ตอนที่ 3 รักจริงหรือหลอก

ชญานนท์ขับมอเตอร์ไชด์คู่ใจจนถึงโรงเรียนจากนั้นก็ขับไปจอดยังที่เก็บรถของโรงเรียน 

วันนี้เขาเห็นในช่องจอดประจำของเขานั้นยังว่างอยู่ จึงรีบขี่จะเข้าไปจอด แต่ทันใดนั้นก็มีมอเตอร์ไซด์คันหนึ่งเบียดชญานนท์เข้าไปจอดอย่างหน้าตาเฉย และเขาไม่เห็นหน้าคนขับเพราะใส่หมวกกันน๊อต แต่คนข้างหลังเขาเห็นหน้าชัดเจนเพราะอยู่บ้านเดียวกัน ‘ยัยแพท’ 

“ขอโทษนะเบส พอดีว่าวันนี้แฟนฉันรีบน่ะ นายไปหาที่อื่นจอดก็แล้วก้นนะ” ชญานนท์ มองหาที่อื่นแล้วรีบขับไปจอดทันที โดยไม่ได้พูดอะไร

“แพท เย็นนี้ถ้าแม่ยังไม่มารับ ออกไปดูหนังกับพี่มั้ย”

“วันนี้แม่แพทกลับเร็วนะสิ เอาไว้วันหลังนะพี่อั้ม”

“หว้า!.. เสียดายจัง” 

“เอาน่าพี่อั้ม แพทไม่อยากทะเลาะกับแม่บ่อย ๆ น่ะ”

“ก็ได้” แฟนหนุ่มบอกอย่างเซ็ง ๆ

 ชญานนท์เดินมาถึงห้องเรียนเรียบร้อย พชรมนที่เดินมาส่งแฟนหนุ่มถึงห้องเรียน ก็แวะมาทักทายชญานนท์ แต่เธอคงไม่ได้มาอย่างเป็นมิตรสักเท่าไหร่

“อย่าริอ่านไปฟ้องแม่ฉันนะ” หล่อนเดินมาถึงก็รีบพูดขึ้น

“สบายใจได้ฉันไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของใครอยู่แล้ว” ชญานนท์จึงรีบตอบสวนทันที

“ก็ดี!” พูดจบเด็กสาวก็เดินจากไป

ห้องเรียนของพชรมนนั้นอยู่ชั้นล่าง แต่ว่าเธอจะเดินขึ้นมาส่งนายอั้มแฟนหนุ่มทุกวัน เธอเพิ่งทะเลาะกับคุณแม่ของเธอ เรื่องไปดูหนังกับแฟนแล้วกลับบ้านดึก 

พชรมนออกจากบ้านพร้อมกับคุณแม่ของเธอในทุก ๆ เช้า แต่มาโรงเรียนเกือบสาย เพราะมัวแต่ออกไปนั่งรถเล่นกับแฟนหนุ่ม จิราพรที่รีบไปทำงานก็จะส่งลูกสาวที่หน้าโรงเรียนเป็นประจำ หลังจากนั้นลูกสาวของเธอก็จะออกไปกับแฟนหนุ่มที่มาถึงแล้วก็ยังไม่เข้าโรงเรียน จะไปสุมหัวกันที่บ้านของเพื่อน ๆ ใกล้ๆ โรงเรียนจะเข้าแถวถึงได้มา 

ชญานนท์นั้นไม่อยากทะเลาะให้เป็นเรื่องเป็นราวรู้ทั้งรู้ว่าเธอเป็นคนยังไง และเขาก็คิดว่าการอยู่เฉย ๆ แล้วเอาเวลาไปทำอย่างอื่นจะดีกว่า

เมื่อถึงเวลาเรียนชญานนท์ก็นั่งเรียนตามปกติ พอถึงคาบพักกลางวันเขาก็ไปนั่งทานข้าวกับกลุ่มเพื่อนที่โรงอาหาร ระหว่างที่ชญานนท์กำลังทานอาหารกับเพื่อนๆ เขาก็เห็นพชรมนที่เดินมากับแฟนหนุ่ม

ชญานนท์รู้ในทันทีว่าผู้ชายคนนั้นคือคนที่แย่งที่จอดรถเขาเมื่อเช้าและพชรมนก็บอกว่าเป็นแฟนของเธอ 'ก็นึกว่าใคร นายอั้มเพื่อนร่วมรุ่นม.6 แต่อยู่คนละห้องนั่นเอง เปลี่ยนแฟนบ่อยจังนะ แม่คนสวย'

ทั้งสองคนเดินมาทางชญานนท์ นายอั้มหยุดมองชญานนท์แล้วยิ้มให้ที่มุมปาก แต่พชรมนนั้นไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย เธอเดินผ่านไปเหมือนกับว่าไม่มีเขาอยู่ตรงนั้น

“เฮ้ย!.. อยู่บ้านเดียวกันไม่คิดทักทายกันบ้างเหรอวะ” ปณต เพื่อนสนิทของชญานนท์เอ่ยทักเมื่อเห็นพชรมนเดินผ่านไปและทำเป็นไม่รู้จักเพื่อนของเขา มันแปลก ๆ สำหรับคนที่อยู่ร่วมชายคาเดียวกัน

