- 3 - อธิบายทำไม

"เลิกตามกูสักทีได้ไหมพะพาย!"

เสียงทุ้มตวาดลั่นอย่างหมดความอดทน ร่างสูงของซีนหยุดชะงักฝีเท้ากะทันหันบริเวณลานจอดรถของคณะ

เขาหันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่เดินตามหลังต้อยๆมาตั้งแต่เลิกเรียน คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นปม แววตาฉายชัดถึงความหงุดหงิดและรำคาญใจอย่างไม่ปิดบัง

พะพายชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตช้อนมองคนตัวสูงด้วยความน้อยใจ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

"ซีน มึงจะโกรธเรื่องนั้นไปถึงไหน กูบอกแล้วไงว่ากูไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้"

"ไม่ได้ตั้งใจเหรอว่ะ?" ซีนแค่นหัวเราะในลำคอ เขายืนนิ่งถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยหน่าย

"กูยังยอมเป็นเพื่อนมึงได้จนถึงตอนนี้ก็ดีแค่ไหนแล้วพะพาย มึงทำให้กูเลิกกับแฟนเลยนะเว้ย! อยู่ห่างๆกูหน่อยได้ไหมวะ"

ความผิดพลาดในอดีตที่เขาเคยใจดีและไม่เว้นระยะห่างกับเพื่อนผู้หญิงคนนี้ มันย้อนกลับมาทำร้ายความรักของเขาจนพังทลาย

ซีนเรียนรู้แล้วว่าความเกรงใจที่ผิดที่ผิดทางมันส่งผลร้ายแรงแค่ไหน และเขาจะไม่ยอมทำพลาดซ้ำสองอีก

"แต่กูไม่อยากให้มึงห่างเหินกับพายขนาดนี้นี่นา เราเป็นเพื่อนสนิทกันนะเว่ยซีน"

พะพายทำใจดีสู้เสือ ขยับเท้าก้าวเข้าไปหาแล้วเอื้อมมือไปจับท่อนแขนแกร่งของเขาเอาไว้แน่น หวังจะใช้ความคุ้นเคยเดิมๆดึงให้เขากลับมาอ่อนโยนกับเธอเหมือนเมื่อก่อน แต่คราวนี้มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

สะบัด!

ซีนสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมอย่างแรงจนพะพายเซถอยหลังไปครึ่งก้าว เขามองหน้าเธอด้วยสายตาที่เย็นชาที่สุดเท่าที่เคยทำมา

"มึงเลือกเองนะพะพาย มึงเลือกที่จะทำลายความเชื่อใจของกูเอง"

น้ำเสียงเด็ดขาดของซีนทำเอาพะพายถึงกับหน้าเจื่อน ทว่าก่อนที่บทสนทนาอันตึงเครียดจะดำเนินต่อไป สายตาของซีนก็เหลือบไปเห็นร่างบางของใครบางคนที่เพิ่งเดินพ้นมุมตึกเข้ามายังลานจอดรถพอดี

มีนา...

ดวงตากลมโตคู่นั้นมองตรงมาที่เขากับพะพายเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ร่างเล็กจะชะงักงัน และตัดสินใจหมุนตัวหันหลังเดินหนีไปอีกทางทันที

ภาพที่เห็นคงดูเหมือนเขากับพะพายกำลังยืนง้อหรืองอนกันอยู่แน่ๆ

"มีนา เดี๋ยว! มีนา!"

ความตื่นตระหนกแล่นเข้าจับขั้วหัวใจ ซีนทิ้งพะพายไว้ข้างหลังทันที ขาหยาวก้าวสับวิ่งตามร่างของแฟนเก่าไปอย่างรวดเร็ว เขาเอื้อมมือไปคว้าแขนเล็กเอาไว้แล้วดึงให้เธอหันกลับมาเผชิญหน้า

"มีนา ฟังซีนก่อนนะ มันไม่มีอะไรเลย ซีนกับพะพายไม่ได้มีอะไรกันจริงๆ ซีนแค่กำลังไล่มันให้เลิกตาม...."

