ตอนที่ 7 ข้อเสนออันตราย

จอมทัพพยักหน้าแล้วถอนหายใจเขาไม่รู้ว่าเธอพูดจริงหรือเปล่าแต่คาดคั้นไปก็คงไม่ได้คำตอบที่แท้จริง

“เอาล่ะ อามาที่นี่ก็จะมาเตือนว่าอย่ายุ่งกับผู้ชายคนนั้นอีก”

“อาจอมไม่มีสิทธิ์มาห้ามนะคะ เขาเป็นเพื่อนของเฌอ” เมื่อเขาสั่งห้ามเฌอลินน์ก็ยิ่งต่อต้าน

“รู้จักแค่สองวันนับเป็นเพื่อนแล้วเหรอ ถามเขาหรือยังว่าเขามาคุยด้วยเขาอยากจะเป็นแค่เพื่อนหรืออยากจะทำมากกว่านั้น”

“ถ้าเขาอยากจะทำมากกว่านั้นแล้วมันเป็นยังไงคะ เฌอว่ามันเป็นเรื่องธรรมชาติ”

“อาไม่เถียงว่าเป็นเรื่องธรรมชาติ แต่การจะนอนกับใครสักมันก็ต้องดูดีๆ ต้องคบหาเรียนรู้กันก่อน นี่หนูเฌอเพิ่งเจอกับเขาเองนะ”

“ถึงจะเพิ่งเจอแต่เราก็เข้ากันได้ดีนะคะ”

“เฌอลินน์ เธอคิดว่าเรื่องเรือนร่างและความสัมพันธ์มันเป็นแค่เกมสนุกๆ หรือยังไง” จอมทัพเริ่มจะโมโหเพราะยิ่งห้ามเธอก็ยิ่งเถียง

“เฌอไม่ได้คิดว่ามันเป็นเกมค่ะอาจอม เฌอแค่คิดว่ามันเป็นประสบการณ์ที่เฌอควรรู้จัก” เฌอลินน์ตอบอย่างท้าทาย

“ฟังอานะหนูเฌอ บางสิ่งบางอย่างในชีวิต โดยเฉพาะเรื่องเรือนร่างและความรู้สึก ถ้าเสียมันไปให้กับคนไม่ดี หรือคนที่ไม่คู่ควรแล้ว มันเรียกร้องกลับคืนมาไม่ได้อีกเลยนะ” เขาจ้องหน้าและพูดอย่างจริงจัง

“เฌอรู้ เฌอแค่อยากมีประสบการณ์” หญิงสาวตอบไม่เต็มเสียง

“ถ้าเฌอคิดจะเรียนรู้เรื่องพวกนี้ หรือถ้าเธอจะนอนกับใครสักคนจริงๆ ทำไมเธอถึงไม่เลือกนอนกับคนรักล่ะ ทำไมต้องเป็นคนแปลกหน้าที่เจอกันในบาร์” จอมทัพถามแล้วจ้องเข้าไปที่ดวงตากลมโตของเฌอลินน์

เฌอลินน์เม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเบือนหน้าหนีเล็กน้อย แล้วตอบด้วยน้ำเสียงประชดประชันชีวิต “ก็เฌอไม่มีแฟนซะหน่อยนี่คะ และเฌอก็ไม่อยากผูกมัดกับใครด้วย เฌอเห็นเพื่อนๆ ที่อังกฤษมีแฟนแล้วต้องคอยทะเลาะกัน คอยหึงหวง คอยงี่เง่าใส่กันตลอดเวลา เฌอเห็นแล้วน่าเบื่อ” หญิงสาวพูดอย่างเซ็งๆ

จอมทัพมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากความโกรธเปลี่ยนเป็นความเอ็นดูและความเข้าใจ

เขาเริ่มเห็นแล้วว่าความดื้อรั้นและก้าวร้าวของเธอ เป็นเพียงเกราะป้องกันตัวเองของเด็กสาวที่ยังอ่อนต่อโลกและกลัวความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งเท่านั้น

