- 4 - ซีนรอได้

"คิดจะกลับมาหาซีนหรือไง!"

เสียงแหลมปรี๊ดที่คุ้นเคยดังไล่หลังมาติดๆทำเอาเรียวขาเล็กที่กำลังก้าวเดินเข้าตึกถึงกับชะงักกึก

มีนาสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อระงับความหงุดหงิดที่เริ่มก่อตัวขึ้นตั้งแต่เช้าตรู่ ก่อนจะค่อยๆหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียง

พะพายยืนกอดอกอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างดีเชิดขึ้นเล็กน้อย แววตาของเธอเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด

มีนาไม่ได้แสดงอาการโกรธเกรี้ยวหรือตื่นตระหนก เธอเพียงแค่ปรายตามองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะแค่นยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเชือดเฉือน

"ทำไม... กลัวเหรอ?"

คำถามสั้นๆแต่แทงใจดำทำเอาพะพายถึงกับชะงักงันไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตมองแฟนเก่าของเพื่อนสนิททั้งเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่เจ้าตัวจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเย่อหยิ่งดังเดิม

"ตลกละ! คนอย่างเธอมีอะไรให้ฉันต้องกลัว ไม่จำเป็นสักนิด"

พะพายตอบกลับเสียงแข็ง พยายามเชิดหน้าขึ้นเพื่อข่มความประหม่าที่ถูกจี้จุด มีนาหลุดขำออกมาเบาๆในลำคอ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสมเพช

"อ้าว... ถ้าไม่ได้กลัว แล้วทำไมยังเอาแต่ตามรังควานมีนาอยู่อีก ส่งข้อความมาขู่ไม่เลิกรา นึกว่าตัวเองเป็นนางร้ายในละครหลังข่าวหรือไง"

"นี่เธอ!"

"ฟังนะพี่พาย" มีนาก้าวเท้าเข้าไปหาอีกฝ่ายช้าๆรอยยิ้มเย้ยหยันยังคงประดับอยู่บนริมฝีปาก

"เอาเวลาที่มาคอยเดินตามห้ามมีนา ไปห้ามพี่ซีนดีกว่าไหม"

พะพายเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อได้ยินชื่อของชายหนุ่ม

"เพราะเท่าที่เห็น... เขาก็ตามมีนาต้อยๆเลยนี่นา ไม่เห็นเหรอว่าใครกันแน่ที่วิ่งเข้าหาใคร"

มีนาเหยียดยิ้มร้ายกาจทิ้งท้าย เธอปรายตามองพะพายตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่เหนือกว่า ก่อนจะหมุนตัวหันหลังเตรียมเดินหนีไปอีกทาง เธอไม่อยากเสียเวลาอันมีค่ามาต่อล้อต่อเถียงกับผู้หญิงที่เอาแต่อิจฉาคนอื่นแบบนี้

"เธอไม่มีวันได้ซีนกลับไปหรอก!"

พะพายตะโกนไล่หลังมาด้วยความโกรธจัดจนตัวสั่น เสียงแหลมๆนั้นดึงดูดสายตาของนักศึกษาหลายคนที่เดินผ่านไปมา แต่พะพายก็ไม่สนใจ เธอโกรธจนแทบจะบ้า

มีนาที่หงุดหงิดเป็นทุนเดิมกับสิ่งที่ผู้หญิงคนนี้ทำมาตลอด หยุดเดินอีกครั้ง เธอค่อยๆหันขวับกลับมามองพะพายด้วยแววตาที่แข็งกร้าวและเด็ดเดี่ยว

"เรื่องนั้น... จะมีสิทธิ์หรือไม่มีสิทธิ์ มันก็อยู่ที่ตัวพี่ซีนไม่ใช่เหรอ"

มีนาทิ้งประโยคเด็ดเอาไว้แค่นั้น ก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีไปโดยไม่สนใจเสียงกรี๊ดร้องด้วยความขัดใจของพะพายอีกเลย

ร่างบางเดินกระแทกเท้ามาตามทางเดินด้วยความรู้สึกหงุดหงิดที่ยังคุกรุ่น แต่แล้วฝีเท้าของเธอก็ต้องชะงักงันลงอีกครั้ง เมื่อเดินมาถึงบริเวณลานหน้าคณะ

สายตาของเธอปะทะเข้ากับร่างสูงของใครบางคนที่กำลังยืนพิงรถดักรออยู่ตรงนั้น ผู้ชายตัวสูง รูปร่างสมส่วน ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะดึงดูดกำลังยืนชะเง้อคอมองหาใครบางคนอยู่

ซีน...

