- 6 - น่ากลัวกว่สผี

"โอ๊ย! อะไรเนี่ย ทำไมจู่ๆน้ำก็ไม่ไหล"

เสียงหวานบ่นอุบอิบดังลั่นออกมาจากห้องน้ำ ภายในห้องพักแคบๆของหอพักนักศึกษา มีนาที่กำลังยืนสระผมจนฟองแชมพูเต็มศีรษะถึงกับต้องชะงักมือที่กำลังขยี้ผมตัวเอง เมื่อสายน้ำจากฝักบัวที่เคยไหลแรงจู่ๆก็กระตุกและหยุดชะงักไปดื้อๆ

เธอพยายามหมุนก๊อกน้ำไปมา ปิดแล้วเปิดใหม่หลายรอบ แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะมีน้ำหยดออกมาสักแหมะ

"บ้าจริง มาไม่ไหลอะไรตอนกำลังสระผมเนี่ย"

มีนาถอนหายใจอย่างหงุดหงิด เธอเอื้อมมือไปเปิดก๊อกน้ำที่อ่างล้างหน้าเพื่อหวังจะใช้น้ำล้างฟองแชมพูออก แต่ผลปรากฏว่าก็ไม่มีน้ำไหลออกมาเช่นกัน

เธอจำใจต้องคว้าผ้าขนหนูผืนใหญ่มาพันรอบตัว แล้วเดินออกมาจากห้องน้ำเพื่อหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนเตียง

นิ้วเรียวกดโทรออกหาเบอร์นิติบุคคลของหอพักทันที แต่รอจนสายตัดไปหลายรอบก็ไม่มีใครรับสาย

ด้วยความใจร้อนและเหนียวตัว มีนาจึงตัดสินใจเดินไปเปิดประตูห้องพัก ชะโงกหน้าออกไปมองตามทางเดิน เผื่อว่าจะบังเอิญเจอแม่บ้านหรือช่างประจำอาคารเดินผ่านมาแถวนี้บ้าง

แกร๊ก...

ทันทีที่บานประตูเปิดออก ร่างบางก็ต้องชะงักกึก เมื่อคนที่ยืนอยู่หน้าห้องไม่ใช่แม่บ้านอย่างที่คิด แต่กลับเป็นผู้ชายห้องข้างๆที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่เมื่อเช้า ซีนกำลังยืนถือถุงพลาสติกใส่กล่องข้าวหลายกล่องอยู่ในมือ และกำลังจะไขกุญแจเข้าห้องของตัวเองพอดี

วินาทีที่ดวงตาคมกริบหันมาสบเข้ากับร่างบางในชุดผ้าขนหนูผืนเดียว... โลกทั้งใบของซีนก็เหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ

"เฮ้ย! มีนา!"

ซีนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ถุงข้าวในมือแทบจะร่วงหล่นลงพื้น เขาไม่รอช้ารีบวางถุงข้าวแหมะลงบนกล่องรองเท้าหน้าห้อง แล้วพุ่งพรวดเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว

มือหนาจัดการถอดเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์ตัวนอกที่สวมทับอยู่ออก แล้วคลุมพรึบลงบนลาดไหล่ขาวเนียนของมีนาอย่างรวดเร็วจนเธอตั้งตัวไม่ทัน

"ทำบ้าอะไรเนี่ยพี่ซีน" มีนาร้องโวยวาย พยายามจะปัดเสื้อแจ็คเก็ตของเขาออก

"เธอนั่นแหละทำบ้าอะไร! ออกมาสภาพนี้ได้ยังไง!"

ซีนตวาดกลับเสียงดุ มือหนารวบสาบเสื้อแจ็คเก็ตเข้าหากันเพื่อปิดบังเรือนร่างของเธอให้มิดชิดที่สุด

"นี่มันทางเดินส่วนรวมนะเว้ย ถ้าไอ้พวกผู้ชายห้องอื่นมันเดินผ่านมาเห็นจะทำยังไง"

"ก็ไม่ต้องมายุ่งได้ไหมล่ะ! มีนาแค่จะออกมาดูแม่บ้าน!" มีนาเถียงกลับ หน้าผากมนขมวดเข้าหากันแน่น

"ไม่ยุ่งได้ไงวะ!" ซีนขึ้นเสียง แววตาเต็มไปด้วยความหวงแหนอย่างปิดไม่มิด

"เห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้วเนี่ย! ขาวไปหมดขนาดนี้ หวงเว้ยเข้าใจไหม!"

"ไอ้พี่ซีน! ทะลึ่ง!" มีนาหน้าแดงก่ำ ยกมือขึ้นตีต้นแขนแกร่งของเขาอย่างแรง

"แล้วนี่ตอนเดินขึ้นมา พี่เห็นห้องนิติข้างล่างมีคนอยู่ไหม"

"ไม่มี ปิดไฟมืดตึ๊ดตื๋อไปแล้ว มีอะไร ทำไมต้องไปหานิติ" ซีนขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย

"ก็จู่ๆน้ำในห้องมีนามันก็ไม่ไหลน่ะสิ ฟองแชมพูยังเต็มหัวอยู่เลย โทรไปก็ไม่มีคนรับ มีนาก็เลยจะลงไปตามช่าง"

มีนาบ่นอุบอิบ ใบหน้าหวานงอง้ำด้วยความหงุดหงิดที่ต้องมาเผชิญเรื่องบ้าๆแบบนี้

ซีนได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปนิด เขารีบหมุนตัวเดินไปไขกุญแจห้องของตัวเอง เปิดประตูแล้ววิ่งตรงเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะบิดก๊อกน้ำที่อ่างล้างหน้า

ซ่า!

สายน้ำเย็นฉ่ำไหลพุ่งออกมาอย่างแรงตามปกติ ซีนรีบวิ่งกลับออกมาหามีนาที่ยังยืนกอดแจ็คเก็ตของเขาอยู่หน้าห้อง

"น้ำห้องซีนไหลปกตินะ สงสัยท่อฝั่งห้องเธอจะมีปัญหา" ซีนบอกก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางห้องของตัวเอง

"เข้าไปอาบในห้องซีนก่อนไหม ฟองเต็มหัวแบบนั้นเดี๋ยวก็แสบตาพอดี"

"ไม่เอา!" มีนาปฏิเสธทันควัน ส่ายหน้าหวือ

"เดี๋ยวมีนาลงไปตามนิติข้างล่างเองดีกว่า"

"จะบ้าเหรอมีนา!" ซีนคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กอย่างรวดเร็ว แววตาดุดันขึ้นมาทันที

"จะลงไปข้างล่างทั้งสภาพผ้าขนหนูผืนเดียวเนี่ยนะ ฝันไปเถอะ ซีนไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนเห็นเธอในสภาพนี้เด็ดขาด"

"ปล่อยนะ! มีนาใส่แจ็คเก็ตพี่คลุมทับไปก็ได้นี่"

"ไม่ต้องพูดแล้ว มานี่เลย!"

คนเผด็จการไม่ฟังคำคัดค้านใดๆ ซีนออกแรงดึงกึ่งลากร่างบางให้เดินตามเข้ามาในห้องของเขาอย่างง่ายดาย

มีนาพยายามขัดขืนและทุบตีแผ่นหลังกว้าง แต่แรงผู้หญิงตัวเล็กๆที่มีแค่ผ้าขนหนูพันกายหรือจะสู้แรงของเขาได้

ซีนดันแผ่นหลังบางให้เข้าไปในห้องน้ำของเขา ก่อนจะยืนขวางประตูเอาไว้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก

"อาบได้เลย ซีนไม่คิดค่าน้ำหรอก" ซีนพิงขอบประตู มองคนที่กำลังยืนหน้ามุ่ยด้วยความเอ็นดู

"อ่อ... แล้วตรงชั้นวางของ มีสบู่เหลวกลิ่นพีชที่เธอชอบด้วยนะ ถ้าเธอยังไม่ได้ถูสบู่ ก็ถูได้เลยเต็มที่ หรือว่า..."

เขาจงใจลากเสียงยาว โน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้าไปใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน แววตาแพรวพราวกรุ้มกริ่ม

"อยากให้ซีนเข้าไปช่วยถูให้ไหม... บริการฟรี ไม่คิดเงินเพิ่มนะ"

"ไอ้บ้า!"

มีนายกมือขึ้นผลักใบหน้าหล่อเหลาของเขาออกอย่างแรงด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะรีบคว้าลูกบิดประตูแล้วดึงปิดใส่หน้าเขาดังปัง

แกร๊ก!

