Mag-log inไม่รอให้เยว่เสี่ยวซูได้มีเวลาลุกขึ้นนั่ง เยว่อวิ๋นก็จูงมือเสี่ยวอวี้มาหยุดข้างกายเขา พลางเอ่ยน้ำเสียงเนิบช้า “เสี่ยวอวี้ เจ้าคิดว่าสิ่งที่เขาทำกับแม่ในอดีตเป็นอย่างไร”เสี่ยวอวี้ดวงตาแดงก่ำ คิดถึงภาพมารดาที่ถูกพวกเขาทำร้าย แม่หนูน้อยก็กำหมัดปาดน้ำตาไปหนึ่งหนก่อนจะตอบเสียงติดสะอื้น“ชั่วร้ายมากเจ้าค่
เยว่เสี่ยวซูไม่ล่วงรู้ว่าความคิดตนเองถูกมองออกแล้ว เขายังคงพยายามพร่ำพรรณาถึงสายสัมพันธ์ที่ไม่มีอยู่จริงอย่างเพ้อฝัน เมื่อเห็นว่าเยว่อวิ๋นไม่ได้แสดงท่าทีห้ามปราม ดวงตาหยีแคบก็ทอประกายเจ้าเล่ห์กว่าเดิม“พี่สาวท่านต้องเชื่อคำพูดข้านะ สตรีหากไม่มีบ้านเดิมหนุนหลังก็ตัวคนเดียวไร้กำลัง พี่เขยแม้จะรักใคร่ท
“ไอหยา! นี่ไม่ใช่ความผิดของข้านะ เป็นเพราะรถม้าคันนี้มาขวางหน้าเกวียนข้ากระทันหันต่างหาก” คนขับเกวียนร้องรีบตะโกนเถียง ใบหน้าดำคล้ำของเขาฉายแววตื่นตระหนกระคนโล่งใจอย่างเห็นได้ชัดโชคดีเหลือเกินที่หยุดเกวียนได้ทัน...ถึงคนข้างหลังจะเป็นลูกค้า แต่เทียบกันแล้วเขายอมให้อีกฝ่ายเจ็บตัวเสียดีกว่าไปทำให้รถม
แน่นอนว่าเยว่เสี่ยวซูเป็นหลานชายสุดรักสุดหวงของแม่เฒ่าเยว่ นางย่อมไม่ปล่อยให้เขาต้องอยู่อย่างยากลำบาก นางไม่เพียงให้เงินค่าใช้จ่ายจำนวนมากแก่เขา ทั้งยังส่งอีกฝ่ายมาเข้าเรียนสำนักศึกษาในตำบลอีกด้วยทว่าน่าเสียดายลูกมุสิกที่ได้รับการสั่งสอนมาแค่วิธีขุดรูจะไปเรียนรู้อะไรดีๆ ได้กันหลังจากเข้าสำนักศึกษา
สายลมยามบ่ายพัดโชยแผ่ว ดวงตะวันที่เริ่มเอนต่ำทอแสงอ่อนจางทาบทับลงบนพื้น ก่อให้เกิดเงาร่างสูงต่ำสองร่างที่เดินเคียงกันตลาดช่วงบ่ายคลาคล่ำไปด้วยผู้คนไม่ด้อยกว่ายามเช้าเลยสักนิด ดวงตากลมโตแฝงแววอยากรู้อยากเห็นของเสี่ยวอวี้กวาดมองรอบด้านอย่างสนใจ นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้มาเดินตลาดช่วงนี้เยว่อวิ๋นพาบุต
“ข้าจะมีนิสัยเช่นไรพี่จั๋วไม่จำเป็นต้องสนใจ เพียงแต่เยว่ซื่อมิใช่สตรีชาวบ้านธรรมดาทั่วไป” ซูจี๋เอ่ยน้ำเสียงเย็นชา “ข้าว่าทางที่ดีท่านควรเอาเวลาไปเขียนหนังสือขอโทษของตัวเองให้ลึกซึ้งกินใจสักหน่อยจะดีกว่า เพราะพรุ่งนี้มันจะถูกติดอยู่ที่หน้าสำนักศึกษา หากเขียนไม่ดีเกรงว่าท่านจะได้อายเอาได้”“จะ เจ้า!”
น่าเสียดายที่ซุนไฉมารู้ตัวเอาเมื่อสายไปเสียแล้ว เขาตกหลุมที่เซี่ยฉงอวิ๋นขุดหลุมทิ้งไว้ไปเต็มตัว ไม่อาจจะแก้ไขหรือเรียกร้องอะไรให้ตนเองได้อีกแล้วเมื่อซุนไฉถูกไล่ออกพ้นสภาพอาจารย์ของสถานศึกษา ก็เท่ากับว่าไม่มีความเกี่ยวข้องกับเซี่ยฉงอวิ๋นแล้ว เยว่อวิ๋นจึงไม่ใคร่จะสนใจแสดงความเอาใจใส่ปลอมๆ ต่อเขาอีกเ
ด้วยเหตุนี้สิ่งที่หวังสวี่กล้าทำในเวลาแบบนี้ จึงมีแค่การส่งคนติดตามไปสืบค้นเรื่องราวของเยว่อวิ๋นเท่านั้นเพียงแต่ ฝีมือของลูกน้องหวังสวี่นั้นย่ำแย่จนเหลือทน ทำให้ยังไม่ทันออกจากเขตตำบลดี เยว่อวิ๋นก็รู้สึกตัวว่ามีคนแอบสะกดรอยตามตัวเองแล้ว“จะทุบเลยหรือรอก่อนดีนะ” หญิงสาวในรถม้าบ่นพึมพำ นางไม่ต้องคิดก
ชายหนุ่มคิดแล้วค่อยผ่อนคลายความระแวดระวัง เยวอวิ๋นที่กำลังไล้ปลายมีดผ่านตามคางและแก้มชายหนุ่ม สัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายลดการป้องกันลงแล้ว ก็ผงกศีรษะขึ้นลงอย่างพอใจนางรำคาญเจ้าสิ่งนี้บนใบหน้าเขามานานแล้ว จะป้อนอาหารหรือยาก็ล้วนลำบาก ต้องมานั่งทำความสะอาดทีหลังให้วุ่นวายอีกอย่าง…หากวัดจากความชอบที่มีต่อบ
หลังจากวกวนทุ่มเถียงกันไปมาอยู่นาน ในที่สุดหนังสือแยกครอบครัวก็ถูกเขียนขึ้นโดยเซี่ยเหล่าซานท่ามกลางคำเกลี้ยกล่อมของเซี่ยจินและเซี่ยหยวนชาง แม่เฒ่าเซี่ยรับเอาหนังสือที่ถูกลงชื่อมาถือไว้ด้วยมืออันสั่นเทา นางไม่ยินยอมทว่ากลับไม่อาจขัดขืนดวงตาหญิงชราจับจ้องไปที่ร่างบนเตียงของบุตรชายไม่วางตา ขณะที่ใจก็