ทันทีที่นัยน์ตาคมคู่นั้นหันมาสบเข้ากับเธอ รอยยิ้มกว้างก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาทันที

ซีนรีบเด้งตัวออกจากรถ ขาหยาวก้าวสับวิ่งตรงดิ่งเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว พร้อมกับซ่อนอะไรบางอย่างไว้ด้านหลัง

"มีนา!" เสียงทุ้มเรียกชื่อเธออย่างดีใจ

มีนายืนนิ่ง ไม่ขยับเขยื้อนไปไหน เธอจ้องมองผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า

เมื่อวิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้า ซีนก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะยื่นช่อดอกกุหลาบช่อใหญ่ที่ซ่อนไว้ด้านหลังออกมาตรงหน้าเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวังและความประหม่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ให้เธอ..." ซีนเอ่ยเสียงนุ่ม

มีนาก้มลงมองช่อดอกไม้สวยหรูในมือของเขาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตัวสูง เธอไม่ได้ยื่นมือออกไปรับดอกไม้ช่อนั้น กลับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยหน่าย

"พี่ต้องการอะไร"

สรรพนามที่ห่างเหินถูกหยิบยกขึ้นมาใช้อีกครั้งเพื่อตอกย้ำระยะห่างระหว่างเขาและเธอ

ซีนหน้าเจื่อนลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่าพี่ รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆจางหายไป แต่เขาก็ยังฝืนยืนหยัดอยู่ตรงนั้น

"ซีน... ต้องการเธอคืน"

คำตอบที่ตรงไปตรงมาและไร้ซึ่งการอ้อมค้อมทำเอามีนานิ่งงันไปชั่วขณะ เธอจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคมที่เต็มไปด้วยความจริงจังของเขา ความรู้สึกมากมายตีรวนอยู่ในอก ทั้งคิดถึง ทั้งเจ็บปวด แต่เธอก็พยายามกดมันเอาไว้ให้ลึกที่สุด

"ไม่คิดว่ามันสายไปหน่อยเหรอ"

มีนาถามเสียงเรียบ แววตาของเธอพยายามสื่อให้เขารู้ว่ากำแพงที่เธอสร้างขึ้นมันสูงและหนาแค่ไหน

ซีนนิ่งอึ้งไปกับคำถามนั้น มือที่ถือช่อดอกไม้เผลอกำแน่นขึ้น เขาหลบสายตาเธอไปมองพื้นครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธออีกครั้งด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยว

"ไม่รู้สิ..." ซีนตอบเสียงสั่นเล็กน้อย

"แต่สำหรับซีน ถ้ามันยังพอมีโอกาส... หรือเหมือนจะมีโอกาส มันก็ไม่ถือว่าสายนี่"

เขาก้าวเข้าไปใกล้เธออีกนิด น้ำเสียงทุ้มต่ำอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด

"เธอไม่ต้องรีบให้คำตอบซีนตอนนี้ก็ได้ เธอไม่ต้องรีบใจอ่อน ซีนรอได้... นานแค่ไหนซีนก็จะรอ"

มีนาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย จ้องจับผิดปฏิกิริยาของคนฟอร์มจัดและอีโก้สูงอย่างเขา

"รอเหรอ? ... แล้วถ้าสมมติว่าระหว่างที่พี่รอ มีนาดันไปคบกับคนอื่นล่ะ... ต่อให้มีนามีคนอื่น พี่ก็จะยังรออยู่ไหม"

คำถามนี้เปรียบเสมือนมีดกรีดลงกลางใจของคนฟัง ซีนชะงักกึก ร่างกายสูงใหญ่แข็งทื่อไปชั่วขณะ ความรู้สึกหึงหวงและปวดร้าวแล่นพล่านขึ้นมาในอก