“ไม่อะ แกก็ดูหน้ายัยแพทก่อนสิ บึ้งซะขนาดนั้นใครจะไปกล้าทักวะ” ชญานนท์รีบตอบเพื่อนแล้วพลางตักอาหารเข้าปาก

“เออ!..แกสองคนนี่สมกับเป็นไม้เบื่อไม้เมากันจริง ๆ เลยว่ะ” ปณตส่ายหัว 

เมื่อทั้งสองทานอาหารกลางวันเสร็จเรียบร้อย ก็ไปเข้าห้องเรียนตามปกติ 

ชญานนท์เห็นทั้งคู่หนีออกไปนอกโรงเรียนด้วยกัน ระหว่างที่เขาเดินกลับห้องเรียน 

“เบส..เย็นนี้เราอยู่ซ้อมบาสกันมั้ย” ปณตเอ่ยขึ้นกับเพื่อนสนิทของเขา

“ได้สิ แต่ว่าเย็นมากไม่ได้นะ” ชญานนท์ตอบ

“เออ ๆ ฉันรู้น่า ว่าแกต้องไปรีบไปทำกับข้าวให้สาว ๆ ทั้งหลาย”

“ก็ไม่ทุกวันหรอก แต่วันนี้ต้องฉันต้องไปรีบไปรับน้องพลอยกลับด้วยกัน”

“ทำไมวะ”

“พอดีวันนี้น้องพลอยจะทำอาหารเย็น ฉันก็จะเป็นลูกมือนะสิ”

“งั้นวันหลัง ฉันขอไปชิมฝีมือยัยน้องพลอยของแกบ้างสิ”

“เฮ่ย!..ไม่ได้หรอกโว้ย!..”

“อ่าวทำไม...แกหึงเหรอวะ” ปณตยิ้มให้เพื่อนสนิทแล้วทำหน้าอย่างสงสัย

“เปล่าหรอก!..ถ้าแกไปบ้านฉัน ยัยแพทกับคุณพิมต้องเล่นงานฉันแน่ ๆ “

สี่โมงเย็นเป็นเวลาเลิกเรียนพอดี ชญานนท์ที่คุยกับเพื่อนเอาไว้ก็เลยไปซ้อมบาสกับปณตและเพื่อน ๆ คนอื่น 

พวกเขาซ้อมบาสกันไปได้สักพักก็ได้ยินเสียงผู้หญิงกับผู้ชายทะเลาะกันอยู่ข้างรั้วของโรงเรียน ซึ่งสนามบาสนั้นอยู่ติดกับรั้วของโรงเรียนพอดี

ชญานนท์ไม่ได้สนใจที่จะฟังเสียงที่เพื่อนสนใจกัน เพราะมัวแต่เล่นบาส ปณตที่ได้ยินจึงหยุดเล่น และบอกกับเพื่อนสนิททันที

“เฮ่ย! แป๊บ! เสียงผู้หญิงไหนมาร้องไห้ตรงข้างกำแพงวะ”

“เดี๋ยวฉันไปดูเอง” เสียงที่ชญานนท์ได้ยินมันเป็นเสียงของผู้หญิงที่ชอบปรี๊ดแตกในบ้านอยู่เป็นประจำ ใช่แล้วเสียงนั่นมันเสียงเธอ ‘ยัยแพท’ เขาจำเสียงนั้นได้ดี ชญานนท์พยายามตั้งใจฟังจนได้ยินเสียงที่ทั้งคู่ทะเลาะกันตามที่เพื่อนบอก

“ทำไมพี่อั้มทำกับแพทแบบนี้!!” น้ำเสียงของเธอที่พูดออกมา ชญานนท์ฟังแล้วดูเหมือนเธอโกรธมาก

“พี่ก็แค่เล่น ๆ ไม่ได้จริงจังอะไร แพทก็ไม่เห็นต้องโมโหพี่ขนาดนี้เลย” เสียงของผู้ชายคนนั้นตอบเธออย่างไม่แยแสและคงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากนายอั้ม เพื่อนร่วมรุ่นของเขา

“ทำไมพี่อั้มถึงพูดแบบนี้ละ ทำไมไม่นึกถึงใจแพทบ้าง!!” เธอตะคอกใส่แฟนหนุ่มรุ่นพี่ และดูเหมือนเธอจะยิ่งโมโหหนักขึ้นไปอีก ไม่ได้การแล้วเขาต้องรีบไประงับเหตุการณ์ อย่างน้อย ๆ ก็นึกถึงคำที่พ่อได้สั่งเอาไว้

“เฮ่ย!..เบส แกจะไปยุ่งเรื่องคนอื่นทำไมวะ” เพื่อนคนอื่นๆรีบห้ามชญานนท์ที่จะกำลังจะออกไปดูทั้งคู่

“เสียงยัยแพท เดี๋ยวฉันมา” เขารีบเดินอ้อมประตูเพื่อไปหาทั้งคู่ แล้วก็มีเสียงเรียกจากปณตที่วิ่งตามมา