เสียงกดล็อกประตูดังตามมาติดๆ เป็นการยืนยันว่าเธอไม่ไว้ใจเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

ซีนยืนขำอยู่หน้าห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของเขาดังก้องไปทั่วห้อง แม้จะโดนด่า โดนผลัก แต่การได้แกล้งเธอและเห็นใบหน้าแดงๆนั่น มันก็ทำให้หัวใจที่เหี่ยวเฉามาหลายเดือนกลับมาเต้นแรงได้อีกครั้ง

เมื่อได้ยินเสียงสายน้ำจากฝักบัวดังขึ้น ซีนก็รู้ว่าเธอกำลังจัดการธุระของตัวเองอยู่

เขาหมุนตัวเดินออกจากห้องของตัวเอง ตรงไปยังห้องของมีนาที่ประตูยังคงแง้มเปิดทิ้งไว้อยู่ เขารู้นิสัยของเธอดี ว่ามีนามักจะเตรียมชุดนอนวางไว้บนเตียงก่อนเข้าห้องน้ำเสมอ

เขาถือวิสาสะเดินเข้าไปหยิบชุดนอนกระโปรงสีฟ้าอ่อนที่วางอยู่บนเตียงของเธอออกมาอย่างเบามือ ก่อนจะเดินกลับมาที่ห้องของตัวเอง แล้วจัดการวางชุดนอนนั้นพาดไว้บนตะกร้าผ้าหน้าห้องน้ำ

"มีนา! ซีนเอาชุดนอนห้องเธอมาวางไว้ให้หน้าประตูนะ" ซีนตะโกนบอกคนที่อยู่ข้างใน

"อาบเสร็จแล้วก็หยิบไปเปลี่ยนได้เลย จะได้ไม่ต้องเดินนุ่งผ้าขนหนูออกไปอีก"

"อืม! รู้แล้ว!"

เสียงหวานตะโกนตอบกลับมาห้วนๆแต่แค่นั้นก็ทำให้ซีนยิ้มกว้างได้แล้ว

เวลาผ่านไปเกือบยี่สิบนาที เสียงน้ำในห้องน้ำก็หยุดลง พร้อมกับเสียงปลดล็อกประตูที่ดังขึ้น ซีนที่นั่งรออยู่ที่โซฟาปลายเตียงรีบเด้งตัวลุกขึ้นยืนทันที

ประตูห้องน้ำเปิดออก ปรากฏร่างบางในชุดนอนกระโปรงสีฟ้าอ่อน เส้นผมยาวสลวยที่เปียกชื้นถูกเช็ดหมาดๆ กลิ่นหอมหวานของสบู่เหลวกลิ่นพีชลอยเตะจมูกทันทีที่เธอก้าวออกมา

กลิ่นหอมคุ้นเคยที่เขาหลงใหล... กลิ่นที่ทำให้นึกถึงวันเก่าๆ ฃที่เรายังเคยนอนกอดกัน

ซีนมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว ความทรงจำดีๆมากมายไหลเข้ามาในหัวใจ จนเขาเผลอจ้องมองเธอเนิ่นนาน

"ขอบใจ"

เสียงห้วนๆของมีนาดึงสติของซีนให้กลับมาสู่โลกความจริง เธอไม่ยอมสบตาเขา และเดินเลี่ยงทำท่าจะตรงไปที่ประตูห้องเพื่อกลับห้องของตัวเอง

"เดี๋ยวสิมีนา" ซีนรีบก้าวไปดักหน้า พร้อมกับยื่นถุงพลาสติกที่มีกล่องข้าวอยู่ข้างในส่งให้

"ซีนซื้อข้าวหมูทอดร้านโปรดหน้ามอมาให้ ซื้อมาเผื่อเธอด้วยนะ กินข้าวด้วยกันก่อนสิ"

มีนาก้มมองถุงข้าวในมือเขา ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของเขา

เธอรู้ว่าเขาพยายามทำดีด้วย พยายามจะรื้อฟื้นทุกอย่าง แต่กำแพงในใจของเธอมันยังไม่พร้อมจะพังทลายลงมาง่ายๆขนาดนั้น

"ไม่เอา มีนาไม่หิว" เธอปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

"ขอบใจสำหรับเรื่องห้องน้ำ ขอตัวนะ"

พูดจบมีนาก็เดินเบี่ยงหลบตัวเขาไปเปิดประตูห้อง แล้วเดินกลับเข้าห้องของตัวเองไปทันที

ปัง! แกร๊ก!