เพียงแค่จินตนาการว่าเธอจะมีใครคนอื่นที่ไม่ใช่เขา อีโก้ในตัวมันร้องตะโกนให้เขาเดินหนี แต่วินาทีนี้... หัวใจของเขามันมีอำนาจเหนือความหยิ่งทั้งหมด

ซีนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลืนก้อนความเจ็บปวดลงคอ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นที่สุดเท่าที่เคยพูดมาในชีวิต

"ใช่..." เขาพยักหน้าช้าๆ

"ให้เธอมีใครไปแล้ว... ซีนก็จะรอ"

คำตอบนั้นทำเอามีนาถึงกับพูดไม่ออก หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไปชั่ววูบ ผู้ชายอารมณ์ร้อน เอาแต่ใจ และอีโก้สูงเสียดฟ้าคนนั้นหายไปไหน ทำไมตอนนี้ถึงเหลือเพียงผู้ชายที่ยอมสยบให้เธอทุกอย่างขนาดนี้

แต่ถึงอย่างนั้น มีนาก็ยังไม่พร้อมที่จะพังกำแพงลงมาง่ายๆ เธอส่ายหัวไปมาเบาๆแกล้งทำหน้าเอือมระอา

"พี่นี่... ดื้อไม่เปลี่ยนเลยนะ"

พูดจบเธอก็หมุนตัว หันหลังเดินเลี่ยงเขาเข้าไปในตึกคณะ ทิ้งให้ซีนยืนถือดอกไม้เก้ออยู่ตรงนั้น

"ซีนดื้อแค่เรื่องนี้แหละ!"

ซีนตะโกนไล่หลังร่างเล็กที่กำลังเดินห่างออกไป เสียงของเขาดังก้องไปทั่วบริเวณลานหน้าคณะจนคนรอบข้างหันมามอง แต่เขาไม่แคร์อะไรอีกแล้ว

"เรื่องอื่นซีนจะไม่ดื้อกับเธอแล้ว! ซีนสัญญา! เธอให้อภัยซีนได้ไหมมีนา!"

ทว่าไม่มีเสียงตอบรับใดๆกลับมา มีนาเดินหายเข้าไปในฝูงชนและลับสายตาเข้าไปในตึกคณะแล้ว

ซีนค่อยๆลดแขนที่ถือดอกไม้ลง เขาถอนหายใจออกมายาวเหยียด ก้มมองช่อดอกกุหลาบสวยหรูในมือด้วยแววตาเศร้าสร้อย เขาตั้งใจเลือกมันมาอย่างดี เพราะจำได้ว่าเธอชอบดอกกุหลาบมาก แต่สุดท้ายก็ต้องเอากลับไปกอดไว้เอง

"ดอกไม้สวยจัง... ของใครเหรอ?"

เสียงหวานใสที่แฝงไปด้วยความสอดรู้สอดเห็นดังขึ้นใกล้ๆ ซีนยังไม่ทันได้เงยหน้าขึ้นมอง พะพายที่เดินตามมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ก็ขยับเข้ามาประชิดตัว พร้อมกับเอื้อมมือเรียวหมายจะหยิบช่อดอกไม้ในมือของเขาไปถือไว้เอง

"พายขอ..."

พรึ่บ!

ซีนสะบัดมือหลบช่อดอกไม้ออกจากการไขว่คว้าของพะพายอย่างรวดเร็วและรุนแรงจนหญิงสาวคว้าได้เพียงอากาศ

เขาเงยหน้าขึ้น ตวัดสายตาคมกริบมองเพื่อนสนิทด้วยความเย็นชาและเกรี้ยวกราด บรรยากาศรอบตัวของเขาเปลี่ยนจากชายหนุ่มที่กำลังง้อแฟนเก่า กลายเป็นน้ำแข็งที่พร้อมจะแช่แข็งทุกคนที่เข้ามาล้ำเส้น