“เฮ่ย!.. ใจเย็น ๆ นะโว้ย มันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้” เมื่อเพื่อนไม่ฟังปณตจึงรีบตามไปจนทันชญานนท์

“พี่ก็ไม่ชอบเหมือนกัน ถ้าแพทจะทำนิสัยแย่ ๆ แบบนี้!!” นายอั้มพูดแบบตัดเยื้อขาดใยกับพชรมนอย่างหน้าตาเฉย

“ทำไมพี่อั้มพูดแบบนี้ล่ะ ทำไม!!!” แพทพูดพร้อมกับเสียงสะอื้น

“ถ้าแพทไม่อยากให้พี่มีคนอื่น ก็ยอมเป็นของพี่สักทีสิ” ชญานนท์ที่เดินออกมาแล้วได้ยินคำพูดนั้นพอดี

แน่นอนว่าเธอกำลังร้องไห้เสียใจอยู่ แต่เมื่อกี้นายอั้มพูดว่าอยากขอมีอะไรกับแพทงั้นเหรอ 

“ถ้าแพทไม่ยอมละ”

“งั้นพี่ก็จะมีคนอื่น!!” มันรีบสลัดแขนที่พชรมนรั้งเอาไว้อย่างไม่ไยดี โอ้โหไอ้ชาติชั่วมึงไม่น่าเกิดมาเป็นลูกผู้ชายเลย มันคงคิดจะฟันแล้วทิ้งสินะ พอพูดจบไอ้อั้มมันก็เดินจากไป ทิ้งพชรมนให้ก้มหน้าร้องไห้อยู่ในข้างรั้วเพียงคนเดียว 

ชญานนท์รวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหาเธอเพราะความสงสาร และเมื่อไปถึงตัวเธอเขาจึงเอ่ยถามสั้น ๆ เหมือนว่าเขาไม่รู้ไม่เห็นมาก่อนว่าเธอโดนอะไรมา

“แพท มาร้องไห้ทำไมคนเดียวตรงนี้” ชญานนท์เอ่ยถาม และทันทีที่เขาพูดจบก็โดนสวนกลับมาอย่างทันควัน

ตอนที่ 4 อย่าทำร้ายตัวเอง

“อย่าทำมาสอดรู้สอดเห็นหน่อยเลย ก็แค่คนใช้!! จะไปรู้อะไร” ชญานนท์ที่ได้แต่ยินคำนี้เข้าไปถึงกับตะลึงกับประโยคที่เธอพูดกับเขา 

ที่ผ่านมาถึงเธอจะไม่ค่อยพูดกับชญานนท์เท่าไหร่แต่เธอก็ไม่เคยเรียกเขาแบบนี้เลย คำว่า ‘คนใช้’ มันเจ็บลึกเข้าไปในหัวใจของเขาอย่างหนักหน่วง

ชญานนท์เด็กหนุ่มที่ไม่เคยพบหน้าพ่อแท้ ๆ ของตัวเองสักครั้งในชีวิต และตอนนี้เขานั้นก็แทบไม่เหลือใคร เขาอยากเจอกับพ่อแท้ ๆ สักครั้งหนึ่ง แต่ผู้เป็นมารดาก็มาด่วนจากไปเสียก่อนที่เขาจะได้ถามไถ่ 

หลังจากที่แม่ของชญานนท์แต่งงานกับคุณจิราวัฒน์ได้ไม่นาน แม่ของชญานนท์ก็ได้เสียไป ในตอนนั้นเขาอายุได้เพียง12ขวบ หลังจากนั้นพ่อเลี้ยงของเขาก็แต่งงานใหม่กับแม่หม้ายลูกติดสามคนที่ทำให้เขาปวดหัวอยู่ทุกวันนี้

พชรมนพูดจบก็ลุกเดินหนีเขาไป หล่อนออกไปยืนคอยรถของมารดาที่หน้าโรงเรียน ไม่นานนักโทรศัพท์ของชญานนท์ก็ดังขึ้น

“สวัสดีครับน้าฝ้าย” 

“เบสกลับถึงบ้านเหรอจ๊ะ” 

“ผมกำลังจะกลับครับน้าฝ้าย” 

“เบส..น้าฝากยัยแพทติดรถไปด้วยคนสิ วันนี้น้าติดธุระ พอดีน้ายังเคลียร์งานไม่เสร็จเลย เจ้านายก็เร่ง น้าไม่อยากหอบเอาไปทำที่บ้าน ว่าจะเคลียร์ให้เสร็จวันนี้เลย” จิราภรร่ายซะยืดยาวเพราะรู้ดีว่าชญานนท์ไม่ค่อยคุยกับลูกสาวของเธอโดยเฉพาะพชรมน แต่เธอรู้ว่าเด็กหนุ่มไม่มีทางปฏิเสธแน่ ๆ ถ้าเธอขอร้อง

