Se connecterทว่าเยว่อวิ๋นยังไม่ทันจากไปตามคำพูดของเซี่ยฉงอวิ๋น เสียงกลองสัญญาณก็พลันดังขึ้นเสียก่อน ประตูสนามสอบถูกเปิดออกกว้างจนสุด พร้อมกับบรรดาเจ้าหน้าที่กลุ่มหนึ่งที่เดินออกมายืนเข้าแถวเรียงราย เตรียมพร้อมตรวจสอบประวัติและค้นตัวผู้เข้าสอบอย่างละเอียดเพื่อป้องกันการทุจริตมองภาพความวุ่นวายเบื้องหน้าสลับกับเส
แม้โรงเตี้ยมที่พวกเขาพักจะห่างจากสถานที่เข้าสอบไม่มากนัก ทว่าเมื่อมองดูตะกร้าข้าวของแต่ละคน เยว่อวิ๋นก็ยังตัดสินใจเลือกให้สืออิงขับรถม้าออกมาส่งคนแทนการเดิน ดังนั้นลานด้านหน้าของสถานที่เข้าสอบ จึงมีรถม้าหรูหราที่ไม่เข้าพวกแล่นมาจอดอย่างนิ่มนวล หลังจากนั้นก็ปรากฎร่างโดดเด่นของบุรุษและสตรีและเด็กกลุ่ม
“เฮ้ เดี๋ยวสิ!” หลีจวินถูกทิ้งไว้ด้านหลังพลันได้สติรีบตะโกนร้องเรียก คราวนี้เขาไม่สนใจรักษามารยาทอีกแล้ว โดยไม่ได้เอ่ยลาหญิงงามก็หันหลังวิ่งจากไปทันที“ท่านหญิง…” จื่อซิ่วมองตามหลังหลีจวินพลางเรียกผู้เป็นนายน้ำเสียงประหม่ามู่หรงชิงเหยาแค่นเสียงในลำคอแผ่วเบา ดวงตาคู่งามหลุบต่ำทอประกายเย็นชา ตั้งแต่เ
“ดูเหมือนพวกเจ้าจงใจจะพูดหาเรื่องพวกข้า มีจุดหมายอะไรกันแน่” เยว่อวิ๋นถามน้ำเสียงเรียบ สมองลอบคิดไปเรื่อยเปื่อย หรือจะเป็นมือสังหารที่รู้จักนิสัยใจร้อนของเจ้าเจ้าจิ้งจอก เลยคิดยั่วยุหลอกคนเข้าไปใกล้เพื่อหาช่องทางทำร้ายกันหญิงสาวทั้งคู่ถูกกลิ่นอายเฉียบคมของเยว่อวิ๋นกดดันจนขาสั่นระริก พวกนางคล้ายอยาก
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงเรื่องซุบซิบนินทาในหมู่ชาวบ้านเท่านั้นในขณะเดียวกันนั้น ตัวเอกผู้โหดร้ายในเรื่องราวซุบซิบของพวกเขาก็ได้เดินทางมาถึงในตัวเมือง มองท้องฟ้าที่มีดวงตะวันลอยสูงฉายแสงเจิดจ้า เยว่อวิ๋นตัดสินใจเลือกเข้าพักในโรงเตี้ยมที่อยู่ไม่ห่างจากสนามสอบมากนักตัวเมืองซานซีอยู่ห่างจากตำบลไม่มากนัก
ยามเช้าของหนึ่งวันก่อนวันสอบซิ่วไฉรุ่งอรุณมาเยือน แสงสีทองสาดส่องทาบขอบฟ้าขับไล่ความมืดมิดของราตรีให้หายออกไปทีละน้อยทั่วทุกบริเวณของหมู่บ้านเซี่ยมีเสียงพ่อไก่โก่งคอขันดังทอดมาเป็นระยะ เป็นสัญญาณเตือนให้ผู้คนรู้ว่าได้เวลาเริ่มดำเนินกิจวัตประจำวันของตนแล้วในช่วงเวลาเช้าตรู่ที่ดวงอาทิตย์ยังไม่ขึ้นสู
น่าเสียดายที่ซุนไฉมารู้ตัวเอาเมื่อสายไปเสียแล้ว เขาตกหลุมที่เซี่ยฉงอวิ๋นขุดหลุมทิ้งไว้ไปเต็มตัว ไม่อาจจะแก้ไขหรือเรียกร้องอะไรให้ตนเองได้อีกแล้วเมื่อซุนไฉถูกไล่ออกพ้นสภาพอาจารย์ของสถานศึกษา ก็เท่ากับว่าไม่มีความเกี่ยวข้องกับเซี่ยฉงอวิ๋นแล้ว เยว่อวิ๋นจึงไม่ใคร่จะสนใจแสดงความเอาใจใส่ปลอมๆ ต่อเขาอีกเ
ด้วยเหตุนี้สิ่งที่หวังสวี่กล้าทำในเวลาแบบนี้ จึงมีแค่การส่งคนติดตามไปสืบค้นเรื่องราวของเยว่อวิ๋นเท่านั้นเพียงแต่ ฝีมือของลูกน้องหวังสวี่นั้นย่ำแย่จนเหลือทน ทำให้ยังไม่ทันออกจากเขตตำบลดี เยว่อวิ๋นก็รู้สึกตัวว่ามีคนแอบสะกดรอยตามตัวเองแล้ว“จะทุบเลยหรือรอก่อนดีนะ” หญิงสาวในรถม้าบ่นพึมพำ นางไม่ต้องคิดก
“อาการของคนป่วยนับว่าย่ำแย่มากจริงๆ ขอรับ ท่านหมอเฉินบอกว่าอวัยวะภายในของเขาได้รับความเสียหายหนักมาก นายท่านบอกให้ข้ามาแจ้งกับแม่นางตามตรง เพราะว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังคนป่วยค่อนข้างที่จะ...รับมือด้วยยากอยู่สักหน่อย” เฉียนซานกล่าว ความจริงเขาเห็นแล้วรู้สึกว่าไม่หน่อยเลยสักนิดเยว่อวิ๋นได้ยินก็เลิกคิ้
“บิดาข้าไม่ใช่คนพิการ ท่านแม่ข้ารักษาขาของท่านพ่อหายแล้วต่างหาก” ถึงอย่างไรต้าเป่าก็ยังเด็ก เมื่อมีคนมาดูถูกบิดาจึงอดตอบโต้ไม่ได้“แม่เจ้าโกหกแล้ว ข้าจำได้ว่าหมอจางเคยบอกว่าขาของพ่อเจ้าถ้าไม่รีบรักษาจะต้องพิการตลอดชีวิต ย่าเจ้าไม่อยากเสียเงินจึงปล่อยให้พ่อเจ้าพิการ แล้วจะรักษาหายได้อย่างไร เด็กเอ้ย”