"อย่ามายุ่ง" เสียงทุ้มกดต่ำลอดไรฟัน ทุกถ้อยคำเต็มไปด้วยความเด็ดขาด

"ซีน... พายก็แค่จะขอดู" พะพายทำหน้าเสีย พยายามบีบน้ำตาให้ดูน่าสงสาร

แต่ซีนไม่หลงกลอีกต่อไป เขาก้าวถอยหลังรักษาระยะห่าง จ้องหน้าพะพายด้วยสายตาที่ว่างเปล่าไร้เยื่อใย

"กูเอามาให้มีนา"

เขาประกาศกร้าว น้ำเสียงหนักแน่นและหวงแหน แม้ว่าคนที่เขาตั้งใจให้จะไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้แล้วก็ตาม

"ถึงมีนาจะไม่เอา... มึงก็ไม่มีสิทธิ์แตะ"

ช่วงพักกลางวัน

"แกเอาข้าวผัดต้มยำเหมือนเดิมใช่ไหมมีนา งั้นเดี๋ยวฉันกับวาไปเดินหาโต๊ะว่างก่อนนะ คนเยอะมากเลยวันนี้"

ขิมตะโกนแข่งกับเสียงจอแจในโรงอาหารของมหาลัย ก่อนจะควงแขนวาเดินแยกออกไปหาที่นั่ง ทิ้งให้มีนายืนรอคิวสั่งอาหารอยู่หน้าร้านประจำเพียงลำพัง

"ป้าคะ เอาข้าวผัดต้มยำทะเลสองที่ค่ะ"

มีนาหันไปสั่งอาหารกับแม่ค้า ก่อนจะขยับตัวออกมายืนรอที่หน้าร้าน ดวงตาทอดมองไปรอบๆอย่างเหม่อลอยในระหว่างที่รอข้าว

โดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่าด้านหลังของเธอกำลังมีกลุ่มนักศึกษาชายต่างคณะเดินหยอกล้อกันมา ในมือของพวกเขามีชามก๋วยเตี๋ยวที่มีน้ำซุปร้อนจัดจนควันกรุ่น

"เฮ้ยๆ ไอ้สัส ผลักกูทำไมเนี่ย น้ำร้อนนะเว้ย!"

เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นใกล้ตัว แต่มีนาก็ยังไม่ทันได้หันกลับไปมอง จังหวะที่ร่างของนักศึกษาชายคนหนึ่งถูกเพื่อนผลักจนเซถลาพุ่งตรงมาทางแผ่นหลังบางของเธอ ชามก๋วยเตี๋ยวในมือของเขากำลังจะเอียงรดใส่ตัวเธออยู่รอมร่อ

"มีนา! ระวัง!"

เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นพร้อมกับแขนแกร่งที่ตวัดเข้าที่เอวบางอย่างรวดเร็ว ร่างเล็กของมีนาถูกกระชากอย่างแรงจนปลิวเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของคนที่พุ่งเข้ามาช่วย

เพล้ง! ซ่า!

เสียงชามกระเบื้องตกแตกกระจายเต็มพื้น ตามด้วยเสียงน้ำซุปร้อนจัดที่สาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ จุดที่มันตกลงไปคือจุดเดียวกับที่มีนายืนอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีที่แล้วพอดิบพอดี

"เฮ้ย! ขอโทษครับๆ เป็นอะไรไหมครับน้อง!" กลุ่มนักศึกษาชายที่ทำน้ำซุปหกหน้าตื่น รีบเอ่ยปากขอโทษขอโพยยกใหญ่

แต่คนที่ตกใจที่สุดกลับไม่ใช่พวกเขา ซีนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มตั้งแต่เห็นชามก๋วยเตี๋ยวนั่นกำลังจะคว่ำใส่คนตัวเล็ก แค่คิดว่าถ้าเมื่อกี้เขาคว้าตัวเธอหลบออกมาไม่ทัน มีนาคงต้องโดนน้ำร้อนลวกจนผิวแดงเถือกไปแล้วแน่ๆ

"เธอ! เป็นอะไรไหม โดนน้ำร้อนตรงไหนหรือเปล่า?"

