อ๋องสารเลวผู้นี้ข้าหย่าแล้ว

เสียงดนตรีบรรเลงเพลงไพเราะในคืนมงคล เสียงบุคคลภายนอกหัวร่อต่อกระซิกกันอย่างสนุกสนาน ผ้าแดงมงคลที่ตกแต่งไปทั่ววังบูรพาของชินอ๋องโบกพลิ้วตามกระแสลมแรง แม้กระทั่งแสงตะเกียงที่อยู่ภายในห้องหอก็ริบหรี่ลงเช่นกัน

ฝีเท้าหนักๆ ที่ใกล้เข้ามาทำให้ร่างที่อยู่บนเตียงขยำชายกระโปรงแดงของตัวเองเอาไว้แน่น ปลายนิ้วทั้งสิบสั่นคลอนไปด้วยความหวาดหวั่น สายตาของนางเห็นปลายรองเท้าของเขาที่อยู่ตรงหน้าแล้ว

โครม! เพล้ง!

นางเห็นถาดอาหารและเหล้ามงคลหล่นกระจายไปทั่วพื้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นฝีมือของผู้ใด

เขาจะต้องโกรธนางมากๆ อย่างแน่นอน

“หลันเอ๋อร์มีความจำเป็นต้องทำเช่นนั้นเพคะ”

“เลิกเสแสร้งต่อหน้าข้าเสียที เจ้ามันก็แค่สตรีที่น่ารังเกียจ”

น้ำเสียงเย็นชาเค้นออกมาทีละคำ สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าอีกฝ่ายยังมีโทสะที่เข้มข้นมากเพียงใด

เพียงพริบตาเดียวผ้าแดงที่ปิดหน้าของนางอยู่ก็ถูกเลิกขึ้นอย่างรุนแรง เสี้ยววินาทีนั้นนางมองเห็นแววตาของเขาที่แดงก่ำขึ้นมาด้วยความโกรธ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเกรงขามของเขามีแต่กลิ่นไอของความน่าหวาดกลัวอย่างชัดเจน

มือทั้งสองข้างประสานกันอยู่หน้าตัก แววตาของนางสั่นไหวยามที่สบกับดวงตาคู่คมดุจมังกรของเขา ความอ่อนโยนรักใคร่ที่เคยได้รับจากเขาเช่นในอดีตเหลือเพียงความว่างเปล่า

เมิ่งอีหลันไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก ได้แต่หลุบตาต่ำลงมองพื้นด้วยความหมองหม่น

“ท่านอ๋อง ท่านทำอะไร”

เสียงแว่วหวานกล่าวออกมาด้วยความตื่นตระหนกเมื่อจู่ๆ เขาก็กระชากเสื้อผ้าอาภรณ์ของนางออกอย่างรุนแรง มงกุฏหงส์ถูกปลดออกก่อนที่เขาจะขว้างปาไปกระทบกับผนังห้องจนเกิดเสียงดัง ปัง!

ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งของเขากอบกุมอยู่ที่ลำคอระหง เพียงแค่ออกแรงนิดเดียวก็ทำให้เกิดรอยจ้ำแดงขึ้นมา

“เมิ่งอีหลัน เป็นเจ้าที่ต้องการเช่นนี้มิใช่หรือ?”

ถึงแม้น้ำเสียงของเขาจะยังคงเย็นชาและราบเรียบ ริมฝีปากกลับกระตุกเป็นรอยยิ้มที่ดุดันราวกับพญามัจจุราชที่เตรียมจะกระชากวิญญาณของนางให้หลุดลอยไป

แววตาของเขาจ้องมองใบหน้าที่เหยเกของอีกฝ่ายเขม็ง ความโกรธที่ถูกนางหักหลังทำให้เขาไม่คิดออมแรง ถึงแม้พวกเขาจะรู้จักกันมาถึงห้าปี หากแต่นางกลับกระทำการที่น่าละอายอย่างหน้าตาใสซื่อ

“ท่านอ๋อง”

“.....” เขาไม่ได้ตอบรับคำของนาง หากแต่เพิ่มแรงบีบบริเวณลำคอจนใบหน้าของนางแดงไปหมดแล้ว

“ท่านอ๋อง หลันเอ๋อร์เจ็บ”