“ได้ครับน้าฝ้าย” ปกติแล้วพลอยชมพูจะขอติดรถชญานนท์กลับบ้านเกือบทุกครั้ง เพราะขึ้เกียจรอคุณแม่ของเธอ และอีกอย่างเธอก็อยากช่วยพี่ชายทำอาหารด้วย ยกเว้นวันไหนที่ชญานนท์กลับช้าเธอก็รอกลับพร้อมคุณแม่ของเธอ

“รถเบส..ไปพร้อมกันสามคนเลยได้มั้ย” 

“ ดะ ได้ ได้ครับน้าฝ้าย” ชญานนท์รักมอเตอร์ไซด์คันนี้มาก เพราะกว่าที่เขาจะได้มันมาต้องเก็บหอมรอบริบมาอย่างยาวนาน 

หลังจากคุยกับแม่เลี้ยงเสร็จชญานนท์ก็ขับมอเตอร์ไซด์ออกไปหาคนที่กำลังยืนใจลอยรอคุณแม่ที่หน้าโรงเรียนทันที

“แพท ขึ้นรถ” เขาจอดรถชิดกับหญิงสาวที่ยืนรออยู่หน้าโรงเรียน

“มีอาไรอีก..จะไปไหนก็ไปสิ” เธอรีบไล่เขาทันที

“ขึ้นรถ วันนี้แม่เธอจะกลับดึก” ชญานนท์รีบบอกเหตุผลเพราะกลัวสาวน้อยจะรอเขานาน

“ไม่ไปจะไปไหนก็ไป” เธอออกปากไล่เขาอีกครั้ง

“ถ้าเธอดื้อกับฉัน เรื่องทั้งหมดวันนี้...รู้ไปถึงหูน้าฝ้ายแน่” แพทมองหน้าชญานนท์ด้วยความไม่พอใจทันทีที่ได้ยินเขาบอกแบบนั้น เมื่อเห็นเธอลังเลเขาจึงพูดต่อไปอีก

“เร็ว ฉันมีเวลาไม่มาก ต้องไปรับน้องพลอยอีก” ชญานนท์ตวาดเด็กงี่เง่าทันที จากนั้นเธอจึงยอมขึ้นมาซ้อนท้ายมอเตอร์ไชค์ของเขาออกไป

พลอยชมพูเธอเรียนอยู่ที่โรงเรียนสตรีประจำจังหวัด ส่วนพชรมนมาเรียนมอปลายที่โรงเรียนชายประจำจังหวัด คงไม่ต้องเดาว่าเพราะอะไร เธอติดแฟนนั่นเอง 

หลังจากรับพลอยชมพูเสร็จชญานนท์ก็ตรงกลับบ้านทันที พลอยชมพูดีใจที่ได้นั่งด้านหน้าโดยมีชญานนท์โอบกอด เพราะพี่สาวเธอไม่ชอบนั่งเบียด หลังจากลงรถเสร็จพชรมนก็เดินเข้าห้องแบบไม่พูดจากับใครเลย พร้อมกับปิดประตูห้องเสียงดัง

พลอยชมพูมองหน้าชญานนท์ เธอแปลกใจมากที่วันนี้พี่สาวของเธอมากับชญานนท์ แต่ก็เลือกที่จะไม่ถามเรื่องนี้

“พี่แพทโกรธใครมาเหรอคะพี่เบส” 

“ไม่รู้สิ สงสัยแฟนมั่ง” 

“ห๊า!.. พี่แพทมีแฟนแล้วเหรอคะ” 

“อันนี้พี่ก็ไม่แน่ใจหรอก เพราะพี่ก็ไม่ค่อยอยากยุ่งเรื่องของแพทเขาสักเท่าไหร่” ชญานนท์ลืมตัวพูดไปและกลัวพลอยชมพูจะเอาไปฟ้องแม่ เขาจึงรีบแก้ตัวทันที

“เอ่อนั่นสินะ นั่งหน้าบึ้งไม่พูดไม่จาตลอดทางเลย” 

“พี่เบส เย็นนี้เราจะทำอะไรกินดี” 

“พี่ว่าเราออกไปซื้อของสดที่ตลาดแล้วเอามาทำกับข้าวกันดีกว่ามั้ย” 

“ได้ค่ะ..แต่เดี๋ยวพลอยขอไปบอกพี่แพทก่อนนะคะ...ว่าเราจะออกไปข้างนอกกัน” 

ไม่นานนักเด็กหญิงพลอยก็วิ่งหน้าตาตื่นลงบันไดมา

“พี่เบส ๆ ช่วยด้วย พี่เบส” 

“มีอะไรเหรอพลอย”

“พี่แพท..กรีดข้อมือตัวเองค่ะ ตอนนี้เลือดไหลไม่หยุดเลย” 

“เฮ่ย!..จริงดิ” ชญานนท์วิ่งขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว เขาวิ่งตรงไปที่ห้องนอนของเธอ ประตูห้องถูกเปิดออกกว้างจากฝีมือน้องสาวเธอที่เปิดคาไว้  

