- 5 - บังเอิญ

"ระวังครับพี่! ตรงนั้นมันติดขอบประตู เอียงซ้ายนิดหนึ่ง นั่นแหละครับ เยี่ยมเลย วางตรงนั้นได้เลยครับ"

เสียงเอะอะโวยวายและเสียงฝีเท้าหนักๆที่ดังทะลุกำแพงห้องเข้ามาตั้งแต่เช้าตรู่ ทำเอามีนาที่ตั้งใจจะใช้เวลาในวันหยุดสุดสัปดาห์นอนตื่นสายๆถึงกับต้องซุกหน้าลงกับหมอนแล้วครางอื้ออึงในลำคออย่างขัดใจ

เธอพลิกตัวไปมาบนเตียงนุ่ม พยายามจะข่มตาหลับต่อ แต่เสียงลากของหนักๆสลับกับเสียงสั่งการที่ดังแว่วมาก็ทำให้สติของเธอตื่นตัวจนไม่สามารถหลับลงได้อีก

มีนาผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียง ผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่เป็นทรง เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ จริงๆเธอก็พอจะรู้มาจากป้าผู้ดูแลหอพักอยู่บ้าง ว่าห้องข้างๆที่ว่างมานานจะมีคนย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ในวันนี้ แต่เธอไม่คิดว่าเขาจะมาเช้าและขนของเสียงดังวุ่นวายขนาดนี้

"เอาเถอะ ถือซะว่าตื่นมารับวันใหม่ก็แล้วกัน"

เธอบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อย หย่อนปลายเท้าลงจากเตียงแล้วเดินตรงเข้าห้องน้ำไปจัดการธุระส่วนตัว

วันหยุดแบบนี้เธอไม่ได้มีแพลนจะออกไปไหนไกล มีนาจึงเลือกหยิบเสื้อสายเดี่ยวสีขาวตัวโคร่งที่ใส่สบายๆ คู่กับกางเกงขาสั้นผ้านิ่มที่สั้นเหนือเข่าขึ้นมาใส่อย่างไม่คิดอะไรมาก

หลังจากแต่งตัวเสร็จ สายตาก็เหลือบไปเห็นถุงขยะสีดำที่ผูกปากถุงเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืน เธอจึงเดินไปหยิบมันขึ้นมา หวังจะเอาไปทิ้งที่จุดทิ้งขยะส่วนรวมของชั้นแล้วแวะลงไปหาอะไรกินที่ร้านสะดวกซื้อใต้หอพัก

แกร๊ก...

มีนาเปิดประตูห้องออกไป แต่แล้วเรียวขาเล็กที่กำลังจะก้าวพ้นประตูกลับต้องชะงักกึก

ร่างบางแข็งทื่อเมื่อสายตาปะทะเข้ากับชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังยืนชี้นิ้วสั่งคนงานขนกล่องลังพะรุงพะรังอยู่หน้าห้องข้างๆ

ซีน...

ทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตู ซีนก็หันขวับมามอง วินาทีที่สบตากับเธอ ริมฝีปากหยักก็คลี่รอยยิ้มกว้างจนตาหยี รอยยิ้มที่ดูสดใสและไร้เดียงสาจนน่าหมั่นไส้ในสายตาของคนมอง

"อ้าว... มีนา! เธออยู่หอนี้เหรอ บังเอิญจังเลยเนอะ"

ซีนทักขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ทำตากลมโตราวกับว่าเขาประหลาดใจนักหนาที่เจอเธอที่นี่

มีนายืนนิ่งจ้องหน้าผู้ชายที่เล่นละครได้ห่วยแตกที่สุดในโลก ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะในลำคอออกมาเบาๆ

"เนียนมากมั้ง"

คำพูดสั้นๆแต่เต็มไปด้วยความประชดประชันทำเอาคนที่กำลังยิ้มร่าถึงกับชะงักไปนิดหนึ่ง แต่ซีนก็ยังคงรักษาความหน้าด้านเอาไว้ได้อย่างดีเยี่ยม เขาขยับเดินเข้ามาหาเธออีกสองสามก้าว

มีนาวางถุงขยะในมือลงบนพื้นหน้าห้อง ยกแขนขึ้นกอดอก จ้องมองเขาด้วยสายตาจับผิด

"มาทำอะไรที่นี่?"