“การมีแฟนไม่ได้มีแต่เรื่องทะเลาะกันหรอกนะ และการป้องกันตัวเองด้วยการไม่รักใคร แล้วไปหาความสัมพันธ์ชั่วคราว มันไม่ได้ช่วยให้หนูเฌอปลอดภัยจากความเสียใจหรอก” จอมทัพพูดเสียงนุ่มลง เขายื่นมือไปแตะแก้มนวลของเธอเบาๆ

สัมผัสอันอ่อนโยนจากนิ้วเรียวของอาจอมทัพ ทำเอาเฌอลินน์ตัวเกร็ง หัวใจเต้นแรงระทึกจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน หน้าหวานเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว

“เรื่องนี้อาจอมห้ามบอกคุณยายเด็ดขาดเลยนะคะ” เธอกลัวว่าคุณยายจะเสียใจถ้ารู้ว่าการมาเที่ยวครั้งนี้ตนเองมีจุดประสงค์อะไร

“อารู้ อาจะไม่บอกคุณยาย แต่เฌอลินน์ต้องสัญญาว่าจะหยุดทำตัวแบบนี้ หยุดไปเที่ยวบาร์คนเดียว และหยุดความคิดเรื่องหาคู่นอนนะ อาขอร้อง”

น้ำเสียงที่ขอร้องทำให้เฌอลินน์รู้สึกดีแต่เพราะตั้งใจมาแล้วก็ยังดื้อและไม่ยอมถอยง่ายๆ

“แต่เฌอตัดสินใจมาแล้วค่ะอาจอม และไม่ว่าใครก็ทำให้เฌอเปลี่ยนใจไม่ได้ทั้งนั้น รวมถึงอาจอมด้วย” เฌอลินน์พูดอย่างมั่นใจ

“เธอมันดื้อจริงๆ เลยนะหนูเฌอ” จอมทัพมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเอือมระอา ชายหนุ่มกอดอกมองเรือนร่างสวยงามในชุดบิกินีที่ยืนเชิดหน้าใส่เขา

“เฌอไม่ได้ดื้อ เฌอแค่มีจุดยืนของตัวเอง” เฌอลินน์ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ชายหนุ่มอีกครั้ง ดวงตากลมโตที่มีประกายความอยากรู้อยากเห็น

“แต่อาว่าตอนนี้เธอกำลังดื้ออยู่นะเฌอลินน์”

“ถามจริงเถอะค่ะ ที่อาจอมห้ามเฌอเนี่ย เพราะเห็นแก่คุณยายหรือเพราะคุณอาอยากจะเป็นผู้ชายคนนั้นของเฌอกันแน่คะ” เฌอลินน์อมยิ้มเจ้าเล่ห์ เอียงคอถามด้วยน้ำยั่วยวนทำให้หัวใจของชายหนุ่มแทบจะหยุดเต้น

บรรยากาศรอบข้างเงียบลงทันที มีเพียงเสียงคลื่นทะเลกระทบฝั่งดังอยู่ไกลๆ จอมทัพมองหญิงสาวตรงหน้า นัยน์ตาสีเข้มร้อนแรงและดุดันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

คำถามท้าทายของเฌอลินน์ เหมือนกับการจุดชนวนระเบิดในตัวของคุณอาหนุ่ม เขาก้าวเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ รังสีความคุกคามและความเป็นผู้ชายเต็มตัวแผ่ออกมาจนเฌอลินน์เริ่มรู้สึกว่าตัวเองเล่นพิเรนทร์เกินไปแล้ว

“เมื่อกี้ พูดว่าอะไรนะหนูเฌอ” จอมทัพถามเสียงต่ำชิดใบหูของเธอ

เฌอลินน์กลืนน้ำลายลงคอ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความกล้าเมื่อครู่หายไปแล้วเหลือเพียงความตื่นเต้นและวูบวาบในท้องเมื่อผู้ชายที่เธอเรียกว่าคุณอากำลังเข้าใกล้มากกว่าทุกครั้ง

จอมทัพใช้มือหนาเชยคางของเฌอลินน์ขึ้นให้สบตากับเขาตรงๆ นิ้วโป้งของเขาไล้เบาๆ บนริมฝีปากอวบอิ่มนุ่มนวลของเธอ สายตาดุคมจ้องมองลงมาอย่างเปิดเผยถึงความรู้สึกภายในที่เขาพยายามข่มเอาไว้ตลอดเวลา