คำกล่าวของนางคล้ายอ้อนวอนอยู่ในที แน่นอนว่าอีกฝ่ายขบกรามแน่นพร้อมกับปล่อยมือออก ทว่าเพียงลมหายใจถัดมา ร่างสูงใหญ่กลับปลดเสื้อผ้าของตัวเองออก ขึ้นคร่อมหญิงสาวเอาไว้

ปฏิกิริยาที่สั่นเทิ้มของนางไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเห็นใจแต่อย่างใด

“เจ้าบอกทุกคนว่าคืนนั้นข้าล่วงเกินเจ้ามิใช่หรือ เหตุใดตอนนี้ถึงได้ทำเหมือนมิเคยแปดเปื้อนเล่า”

เขาเค้นเสียงในลำคอขึ้นมาอย่างเย้ยหยัน เมิ่งอีหลันอาศัยอยู่ในจวนอ๋องมาห้าปี ทุกคนภายในจวนโดยเฉพาะพระมารดาของเขาโปรดปรานนางเป็นพิเศษ

ถึงแม้ว่านางจะอาศัยอยู่ที่นี่ในฐานะสาวใช้ผู้หนึ่งก็ตาม หากแต่เขาก็รู้สึกถูกชะตาและเอ็นดูนางราวกับน้องสาวนับตั้งแต่วันที่รับนางเข้ามาอยู่ภายในจวน

ไม่คิดว่าวันหนึ่งนางจะมักใหญ่ใฝ่สูงต้องการเป็นชายาอ๋องจนถึงกับวางยาเขาและกุเรื่องขึ้นมาจนพระมารดาบังคับให้ตนต้องรับนางมาเป็นอนุภรรยาทั้งที่ยังไม่มีชายาเอกด้วยซ้ำ

เมิ่งอีหลันได้แต่หลับตาลงไม่กล้าสู้หน้าเขา

ชายหนุ่มเห็นแบบนั้นแล้วก็ยิ่งทวีความกรุ่นโกรธขึ้นมา เขาโน้มตัวลงไปบดขยี้และขบกัดริมฝีปากอีกฝ่ายแรงๆ จนได้กลิ่นคาวเลือด แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่หยุด

สตรีผู้นี้ต้องได้รับผลกรรมที่ตนได้กระทำเอาไว้!

ถึงแม้เขาจะรุนแรงกับนางถึงเพียงนั้น หากแต่ดูเหมือนหญิงสาวจะยังคงบังคับตัวเองให้นอนอยู่เฉยๆ ได้เป็นอย่างดี

นั่นยิ่งทำให้มู่เฉินระบายโทสะลงกับร่างบอบบางโดยไม่สนใจด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายจะพร้อมหรือไม่

“จดจำความรู้สึกเอาไว้ แบบนี้ต่างหากที่เรียกว่าถูกข้าย่ำยี!”

ในที่สุดหญิงสาวก็ทนไม่ได้ เปล่งเสียงครวญครางออกมาอย่างน่าสงสาร มีแต่ความเจ็บปวดที่โถมเข้าใส่ราวกับคลื่นพายุรุนแรงสาดซัดจนร่างขาวนวลสั่นไหว เกิดรอยแดงช้ำไปทั่วทั้งตัว

แม้แต่ขาเตียงที่แข็งแรงก็ยังสั่นไหวไปตามแรงกระแทกที่เกิดขึ้น

นางไม่รู้ว่าความทุกข์ทรมานจะจบสิ้นลงเมื่อไหร่ อาจจะเป็นตอนที่เขาคำรามออกมาเสียงต่ำ ช่วงที่นางรู้สึกว่าร่างกายไม่เป็นของตัวเองต่อไป หรืออาจจะเป็นช่วงเวลาที่สติของนางพร่าเลือนจนแทบจะมองอะไรไม่เห็นอีกต่อไปแล้ว

เหลือเพียงประโยคสุดท้ายที่แว่วเข้ามาในหูอยู่ไกลๆ

“ท่านอ๋อง มีพระราชโองการด่วนให้ท่านอ๋องนำทัพไปที่ชายแดนทิศใต้พ่ะย่ะค่ะ”

นั่น...เป็นประโยคสุดท้ายที่นางได้ยินพร้อมกับร่างของมู่เฉินที่จากไปภายใต้ความมืด