ความเงียบสงบภายในห้องพักรับรองส่วนตัว VIP เลขที่ 801 ของโรงแรมหรูยังคงถูกโอบล้อมด้วยแสงไฟสลัวสีส้มและแสงระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืน ทว่าบรรยากาศรอบกายของคนทั้งคู่กลับเดือดพล่านไปด้วยกระแสอารมณ์ที่ถูกจุดชนวนขึ้นจากความจริงอันดำมืดในอดีต สัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือของเจเดนที่ยังคงประคองกรอบหน้าเนียนหวานของกวินตราไว้ ทำให้กวินตราชะงักค้างไปชั่วขณะ นัยน์ตาสีเข้มคมกริบของเธอยังคงเบิ่งกว้างด้วยความตกใจและระคนทึ่ง
คำสารภาพของเจเดน—ว่าเขาเองก็มีความแค้นฝังลึกและสูญเสียครอบครัวไปเพราะน้ำมือของตระกูลวรโชติเมธากุลเช่นเดียวกัน—เปรียบเสมือนกุญแจดอกสุดท้ายที่ไขประตูบานใหญ่ในจิตใจของกวินตรา ความรู้สึกระแวงสงสัยและเกราะป้องกันอันแข็งแกร่งที่เธอสร้างขึ้นตลอดห้าปีพังทลายลงในชั่วพริบตา
"คุณ... คุณไม่ได้โกหกฉันใช่ไหม?" กวินตรากระซิบเสียงพร่าสั่น นัยน์ตาคู่สวยคลอหน่วงด้วยหยาดน้ำตาบางๆ ที่เธอพยายามสะกดกลั้นไว้ไม่ให้ไหลร่วงลงมา ความโดดเดี่ยวและแบกรับความแค้นมาลำพังตลอดหลายปีทำให้คำพูดของเจเดนมีน้ำหนักมหาศาล
เจเดนสบตาเธอนิ่ง นัยน์ตาสีกระดานดำลุ่มลึกไม่มีร่องรอยของการเสแสร้ง มีเพียงความเจ็บปวดในอดีตและประกายเพลิงแห่งการแก้แค้นที่ลุกโชน "ผมไม่เคยโกหกคุณในเรื่องสำคัญ กวินตรา... พ่อของผมถูกพวกมันใส่ร้ายป้ายสีจนต้องปลิดชีพตัวเองในเรือนจำตั้งแต่วันที่ผมอายุเพียงยี่สิบปี เอกสารทุกแผ่น หลักฐานทุกชิ้นที่ผมกว้านซื้อมาในตอนนี้ ก็เพื่อรอเวลาที่จะกระชากหน้ากากและทำลายล้างพวกมันให้ไม่เหลือแม้แต่เศษซาก"
มือหนาของเขาเลื่อนลงมาจับมือเรียวของเธอขึ้นแนบไว้กับอกแกร่งของเขา ให้อัตราการเต้นของหัวใจที่กระชั้นชิดเป็นเครื่องยืนยันคำพูด "เราต่างก็เดินอยู่บนเส้นทางเดียวกัน... คุณคือนักล่าที่ถูกพวกมันทำลายครอบครัว และผมก็คือคนที่รอคอยการล้างแค้นไม่ต่างจากคุณ"
กวินตรามองแววตาคู่นั้น เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ก่อนที่มุมปากสีแดงสดจะค่อยๆ คลี่ออกเป็นรอยยิ้ม—รอยยิ้มที่ไม่ได้ซ่อนพิษสงหรือความเจ้าเล่ห์เหมือนทุกที หากแต่เป็นรอยยิ้มแห่งความโล่งใจและการพบเจอ 'เงาของตัวเอง' ในร่างของชายหนุ่มตรงหน้า
"งั้นเหรอคะ..." กวินตรากระซิบเสียงแผ่วเบา เธอยกมืออีกข้างขึ้นสัมผัสแผงอกแกร่งของเขาตอบรับ "ถ้าอย่างนั้น... ฉันก็ดีใจจริงๆ ที่ในค่ำคืนนี้ คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉัน ไม่ใช่ศัตรูที่จะมาแย่งชิงชัยชนะไปจากมือฉัน... แต่เป็นคนที่จะมาร่วม 'เผากองเพลิง' นี้ไปด้วยกันกับฉัน"
เจเดนยิ้มกว้างขึ้น เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าคมคายดุดันของเขาดูอ่อนโยนและทรงเสน่ห์อย่างร้ายกาจ เขาโน้มตัวลงมาประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากเนียนของเธออย่างแผ่วเบาและยาวนาน เป็นสัมผัสที่ไม่ได้มีความเร่าร้อนทางกาย แต่เต็มไปด้วยความเคารพและการยอมรับซึ่งกันและกันอย่างแท้จริง
เมื่อเขาถอนริมฝีปากออก กวินตราก็ขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยเพื่อจัดระเบียบความคิด เธอมองดูสร้อยคอทองคำขาวพร้อมจี้เพชรสีน้ำเงินเม็ดงามที่ห้อยอยู่บนลำคอระหงของตนเอง ประกายสีน้ำเงินเข้มส่องสว่างสะท้อนกับแสงไฟราวกับหยดน้ำตาแห่งชัยชนะ
"เพชรเม็ดนี้..." กวินตราแตะจี้เพชรเบาๆ "คุณแย่งมันมาประมูลตัดหน้าคุณหญิงกานดา เพื่อจะเอามาคืนให้ฉันเหรอคะ?"
