- 2 - อยากได้คืน

"มีอะไร?"

คำถามสั้นๆ น้ำเสียงหมางเมิน และแววตาที่ว่างเปล่าของคนตรงหน้า ทำเอาซีนถึงกับไปไม่เป็น 

เขาที่เคยมั่นใจในตัวเองมาตลอด บัดนี้กลับยืนอึกอัก ริมฝีปากหยักลึกขยับเปิดๆปิดๆคล้ายคนหาเสียงตัวเองไม่เจอ 

เขาอยากจะพูดคำว่าคิดถึง อยากจะดึงร่างเล็กตรงหน้าเข้ามากอดให้สมกับที่รอคอยมาตลอดครึ่งปี แต่กำแพงที่เธอสร้างขึ้นมามันสูงตระหง่านจนเขาไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว

"คือ..." ซีนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิงให้กลับมา 

"เธอพอจะมีเวลาว่างบ้างไหม ซีน... มีเรื่องอยากจะคุยด้วยนิดหน่อย"

มีนาปรายตามองมือหนาที่ยังคงจับข้อมือเธอเอาไว้ ก่อนจะแค่นยิ้มออกมาบางๆ

 "แต่มีนาไม่มีอะไรจะคุยกับพี่ซีน ปล่อยมือด้วยค่ะ มีนาจะรีบไป"

"แค่ห้านาทีก็ได้ ขอแค่ห้านาที ซีนมีเรื่องอยากอธิบาย..."

"มีนา! อยู่นี่เอง พี่ตามหาตั้งนาน!"

ยังไม่ทันที่ซีนจะได้พูดจบประโยค เสียงทุ้มของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางด้านหลัง

 มีนาสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะใช้จังหวะที่ซีนเผลอคลายมือ สะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมได้อย่างง่ายดาย

ร่างเล็กหมุนตัวหันไปตามเสียงเรียก ทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร รอยยิ้มหวานประดับบนใบหน้าที่เคยบึ้งตึงเมื่อครู่ก็สว่างไสวขึ้นมาทันที 

แววตาเย็นชาที่เคยมองซีนถูกแทนที่ด้วยความสดใสอย่างที่เขาคุ้นเคย ทว่ารอยยิ้มนั้นไม่ได้มีไว้ให้เขาอีกต่อไป

"พี่เบ๊บ! มีนาก็รอตั้งนานเหมือนกันค่ะ นึกว่าหลงทางในมหาลัยซะแล้ว" 

มีนาส่งเสียงเจื้อยแจ้วพร้อมกับวิ่งเหยาะๆเข้าไปหาผู้ชายรูปร่างสูง หน้าตาหล่อเหลาสไตล์รุ่นพี่ใจดีที่กำลังเดินยิ้มกว้างเข้ามาหาเธอ

"โธ่ พี่แวะไปซื้อน้ำปั่นร้านโปรดมาให้เราไง รอนานเลยสิ" เบ๊บยื่นแก้วน้ำปั่นสีหวานส่งให้มีนา ก่อนจะยกมือขึ้นยีกลุ่มผมนุ่มของเธอด้วยความเอ็นดู

"ขอบคุณค่ะ น่ารักที่สุดเลย"

ภาพความสนิทสนมตรงหน้าทำเอาซีนที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับชะงักงัน หัวใจของเขากระตุกวูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก 

ดวงตาคมจ้องมองรอยยิ้มของมีนาสลับกับมือของไอ้รุ่นพี่หน้าจืดนั่นที่กล้ามาแตะต้องผมของแฟนเขา... ไม่สิ 'อดีตแฟน'

ซีนกำหมัดแน่นความหงุดหงิดและความหึงหวงพุ่งสูง เขาอยากจะพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อไอ้หมอนั่นแล้วตะโกนบอกว่าอย่ามายุ่งกับคนของเขา แต่เขาก็รู้ดีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์อะไรแล้ว

มีนาเหลือบหางตามองซีนเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปยิ้มให้เบ๊บ 

"เรารีบไปกันเถอะค่ะพี่เบ๊บ มีนาหิวแล้ว"

"โอเคครับ ไปกัน" เบ๊บพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินเคียงคู่ไปกับมีนา ทิ้งให้ซีนยืนเคว้งคว้างอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง

"แม่งเอ๊ย!!" คล้อยหลังร่างของทั้งสองคน ซีนก็สบถออกมาลั่นด้วยความเหลืออด

 เขาเตะกระป๋องน้ำอัดลมเปล่าที่ตกอยู่แถวนั้นจนมันกระเด็นไปกระแทกกำแพงเสียงดังลั่น มือหนายกขึ้นขยี้กลุ่มผมของตัวเองจนฟูฟ่องไม่เป็นทรง

มันเป็นใครวะ! ทำไมมีนาถึงไปสนิทกับมันขนาดนั้น หรือว่า... หกเดือนที่หายไป เธอจะมีคนใหม่ไปแล้วจริงๆ 

ความคิดฟุ้งซ่านแล่นพล่านอยู่ในหัวรฝ ซีนกัดกรามแน่น ความเจ็บปวดผสมปนเปกับความโกรธตัวเองที่ปล่อยให้เรื่องมันบานปลายมาจนถึงขนาดนี้ เขาถอนหายใจออกมาแรงๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินกระทืบเท้ากลับไปที่โรงอาหารด้วยใบหน้าที่บูดบึ้งยิ่งกว่าเดิม

เมื่อเดินกลับมาถึงโต๊ะประจำในโรงอาหาร ซีนก็พบว่ามีแค่โซ่นั่งกดโทรศัพท์อยู่เพียงคนเดียว 

"อ้าว ไอ้นี่ หน้าเป็นตูดกลับมาเลย ไปเดินชนหมาที่ไหนมาวะ" โซ่เงยหน้าขึ้นมาทักทันทีที่เห็นสภาพเพื่อนสนิทกระแทกตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม 

"แล้วนี่ไอ้เกียร์กับพายเพิ่งเดินไปซื้อผลไม้เมื่อกี้ มึงเดินสวนกันบ้างปะเนี่ย"

ซีนไม่ได้สนใจคำถามเรื่องเกียร์กับพะพาย เขายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆ ก่อนจะเงยหน้าสบตาเพื่อนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและกังวล

"มึง กูเจอมีนา"

คำพูดสั้นๆของซีนทำเอาโซ่ที่กำลังจะตักน้ำแข็งเข้าปากถึงกับชะงัก ดวงตาคมของโซ่เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะรีบวางช้อนลงแล้วโน้มตัวเข้ามาหาเพื่อนทันที

"เฮ้ย! จริงดิ! ที่ไหนวะ แล้วเป็นไงบ้าง ได้คุยกัันป่ะ" โซ่ยิงคำถามเป็นชุด

"ตรงริมสนามบอล กูเข้าไปทัก แต่เขาทำเย็นชาใส่กูว่ะ" ซีนถอนหายใจยาว 

"แล้วแม่งดันมีไอ้รุ่นพี่หน้าจืดที่ไหนไม่รู้เดินเข้ามาหา มีนายิ้มให้มัน คุยกับมันโคตรสนิทสนมเลยมึง กูแม่งโคตรหงุดหงิดเลยว่ะ" โซ่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินแบบนั้น 

"รุ่นพี่? ใครวะ แล้วนี่มึงกังวลอะไร อย่าบอกนะว่า"

"เออ! กูกลัว..." ซีนยอมรับออกมาตรงๆน้ำเสียงของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ความเย่อหยิ่งที่เคยมีหายไปจนหมดสิ้น 

"กูกลัวว่ามีนาจะมีคนใหม่ไปแล้วว่ะมึง หกเดือนเลยนะเว้ย... หกเดือนที่กูไม่ได้อยู่ในชีวิตเขาเลย"

โซ่มองหน้าเพื่อนสนิทด้วยความเห็นใจ ปกติซีนเป็นคนมั่นใจในตัวเองสูงมาก ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่พอเป็นเรื่องของมีนา ผู้ชายที่ดูแข็งกระด้างคนนี้กลับเปราะบางจนน่าใจหาย

"แล้วมึงจะเอายังไงต่อ" โซ่ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 "มึงจะยอมแพ้แค่นี้ หรือมึงจะง้อ"

ซีนเงียบไปอึดใจหนึ่ง ดวงตามองออกไปอย่างไร้จุดหมาย ภาพรอยยิ้มของมีนาที่มีให้ผู้ชายคนอื่นยังคงฉายชัดอยู่ในหัว มันเจ็บปวดจนเขาแทบจะทนไม่ไหว

"พอเห็นหน้ามีนเมื่อกี้ กูถึงได้รู้ตัวเองว่ะ" ซีนพูดเสียงแผ่วเบา ราวกับกำลังสารภาพความในใจ 