"ก็..." ซีนเกาหลังคอตัวเองเบาๆ ทำทีเป็นหลบสายตา

"สัญญาเช่าที่ห้องเก่ามันหมดพอดี ซีนก็เลยย้ายมาอยู่ที่นี่ไง ไม่คิดเลยนะว่าจะมาเจอห้องติดกับเธอแบบนี้ โลกกลมสุดๆไปเลย"

"โกหกให้มันเนียนๆหน่อยเถอะ" มีนาส่ายหัวอย่างเอือมระอา มองสำรวจข้าวของแบรนด์เนมและเฟอร์นิเจอร์หรูหราที่กองอยู่หน้าห้อง

"เงินเยอะแยะอย่างพี่เนี่ยนะ จะย้ายมาอยู่หอพักนักศึกษาเล็กๆแคบๆแบบนี้ คิดว่ามีนาโง่จนดูไม่ออกหรือไงว่าพี่ตั้งใจ"

โดนต้อนจนมุมขนาดนี้ อีโก้สูงๆที่เคยมีมันก็ถูกพับเก็บเข้ากรุไปหมดแล้ว ซีนทำหน้าเจื่อน อึกอักอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหาข้ออ้างใหม่ที่คิดว่าน่าจะฟังขึ้นที่สุด

"ช่วงนี้ป๊าซีนสอนให้ประหยัดน่ะ... ป๊าบอกว่าโตแล้ว ต้องรู้จักใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาบ้าง ซีนก็เลยเลือกที่นี่" เขายิ้มแหยๆส่งให้ แววตาแอบลุ้นว่าเธอจะเชื่อเหตุผลข้างๆคูๆนี้ไหม

มีนาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เธอกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างเหนื่อยหน่าย ผู้ชายคนนี้ดื้อรั้นและเอาแต่ใจตัวเองไม่เคยเปลี่ยน ถ้าเขาตั้งใจจะทำอะไรแล้ว ต่อให้เอาช้างมาฉุดเขาก็คงไม่ยอมถอย

"แล้วแต่เถอะ... อยากจะทำอะไรก็ทำ"

เธอตัดบทอย่างไม่ไยดี ก้มลงหยิบถุงขยะที่พื้นขึ้นมาถือไว้ เตรียมจะเดินหนีไปอีกทาง

พอเห็นว่ามีนากำลังจะเดินหนี ซีนก็รีบหันซ้ายหันขวาลุกลี้ลุกลน สายตาเหลือบไปเห็นถุงพลาสติกใบเล็กที่ใส่เศษกระดาษนิดหน่อยวางอยู่บนกล่องลัง เขาไม่รอช้า รีบคว้ามันหมับขึ้นมาถือไว้ในมือทันที

"เธอจะไปทิ้งขยะเหรอ... ซีนไปด้วยสิ" ซีนก้าวฉับๆมาเดินขนาบข้าง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก

"ซีนเพิ่งย้ายมาใหม่ ยังไม่รู้จักเลยว่าที่ทิ้งขยะมันอยู่ตรงไหน ให้ซีนเดินไปด้วยนะ"

มีนาปรายตามองถุงพลาสติกแบนๆในมือเขาด้วยความระอา แต่เธอก็เลือกที่จะไม่พูดอะไร ไม่ด่า ไม่อนุญาต และไม่ปฏิเสธ เธอเพียงแค่เดินนำหน้าเขาไปเงียบๆมุ่งตรงไปยังลิฟต์ของชั้น

ซีนแอบยิ้มกริ่ม รีบเดินตามร่างเล็กไปติดๆ ทันทีที่เข้าไปในลิฟต์และประตูเหล็กปิดลง บรรยากาศภายในพื้นที่แคบๆก็เริ่มก่อตัวเป็นความอึดอัด

มีนายืนกอดอกมองตัวเลขชั้นที่กำลังเลื่อนลงอย่างเงียบงัน ในขณะที่ซีนยืนอยู่ข้างหลัง แอบลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเธอด้วยความประหม่า

"บังเอิญจังเนอะ... ที่เราได้มาอยู่ใกล้กันอีก"

