้าๆ นั้น”“ต่อให้ตกลงกันแล้วถ้าอาไม่อยากทำก็ไม่มีใครบังคับอาได้หรอกครับ”“อาจะทำดีกับเฌอเพราะเห็นว่าเฌอเป็นหลานหรือเปล่าแบบว่าเกรงใจคุณยาย” หญิงสาวถามต่อเพราะเธออยากแน่ใจว่า“มันไม่ใช่แบบนั้นเลยครับเธอ อาอยากเป็นแฟนกับเฌอเพราะอามีความสุขที่ไดอยู่กับเฌอ แล้วเฌอล่ะครับมีคววามสุขไหม”“ค่ะ เฌอมีความสุข เฌอก็อยากเป็นแฟนจริงของอาจอม แต่เฌอกลัวค่ะ”“กลัวอะไรครับ”“กลัวหลายอย่างเลยค่ะ กลัวว่าพอกลับไปแล้วอาจอมก็จะลืมเฌอ กลัวอาจอมจะ
แล้วก็ถึงวันที่เฌอลินน์จะต้องเดินทางไปทำงานที่ประเทศลาวกับจอมทัพ คุณยายพิกุลเดินมาส่งหลานสาวที่รถของจอมทัพที่มาจอดรออยู่ก่อนแล้ว“อย่าไปทำให้อาจอมต้องเหนื่อยเพิ่มนะหนูเฌอ แล้วก็ตั้งใจช่วยงานอาจอมด้วยนะ” ยายพิกุลกำชับหลานสาว“ค่ะยาย เฌอสัญญาว่าจะตั้งใจช่วยงานอาจอมอย่างเต็มที่นะคะ” เฌอลินน์ให้สัญญาอย่างหนักแน่น“ตาจอมยายฝากดูแลหนูเฌอด้วยนะ สอนงานน้องด้วยแต่ถ้าหนูเฌอดื้อมากๆ ยายอนุญาตให้ดุได้เลยนะแล้ว”“ครับยาย ผมจะดูแลอย่างดีเลยครับ”“เฌอไปก่อนนะคะยายแล้วจะซื้อของมาฝากนะคะ”“ไปทำงานนะลูกไม่ได้ไปเที่ยว”“แต่เฌอว่าก็ต้องมีเวลาเที่ยวบ้าง ใช่ไหมคะอาจอม”“ก็พอมีเวลาอยู่ครับ”“อย่าตามใจกันให้มากนะตาจอม เดินทางปลอดภัยนะ”“ขอบคุณครับยายผมไปก่อนนะ”“ถึงแล้วเฌอจะโทรมาบอกนะคะยาย”“จ้ะลูก บุญรักษาพระคุ้มครองนะ”“ขอบคุณค่ะยาย” เฌอลินน์ไหว้คุณยายพิกุลแล้วสวมกอดจากนั้นก็เดินตามจอมทัพไปที่รถการเดินทางครั้งนี้เฌอลินน์ตื่นเต้นเป็นพิเศษเพราะนอกจากจะได้ไปเที่ยวยังได้ไปช่วยงานของจอมทัพอีกด้วยเข้าเย็นวันที่สองแล้วที่เฌอลินน์มาเวียงจันทร์กับจอมทัพ สองวันที่ผ่านมาเป็นโหมดของการทำงานที่จริงจัง จอมทัพใช้เวลาสำ
เมื่อคุณยายพิกุลและลัดดากลับไปแล้ว จอมทัพก็ลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียงก่อนจะหยิบไอแพดขึ้นมานั่งทำงานที่พอจะทำได้ในตอนนี้“อาจอมจะไปทำงานก็ได้นะคะ เฌอไม่เป็นอะไรมากแล้วค่ะ”“ไม่เป็นไรครับอาทำตรงนี้ก็ได้”“อาจอมไปนั่งทำที่โต๊ะกินข้าวก็ได้นะคะ นั่งตรงนี้ไม่ถนัด” เฌอลินน์ส่งยิ้มหวาน หญิงสาวรู้สึกอบอุ่นที่เห็นเขาอยู่ข้างๆ เวลาที่เธอไม่สบาย แต่ก็ไม่อยากให้เขาเสียงาน“อาไปนั่งตรงนู้นก็ได้ มีอะไรก็เรียกอานะ” จอมทัพลูบหัวด้วยความเอ็นดูผ่านไปเกือบชั่วโมง จอมทัพก็ขอตัวลงไปเอาของที่รถ เฌอลินน์ก็นั่งเล่นมือถืออยู่เงียบๆ แล้วเสียงเคาะประตูห้องพักก็ดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออก แต่คนที่เข้ามาไม่ใช่จอมทัพ หมอหรือพยาบาลอย่างที่คิดแต่เป็นเพื่อนสนิทอย่างณัฐฐาที่วันนี้มาพร้อมกับปรัชญา“เฌอ เป็นยังไงบ้าง” ณัฐฐารีบเดินเข้ามาข้างเตียงของเพื่อนโดยมีปรัชชาเดินอ้อมไปอีกฝั่ง“ดีขึ้นแล้วล่ะแกไม่น่าลำบากมาเยี่ยมเลยนะ”“ก็พี่ปรัชน่ะสิ ชวนฉันมาเยี่ยมแก”“ก็พี่เป็นห่วงนี่ครับ แล้วน้องเฌอเป็นยังไงบ้างครับ ยังมีไข้อยู่ไหม” ปรัชญาส่งช่อดอกลิลลี่สีขาวให้กับหญิงสาว“ขอบคุณนะคะพี่ปรัช ไม่น่าลำบากเลย”“ไม่เป็นไรครับ”
จอมทัพมาถึงโรงพยาบาลก็รีบตรงไปยังห้องพักของเฌอลินน์ทันที เมื่อไปถึงชายหนุ่มก็บอกให้พยาบาลออกไปรอข้างนอกก่อนแล้วเขาก็มานั่งจ้องหน้าหญิงสาวอยู่ใกล้ๆเขานึกขอบคุณความขี้ลืมของตนเองที่ลืมพาสปอร์ตไว้ที่บ้านจนต้องขับรถมาเอาเลยได้รู้ว่าเฌอลินน์ไม่สบายชายหนุ่มมองใบหน้าซีดเซียวแล้วก็รู้สึกสงสารถ้าหากจะต้องบินไปทำงานที่ลาวในวันพรุ่งนี้เย็น เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเดินออกมานอกห้องเพื่อโทรบอกเลขาว่าจะเลื่อนการเดินทางอย่างไม่มีกำหนดจากนั้นก็กลับเข้ามาในห้องผู้ป่วยอีกครั้ง“อาจอม เฌอนึกว่าอาจะไม่กลับมาแล้วนะคะ” หญิงสาวดีใจเมื่อเห็นเขาอีกครั้ง“เป็นยังไงบ้าง” เขาเดินมาใกล้เอามือแตะไปบนหน้าผากก่อนจะยิ้มแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง“เฌอว่าดีขึ้นแล้วค่ะ อาจอมทำไมไม่ใส่แมสก์คะ”“อาแข็งแรงไม่ติดหวัดเฌอง่ายๆ หรอกครับ แล้วอาก็ฉีดวัคซีนแล้ว”“แต่ฉีดแล้วก็ติดได้นะคะ” หญิงสาวเตือนด้วยความเป็นห่วง“อาจะนั่งห่างๆ ก็แล้วกันนะ เฌอกินข้าวหรือยัง”“ตอนที่อากลับไปบ้านพยาบาลเอาข้าวกับยาให้เฌอแล้วค่ะ อาจอมล่ะคะกินหรือยัง”“อากินขนมปังตอนขับรถมาแล้วครับ คืนนี้อาจ้างพยาบาลพิเศษให้นอนเฝ้าเฌอนะครับ เมื่อกี้น่าจะได้เจอกั







![พี่รหัสจอมซึนอ้อนรักหวานใจยัยซูเปอร์โมเดล [ nc 20+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)