ซีนรีบถามด้วยความตื่นตระหนก มือหนาจับไหล่ทั้งสองข้างของมีนาแล้วจับตัวเธอหมุนซ้ายหมุนขวาเพื่อสำรวจหารอยแผลอย่างร้อนรน แววตาคมกริบที่เคยมั่นใจบัดนี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างปิดไม่มิด

มีนาที่เพิ่งดึงสติกลับมาได้จากการถูกกระชากกะทันหัน เงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า ดวงตากลมโตสบเข้ากับนัยน์ตาคมที่กำลังฉายแววเป็นห่วงเป็นใยเธออย่างสุดซึ้ง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไปชั่ววูบ แต่พอตั้งสติได้ เธอก็รีบขืนตัวออกจากการเกาะกุมของเขาทันที

"ไม่... มีนาไม่เป็นไร ปล่อยได้แล้ว" มีนาตอบเสียงตะกุกตะกัก พยายามถอยห่างออกมาหนึ่งก้าว

"ข้าวผัดต้มยำสองที่ได้แล้วจ้าหนู!"

เสียงของแม่ค้าดังขัดจังหวะขึ้นมาพอดิบพอดีราวกับระฆังช่วยชีวิต มีนารีบหันไปจ่ายเงิน รับจานข้าวมาถือไว้ในมือ ก่อนจะหันมามองหน้าซีนเพียงเสี้ยววินาที

"ขอบคุณที่ช่วย... ขอตัวนะคะ"

พูดจบเธอก็รีบจ้ำอ้าวเดินหนีไปทางโต๊ะที่เพื่อนๆนั่งรออยู่ทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้ซีนได้พูดอะไรต่อเลยแม้แต่คำเดียว

เขาทำได้เพียงยืนนิ่ง ปล่อยให้มือที่เคยโอบกอดเธอเมื่อครู่ตกลงข้างลำตัว นัยน์ตาคมมองตามแผ่นหลังเล็กที่กำลังเดินห่างออกไปเรื่อยๆด้วยแววตาที่เศร้าหมอง

แปะ

ฝ่ามือหนักๆของใครบางคนตบลงบนบ่ากว้างเบาๆ ซีนหันไปมองก็พบว่าเป็นโซ่ที่เดินเข้ามาหาพร้อมกับเจ้าขา แฟนสาวรุ่นน้องที่ยืนส่งยิ้มบางๆมาให้

"คนนี้ใช่ไหมคะ... พี่มีนา?" เจ้าขาเอ่ยถามเสียงใส พลางมองตามทิศทางที่ซีนกำลังมองอยู่

"สวยจังเลยนะคะ แต่ดูท่าทาง... จะใจแข็งน่าดูเลย" ซีนแค่นยิ้มออกมาฝืดๆ

"อืม... ใจแข็งมากเลยล่ะ"

เจ้าขามองหน้าเพื่ิอนสนิทของแฟนด้วยความเห็นใจ หญิงสาวตัวเล็กขยับเข้าไปใกล้ ก่อนจะส่งยิ้มหวานเพื่อให้กำลังใจ

"แต่พี่ซีนสู้ๆนะคะ" เจ้าขาพูดด้วยน้ำเสียงสดใสและจริงใจ

"ทำผิดไปแล้วก็ต้องยอมรับผิด อดทนง้อพี่เขาหน่อยนะ แสดงความจริงใจให้พี่เขาเห็นเยอะๆ เดี๋ยวทุกอย่างมันก็ดีขึ้นเองค่ะ เจ้าขาเอาใจช่วยนะคะ"

"ขอบใจนะเจ้าขา" ซีนพยักหน้ารับเบาๆ

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดึงสายตากลับมาจากทิศทางที่มีนาเดินจากไป

แม้หนทางข้างหน้ามันจะดูมืดมนและเต็มไปด้วยกำแพงที่เธอสร้างขึ้นมา แต่คำพูดของเจ้าขาก็ช่วยตอกย้ำความตั้งใจของเขาได้เป็นอย่างดี

ใช่ เขาต้องอดทน เขาจะเป็นซีนคนใหม่ที่ยอมทิ้งอีโก้ทุกอย่างเพื่อทวงคืนผู้หญิงที่เขารักที่สุดกลับมาให้ได้ม่ว่าจะต้องใช้เวลานานแค่ไหนก็ตาม