ซีนทำลายความเงียบขึ้นมาด้วยประโยคเดิมๆ เขาพยายามหาเรื่องคุย เพราะไม่อยากให้ความเงียบทำให้ระยะห่างของเรามันเพิ่มขึ้น

มีนาถอนหายใจอีกครั้ง คราวนี้เธอหันขวับมามองหน้าเขาตรงๆ ดวงตากลมฉายแววหงุดหงิด

"เลิกพยายามให้มันเป็นเรื่องบังเอิญได้แล้ว" น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่เด็ดขาด

"มีนารู้ว่าพี่ตั้งใจ และพี่ก็รู้ตัวดีว่าพี่ตั้งใจตามมีนามา"

ซีนเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น เขาถูกจับได้ไล่ทันจนเถียงไม่ออก บรรยากาศเงียบกริบลงไปอีกครั้งจนกระทั่ง

ติ๊ง!

ประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นล่างสุด มีนาเดินนำออกไปทิ้งขยะที่ถังใบใหญ่ด้านหลังหอพัก ซีนเดินตามต้อยๆเอาถุงพลาสติกโง่ๆของตัวเองไปทิ้งด้วย เมื่อจัดการธุระเสร็จ ซีนก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆตัดสินใจพูดความจริงออกไป

"ก็ได้... ซีนยอมรับว่ามันไม่ได้บังเอิญ ซีนตั้งใจย้ายมาที่นี่เอง"

เขาเดินมาหยุดยืนขวางหน้าเธอ นัยน์ตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนตัวเล็ก

"แต่เธอคง... ไม่ใจร้ายถึงขั้นย้ายหอหนีซีนหรอกใช่ไหม?"

น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด ถ้าเธอลงทุนย้ายหอหนีเขาอีก คราวนี้เขาคงไม่รู้จะทำยังไงแล้วจริงๆ

มีนามองหน้าคนที่กำลังทำตาละห้อยเหมือนลูกหมาถูกทิ้ง ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย

"มีนาไม่ได้รวยขนาดนั้น แล้วก็ไม่ได้ว่างพอจะมานั่งหาหอใหม่ ขนของย้ายไปย้ายมาเหมือนคนบ้าบางคนหรอกนะ"

คำตอบที่แฝงไปด้วยคำด่าทอนั้น กลับทำให้คนที่ถูกด่ารู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก ซีนนิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนที่ในใจจะแอบยิ้มกริ่มด้วยความดีใจ

อย่างน้อยเธอก็ไม่รังเกียจเขาจนถึงขั้นต้องหนีไปไหน เธอยอมให้อยู่ใกล้ๆ ถึงแม้จะเป็นเพราะความจำใจก็เถอะ แค่นี้เขาก็มีโอกาสทำคะแนนแล้ว

พอเคลียร์เรื่องขยะเสร็จ มีนาก็หมุนตัวเดินไปอีกทางซึ่งเป็นทางออกไปสู่ถนนหน้าหอพัก

"อ้าว... แล้วนั่นเธอจะไปไหนน่ะ" ซีนรีบก้าวตามไปติดๆ

"ซื้อของกิน" มีนาตอบสั้นๆโดยไม่หันมามอง

ซีนขมวดคิ้ว สายตาคมกริบกวาดมองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อสายเดี่ยวสีขาวตัวนั้นมันคอกว้างและเนื้อผ้าก็บางจนเห็นรอยบราเซียสีอ่อนลางๆ ยิ่งไปกว่านั้น กางเกงขาสั้นที่เธอใส่มันก็สั้นจนเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนไปถึงไหนต่อไหน

ความหวงแหนในตัวพุ่งพล่านขึ้นมาทันที ซีนรีบเดินไปขวางหน้าเธอไว้ พร้อมกับชี้นิ้วไปที่ชุดที่เธอใส่

"ชุดนี้เนี่ยนะ! เธอจะออกไปข้างนอกทั้งชุดนี้เนี่ยนะ!"