"กูไม่เคยลืมเขาได้เลยสักครั้ง ไม่เคยเลยจริงๆ กูหลอกตัวเองมาตลอดว่าเดี๋ยวก็ทำใจได้ แต่อีโก้บ้าบอของกูแม่ง... ไม่ได้ช่วยให้กูมีความสุขเลยสักนิด"

โซ่ถอนหายใจออกมายืดยาว เขายกมือขึ้นตบบ่าเพื่อนเบาๆสองสามทีอย่างให้กำลังใจ

"มึงสอนกูง้อหน่อยดิ" จู่ๆซีนก็โพล่งขึ้นมา

 "มึงเคยง้อน้องเจ้าขาจนใจอ่อนยอมคบกับมึงได้นี่ กูต้องทำยังไงวะ กูถึงจะได้มีนากลับมา"

โซ่ถึงกับหลุดขำออกมาเบาๆกับท่าทีเหมือนเด็กหลงทางของเพื่อน

 "โห ไอ้ซีน เรื่องของกูกับเจ้าขามันต่างกันปะวะ ถึงจะมีเรื่องเข้าใจผิดเหมือนกัน แต่ของมึงมันละเอียดอ่อนกว่ากันเยอะ"

"ก็แล้วกูต้องทำยังไงล่ะวะ มึงก็แนะนำกูหน่อยดิ!" ซีนเริ่มโวยวายด้วยความร้อนใจ

"ใจเย็นๆดิว่ะ" โซ่ปราม 

"กูบอกเลยนะเว้ย ไม่มีทฤษฎีไหนดีไปกว่าการพูดความจริงและพูดตรงๆหรอก มึงลองคิดดูนะ ถ้ามึงยอมลดอีโก้ลง แล้วอธิบายความจริงตั้งแต่วันนั้น เรื่องมันคงไม่บานปลายจนมีนาหนีไปต่างประเทศแบบนี้หรอก"

"แต่วันนั้นกูไม่ได้ทำอะไรผิดจริงๆนะเว้ย!" ซีนเถียงกลับทันควัน อาการหัวร้อนเริ่มกำเริบขึ้นมาอีกครั้งเมื่อนึกถึงเหตุการณ์วันนั้น

"พอกูรู้ว่าเป็นไอ้พาย กูแม่งโคตรตกใจ กูผลักมันออกทันทีเลยนะ! ที่กูกอดตอนแรกก็เพราะกูหลับอยู่ กูคิดว่าเป็นแฟนกู กูถึงกอดตอบ! กูไม่เคยมีความคิดนอกใจมีนเลยสักนิด"

"กูรู้ กูเข้าใจมึง" โซ่พยักหน้ารับ 

"แต่มึงก็ควรอธิบายดีๆตั้งแต่ตอนนั้นปะวะ ไม่ใช่ไปขึ้นเสียงใส่เขา ไปตวาดใส่เขา ผู้หญิงกำลังโกรธ กำลังเสียใจ มึงดันไปสาดน้ำมันเข้ากองไฟ แล้วพอเขาบอกเลิก มึงก็ประชดกลับ"

" ......"

"ไอ้ซีน อีโก้ของมึงอ่ะ ลดลงมาหน่อยเถอะว่ะ ถ้ารักเขาจริง มึงต้องยอมรับความผิดพลาดของตัวเองในส่วนที่ทำให้เขาเสียความรู้สึกด้วย ไม่ใช่เอาแต่คิดว่าตัวเองไม่ผิดอย่างเดียว"

คำเตือนสติของโซ่เหมือนน้ำเย็นจัดที่สาดเข้าเต็มหน้าของซีน เขาค่อยๆก้มหน้าลง ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะอาหารไปชั่วขณะ

 เขาเริ่มทบทวนสิ่งที่ตัวเองทำลงไปในวันนั้น... จริงอย่างที่โซ่พูด เขาเอาแต่ยึดติดกับความถูกต้องของตัวเอง จนลืมแคร์ความรู้สึกของคนที่เขารักที่สุดไป

"กูรู้แล้วว่ากูแม่งโคตรโง่" ซีนพูดเสียงอู้อี้อยู่ในลำคอ 

"แต่กูอยากได้มีนาคืนจริงๆนะ"

เขาเงยหน้าขึ้นมองโซ่อีกครั้ง แววตาของคนหยิ่งบัดนี้มีแต่ความเว้าวอนและสับสน

"กูว่ากูยังรักเขาอยู่ว่ะ..." ซีนเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะย้ำด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น 

"โคตรรักเลยว่ะมึง"