"เปล่าครับ..." เจเดนส่ายหน้าเบาๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ผมชิงมันมา เพราะผมต้องการให้คุณใส่รอมันทำลายล้างตระกูลนั้นต่างหาก และอีกอย่าง..." เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก้าวเข้าไปใกล้เธออีกนิด "มันเป็นของขวัญชิ้นแรก... สำหรับ 'พันธมิตร' คนสำคัญของผม"
กวินตราหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจและพลังใจที่พุ่งพล่าน "คุณนี่มันร้ายกาจจริงๆ นะคะ เจเดน เดวานอฟ"
"ผมร้ายกาจเฉพาะกับคนที่คิดจะขวางทางผมเท่านั้นแหละครับ" เจเดนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ก่อนที่แววตาของเขาจะเปลี่ยนเป็นจริงจังและคมกริบดังเดิม "เอาล่ะ... ในเมื่อเราตกลงเป็นพันธมิตรกันอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ได้เวลาที่เราจะมาวาง 'หมากตานสุดท้าย' เพื่อเผด็จศึกพวกมันแล้วล่ะ"
เจเดนผายมือเชิญกวินตราให้เดินกลับมายังชุดโซฟารับรองริมกระจกบานโต ทั้งค่านั่งลงฝั่งตรงข้ามกัน บนโต๊ะกระจกใส บอดี้การ์ดด้านนอกได้แอบนำแฟ้มเอกสารลับชุดใหญ่มาวางเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว
กวินตราเปิดแฟ้มเอกสารออก สายตาคมกริบกวาดมองข้อความและตัวเลขภายในอย่างรวดเร็ว "นี่คือ... บัญชีธนาคารลับนอกประเทศที่คุณหญิงกานดาแอบโอนเงินออกไปเมื่อสัปดาห์ก่อนงั้นเหรอ?"
"ถูกต้องครับ" เจเดนหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเชื่อมต่อกับจอโปรเจกเตอร์ขนาดเล็กในห้อง ภาพแผนผังเส้นทางการเงิน โครงการอสังหาริมทรัพย์ที่ยังค้างคา และรายชื่อนอมินีของตระกูลวรโชติเมธากุลปรากฏขึ้นเด่นหชัด "ตอนนี้พวกมันจนมุมและกำลังสติแตก คุณหญิงกานดากับพีรภัทรเริ่มติดต่อหาเครือข่ายอิทธิพลมืดใต้ดิน เพื่อเตรียมแผนการขั้นเด็ดขาด... ถ้าพวกมันไม่ได้ทรัพย์สินคืน พวกมันก็จะใช้กำลังรุนแรงเพื่อ 'ปิดปาก' ทุกคนที่รู้ความลับ"
นัยน์ตาสีเข้มของกวินตราหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความระมัดระวัง "คุณกำลังบอกว่า... พวกมันอาจจะส่งคนมาทำร้ายเรา หรือพยายามอุ้มตัวใครสักคนไปเพื่อต่อรอง?"