ภาพที่ชญานนท์เห็นตอนนี้ก็คือพชรมนนั่งร้องไห้อยู่ข้างเตียงมือขวาถือมีดอยู่และกำลังจะกดมีดลงไปที่ข้อมือซ้ายอีกครั้งขณะที่เลือดกำลังไหลซึมออกมา เธอคิดจะฆ่าตัวตายแน่ๆ แบบนี้ เสียงแหบพร่าของชญานนท์รีบตะโกนสุดเสียงเพื่อห้ามไม่ให้เธอกระทำการดังกล่าว

“อย่าแพท หยุดก่อน แพทอย่าทำร้ายตัวเองสิ” 

“นายมายุ่งอะไรด้วย นี่มันเรื่องของฉัน ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!!” เธอขึ้นเสียงตวาดใส่ชญานนท์ทันที

“หยุดเดี๋ยวนี้ แพท” ชญานนท์รีบเข้าไปแย่งมีดออกจากมือเธอด้วยความยากลำบาก ข้อมือซ้ายของเธอมีเลือดออกและเป็นแผลยาวแต่ไม่ลึกเท่าไหร่ ชญานนท์ใช้กำลังทั้งหมดที่มีเพื่อแย่งมีดออกจากมือของเด็กสาว และไม่นานมันก็สำเร็จ

“อื้อ หื้อๆ ฮื้อ ๆ” เธอร้องไห้หนักเมื่อชญานนท์แย่งมีดออกจากมือเรียวบางได้สำเร็จ ‘ให้ตายสิ เธอไม่ห่วงตัวเองเลยสักนิด’ 

“อยากตายนักรึไง” เขาบ่นด้วยความโมโหทันที

“อย่างนายจะไปรู้อะไร...ไม่มีใครเข้าใจฉันเลย ฮือ...ฮื้อ ๆ เธอพูดขึ้นแล้วก็สะอื้นไห้ต่อไป

“การฆ่าตัวตายมันเป็นการกระทำของคนโง่” เขาตะคอกใส่เธอทันทีด้วยความโมโห

“ใช่ ฉันมันโง่ ไม่ได้ฉลาดอย่างนายนี่ พอใจหรือยัง” เขาเพิ่งนึกได้ว่าใช้คำรุนแรงกับเธอจึงผ่อนคำพูดลงมา

“ฉันไม่มีเจตนาจะว่าเธอ..แพท แต่เธอลองคิดดูให้ดีๆ สิ ว่าเธอทำถูกแล้วเหรอ แค่ผู้ชายคนเดียวทิ้ง แต่เธอเคยคิดถึงความรักที่แม่ของเธอมีให้บ้างรึเปล่าไหนจะความรักของ น้องพลอยและพี่พิมอีกล่ะ เธอเคยคิดบ้างมั๊ย” ชญานนท์เทศน์ให้พชรมนฟังเป็นรถไฟขบวนยาว

“พี่แพทค่ะ ชีวิตเป็นสิ่งที่มีค่านะคะ มันเป็นสิ่งที่เงินทองมากเท่าไหร่ก็เทียบไม่ได้ พี่แพทลองคิดดูให้ดีๆ นะคะ” น้องสาวคนเล็กเข้าไปปลอบพี่สาว หลังจากที่ชญานนท์พูดจบ เธอได้แต่ก้มหน้าไม่พูดอะไร มีแต่เสียงสะอื้น

“แพท..ไม่ว่าจะยังไงเธอก็มียังมีครอบครัวนะ” ขญานนท์พูดพร้อมกับเดินไปเอามือจับไหล่ เธอก็ไม่ขัดขืนอะไร

“พลอย พาพี่แพทลงไปทำแผลก่อนดีกว่า” ชญานนท์รีบบอกแล้วเดินออกห้องไป เขาเดินลงมารอด้านล่างเพื่อเตรียมอุปกรณ์ทำแผล แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้จึงเอ่ยถามกับพชรมน ที่เดินลงมาด้านล่างพร้อมกับน้องสาว

“แพทไปหาหมอมั้ย” 

“ไม่ไป จะทำแผลก็รีบทำสิ” เขาดูจากสภาพบาดแผลแล้ว แผลไม่ลึกมากนัก น่าจะทำแผลเบื้องต้นได้ จึงค่อย ๆ ทำแผลให้เธอ

“โอ๊ย!.. เบา ๆ สิ”

“ตอนเอามีดกรีดไปไม่รู้สึกเจ็บบ้างหรือไง”

“จะซ้ำเติมให้มันได้อะไรขึ้นมา” ชญานนท์ทำแผลให้เสร็จ ก็รีบเก็บอุปกรณ์ทันที

“เดี๋ยวฉันจะออกไปซื้ออาหารสดกับน้องพลอย เธอจะไปด้วยกันมั้ย” ชญานนท์ไม่อยากจะทิ้งให้เธออยู่ตามลำพัง

“ไม่ไป”

“แล้วอย่าคิดทำอะไรโง่ ๆ แบบเมื่อกี้อีกนะ” เขารีบกำชับเธอ

“อืม จะไปก็รีบไปสิ”

ตอนที่ 5 ไปกินนมในห้องพี่...ได้มั้ย

หลังจากชญานนท์และพลอยชมพูกลับมาจากจ่ายตลาดกันเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็ได้ลงมือเข้าครัวทำอาหาร ระหว่างนั้นสายตาของคนที่เหม่อลอยอยู่ก็หันมาจับจ้องมองดูทั้งคู่ เธอไม่เคยเห็นแบบนี้ เวลาที่ทั้งสองอยู่ด้วยกันเธอก็เอาแต่ขลุกอยู่ในห้องนั่งเล่นมือถือคุยกับแฟน พชรมนอยากมีโมเม้นนี้บ้าง ดูแล้วอบอุ่นมันมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก เธอยิ้มกว้างและเอ่ยขึ้นกับทั้งสอง

“อยากทำกับข้าวเป็นบ้างจัง” หญิงสาวคนเมื่อสักครู่หายไปไหน ชญานนท์ถึงกับงง นี่เธอปรับอารมณ์ตัวเองได้แล้วงั้นเหรอ เพราะเมื่อสักครู่เขายังเห็นเธอนั่งเศร้าอยู่เลย

“อยากทำเป็นก็มาช่วยสิ นั่งดูแล้วมันจะเป็นมั้ยล่ะ” ชญานนท์รีบบอกอย่างท้าทาย จนพชรมนรับคำท้านั้นแล้วเดินตรงมาที่คนพูดทันที ชญานนท์จึงยื่นมีดพร้อมกับผักคะน้าให้เธอ

“อืม..เอาผักนี่ไปหั่นซะ จะได้เลิกฟุ้งซ่าน” พชรมนรับผักในถุงกับมีดมาโดยไม่พูดอะไร เธอเดินไปเอาเขียงมาวางแล้วลงมือหั่นผักทันที คนไม่เคยทำอาหารจับมีดหั่นผักด้วยความเก้ ๆ กัง ๆ แล้วไม่นานนักเขาก็ได้ยินเสียงร้องด้วยความตกใจอีกครั้ง

“โอ๊ยย!..ซีสดดด์” พชรมนวางมีดหั่นผักลงแล้วรีบเอานิ้วชี้ไปบีบเลือดออกทันที ชญานนท์รีบเดินมาดู

“ระวังหน่อยสิ ฉันว่าเธอใจลอยนะ เอาไว้วันหลังค่อยช่วยดีกว่า” ชญานนท์รีบบอกขณะที่พาเธอไปนั่ง 

“ทำแผลให้หน่อยสิ” คนใจเสาะรีบบอกทันที เมื่อเห็นว่ามีเลือดไหลซึมออกมาจากนิ้วมือ แต่บาดแผลมีดบาดก็แค่เป็นรอยเล็ก ๆ ชญานนท์จึงส่ายหัวแล้วยิ้มออกมา

“แผลเล็กน้อยเอง ไม่ถึงกับต้องทำแผลหรอก ราดด้วยเบตาดินเดี๋ยวจะหาย” เขาเอากล่องใส่อุปกรณ์ปฐมพยาบาลมาแล้วหยิบขวดเบตาดินมาราดแผลที่ินิ้วให้กับเธอ ภายใต้สายตาของพลอยชมพู ที่รู้สึกว่าพี่สาวเธอจะอ้อนชญานนท์มากเกินไป 

เมื่อชญานนท์และพลอยชมพูช่วยกันทำอาหารเย็นเสร็จ พลอยชมพูก็โทรหาผู้เป็นมารดาด้วยความเป็นห่วง

“แม่หนูกับพี่เบสช่วยกันทำอาหารเย็นเสร็จแล้ว แม่จะกลับมาทานด้วยกันมั้ย” 

“แม่ยังเคลียร์งานไม่เสร็จเลยลูก หนูกับพี่เบสกินกันก่อนเลยนะ แล้วก็อย่าลืมไปตามพี่แพทเค้ามากินด้วยล่ะ”

“จะตามทำไมละคะ...แม่ ตอนนี้พี่แพทกำลังช่วยพี่เบสยกอาหารไปที่โต๊ะแล้ว”

“ห๊า!.. วันนี้ยัยแพทมาช่วยพี่เบสเนี่ยนะ...แปลกแฮะ ปกติไม่เห็นนางจะช่วยอะไร” จิราภรเอ่ยถามลูกสาวคนเล้กด้วยความประหลาดใจ สองคนนี้เป็นไม้เบื่อไม้เมากันจะตาย 

“หนูก็แปลกใจเหมือนกัน แต่แค่นี้ก่อนนะคะ..แม่” พลอยชมพูกลัวจะหลุดปากเล่าเรื่องสำคัญในวันนี้จึงรีบวางสายจากมารดา เพราะพี่สาวของเธอขอให้เธอและชญานนท์ช่วยปิดเรื่องที่เธอทำโง ๆ ในวันนี้ และพลอยชมพูก็รับปากพี่สาวไปแล้ว

เมื่อพลอยชมพูคุยกับผู้เป็นมารดาเรียบร้อยแล้ว เธอก็เดินมานั่งที่โต๊ะอาหารที่เตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว โดยชญานนท์และพชรมนกำลังนั่งคอยเธออยู่

“พี่แพท แม่บอกว่าเย็นนี้ไม่ต้องรอทานข้าว ให้พวกเราทานก่อนได้เลย” 

“แม่จะกลับดึกเหรอพลอย” ชญานนท์รีบถามพลอยชมพู

“ค่ะพี่เบส”

“งั้นเดี๋ยวเราแบ่งกับข้าวออกแล้วเก็บเอาไว้ให้คุณแม่กับคุณพิมพ์ก็แล้วกันนะ” ชญานนท์รีบบอก ทั้งสองจึงรีบทำตาม

“พี่แพท แล้วถ้าแม่ถามว่าพี่ไปโดนอะไรมา พี่จะบอกแม่ว่ายังไง” น้องสาวที่ไม่สบายใจจึงเอ่ยถามขึ้น ขณะที่ทั้งสามกำลังทานอาหารกันอยู่ สีหน้าของพลอยชมพูที่ดูเป็นกังวล เพราะเธอไม่เคยโกหกมาก่อน

“พี่ก็จะบอกว่า โดนมีดบาดนะสิ..ไม่ต้องกังวลไปหรอก..ยัยพลอย” พชรมนรีบบอกน้องสาวทันที

“ฉันว่าเธอ เอาสายรัดข้อมือมาสวมทับอีกที แล้วถ้าน้าฝ้ายถามก็บอกว่าเล่นกีฬาแล้วหกล้มก็ได้ มันจะน่าเชื่อถือกว่า” พชรมนพยักหน้า

เวลาประมาณสามทุ่มกว่า ๆ จิราพรและลูกสาวคนโตพิมพ์ชนกก็กลับเข้าบ้านมาพร้อมกัน พิมพ์ชนกนั้นซื้ออาหารในร้านสะดวกซื้อกินมาเรียบร้อยแล้ว เพราะไม่อยากกินอาหารที่ชญานนท์ทำ พอมาถึงเธอก็เดินขึ้นบ้านทันที

“ผมสามคนทานข้าวเย็นกันเรียบร้อยแล้วนะครับน้าฝ้าย ผมแยกไว้ให้น้าฝ้ายกับคุณพิมอยู่ในครัวนะครับ” ชญานนท์ที่ปิดประตูรั้วเสร็จก็รีบเดินมาบอกแม่เลี้ยงสาว

“เย็นนี้ยัยพลอยทำอาหารเองเหรอเบส”

“ครับ พอดีน้องพลอยอยากเข้าครัวแสดงฝีมือทำอาหารเย็น ผมก็เลยไปช่วยน้องพลอยครับ”

“แอ๊ด!.....” เสียงเปิดประตูห้องนอนดังขึ้น ลูกสาวคนกลางของจิราพรเดินลงบันไดมาเห็นผู้เป็นมารดาและชญานนท์ยังคุยกันอยู่ เธอกลัวว่าชญานนท์จะเล่าเรื่องของเธอให้จิราพรฟัง จึงรีบเดินมาหาทั้งคู่ ชญานนท์เห็นสีหน้าของพชรมนที่ดูกังวลจึงรีบส่งซิกให้เธอ

“ยัยแพท!!.. น้องนอนเหรอยังลูก” จิราภรเอ่ยถามลูกสาวคนกลางที่เพิ่งเดินเข้ามาหยิบขวดน้ำในตู้เย็นแล้วยกขึ้นดื่มอย่างไม่สนใจ เธอวางขวดน้ำลง ก่อนที่จะเอ่ยตอบมารดาด้วยเสียงเรียบ

“ยังค่ะ” แพทและพลอยจะนอนในห้องเดียวกัน ส่วนพิมชนกจะนอนคนเดียว

“แล้วข้อมือไปโดนอะไรมา” และแล้วก็ไม่รอดสายตาของผู้เป็นแม่ไปได้ แต่ยังดีที่เธอเอาสายรัดมาสวมทับไว้ พชรมนรีบมองหน้าชญานนท์ทันที แต่เขาก็รีบส่ายหน้าเพื่อจะบอกว่าเขาไม่ได้เล่าให้แม่เธอฟัง พชรมนถอดหายใจออกมาเบา ๆ แล้วบอกกับแม่ของเธอเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“อุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะ” เธอก็ไม่กล้าสบตากับจิราภร

“อุบัติเหตุอะไร” ผู้เป็นแม่เริ่มคาดคั้นด้วยความเป็นห่วง

“แพท...เล่นกีฬากับเพื่อนแล้วก็เกิดสะดุดล้ม”

“วันหลังก็ระวังหน่อยสิ ยิ่งใกล้สอบแล้วด้วย อาทิตย์หน้าก็เตรียมอ่านหนังสือได้แล้ว” จิราภรรีบบอกลูกสาวตามหลังก่อนที่พชรมนจะรีบเดินจากไปเพราะกลัวผู้เป็นแม่จะคาดคั้นมากกว่าเดิม แม่เลี้ยงหันมาส่ายหน้ากับชญานนท์ทันที แล้วก็บ่นว่าลูกสาวคนนี้ดื้อกว่าพี่น้องทั้งหมด

