Todos os capítulos de ซีรีย์รักนี้พี่ขอเหมา: Capítulo 1 - Capítulo 10

ซีรีย์ รักนี้พี่ขอเหมา ตอน อยากรักแม่หม้าย มีทั้งหมด 26 ตอน ซีรีย์ รักนี้พี่ขอเหมา ตอน ปราบพยศคุณหนูจอมหยิ่ง มีทั้งหมด 27 ตอน ซีรีย์ รักนี้พี่ขอเหมา ตอน คลั่งรักเมียลับ มีทั้งหมด 27 ตอน ซีรีย์ รักนี้พี่ขอเหมา ตอน นางเอกของมาเฟีย มีทั้งหมด 29 ตอน ซีรีย์ รักนี้พี่ขอเหมา ตอน นางบำเรอของมาเฟีย มีทั้งหมด 29 ตอนตอน: อยากรักแม่หม้ายเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเรียกเด็กหนุ่มที่นอนหลับใหลอย่างมีความสุขให้รีบตื่นขึ้น เขาบิดขี้เกียจได้สักครู่จากการตื่นนอน แล้วพลางเหลือบไปเห็นนาฬิกาเป็นเวลาตีห้ายี่สิบ เด็กหนุ่มรีบสลัดความง่วงแล้วลงจากเตียงไปเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็วเขารีบทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำอย่างเร่งรีบ ก่อนจะเดินออกจากห้องเพื่อไปเตรียมอาหารเช้าให้สาว ๆ ทั้งหลายที่ยังนอนหลับฝันดีกันอยู่ในห้องวันที่แม่ของชญานนท์ต้องจากเขาไปอย่างไม่มีวันกลับ ชีวิตของเขาก็พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือทันที ชญานนท์นั้นไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของคุณจิราวัฒน

ชญานนท์ขับมอเตอร์ไชด์คู่ใจจนถึงโรงเรียนจากนั้นก็ขับไปจอดยังที่เก็บรถของโรงเรียน วันนี้เขาเห็นในช่องจอดประจำของเขานั้นยังว่างอยู่ จึงรีบขี่จะเข้าไปจอด แต่ทันใดนั้นก็มีมอเตอร์ไซด์คันหนึ่งเบียดชญานนท์เข้าไปจอดอย่างหน้าตาเฉย และเขาไม่เห็นหน้าคนขับเพราะใส่หมวกกันน๊อต แต่คนข้างหลังเขาเห็นหน้าชัดเจนเพราะอยู่บ้านเดียวกัน ‘ยัยแพท’ “ขอโทษนะเบส พอดีว่าวันนี้แฟนฉันรีบน่ะ นายไปหาที่อื่นจอดก็แล้วก้นนะ” ชญานนท์ มองหาที่อื่นแล้วรีบขับไปจอดทันที โดยไม่ได้พูดอะไร“แพท เย็นนี้ถ้าแม่ยังไม่มารับ ออกไปดูหนังกับพี่มั้ย”“วันนี้แม่แพทกลับเร็วนะสิ เอาไว้วันหลังนะพี่อั้ม”“หว้า!.. เสียดายจัง” “เอาน่าพี่อั้ม แพทไม่อยากทะเลาะกับแม่บ่อย ๆ น่ะ”“ก็ได้” แฟนหนุ่มบอกอย่างเซ็ง ๆ ชญานนท์เดินมาถึงห้องเรียนเรียบร้อย พชรมนที่เดินมาส่งแฟนหนุ่มถึงห้องเรียน ก็แวะมาทักทายชญานนท์ แต่เธอคงไม่ได้มาอย่างเป็นมิตรสักเท่าไหร่“อย่าริอ่านไปฟ้องแม่ฉันนะ” หล่อนเดินมาถึงก็รีบพูดขึ้น“สบายใจได้ฉันไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของใครอยู่แล้ว” ชญานนท์จึงรีบตอบสวนทันที“ก็ดี!” พูดจบเด็กสาวก็เดินจากไปห้องเรียนของพชรมนนั้นอยู่ชั้นล่าง แต่ว่าเธอจะเ

หลังจากชญานนท์และพลอยชมพูกลับมาจากจ่ายตลาดกันเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็ได้ลงมือเข้าครัวทำอาหาร ระหว่างนั้นสายตาของคนที่เหม่อลอยอยู่ก็หันมาจับจ้องมองดูทั้งคู่ เธอไม่เคยเห็นแบบนี้ เวลาที่ทั้งสองอยู่ด้วยกันเธอก็เอาแต่ขลุกอยู่ในห้องนั่งเล่นมือถือคุยกับแฟน พชรมนอยากมีโมเม้นนี้บ้าง ดูแล้วอบอุ่นมันมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก เธอยิ้มกว้างและเอ่ยขึ้นกับทั้งสอง“อยากทำกับข้าวเป็นบ้างจัง” หญิงสาวคนเมื่อสักครู่หายไปไหน ชญานนท์ถึงกับงง นี่เธอปรับอารมณ์ตัวเองได้แล้วงั้นเหรอ เพราะเมื่อสักครู่เขายังเห็นเธอนั่งเศร้าอยู่เลย“อยากทำเป็นก็มาช่วยสิ นั่งดูแล้วมันจะเป็นมั้ยล่ะ” ชญานนท์รีบบอกอย่างท้าทาย จนพชรมนรับคำท้านั้นแล้วเดินตรงมาที่คนพูดทันที ชญานนท์จึงยื่นมีดพร้อมกับผักคะน้าให้เธอ“อืม..เอาผักนี่ไปหั่นซะ จะได้เลิกฟุ้งซ่าน” พชรมนรับผักในถุงกับมีดมาโดยไม่พูดอะไร เธอเดินไปเอาเขียงมาวางแล้วลงมือหั่นผักทันที คนไม่เคยทำอาหารจับมีดหั่นผักด้วยความเก้ ๆ กัง ๆ แล้วไม่นานนักเขาก็ได้ยินเสียงร้องด้วยความตกใจอีกครั้ง“โอ๊ยย!..ซีสดดด์” พชรมนวางมีดหั่นผักลงแล้วรีบเอานิ้วชี้ไปบีบเลือดออกทันที ชญานนท์รีบเดินมาดู“ระวังหน่อยสิ