มีนาขมวดคิ้วยุ่ง ก้มลงมองเสื้อผ้าตัวเองแล้วเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์

"ใช่สิ ทำไม มีนาก็ใส่ชุดปกติ ไม่ได้แก้ผ้าเดินสักหน่อย พี่ทำหน้าตื่นเต้นทำไม"

"แต่มัน..." ซีนอึกอัก สายตาเลิ่กลั่กมองไปทางอื่น ไม่กล้ามองต่ำลงมาที่หน้าอกของเธอ

"มัน... นมจะล้นออกมาอยู่แล้วนะ! คอเชื้อมันกว้างขนาดนั้นน่ะ!"

เพี๊ยะ!

"ทะลึ่ง!"

มีนายกมือขึ้นตีต้นแขนแกร่งของเขาอย่างแรงด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นมาทันที เธอรีบยกมือขึ้นปิดหน้าอกตัวเอง ดึงคอเสื้อให้สูงขึ้นพร้อมกับถลึงตาใส่คนตัวโตที่กล้าพูดจาแบบนี้

"พี่นี่มัน นิสัยไม่ดี!" เธอด่าทิ้งท้าย ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวเดินหนีออกไปทางร้านสะดวกซื้อหน้าหอด้วยความหงุดหงิด

"เอ้า! ซีนพูดความจริงนี่ ซีนเป็นห่วงนะเว้ย!"

ซีนลูบแขนตัวเองปอยๆแต่ก็รีบวิ่งตามร่างเล็กไปอย่างไม่ลดละ

พอเข้ามาในร้านสะดวกซื้อแอร์เย็นฉ่ำ มีนาก็คว้าตะกร้าแล้วเดินไปตามชั้นวางขนมอย่างรวดเร็ว หวังจะสลัดคนตัวโตให้พ้นทาง

แต่ซีนก็ทำตัวเป็นวิญญาณตามติด เขายืนซ้อนอยู่ด้านหลัง แทบจะสิงร่างเธออยู่แล้ว ไม่ว่าเธอจะขยับไปทางไหน เขาก็ขยับตามจนมีนาอึดอัด

"พี่ซีน! ถอยไปห่างๆได้ไหมเนี่ย ร้านก็ตั้งกว้าง จะมายืนเบียดทำไม!" มีนาหันไปแหวใส่เสียงขุ่น

"ก็ซีนกลัวคนอื่นมาเดินชนเธอนี่นา"

ซีนตอบหน้าตายแต่ก็ยอมขยับถอยหลังออกไปประมาณหนึ่งช่วงแขน ทว่าสายตาคมยังคงสอดส่ายมองไปรอบๆ ราวกับเรดาร์ตรวจจับภัยคุกคาม

ใครหน้าไหนที่มองมาทางมีนา เขาจะจ้องกลับด้วยสายตาดุดันจนคนพวกนั้นต้องรีบหลบตาเดินหนีไป

มีนาส่ายหัวอย่างระอาใจ เธอเดินมาถึงชั้นวางขนมขบเคี้ยว สายตาเล็งไปที่มันฝรั่งทอดกรอบยี่ห้อโปรดที่วางอยู่ชั้นล่างสุด เธอเตรียมจะย่อตัวก้มลงไปหยิบ

หมับ!

ยังไม่ทันที่เธอจะได้โค้งตัวลง ร่างสูงของซีนก็พุ่งพรวดเข้ามาขวางหน้าเธอไว้อย่างรวดเร็ว เขาย่อตัวลงนั่งยองๆบังร่างเธอไว้มิดชิด ทำเอามีนาชะงักค้างด้วยความตกใจและหงุดหงิด

"โอ๊ย! อะไรของพี่เนี่ย ขวางทางทำไม!"

"ไม่ต้องก้ม!" ซีนเงยหน้าขึ้นมาสั่งเสียงเข้ม แววตาจริงจังจนน่ากลัว

"เดี๋ยวซีนหยิบให้ เธอจะเอาอันไหนชี้มาเลย"

"ก็มีนาจะหยิบเอง พี่จะมาวุ่นวายทำไมเนี่ย หลบไปเลยนะ" มีนาพยายามจะเบี่ยงตัวหลบ แต่ซีนก็กางแขนออกกันไว้ไม่ยอมให้เธอขยับ

"ก็ถ้าเธอก้ม... คอเสื้อเธอมันก็จะเปิดกว้างขึ้นไปอีกไง!" ซีนเถียงกลับเสียงแข็ง

"แล้วเดี๋ยวพวกไอ้บ้าในร้านมันก็แอบมองหน้าอกเธอ ซีนไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาเห็นทั้งนั้นแหละ! บอกมาว่าจะเอาอันไหน ซีนหยิบให้เอง!"