"ใช่ครับ และเป้าหมายแรกของพวกมัน... น่าจะเป็นตัวคุณ" เจเดนจ้องมองกวินตราด้วยสายตาที่เป็นห่วงอย่างไม่ปิดบัง "เพราะคุณคือมันสมองและคนที่คอยขุดคุ้ยความลับทั้งหมดขึ้นมาตีแผ่"
กวินตราไม่แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอกลับยกยิ้มมุมปากอย่างเยືอกเย็น "ถ้าพวกมันคิดจะเล่นวิธีสกปรก... เราก็แค่เปิดประตูรอรับพวกมันให้เข้ามาติดกับดักซะก็สิ้นเรื่อง"
"คุณมีแผนแล้วสินะ?" เจเดนเลิกคิ้วมองเธอด้วยความสนใจ
"แน่นอนค่ะ..." กวินตราโน้มตัวไปข้างหน้า วางศอกลงบนโต๊ะ ดวงตาเปล่งประกายด้วยความเจ้าเล่ห์ "ในเมื่อพวกมันกำลังร้อนรนและต้องการเงินสดก้อนใหญ่เพื่อหลบหนีออกนอกประเทศ เราก็จะทำเป็น 'เปิดช่องโหว่' ให้พวกมันเข้ามา"
"เปิดช่องโหว่?"
"ใช่ค่ะ... เราจะปล่อยข่าวหลุดผ่านโบรคเกอร์ใต้ดิน ว่าฉันเก็บเอกสารลับสุดยอดที่สามารถทำลายตระกูลพวกมันได้ทั้งหมดไว้ในเซฟส่วนตัวที่คอนโดมิเนียมของฉัน และในคืนพรุ่งนี้... ฉันจะอยู่คนเดียวที่นั่น"
เจเดนขมวดคิ้วทันที น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้นและจริงจังจนน่ากลัว "ไม่ได้! คุณกำลังจะเอาตัวเองไปเป็นเหยื่อล่อพวกมันอันตรายเกินไป! ผมไม่มีทางยอมให้คุณเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยงแบบนั้นเด็ดขาด"
กวินตราสบตาเขา นัยน์ตาสีเข้มสะท้อนความมั่นใจเต็มร้อย "ฟังให้จบก่อนสิคะ คุณเจเดน... ฉันบอกว่าฉันจะอยู่คนเดียวที่ไหนล่ะคะ? ในเมื่อฉันมี 'การ์ดคุ้มกัน' ระดับมหาเศรษฐีอย่างคุณคอยซุ่มดูความเคลื่อนไหวอยู่รอบนอกไม่ใช่เหรอ?"
เจเดนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากของเขาจะค่อยๆ คลี่ออกเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่แพ้กัน "คุณกำลังจะใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ เพื่อให้พวกมันส่งคนมาบุกรุก แล้วให้ผมจับกุมพวกมันคาหนังคาเขาพร้อมหลักฐานมัดตัวแน่นหนางั้นสิ?"
"แม่นยำมากค่ะ" กวินตราปรบมือเบาๆ อย่างพึงพอใจ "การจับกุมตัวคาหลักฐานในข้อหาพยายามฆ่าและบุกรุกยามวิกาล จะทำให้คุณหญิงกานดาและพีรภัทรหมดสิทธิ์ได้รับการประกันตัวโดยเด็ดขาด และนั่นคือการปิดฉากตระกูลวรโชติเมธากุลอย่างถาวรทางกฎหมาย!"
เจเดนมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรู้สึกทึ่งและหลงใหลจนแทบถอนตัวไม่ขึ้น หงส์ดำตัวนี้ไม่ได้มีความงดงามเพียงอย่างเดียว แต่สมองและความกล้าหาญของเธอทำให้เธอกลายเป็นคู่หูที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่เขาเคยพบเจอมาในชีวิต
"เป็นแผนที่สมบูรณ์แบบมากครับ..." เจเดนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาสีเข้มพราวระยับ "แต่มีข้อแม้เดียว..."