ซีนพยายามอธิบายด้วยความร้อนรน เขาไม่อยากให้เธอเข้าใจผิดซ้ำรอยเดิมอีกแล้ว แค่นี้เขาก็แทบจะไม่มีโอกาสแก้ตัวเหลืออยู่แล้ว

แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดจนจบประโยค ริมฝีปากบางของมีนาก็ขยับพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบและเย็นชาจนคนฟังหน้าชา

"อธิบายทำไม มีนาไม่จำเป็นต้องรู้ พี่จะทำอะไรกับใครก็ทำ อย่าลืมสิ... เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว"

สรรพนามที่เปลี่ยนไปและคำว่าไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วเหมือนมีดแหลมคมที่กรีดลงกลางใจของคนฟัง

ซีนยืนนิ่งค้างไปสนิท ลมหายใจสะดุดกึก มือที่จับแขนของเธออยู่สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ดวงตาคมเบิกกว้างมองใบหน้าหวานที่ปราศจากเยื่อใยด้วยความเจ็บปวด

พอมีนาเห็นว่าเขาเงียบไป เธอจึงพยายามจะบิดแขนออกเพื่อเดินหนี แต่ทันทีที่เธอขยับตัว สติของซีนก็กลับคืนมา เขารีบคว้าข้อมือเล็กนั้นเอาไว้อีกครั้ง คราวนี้จับแน่นกว่าเดิม

"ไม่ได้แล้วจริงๆเหรอว่ะมีนา.." เสียงทุ้มสั่นพร่า แววตาของนักศึกษาวิศวะจอมหยิ่งบัดนี้เต็มไปด้วยความร้าวรานและเว้าวอน

"เธอ... เธอมีคนใหม่แล้วเหรอ?"

คำถามที่หลุดออกมาจากปากของเขาทำให้มีนาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมช้อนขึ้นสบกับนัยน์ตาคมที่กำลังสั่นไหว

หัวใจของเธอกระตุกวูบเมื่อเห็นสภาพของผู้ชายที่เคยอีโก้สูงเสียดฟ้ากำลังมองเธอด้วยสายตาอ้อนวอนขนาดนี้ แต่ความเจ็บปวดในอดีตก็ยังคงเป็นกำแพงที่ขวางกั้นไม่ให้เธอใจอ่อนง่ายๆ

มีนาปั้นหน้าเรียบตึง หันมองเขาด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว

"ไม่ใช่เรื่องที่มีนาต้องอธิบาย ปล่อยได้แล้ว มีนาจะกลับบ้าน"

"เธอจะกลับยังไง รถก็ไม่มีเดี๋ยวซีนไปส่ง" ซีนรีบเสนอตัวทันที แม้จะถูกปฏิเสธอย่างไรเขาก็ไม่ยอมแพ้

ปี๊นๆ!

แต่ยังไม่ทันที่มีนาจะได้ตอบปฏิเสธ เสียงแตรของรถยนต์คันหรูที่ขับมาจอดเทียบฟุตบาทข้างๆก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน กระจกค่อยๆ เลื่อนลง ปรากฏใบหน้าหล่อเหลาของเบ๊บรุ่นพี่คณะของมีนาที่กำลังส่งยิ้มบางๆมาให้

"มีนา กลับพร้อมพี่ไหม?"

ราวกับสวรรค์ส่งตัวช่วยมาให้ถูกจังหวะ ความจริงแล้วมีนาไม่ได้นัดเบ๊บเอาไว้เลยสักนิด แต่ในเมื่อเขามาตรงจังหวะขนาดนี้ เธอจึงไม่รอช้าที่จะใช้เขาเป็นเกราะกำบัง

มีนาสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมของซีนที่กำลังเผลอมองรถคันนั้นด้วยความตกตะลึง เธอรีบเปิดประตูรถแล้วก้าวขึ้นไปนั่งเบาะข้างคนขับทันที

"พี่เบ๊บ รบกวนไปส่งมีนาหน้ามอหน่อยนะคะ" มีนาหันไปพูดกับคนขับด้วยรอยยิ้ม ทำทีเป็นสนิทสนม

"พี่ไปส่งที่หอเลยก็ได้นะ ไม่เป็นไรหรอก" เบ๊บอาสาอย่างใจดี

"ไม่เป็นไรค่ะ มีนาต้องไปทำธุระต่อ รบกวนแค่หน้ามอพอนะคะ"

มีนาปฏิเสธอย่างเกรงใจ ความจริงเธอไม่ได้มีธุระที่ไหนหรอก เธอแค่ต้องการจะหนีไปให้พ้นจากสถานการณ์ตรงนี้ หนีไปให้พ้นจากสายตาตัดพ้อของซีนที่มองทะลุกระจกรถเข้ามาต่างหาก

เบ๊บพยักหน้ารับก่อนจะเหยียบคันเร่งขับรถออกไป ทิ้งให้ซีนยืนเคว้งคว้างมองตามท้ายรถที่ค่อยๆห่างออกไปจนลับสายตา

"แม่งเอ๊ย!! ไอเหี้ย!"

เมื่อรถยนต์คันนั้นลับสายตาไป ซีนก็สบถคำหยาบออกมาลั่นลานจอดรถด้วยความหัวเสียขั้นสุด

มือหนายกขึ้นขยี้กลุ่มผมของตัวเองอย่างบ้าคลั่งจนมันยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ความหึงหวงและความรู้สึกไร้ค่าตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่อก เขาทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากยืนโง่ๆมองผู้ชายคนอื่นพาคนที่เขารักที่สุดจากไป

พะพายที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ ค่อยๆเดินเข้ามาใกล้เขาที่กำลังอารมณ์คุกรุ่น

"เพราะมีนากลับมาแล้วใช่ไหม? มึงถึงพยายามห่างกับกูแบบนี้" พะพายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ ประโยคนั้นทำให้ซีนหันขวับกลับมาจ้องหน้าเพื่อนสนิท

"มึงพูดให้มันดีๆนะพะพาย" เสียงทุ้มกดต่ำลอดไรฟัน ทุกถ้อยคำเต็มไปด้วยความโกรธจัด

"กูพยายามห่างมึงมาตลอดต่างหาก! ตั้งแต่วันที่มึงทำให้กูเสียเขาไป กูไม่เคยอยากเข้าใกล้มึงอีกเลย ถ้าไม่เห็นแก่ที่มึงเคยช่วยชีวิตกูไว้ กูอยากจะเลิกเป็นเพื่อนมึงด้วยซ้ำ!"

คำพูดที่ตรงไปตรงมาและไร้ซึ่งความรักษาน้ำใจทำเอาพะพายถึงกับหน้าชา หน้าอกของเธอชาวาบราวกับถูกตบฉาดใหญ่ หยาดน้ำตาแห่งความอับอายและเจ็บใจเริ่มเอ่อคลอเบ้า

ซีนไม่สนใจจะมองผลงานตัวเอง เขาหมุนตัวเดินตรงไปยังรถบิ๊กไบค์ของตัวเอง ตวัดขาขึ้นคร่อมอย่างรวดเร็ว มือหนาคว้าหมวกกันน็อกขึ้นมาสวม แต่ก่อนที่จะดึงหน้ากากลง เขาหันกลับมามองพะพายที่ยืนกำหมัดแน่นอยู่ด้วยสายตาที่เย็นเยียบ

"อ่อ แล้วจำเอาไว้นะ อย่าดึงเอามีนามาพูดถึงแบบนี้อีก"

เสียงเครื่องยนต์ถูกสตาร์ทดังกระหึ่มลานจอดรถ แต่ก็ไม่ดังไปกว่าประโยคสุดท้ายที่กรีดลึกลงไปในใจของคนฟัง

"ไม่ใช่ว่าเขากลับมาแล้วกูถึงเป็นแบบนี้... แต่เขาไม่เคยหายไปจากใจกูเลยต่างหาก"

ซีนก็ดึงหน้ากากหมวกกันน็อกลง บิดคันเร่งกระชากออกไปจากลานจอดรถด้วยความเร็วสูง ทิ้งไว้เพียงฝุ่นควันและร่างของพะพายที่ยืนกำหมัดแน่น

"ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ว่ะ"

เสียงทุ้มพึมพำกับตัวเองแผ่วเบา ขณะที่ร่างสูงของซีนทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งตัวยาวในสวนสาธารณะข้างคอนโด

เขาออกมาจากมหาลัยอย่างไร้จุดหมาย ปล่อยให้ความหงุดหงิดนำทางจนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่นี่สถานที่ที่เมื่อก่อนเขาและเธอชอบมานั่งเล่นด้วยกันบ่อยๆ

บรรยากาศเงียบสงบยามเย็นไม่ได้ช่วยให้จิตใจที่ร้อนรุ่มของเขาเย็นลงเลย ซีนนั่งเหม่อลอยอยู่ตรงมุมใต้ต้นไม้ใหญ่ มุมเดิมที่เต็มไปด้วยความทรงจำมากมาย

โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่า... ห่างออกไปไม่ไกลนัก มีร่างบางของผู้หญิงอีกคนกำลังยืนทอดสายตามองผืนน้ำในสระอยู่เช่นกัน

ทั้งสองคนยืนอยู่ใต้ฟ้าเดียวกัน ในสถานที่ที่มีความหลังร่วมกัน ปล่อยให้เวลาไหลผ่านไปช้าๆโดยที่ต่างคนต่างไม่เห็นกันและกัน

จนกระทั่งเวลาผ่านไปพักใหญ่...

ซีนถอนหายใจยาวดันตัวลุกขึ้นยืนเตรียมจะหมุนตัวหันหลังกลับ เป็นจังหวะเดียวกับที่มีนากำลังจะหันหลังเดินกลับเช่นเดียวกัน

วินาทีนั้น... สายตาสองคู่ประสานกันอย่างจัง

ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ มีนาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายของเธอตอบสนองเร็วกว่าความคิด ปลายเท้าเล็กก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ เตรียมจะหันหลังวิ่งหนีไปจากตรงนี้

"มีนา! เดี๋ยว!"