ความหวงก้างที่แสดงออกมาชัดเจนของเขา ทำเอามีนาถึงกับอ้าปากค้าง เธออยากจะด่าเขาให้เจ็บๆ แต่พอเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความหวงแหนและเป็นห่วงอย่างจริงใจของเขา คำด่าทอมันก็ถูกกลืนหายกลับลงไปในลำคอ

"ซ้ายมือ สีเหลือง" มีนาบ่นอุบอิบ เสียงเบาลงอย่างเห็นได้ชัด

ซีนยิ้มทันทีที่เธอคล้อยตาม เขาหยิบขนมห่อสีเหลืองมาสองสามห่อ โยนใส่ตะกร้าให้เธออย่างเอาใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

"เอาอะไรอีกไหม เดี๋ยวกระเป๋าตังค์ใบนี้จ่ายให้หมดเลย" เขายืดอกตบกระเป๋ากางเกงตัวเองดังปุๆ

"ไม่ต้อง มีนาจ่ายเองได้"

เธอสะบัดหน้าหนี รีบเดินไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ โดยมีซีนเดินตามต้อยๆไปช่วยถือของให้เสร็จสรรพ

ตลอดทางเดินกลับมาที่ห้อง มีนาไม่ได้พูดอะไรกับเขาอีกเลย เธอเดินนำหน้าเงียบๆ ปล่อยให้ผู้ชายตัวโตหิ้วถุงขนมเดินตามหลังมาจนถึงหน้าห้องพัก

"ขอบคุณ" มีนายื่นมือไปรับถุงขนมมาจากมือของเขา

เธอไขกุญแจเปิดประตูห้อง เตรียมจะก้าวเข้าไปด้านในโดยไม่คิดจะชวนเขาหรือพูดอะไรต่อ

ซีนยืนมองแผ่นหลังเล็กที่กำลังจะหายลับเข้าไปในห้อง เขาอุตส่าห์ตามตื๊อ ตามหวงมาตั้งนาน เธอจะปล่อยให้เขาจบวันหยุดด้วยความเงียบแบบนี้จริงๆเหรอ

วินาทีที่ประตูห้องกำลังจะปิดลง ซีนก็ตัดสินใจตะโกนทะลุช่องประตูเข้าไปเสียงดังฟังชัด

"ฝากตัวด้วยนะเจ้าของห้องข้างๆ!"

มือเล็กที่กำลังจับลูกบิดประตูชะงักไปนิดหนึ่ง

"มีอะไรให้ช่วย... เรียกซีนได้ตลอดเวลาเลยนะ!"

ไม่มีเสียงตอบรับใดๆเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบาง มีนาเพียงแค่ดึงประตูให้ปิดลงสนิท ตามด้วยเสียง

แกร๊ก!

เสียงลงกลอนประตูดังชัดเจน เป็นอันจบการสนทนาของวันนี้

ซีนยืนจ้องบานประตูที่ปิดสนิทอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพรูลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ริมฝีปากหยักลึกค่อยๆคลี่รอยยิ้มออกมาบางๆ

แม้เธอจะยังใจแข็ง เย็นชา และล็อกประตูใส่หน้าเขา... แต่วันนี้เขาก็ได้ก้าวเข้ามาอยู่ในพื้นที่ของเธออีกครั้งแล้ว

ผู้ชายอีโก้สูงอย่างเขา ไม่เคยต้องมานั่งง้อใคร ไม่เคยต้องมาทำอะไรไร้สาระแบบนี้ แต่เพื่อผู้หญิงที่ชื่อมีนา... ต่อให้ต้องหน้าด้าน หน้าทน หรือต้องลดทิฐิลงไปกองกับพื้น เขาก็ยอม

"เตรียมตัวรับมือความดื้อของซีนได้เลยมีนา" ซีนพึมพำกับตัวเองเบาๆก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าห้องของตัวเอง