ในขณะเดียวกันที่มุมตึกของอาคารเรียนซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงอาหารมากนัก ร่างบางของมีนากำลังยืนชะงักนิ่งอยู่หลังเสาต้นใหญ่

ตอนแรกเธอแค่แวะมายืนรอเบ๊บที่ขอตัวเดินไปเข้าห้องน้ำที่ตึกนี้ แต่ใครจะไปคิดว่ามุมที่เธอยืนอยู่ มันดันใกล้กับโต๊ะที่ซีนและโซ่นั่งอยู่พอดี และด้วยความเงียบของบริเวณนี้ ทำให้บทสนทนาของทั้งคู่ลอยเข้าหูเธออย่างชัดเจนทุกถ้อยคำ

มีนายืนฟังทุกอย่างด้วยหัวใจที่เต้นระรัว มือเล็กกำสายกระเป๋าผ้าแน่นจนชื้นเหงื่อ

'ที่กูกอดตอนแรกก็เพราะกูหลับอยู่ กูคิดว่าเป็นแฟนกู'

'กูว่ากูยังรักเขาอยู่ว่ะ โคตรรักเลยว่ะมึง'

คำสารภาพของซีนดังก้องอยู่ในหัวของเธอซ้ำไปซ้ำมา ความรู้สึกหนักอึ้งในใจที่แบกรับมาตลอดหกเดือนดูเหมือนจะเบาบางลงไปบ้าง เมื่อได้รับรู้ความจริงจากปากของเขาโดยที่เขาไม่รู้ตัวว่าเธอแอบฟังอยู่ 

แต่ถึงแม้จะเป็นเรื่องเข้าใจผิด และเขาไม่ได้ตั้งใจจะนอกใจเธออย่างที่เธอเคยฝังใจเชื่อมาตลอด

ถึงอย่างนั้น... ความเจ็บปวดจากการกระทำและคำพูดประชดประชันของเขาในวันนั้น มันก็ไม่ได้เลือนหายไปง่ายๆ

มีนาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอยอมรับว่าตัวเองก็มีส่วนผิดที่ใจร้อนและไม่ยอมฟังเหตุผลของเขาในวันนั้น 

แต่เรื่องอีโก้สูงปรี๊ดของซีน มันก็คือเรื่องจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ อย่างน้อย... เขาก็ควรจะได้เรียนรู้บ้างว่าการกระทำของเขามันส่งผลกระทบต่อความรู้สึกของคนอื่นแค่ไหน

ที่สำคัญเธอไม่เคยห้ามให้เขามีเพื่อนผู้หญิง เธอเคารพพื้นที่ส่วนตัวของเขาเสมอ แต่การที่เขาไม่รู้จักเว้นระยะห่างให้พอดี ปล่อยให้เพื่อนอย่างพะพายเข้ามาล้ำเส้นและทำเรื่องแย่ๆลับหลังเธอ มันก็คือความผิดที่เขาต้องรับผิดชอบ

พอนึกถึงชื่อของพะพายแววตาของมีนาก็วาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่ง ความโกรธที่เคยพยายามระงับไว้เริ่มคุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง 

ยัยนั่นตั้งใจปั่นหัวเธอ ตั้งใจทำให้เธอเข้าใจผิดจนต้องเลิกกับซีน ใจหนึ่งของมีนาก็อยากจะกลับไปเอาคืนคนที่คอยจะแย่งแฟนของเธอไปหน้าด้านๆ

'ถ้าพี่ยังรัก... งั้นก็ลองพิสูจน์ให้เห็นหน่อยสิ ว่าอีโก้ที่ว่าสูงนักหนา มันจะลดลงมาเพื่อมีนาได้มากแค่ไหน'

"มีนา รอนานไหม โทษทีนะ พอดีคนเยอะน่ะ"

เสียงของเบ๊บดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้มีนาสะดุ้งสุดตัว เธอรีบสะบัดหัวไล่ความคิดที่สับสนและแผนการที่เพิ่งผุดขึ้นมาในหัวออกไปทันที ก่อนจะหันไปส่งยิ้มหวานให้กับรุ่นพี่

"ไม่นานเลยค่ะพี่เบ๊บ ไปกันเถอะค่ะ มีนาหิวจนไส้จะกิ่วแล้วเนี่ย"

มีนาแกล้งทำเสียงออดอ้อน ก่อนจะเดินนำเบ๊บออกไปจากบริเวณนั้น โดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองทางโรงอาหารอีกเลย