ซาตานซ่อนกลรัก (The Devil’s Masterpiece)

​ความอุ่นอ้าวของสายลมทะเลปะทะเข้ากับผิวกายอย่างแผ่วเบาา ยามเมื่อบานประตูกระจกบานโตของคฤหาสน์ตระกูลวรโชติเมธากุลเปิดออกเป็นระยะ ทว่าบรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่ชั้นสองกลับเต็มไปด้วยความเย็นเยียบจากระบบปรับอากาศราคาแพง แชนเดอเลียร์คริสตัลขนาดมหึมาส่องแสงระยิบระยับ สาดส่องกระทบพื้นหินอ่อนขัดเงาวับจนสะท้อนภาพผู้คนที่สวมใส่เสื้อผ้าหรูหราราคาสูงลิ่ว เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ สอดรับกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยและเสียงแก้วไวน์กระทบกันของเหล่าผู้มีอิทธิพลทางสังคม ทุกคนในงานสวมหน้ากากแฟนซีปิดบังใบหน้าส่วนบน ทว่าหน้ากากที่แท้จริงกลับเป็นรอยยิ้มจอมปลอมที่ฉาบทาไว้บนใบหน้าของเหล่าคนชั้นสูง

​กวินตรา วรนันท์ นั่งอยู่บนโซฟาบุหนังนุ่มตรงมุมหนึ่งของห้องโถงใหญ่ เธอสวมชุดราตรีผ้าไหมสีดำสนิท คัตติ้งเปิดแผ่นหลังเนียนนุ่มจนถึงเอวเอส ผิวขาวอมชมพูของเธอตัดกับสีชุดอย่างเห็นได้ชัด เรือนผมสีดำเงางามถูกรวบขึ้นเป็นมวยต่ำอย่างประณีต ปล่อยปอยผมคลอเคลียกรอบหน้าเนียนรูปไข่ มือเรียวสวยที่เล็บถูกทาด้วยสีแดงเบอร์กันดีถือแก้วแชมเปญไว้หลวมๆ นัยน์ตาคู่สวยคมกริบมองลอดผ่านหน้ากากขนนกสีดำไปยังเป้าหมาย... พีรภัทร วรโชติเมธากุล ทายาทคนโปรดของตระกูลศัตรู

​ห้าปีก่อน... พ่อและแม่ของเธอต้องจบชีวิตลงด้วยการตัดสินใจที่สิ้นคิด หลังจากถูกตระกูลวรโชติเมธากุลโกงจนล้มละลาย ทรัพย์สินและศักดิ์ศรีทั้งหมดของตระกูลวรนันท์ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือชิ้นดี พ่อของเธอต้องก้มหน้ายิงตัวตายในห้องทำงาน ส่วนแม่ของเธอก็หัวใจวายเสียชีวิตในเวลาต่อมาอย่างชอกช้ำ ในวันนี้ เธอกลับมาในฐานะ 'กวินตรา' ที่ปรึกษาการลงทุนระดับโลกที่ใครๆ ต่างอยากยื่นมือเข้ามาหา เพื่อดึงตระกูลนี้ลงสู่เหวที่ไม่มีวันขึ้นมาได้อีก

​"คุณกวินตราครับ... ไม่คิดเลยว่าคืนนี้จะได้พบคุณที่นี่" พีรภัทรเดินถือแก้วร็อกที่มีวิสกี้ราคาแพงเข้ามาหา รอยยิ้มของเขายังคงเต็มไปด้วยความถือดีตามฉบับลูกคนรวยที่ถูกสปอยล์จนเคยตัว "โครงการอสังหาริมทรัพย์ที่ชะอำ... ถ้าได้มือหนึ่งอย่างคุณมาร่วมระดมทุน บอร์ดบริหารของวรโชติเมธากุลคงสบายใจไปแปดสิบเปอร์เซ็นต์"

​"คุณพีรภัทรชมเกินไปแล้วค่ะ" กวินตราส่งยิ้มหวานทรงเสน่ห์ที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี เสียงของเธอนุ่มนวลประหนึ่งปานน้ำผึ้ง "ฉันมองเห็นศักยภาพของโครงการนี้นะคะ เพียงแต่... การที่เบื้องบนของคุณพยายามปกปิดเรื่องสัญญาสัมปทานที่กำลังจะหมดอายุ มันทำให้ผู้ลงทุนต่างชาติแบบฉันรู้สึกเสี่ยงไปนิดหน่อย"

​สีหน้าของพีรภัทรชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มเริ่มเลิกลั่กเมื่อปมลับที่เขาพยายามซ่อนไว้ถูกจี้เข้าตรงจุด "คุณ... คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไงครับ?"