เสียงปิดประตูและเสียงลงกลอนดังชัดเจนเหมือนเป็นการขีดเส้นแบ่งระยะห่างระหว่างเราอีกครั้ง

ซีนยืนมองถุงข้าวในมือด้วยความรู้สึกโหวงเหวงในอก เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะเดินเอาข้าวไปวางแหมะไว้บนโต๊ะอย่างหมดอาลัยตายอยาก

เวลาผ่านไปพักใหญ่ภายในห้องของมีนา หลังจากที่เธอใช้ไดร์เป่าผมจนแห้งสนิท ความหิวที่พยายามปฏิเสธเมื่อครู่ก็เริ่มประท้วงขึ้นมาจนท้องร้องจ๊อกๆ เธอเดินไปเปิดตู้สเบียง ก็พบว่ามีแค่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเหลืออยู่ถ้วยเดียว

"กินๆไปเถอะ แค่มื้อเดียวเอง"

มีนาพึมพำกับตัวเอง จัดการกดน้ำร้อนใส่บะหมี่ รอจนเส้นสุกได้ที่ เธอก็ถือเดินไปเปิดประตูกระจกที่ระเบียงห้อง หวังจะออกไปยืนกินรับลมเย็นๆ ยามค่ำคืนเหมือนที่เคยทำเป็นประจำ

สายลมโชยพัดมาเบาๆพอบรรเทาความอึดอัดในใจลงได้บ้าง มีนายกส้อมขึ้นม้วนเส้นบะหมี่เตรียมจะเอาเข้าปาก

"ไม่เอาข้าวหมูทอดจริงๆเหรอ"

"เฮ้ย!"

มีนาสะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำถ้วยบะหมี่หลุดมือ เมื่อจู่ๆเสียงทุ้มก็ดังขึ้นจากทางด้านข้าง พอหันไปมองก็แทบจะกรี๊ดออกมา เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาของซีนโผล่พ้นกำแพงกั้นระเบียงห้องมาจ้องมองเธออยู่

ผู้ชายตัวโตกำลังยืนเกาะขอบระเบียงห้องตัวเอง ชะโงกหน้าข้ามฝั่งมาหาเธอ พร้อมกับชูถุงข้าวหมูทอดในมือให้ดูเป็นเชิงเชิญชวนอีกครั้ง

"พี่ซีน! มาเงียบๆแบบนี้ตกใจหมด!" มีนาเอ็ดเสียงเขียว มือเล็กทาบอกตัวเองเพื่อปลอบจังหวะการเต้นของหัวใจ

"ไปไหนก็ไปเลยไป มีนาจะกินบะหมี่"

"กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเยอะๆ มันไม่ดีต่อสุขภาพนะ" ซีนบ่นอุบอิบ แววตาเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด

"โซเดียมมันเยอะ เดี๋ยวก็ตัวบวมหรอก เอาข้าวหมูทอดไปกินเถอะนะ ซีนอุตส่าห์ต่อคิวซื้อตั้งนาน"

มีนาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เธอจ้องมองใบหน้าที่ทำตาละห้อยเหมือนลูกหมาโดนทิ้งของเขา ทั้งหงุดหงิด ทั้งรำคาญ แต่ลึกๆในใจกลับรู้สึกสั่นไหวอย่างประหลาด

"น่ากลัวกว่าผี ก็พี่นี่แหละ!"

มีนาด่าทิ้งท้ายก่อนจะแลบลิ้นใส่คนหน้าด้านไปหนึ่งที แล้วรีบหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องไปอย่างรวดเร็ว จัดการเลื่อนปิดประตูกระจกระเบียงเสียงดังลั่น ตามด้วยการกระชากผ้าม่านปิดทึบจนไม่เห็นแสงสว่างจากภายนอก เป็นการตัดบทสนทนาอย่างสมบูรณ์แบบ

ซีนยืนเกาะระเบียงมองผ้าม่านที่ถูกรูดปิดใส่หน้าด้วยความรู้สึกสลด เขาค่อยๆลดมือที่ชูถุงข้าวลง ถอนหายใจออกมาอย่างยอมแพ้สำหรับค่ำคืนนี้

ร่างสูงเดินกลับเข้ามาในห้องของตัวเอง ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทานข้าว ก้มมองกล่องข้าวหมูทอดพิเศษสามกล่องที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ เขาตั้งใจซื้อมาเผื่อเธอ หวังจะได้นั่งกินข้าวด้วยกัน พูดคุยกันเหมือนเมื่อก่อน

แต่มันคงจะง่ายดายเกินไปสินะ สำหรับคนที่ทำลายความเชื่อใจของเธอจนพังป่นปี้

ซีนหยิบช้อนส้อมขึ้นมา แกะกล่องข้าวกล่องแรกออกอย่างเซ็งๆ ตักข้าวเข้าปากคำโต ก่อนจะสบถกับตัวเองเบาๆในห้องที่เงียบเหงา

"แม่งเอ๊ย... แดกเองหมดนี่ กูก็อ้วนตายพอดี"