แต่ความไวของซีนมีมากกว่า ขาหยาวก้าวสับเพียงไม่กี่ก้าวก็เข้าประชิดตัว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กอย่างรวดเร็วและจับเอาไว้แน่น

"ปล่อยนะ!" มีนาสะบัดเสียงใส่ พยายามขืนตัวออก

"อย่าเดินหนีซีนเลยนะ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความเว้าวอนทำเอาคนฟังชะงักไปเล็กน้อย ซีนไม่ยอมปล่อยมือ เขาค่อยๆลดสายตาลงมองที่หน้าอกของตัวเอง มืออีกข้างเอื้อมไปแตะสร้อยเกียร์สีเงินที่ห้อยอยู่บนคอ เกียร์ที่ครั้งหนึ่งมันเคยเป็นของมีนา

"ตั้งแต่เธอไป" ซีนเอ่ยเสียงสั่น นัยน์ตาคมช้อนขึ้นสบตากับคนตรงหน้าอย่างมีความหมาย

"ซีนไม่เคยให้เกียร์เส้นนี้กับใครเลยนะ"

คำพูดที่เต็มไปด้วยความรู้สึกของเขา ทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายของมีนากระตุกวูบ แต่บาดแผลในใจที่ยังไม่ตกสะเก็ดดี ทำให้เธอเลือกที่จะสร้างกำแพงขึ้นมาป้องกันตัวเองอีกครั้ง

"อธิบายทำไม มีนาไม่ได้อยากรู้" เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา แววตาของเธอว่างเปล่าจนคนมองใจหาย

"ที่สำคัญ... มีนาก็ไม่อยากได้มันอีกแล้ว"

มีนาก็ออกแรงสะบัดข้อมือจนหลุดจากการเกาะกุม ร่างเล็กก้าวเดินสวนไปข้างหน้า จงใจเดินชนไหล่ของเขาอย่างแรงเป็นการตอกย้ำความห่างเหิน ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

ซีนเซไปตามแรงกระแทก เขายืนนิ่ง ขาทั้งสองข้างหนักอึ้ง เขาอยากจะวิ่งตามไปรั้งเธอเอาไว้ แต่ก็กลัวเหลือเกินว่าการดึงดันของเขาจะยิ่งทำให้เธออึดอัดและเกลียดเขาไปมากกว่านี้

เธอทำได้เพียงกำหมัดแน่น มองตามแผ่นหลังเล็กที่กำลังเดินห่างออกไปเรื่อยๆ ก่อนจะตัดสินใจตะโกนไล่หลังไปด้วยเสียงที่ดังที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ซีนไม่มีวันยอมแพ้หรอกนะ! เธอรู้เอาไว้ด้วย!"

เสียงทุ้มที่ตะโกนก้องไปทั่วบริเวณสวนสาธารณะ ทำให้จังหวะการเดินของมีนาชะงักไปเสี้ยววินาที

เธอไม่หยุดเดิน ไม่หันกลับไปมอง แต่ทุกถ้อยคำ ทุกน้ำเสียงที่หนักแน่นของเขา เธอได้ยินมันชัดเจนทุกคำ

ติ๊ง!

ระหว่างที่กำลังเดินออกมาจากสวนสาธารณะ เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น มีนาล้วงมันออกมาจากกระเป๋า หน้าจอสว่างวาบโชว์ชื่อบัญชีที่คุ้นตาบัญชีที่ใช้ชื่อเพียงแค่ว่า unknow

หัวใจของมีนากระตุกวาบ เธอรู้ดีว่าเจ้าของบัญชีนี้คือใคร เพราะมันคือบัญชีเดียวกับที่เคยส่งข้อความปั่นประสาทเธอตลอด

นิ้วเรียวกดเปิดหน้าจอเพื่ออ่านข้อความล่าสุดที่ถูกส่งมา

unknow : อยู่ห่างๆซีนเอาไว้ ฉันเตือนเธอก่อนจะกลับมาแล้วนะ

ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อย มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธที่เริ่มปะทุขึ้นมาอีกครั้ง

เธออุตส่าห์หนีไปตั้งไกล พอกลับมาก็ยังต้องมาเจอคนนี้ตามส่งข้อความรังควานไม่เลิกรา แววตาของมีนาเปลี่ยนจากความสับสนเมื่อครู่ กลายเป็นความเด็ดเดี่ยวในทันที

'ก็ได้ ในเมื่อชอบเล่นแบบนี้นัก ก็จะจัดให้'