​"ความลับไม่มีในโลกของการเงินหรอกค่ะ" กวินตราขยับเข้าไปใกล้ ขยายขอบเขตความชิดใกล้เพื่อปั่นหัวอีกฝ่าย กลิ่นน้ำหอมกุหลาบดำเจือความเย็นเยียบของเธอทำให้พีรภัทรเคลิบเคลิ้ม "แต่ถ้าคุณพีรภัทรมีข้อมูลวงในบางอย่างที่ยังไม่ได้แถลงต่อสื่อ... บางทีฉันอาจจะช่วย 'ปรับโครงสร้าง' บัญชีให้โครงการนี้ผ่านการอนุมัติได้ง่ายขึ้น"

​พีรภัทรกระอักกระอ่วน แต่ด้วยความโง่เขลาและความกระหายอยากได้ผลงาน เขาเริ่มหลุดปากเล่าถึงระบบการฟอกเงินย่อยๆ และเบาะแสการยักยอกเงินของตระกูลให้เธอฟังอย่างไม่มีกัก โดยไม่รู้เลยว่า ทุกคำพูดของเขาถูกบันทึกไว้อย่างคมชัดผ่านอุปกรณ์รับสัญญาณขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ในตุ้มหูเพชรของหญิงสาว

​หลังจากต้อนเหยื่อจนได้ข้อมูลที่พอใจ กวินตราขอตัวออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ที่ระเบียงหินอ่อนชั้นสอง ลมทะเลพัดผ่านเรือนผมยาวสลวยของเธอ รอยยิ้มผู้ชนะปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก เธอถือแก้วแชมเปญขึ้นดื่มเบาๆ เตรียมพร้อมสำหรับการถอนตัว

​ทว่า... เสียงนิ่งเรียบ ทุ้มต่ำ แต่ทรงพลังกลับดังขึ้นจากมุมมืดด้านหลัง

​"อัดเสียงไว้ชัดดีไหมครับ?"

​กวินตราสะดุดกึ่งหนึ่งในจังหวะเคลื่อนไหว สมองระดับมาสเตอร์มายด์สั่งการให้เธอตั้งสติในเวลาเสี้ยววินาที เธอค่อยๆ หมุนตัวกลับมาด้วยท่วงท่าสง่างาม สายตาเรียบเฉยไม่แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย

​"โทษทีนะคะ คุณคงทายผิดคนแล้ว ฉันแค่ออกมารับลม"

​ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งก้าวออกจากมุมมืด แสงจันทร์กระทบใบหน้าคมคายภายใต้หน้ากากครึ่งหน้า ชุดทักซิโด้คัตติ้งเนี้ยบส่งให้เขาลึกลับและอันตราย ร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อตามแบบฉบับคนดูแลตัวเองอย่างดีสร้างแรงกดดันมหาศาล... เจเดน เดวานอฟ

​"ถ้าจะเอาไปฟ้องร้องในศาล หูฟังบลูทูธจิ๋วที่คุณซ่อนไว้ในตุ้มหูเพชรข้างซ้าย... มันบันทึกเสียงความถี่ต่ำได้ไม่ดีเท่าไหร่นะครับ คุณกวินตรา"

​กวินตราจ้องมองชายตรงหน้า นัยน์ตาสีเข้มวับวาววับขึ้นมาทันที เธอรู้จักผู้ชายคนนี้ดี 'เจเดน' คือนักลงทุนมหาเศรษฐีข้ามชาติที่กุมอำนาจเงียบเบื้องหลังตลาดหุ้น เขาเยือกเย็น ฉลาดเป็นกรด และไม่เคยมีใครอ่านความคิดของเขาออก

​"รู้จักชื่อฉันด้วย? นึกว่าสายตาของคุณเจเดนจะมองเห็นแค่ตัวเลขในตลาดหุ้นซะอีก"

​"ผมมองเห็นทุกอย่างที่ 'น่าสนใจ' ครับ" เจเดนก้าวเข้าไปหาเธอช้าๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินดังก้องในความเงียบ ระยะห่างลดลงจนเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว "และละครฉากเมื่อครู่ที่คุณปั่นหัวพีรภัทร... จัดว่าบังเอิญได้แยบยลมาก"

​"ความบังเอิญไม่มีอยู่จริงในโลกของธุรกิจหรอกค่ะ" กวินตราเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ กลิ่นน้ำหอมเจือกลิ่นไวน์จางๆ จากตัวเขาทำให้เธอต้องเกร็งตัวรับ "ฉันแค่ออกมารับลม... หรือไม่ก็ คนของตระกูลนั้นอ่อนหัดเกินไปหน่อย"

​เจเดนยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย เขานั่งลงบนขอบระเบียงหินอ่อนอย่างผ่อนคลาย แต่สายตากลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "แผนสวยดีครับ... แต่ถ้าเป้าหมายของคุณคือการล้มตระกูลวรโชติเมธากุลด้วยวิธีเด็กเล่นแบบนี้ มันง่ายไปนิดสำหรับคนอย่างคุณนะ"

​กวินตราบดริมฝีปากเข้าหากัน ความรู้สึกท้าทายแล่นผ่านไปทั่วร่าง "งั้นเหรอคะ? แล้วสำหรับ 'คนอย่างคุณ'... ต้องเล่นแบบไหนถึงจะเรียกว่ายากพอ?"

​เจเดนยื่นมือไปจับแก้วแชมเปญในมือของเธออย่างนิ่มนวล นิ้วเรียวยาวของเขาแตะถูกผิวมือของเธอเบาๆ สัมผัสอบอุ่นนั้นทำให้กวินตราชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะดึงแก้วไปถือไว้เอง

​"ไว้คุณรอดจากกระดานแรกของผมคืนนี้ให้ได้ก่อน แล้วผมจะพิจารณาตอบคำถามนั้นครับ" เจเดนทิ้งประโยคปริศนาไว้ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในงาน ปล่อยให้กวินตรายืนกัดฟันกรอดอยู่ในความมืดคนเดียว