ตอนที่ 5 เพื่อนใหม่และคืนที่สอง

 

สายของวันต่อมาหลังจากที่ออกกำลังกายเสร็จแล้วจอมทัพก็เดินกลับมาที่ห้อง เขาหยิบโทรศัพท์ที่ชาร์ตแบตทิ้งไว้ขึ้นมาดู คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเพราะมีสายที่ไม่ได้รับจากยายพี่กุลอยู่หลายสาย

ชายหนุ่มโทรออกทันทีเพราะถ้าไม่มีเรื่องด่วนท่านคงไม่โทรหาเขาหลายสายแบบนี้แน่ๆ

“สวัสดีครับยาย มีอะไรหรือเปล่าผมไปออกกำลังกายมาเลยได้ทันได้รับสาย” จอมทัพรีบถามด้วยความสงสัย

“ตาจอม ช่วยยายด้วย โทรหาหนูเฌอให้ยายที” ยายพิกุลพูดเสียงสั่น

“โทรหาหนูเฌอเหรอครับ” เขายิ่งสงสัยมากขึ้นว่าทำไมท่านถึงไม่โทรหาหลานสาวเอง

“คืออย่างนี้นะตาจอมเมื่อวานหนูเฌอไปถึงเกาะเต่าแล้ว เธอวางแผนไว้ว่าวันนี้จะไปดำน้ำยายเลยจะโทรไปเตือนให้ทาครีมกันแดดแต่โทรเท่าไหร่ก็โทรไม่ติดเลย ยายโทรหาหนูนิวเพื่อนที่ไปด้วยก็ไม่ยอมรับสาย นี่ยายก็ให้ลัดดาไลน์ไปก็ไม่ยอมอ่าน ยายไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า ยายเป็นห่วงเหลือเกิน”

“ไม่น่าจะมีอะไรนะครับยาย บางที่หนูเฌออาจจะออกไปดำน้ำแล้วก็ได้ ยายรอสักครู่นะครับเดี๋ยวผมจะให้พนักงานที่โรงแรมไปดูที่ห้อง ยายใจเย็นๆ ก่อนนะครับ”

“ยายรบกวนด้วยนะตาจอม”

จอมทัพวางสายแล้วเขาก็รีบโทรหาพนักงานทันที

“สวัสดีค่ะคุณจอมทัพ มีอะไรให้ฉันรับใช้คะ” ผู้จัดการโรงแรมรับสายเจ้านายที่นานๆ ครั้งจะโทรเข้ามา

“คุณผู้จัดการ ผมฝากให้ไปดูบ้านพักคุณเฌอลินน์หน่อยว่าเธอยังอยู่ที่นั่นหรือออกไปเที่ยวแล้ว”

“เธอยังไม่ได้ออกไปเที่ยวหรอกค่ะคุณจอมทัพ เมื่อคืนคุณเฌอลินน์ออกไปดื่มที่บาร์หน้าหาด แล้วเธอก็ค่อนข้างเมามาก เมื่อเช้าแม่บ้านบ้านจะไปทำความสะอาด เธอตื่นมาแล้วก็หลับต่อค่ะ”

“แล้วเพื่อนที่ไปกับเธอล่ะ”

“เธอมาคนเดียวนี่คะ แต่เมื่อคืนมีผู้ชายประคองมาส่งแล้วเขาก็กลับไป”

“มาคนเดียวเหรอ ผมว่าเธอไปกับเพื่อนนะ” เพราะก่อนจะมาเฌอลินน์บอกเขาเองว่ามากับเพื่อน

“เธอมาคนเดียวจริงๆ ค่ะ เธอยังให้เราช่วยถ่ายรูปให้เธอเลยนะคะ”

“ขอบคุณมาก ผมฝากคอยดูแลเธอให้ดีนะ”

“ได้ค่ะ” ผู้จัดการรีบรับปากเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เจ้านายฝากให้ดูแลแขกเป็นพิเศษและเขาก็เป็นคนโทรมาจองห้องพักด้วยตัวเอง

จอมทัพวางสายแล้วโทรศัพท์กลับไปหายายพิกุลอีกครั้ง

“ได้เรื่องยังไงบ้างล่ะตาจอม”

“หนูเฌอไม่เป็นอะไรครับ พอดีเมื่อคืนเธอนอนดึกไปหน่อย ตอนนี้กำลังหลับสบายอยู่โทรศัพท์คงแบตหมดครับ สบายใจได้เลย” เขาเลือกที่จะพูดไม่หมดเพราะกลัวยายพิกุลไม่สบายใจที่หลานสาวดื่มจนเมา

“ค่อยยังชั่วหน่อย แต่ยายก็อดห่วงไม่ได้หรอกนะตาจอม อยู่ที่อังกฤษหนูเฌอก็ชอบแอบไปกินเหล้ากับเพื่อนจนเมากลับมาบ่อยๆ ยายกลัวแกจะไปดื่มจนเมาไม่ได้สติ”

“ไม่ต้องห่วงครับคุณยาย เดี๋ยวผมจะให้พนักงานที่นั่นช่วยดูแลเธออย่างใกล้ชิดเองครับ ยายสบายใจได้เลย”

.....

ทางด้านเกาะเต่าเฌอลินน์ตื่นขึ้นมาเกือบจะเที่ยงด้วยอาการปวดหัวตุบๆ ลุกขึ้นจากเตียงนอนแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู แล้วก็รีบเสียบสายชาร์จ พอเครื่องเริ่มทำงานก็เห็นมิสคอลและข้อความจากยายพิกุลนับสิบสาย

“ตายแล้ว ยายโทรมาเพียบเลย” เฌอลินน์โทรกลับไปหายายพิกุลทันที

“ยายขา....เฌอขอโทษนะคะ พอดีเมื่อคืนแบตหมดแล้วเฌอนอนหลับลึกไปหน่อย” เฌอลินน์รีบขอโทษทันทีเมื่อคุณยายกดรับสาย

“หนูเฌอ เป็นห่วงแทบแย่ ดีนะที่ตาจอมเขาช่วยติดต่อพนักงานให้เลยรู้ว่าหนูปลอดภัยดี” เสียงยายพิกุลบ่นมาตามสาย

“เฌอขอโทษค่ะยาย เฌอสบายดีมากๆ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ที่นี่บรรยากาศดี นอนแล้วได้ยินเสียงคลื่นเฌอเลยหลับจนลืมไปเลยว่าโทรศัพท์แบตหมด”

“แล้ววันนี้หนูจะออกไปดำน้ำหรือเปล่าล่ะลูก อย่าลืมทาครีมกันแดดเยอะๆ แล้วกลับมาก็ต้องทาครีมว่านหางจระเข้ด้วยนะ ผิวหนูขาวมากยายกลัวมันจะไหม้เอา”

“ขอบคุณนะคะยาย แต่วันนี้คงไม่ไปแล้วค่ะ เฌอว่าจะไปพรุ่งนี้ค่ะ”

“หนูเฌอ ยายเป็นห่วงหนูนะลูกจะเที่ยวก็ระวังตัวด้วย” ยายพิกุลกำชับอีกครั้ง

“เฌอไม่ได้เที่ยวไหนไกลหรอกค่ะ อยู่บริเวณโรงแรมของอาจอมนี่แหละค่ะ”

วางสายจากคุณยายแล้วหญิงสาวก็ไปทานอาหารแล้วเดินไปหากาแฟดื่มที่คาแฟ่ใกล้ๆ ก่อนจะกลับมาว่ายน้ำที่พูลวิลล่า

พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า เฌอลินน์เปลี่ยนมาสวมเสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงออกกำลังกายสีส้มดัดกับผิวขาวเนียน เธอลงไปเดินเล่นบนชายหาดเก็บภาพพระอาทิตย์ตกดิน ระหว่างเพลิดเพลินกับบรรยากาศริมทะเลยามเย็น ไมเคิลที่ออกมาเดินเล่นที่ชายหาดก็เข้ามาทักทาย

“เฌอ ผมดีใจที่เจอคุณอีกนะ” เขาทักทายด้วยรอยยิ้มที่ผู้หญิงหลายคนเห็นแล้วอยากจะผูกมิตรด้วย

“ฉันก็ดีใจค่ะ มาเดินเล่นเหรอคะ”

“ใช่ครับ คุณทานข้าวหรือยังครับ ไปทานด้วยกันไหม ผมไม่อยากทานคนเดียว”

“คุณต้องให้ฉันเลี้ยงมื้อเย็นนะคะเพราะเมื่อคืนคุณเลี้ยงเครื่องดื่มฉันไปเยอะแล้ว” เฌอลินน์ไม่ชอบเอาเปรียบใคร

“ตกลงครับ”

เฌอลินน์และไมเคิลไปทานอาหารค่ำที่ร้านอาหารหน้าชายหาดก่อนที่เขาจะเดินมาส่งหญิงสาวด้านหน้าโรงแรมและนัดกันไปดื่มอีกครั้ง

“ไปทานข้าวมาเหรอคะ” พนักงานของโรงแรมทักทายเมื่อหญิงสาวเดินผ่านบริเวณล็อบบี้เพื่อทะลุไปด้านหลังบ้านพัก

“ค่ะ” เฌอลินน์ลินหันไปตอบพร้อมกับรอยยิ้ม

“ที่พักเป็นยังไงบ้างคะ” พนักงานชวนคุยเพราะเจ้านายสั่งให้ดูแลผู้หญิงคนนี้เหมือนแขก VIP

“พี่พักสวยมากๆ ค่ะ พนักงานที่นี่ก็น่ารักทุกคนเลย ถ้ากลับไปเจออาจอมเฌอจะบอกว่าทุกคนที่นี่ดูแลดีมากๆ”

“พรุ่งนี้คุณเฌอลินน์จะไปดำน้ำไหมคะ ฉันจะจองให้ใหม่”

“ไปค่ะ เฌอขอโทษด้วยนะคะที่จองแล้วไม่ได้ไปเมื่อคืนเฌอดื่มหนักไปหน่อย”

“ไม่เป็นไรค่ะ”

“คืนนี้เฌอก็จะออกไปเที่ยวอีก จะเป็นไรไหมคะถ้าเฌอจะรบกวนให้คนไปปลุกตอนแปดโมง” เฌอลินน์ถามอย่างเกรงใจแต่เธอก็กลัวว่าตั้งนาฬิกาปลุกแล้วจะไม่ตื่น

“ได้ค่ะ” พนักงานยิ้มแล้วเขียนโน้ตติดไว้ที่เคาน์เตอร์

“ขอบคุณค่ะ เฌอขอตัวก่อนนะคะ”

เมื่อกลับมาถึงห้องเฌอลินน์ก็โทรศัพท์ไปหายายพิกุลเพราะรู้ว่าท่านเป็นห่วง

“วันนี้ไปเที่ยวไหนมาบ้างล่ะหนูเฌอ”

“วันนี้ไปกินกาแฟร้านใกล้ๆ แล้วก็ว่ายน้ำอยู่ที่บ้านพักค่ะ พรุ่งนี้เฌอจะไปดำน้ำตั้งแต่เช้านะคะ ไม่รู้ว่าจะเหนื่อยไหม บางทีเธออาจไม่ได้โทรหายายตอนเย็นนะคะ”

“ไม่เป็นไรจ้ะลูก” ยายพิกุลไม่อยากจะกดดันเฌอลินน์มากจนเกินไปเพราะรู้ว่าหลานสาวมาเที่ยวที่นี่ก็อยากจะเที่ยวอย่างอิสระ แต่เธอก็วางใจว่าจอมทัพให้พนักงานที่นั่นช่วยเป็นหูเป็นตาให้

หญิงสาวคุยกับคุณยายไม่นานก็วางสายแล้วอาบน้ำแต่งตัวเตรียมออกไปเที่ยวตามที่นัดกับไมเคิลไว้

เมื่อถึงเวลานัดชายหนุ่มก็มารอรับหญิงสาวที่หน้าโรงแรมก่อนจะพากันไปยังบาร์ที่หน้าชายหาด

คืนนี้เธอกับชายหนุ่มสนิทกันมากขึ้น เฌอลินน์รู้สึกว่าเขาเป็นคนอัธยาศัยดีและคุยสนุก เขาทำให้การมาเที่ยวคนเดียวไม่น่าเบื่อจนเกินไป

เฌอลินน์ดื่มไปหลายแก้วก่อนจะขอตัวกลับเพราะกลัวว่าพรุ่งนี้เช้าจะตื่นไปเที่ยวไม่ไหว ไมเคิลก็อาสามาส่งหญิงสาวอย่างเคย เขาเดินมาส่งเธอที่หน้าห้องแล้วก็กลับไปที่พักของตัวเอง