“เธอคิดว่าการยั่วโมโหผู้ใหญ่มันสนุกนักเหรอ” จอมทัพกระซิบเสียงพร่า

“เฌอไม่ได้ยั่วโมโหสักหน่อย” เฌอลินน์พูดเสียงติดขัด ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่รดอยู่บนหน้าทำให้หญิงสาวประหม่าจนทำตัวไม่ถูก

“เฌอถามว่า อาอยากเป็นผู้ชายคนนั้นของเธอไหม”

“แล้วมันใช่ไหมล่ะคะ”

จอมทัพโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งชนกัน กลิ่นหอมจากร่างกายของหยิงสาวทำให้เขาใจสั่น

“ถ้าอาตอบว่า อาอยากเป็นล่ะ เธอจะว่ายังไงหนูเฌอ”

ดวงตาของเฌอลินน์เบิกกว้างด้วยความตกใจและตื่นเต้น หน้าและลำคอแดงระเรื่อ เธอไม่คิดว่าเขาจะตอบกลับอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้

“อาจอม....” เสียงหวานพึมพำเรียกเขาอย่างแผ่วเบา

จอมทัพจ้องมองริมฝีปากนุ่ม ความอดทนของชายหนุ่มวัย 32 ขาดผึง เขากดริมฝีปากลงประทับริมฝีปากอวบอิ่มของเด็กสาวอย่างนุ่มนวลสัมผัสจูบแรกจากจอมทัพทำเอาเฌอลินน์มึนงง ร่างกายอ่อนระทวยจนต้องยกมือขึ้นเกาะไหล่หนาของเขาไว้เป็นที่พึ่ง

จอมทัพแทะเล็มริมฝีปากอิ่มอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนสอดเข้ากวาดชิมความหวาน มอบบทเรียนให้เฌอลินน์รู้ว่ารสชาติของผู้ใหญ่ที่แท้จริงมันเป็นอย่างไร

เสียงครางในลำคอของเฌอลินน์ จอมทัพประคองร่างบางให้แนบชิด จูบอันเร่าร้อนลึกซึ้งดำเนินไปเนิ่นนานจนกระทั่งหญิงสาวเริ่มหายใจไม่ทัน ชายหนุ่มจึงถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย

เฌอลินน์ซบหน้าลงกับอกแกร่ง ลมหายใจหอบหนัก ใบหน้าหวานแดงขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายยังคงสั่นสะท้านจากรสจูบเมื่อครู่

“ทีนี้  ยังอยากหาประสบการณ์กับผู้ชายคนอื่นอยู่อีกไหม” จอมทัพกระซิบถามข้างหู

เฌอลินน์ก้มหน้างุด ไม่กล้าสบตาเขา ความดื้อรั้นเมื่อครู่ละลายหายไปกับรสจูบที่เร่าร้อนของเขา

“เฌอไม่อยากหาประสบการณ์กับคนอื่นแล้วแต่....” เฌอลินน์กัดริมฝีปากล่าง เพราะไม่รู้ว่าพูดออกมาแล้วจอมทัพจะโกรธหรือเปล่า

“แต่อะไร.....”

“เฌออยากได้ประสบการณ์จากอาจอม” คำพูดของเฌอลินน์ทำเอาจอมทัพทำตัวไม่ถูก เขาไม่คิดว่าเธอจะกล้าพูดแบบนี้ออกมา

“หนูเฌอ....”

“อาจอมรังเกียจเฌอเหรอคะ”

“ไม่ใช่แบบนั้น แต่อาคิดว่าหนูกำลังทำในสิ่งที่ผิด”

“อาจอมไม่มีแฟน เฌอไม่มีแฟนแล้วมันจะผิดตรงไหนล่ะ หรือว่าเฌอยังเซ็กซี่ไม่พอ” หญิงสาวคล้องแขนไปบนลำคอแล้วเบียดกายเข้าหาอย่างเชิญชวน