“เบส น้าขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ” จิราภรรีบบอกเด็กหนุ่มแล้วเดินขึ้นห้องของตัวเองไป

“ครับ” หลังจากนั้นชญานนท์ก็เดินเข้าห้องนอนเล็ก ๆ ของเขาที่ชั้นล่างไป ทั้งสามอยู่ชั้นบนกันหมด มีเพียงแค่ชญานนท์เท่านั้นที่อยู่ด้านล่าง แต่เขาก็รู้สึกว่ามันสะดวกดี และไม่ได้น้อยใจอะไร

คืนนี้พชรมนนอนไม่หลับ เพราะเก็บเอาเรื่องว้าวุ่นใจมาคิด หญิงสาวจึงเดินลงมาข้างล่างเพื่อจะเอานมสดไปเวฟดื่มอุ่น ๆ แต่ว่าทำแก้วตกแตกเสียก่อน

เคล้ง!....

ชญานนท์ได้ยินเสียงดังโครมครามในห้องครัวก็เลยรีบออกมาดู เพราะเกรงว่าจะเป็นพวกหัวขโมยและก็ยังไม่ทันที่เขาจะพับฝาโน๊ตบุคที่เปิดคาไว้ พอเดินมาดูก็เห็นกับพชรมนที่กำลังเก็บก้มหยิบเศษแก้วอยู่จึงรีบร้องทัก

“แพท ทำอะไรอะ”

“พอดีฉันกำลังจะเอานมไปเวฟ แล้วบังเอิญแก้วหลุดมือน่ะ”

“มาๆ เดี๋ยวฉันกวาดเอง” เขารีบหยิบไม้กวาดมาทำความสะอาดเศษแก้วทันที

“จะกินนมเหรอ”

“อืม”

“เดี๋ยวฉันทำให้”

“ขอบคุณนะ” นี่เป็นครั้งแรกที่เขาทำอะไรให้แล้วเธอพูดคำว่า 'ขอบคุณ' ชญานนท์ยิ้มอย่างดีใจก่อนจะเอานมใส่แก้วใบใหม่เพื่อเอาไปเวฟให้เธอ

“ยังไม่นอนเหรอ” พชรมนเอ่ยถาม ระหว่างที่รอนม

“ก็ยัง..พอดีนั่งทำงานที่อาจารย์สั่งอยู่น่ะ”

“วิชาอะไรเหรอ”

“เคมี”

“ของแพทก็มี ตอนนี้ยังทำไม่ได้เลย”

“อยากให้ช่วยสอนก็บอกนะ ยังไงฉันก็เรียนมาก่อนเธอ” ชญานนท์รีบบอก เพราะอย่างน้อยเขาก็เรียนสูงกว่าเธอตั้งหนึ่งปี

“จะให้เรียกพี่เลยมั้ย” พชรมนรีบประชด แล้วก็ค้อนชายหนุ่มทันที

“อืม..อย่าฝืนเรียกเลย ถ้าใจเธอไม่ได้ต้องการแบบนั้น”

“ฉันจะลองเรียกดูละกัน อะ พี่เบส! โอเคมั้ย”

“จะเรียกได้จริง ๆ เหรอ”

“ได้สิ”

“ไม่ฝืนใจแน่นะ”

“อืม! แล้วก็ขอบคุณนะที่วันนี้พี่เบสช่วยเตือนสติแพท” แล้วคำพูดของเธอก็ทำให้ชญานนท์ถึงกับอื้ง ไม่คิดเลยว่าพชรมนผู้เหย่อหยิ่งจะลดตัวมาพูดกับเขาด้วยความเคารพเช่นนี้ ชญานนท์ยังไม่ทันได้พูดอะไรออกมา หญิงสาวจึงยิ้มให้อย่างจริงใจก่อนจะเอ่ยต่อไปอีกว่า

“พี่เบสแพทมีเรื่องขอให้ช่วย”

“เรื่องอะไรเหรอ..น้องแพท” เขาเรียกเธอว่า 'น้องแพท' ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

“ช่วยกันพี่อั้มออกไปจากชีวิตแพทหน่อยสิ”

“แพทก็ไม่ต้องไปยุ่งกับมันสิ”

“ก็ไม่อยากยุ่งอยู่แล้ว แต่ถ้าเกิดเขามาง้อ แพทจะทำไงล่ะ”

“เดี๋ยวพี่ช่วยเอง โอเคมั้ย ถ้ากินนมเสร็จก็ไปนอนได้ละ เดี๋ยวพี่ไปทำงานต่อแล้ว”

“พี่เบส แพทขอเข้าไปนั่งกินนมในห้องพี่ได้มั้ย” ก่อนที่ชญานนท์จะหันหลังเดินกลับไปยังห้อง พชรมนก็รวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้น

“อืม...ดะ ได้สิ” เสียงของเขาตะกุกตะกักทันที จากนั้นพชรมนจึงลุกตามไปพร้อมกับแก้วนมของเธอ