"ข้อแม้อะไรอีกคะ?" กวินตราเลิกคิ้ว
"ในระหว่างที่คุณเป็นเหยื่อล่อ... ผมจะติดเครื่องติดตามตัวและกล้องไมโครมินิไว้ที่คุณทุกจุด และผมจะยืนรออยู่หน้าประตูห้องนอนของคุณตลอดเวลา หากพวกมันกล้าแตะต้องเส้นผมของคุณแม้แต่เส้นเดียว... ผมจะพังประตูเข้าไปแล้วเด็ดหัวพวกมันด้วยมือของผมเอง"
น้ำเสียงจริงจังและดุดันของเจเดนไม่ได้ทำให้กวินรารู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม หัวใจของเธอกลับรู้สึกอุ่นวาบและพองโตอย่างประหลาด ความรู้สึกที่มีใครสักคนพร้อมจะเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเธอ คือสิ่งที่เธอโหยหามาตลอดห้าปีนับตั้งแต่สูญเสียครอบครัวไป
"ตกลงค่ะ..." กวินตราส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้เขา "ฝากชีวิตของฉันไว้ที่คุณด้วยนะคะ พันธมิตรของฉัน"
ผ่านพ้นค่ำคืนแห่งการวางแผนอันตราย รุ่งอรุณของวันใหม่มาเยือนพร้อมกับความตึงเครียดที่แผ่ซ่านไปทั่ววงสังคมไฮโซ ข่าวลือเรื่องการล่มสลายของตระกูลวรโชติเมธากุลแพร่สะพัดดั่งไฟลามทุ่ง คุณหญิงกานดาที่จนตรอกและเสียสติจากความเครียด ตัดสินใจทำตามแผนที่กวินตราและเจเดนคาดการณ์ไว้ทุกประการ
เวลาเที่ยงคืนตรง ณ คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองของกวินตรา
ไฟภายในห้องพักถูกปิดมืด มีเพียงแสงไฟสลัวจากตึกภายนอกส่องเข้ามา กวินตราสวมชุดนอนผ้าซาตินสีดำสนิท นั่งจิบร้อนๆ อยู่บนโซฟาในห้องรับแขก เธอดูสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวถึงขีดสุด หูคอยเงี่ยฟังเสียงความเคลื่อนไหวภายนอก
ที่หน้าต่างและมุมห้อง กล้องไมโครมินิและอุปกรณ์ติดตามตัวที่เจเดนติดตั้งไว้ส่งสัญญาณไฟสีเขียวจางๆ ทำงานอย่างเงียบเชียบ ขณะที่เจเดนและทีมบอดี้การ์ดมืออาชีพกำลังซุ่มรออยู่ในรถตู้กันกระสุนและห้องควบคุมความปลอดภัยชั้นล่าง ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร พร้อมบุกเข้ามาชาร์จได้ทุกเมื่อ
แกร็ก...
เสียงกุญแจไขกระทบกับกลอนประตูห้องดังขึ้นอย่างแผ่วเบา! ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ถูกเปิดออกช้าๆ อย่างระมัดระวัง
กวินตราแสร้งทำเป็นตกใจ เธอลุกขึ้นยืนจากโซฟา หันไปมองทางประตูห้องรับแขก
เงาร่างของชายฉกรรจ์สวมชุดดำสามคน หน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้า และในมือถืออาวุธปืนพกติดกระบอกเก็บเสียงย่องเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ นำโดยพีรภัทรที่ถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและจิตวิปริต
"เซอร์ไพรส์ไหมล่ะ กวินตรา!" พีรภัทรเค่นเสียงหัวเราะต่ำๆ ออกมาอย่างน่ากลัว ชี้ปืนตรงมาที่เธอ "แกคิดว่าจะทำลายครอบครัวฉันได้เหรออีตัวดี! วันนี้แหละคือวันตายของแก!"
กวินตราไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอยืนกอดอกเชิดหน้าขึ้นสบตาพีรภัทรด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย "ตามสบายเลยค่ะคุณพีรภัทร... แต่ก่อนจะเหนี่ยวไก ช่วยก้มลงมองที่พื้นรอบๆ ตัวคุณหน่อยสิคะ ว่าเห็นอะไรไหม?"
พีรภัทรชะงัก เขาก้มลงมองตามคำพูดของเธอ และต้องเบิ่งตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อพบว่าที่พื้นห้องมีสัญญาณไฟสีแดงกะพริบเป็นวงกว้าง และเสียงสัญญาณเตือนภัยแบบไร้เสียงดังขึ้นเบาๆ จากเครื่องควบคุมในมุมห้อง!
"บ้าน่า! นี่มันอะไรวะ!" พีรภัทรหน้าซีดเผือด
ปัง! ปัง! ปัง!
ยังไม่ทันที่พีรภัทรจะได้สั่งการสมุน ประตูห้องพักหลักถูกพังกระแทกเข้ามาด้วยแรงมหาศาลจนบานไม้หนาพังกระเด็นหลุดจากวงกบ!
ร่างสูงใหญ่และทรงพลังของ เจเดน เดวานอฟ พุ่งทะยานเข้ามาในห้องราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังปกป้องอาณาเขตของตน ดวงตาสีเข้มลุกโชนด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกคนเป็นชิ้นๆ ด้านหลังของเขาคือหน่วยบอดี้การ์ดติดอาวุธครบมือที่กรูเข้ามาควบคุมสถานการณ์อย่างรวดเร็วและเด็ดขาด
"ใครกล้าแตะต้องเธอ... มึงตายคาที่!" เสียงคำรามทุ้มต่ำและดุดันราวดั่งราชสีห์คำรามดังก้องไปทั่วห้อง
ก่อนที่พวกสมุนของพีรภัทรจะทันได้ยกปืนขึ้นยิง เจเดนก็พุ่งเข้าใส่คนแรก ซัดหมัดหนักหน่วงเข้าที่ปลายคางจนร่างนั้นสลบเหมือดไปในหมัดเดียว บอดี้การ์ดคนอื่นๆ เข้าชาร์จล็อกตัวคนร้ายที่เหลือ กดลงกับพื้นห้องอย่างรวดเร็ว
พีรภัทรตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เขาหันปากกระบอกปืนสั่นๆ มาทางกวินตรา หมายจะเหนี่ยวไกส่งท้าย
"แกตายซะเถอะ!"
แคว่ก! ปั้ง!
เจเดนไวกว่าลมพัด เขาพุ่งเข้าคว้าข้อมือของพีรภัทรบิดกระชากอย่างแรงจนปืนหลุดจากมือกระเด็นไปไกล ก่อนจะกระซวกหมัดเสยเข้าที่ใบหน้าของพีรภัทรเต็มแรงจนร่างของทายาทตระกูลดังล้มคว่ำหน้ากระแทกพื้นหินอ่อนเลือดกบปาก สลบเหมือดคาที่ในทันที!
ความโกลาหลสงบลงภายในเวลาไม่ถึงสี่สิบวินาที ห้องรับแขกเต็มไปด้วยความเงียบสงบอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดของเจเดน
เจเดนรีบหันกลับมาหากวินตรา สำรวจเรือนร่างของเธอด้วยสายตาร้อนรนและเป็นห่วงเป็นใย "กวินตรา! คุณเจ็บตรงไหนไหม? พวกมันทำอะไรคุณรึเปล่า?"
กวินตรามองใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความกังวลของชายหนุ่ม เธอคลี่ยิ้มหวานละมุนออกมา เป็นรอยยิ้มที่จริงใจที่สุดในรอบห้าปี
เธอส่ายหน้าช้าๆ เดินเข้าไปใกล้เขาแล้วเอื้อมมือเรียวไปแตะที่แก้มสากของเจเดนเบาๆ "ฉันไม่เป็นอะไรเลยค่ะ... ขอบคุณนะคะ ที่มาช่วยฉันทันเวลา"
เจเดนถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะรวบตัวกวินตราเข้ามากอดแนบแน่นไว้ในอ้อมแขนแกร่ง อกแกร่งโอบกอดเธอไว้แน่นราวกกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปในอากาศ กลิ่นกายหอมสะอาดและอ้อมกอดอันอบอุ่นของเขาทำให้กวินตราซุกหน้าลงกับอกแกร่ง หลับตาลงรับความรู้สึกปลอดภัยที่เธอโหยหามาเนิ่นนาน
เสียงไซเรนรถตำรวจสนั่นหวั่นไหวจากด้านล่างอาคารดังขึ้นเรื่อยๆ เป็นสัญญาณว่าเกมการแก้แค้นได้เดินทางมาถึงบทสรุปอันงดงามและสมบูรณ์แบบแล้ว
บนกระดานหมากรุกแห่งนี้... หงส์ดำและจิ้งจอกสายเลือดเย็นได้ประสานมือกันควชัยชนะมาครอบครองได้อย่างงดงาม และไม่มีอำนาจใดบนโลกนี้ที่จะพรากพวกเขาออกจากกันได้อีกต่อไป