“อีกชั่วโมงหนึ่งก็จะตีห้าแล้ว เดี๋ยวพี่ต้องไปเตรียมทำอาหารเช้า แพทรีบไปนอนเถอะ” เขาพูดพร้อมกับอยากจะโกรธตัวเองที่กล้าพูดเช่นนั้นออกไป ซึ่งใจจริงอยากจะพูดว่า แพท..อีกชั่วโมงเดียวก็จะตีห้าแล้ว เรามาหาทำอะไรสนุก ๆ กันมั้ย เห็นรูปร่างของเธอแล้วเขาก็แทบอดใจไม่ไหว “แค่ชั่วโมงเดียวจะนอนไปทำไมกัน” สิ่งที่เธอพูดออกมาเหมือนจะรู้ความคิดของเขา..แต่ดูเหมือนกับว่าคนฟังนั้นไม่ได้ยิน หรือว่าเขาตั้งใจที่จะไม่รับรู้กันแน่ พชรมนจึงย้ำประโยคเดิมอีกครั้ง แล้วก็เหมือนเดิม ชญานนท์ยังคงนิ่ง ๆ เหมือนกับว่าสิ่งที่เธอพูดไปนั้นเขาไม่รับรู้ เด็กสาวจึงต้องทำบางอย่างเพื่อให้สติของชายหนุ่มกลับคืนมา พชรมนจึงรีบเข้าไปตะโกนเรียกชื่อของเขาที่ข้างหูทันที “พี่เบส!!..จะใจลอยไปถึงไหน” ชญานนท์ที่กำลังจินตนาการเรื่องอย่างว่าอยู่ ถึงกับสะดุ้งเฮือก ก็ใช่นะสิ!. เขากำลังนึกถึงเรื่องใต้สะดืออยู่นี่น่า“อย่าตะโกนสิ! เดี๋ยวก็ตื่นกันมาทั้งบ้านหรอก”“ทำไม! พี่เบสกลัวเหรอ” เธอลอยหน้าลอยตาถาม เหมือนกับว่าไม่กลัวอะไรเลย“อืม..ถ้าน้าฝ้ายรู้ว่าแพทมาอยู่ห้องพี่ พี่ก็ซวยนะสิ”“แล้วถ้าเป็นคุณลุงรู้ล่ะ” เธอหมายถึงบิดาเลี้ยงของเขา“โอ๊ย!..ราย

“ต่อไปนี้มึงเลิกยุ่งกับน้องสาวกูได้ละ อย่าให้กูเห็นว่ามึงมาเกาะแกะกับน้องสาวกูอีก” จากนั้นเขาก็หันหลังกลับเพื่อเดินมาที่รถของตัวเอง นายอั้มคว้าไม้ที่อยู่บริเวณนั้นได้ก็ลุกขึ้นมาหมายจะฟาดเข้าไปที่กลางหลังของชญานนท์“พี่เบส!!.. ระวัง!!” เด็กสาวกรีดร้องตะโกนเพราะกลัวชญานนท์จะได้รับอันตราย เขาหันเอาแขนไปรับไม้นั้นแล้วกระชากออกจากมือ พร้อมกับตะบันใส่หน้าของมันอย่างไม่ยั้งจนมันลงไปนอนกับพื้นอีกครั้ง และคราวนี้คงจะหนักกว่าเดิม“มึงอย่าเล่นทีเผลอ ลูกผู้ชายเขาไม่เล่นข้างหลังกันหรอกโว๊ย!.” ชญานนท์เดินกลับมาที่รถอีกครั้ง แล้วขับออกไป หนึ่งชั่วโมงผ่านไปคนเมาหมัดลุกขึ้นมาสตาร์ทรถได้ก็รีบบึ่งออกไปทันที“พี่เบส ต่อไปนี้พี่ต้องระวังตัวนะ ไอ้พี่อั้มมันพวกเยอะ” พชรมนรีบเตือนพี่ชายเขาทันที เธอแอบปลื้มเขาหนักเข้าไปอีก แขนเรียวเล็กเอื้อมไปกอดเอวเขาเอาไว้และมือเรียวบางก็ประสานเข้าหากัน"แขนพี่โดนไม้ฟาดเจ็บมากมั้ยคะ"“พี่..ไม่เป็นไรหรอก แพทอย่าห่วงเลย เรารีบกลับบ้านกันเถอะนะ” พูดจบชญานนท์ก็เอามือข้างหนึ่งมากุมมือของเธอที่ประสานกันเอาไว้ตรงเอวของเขา ชญานนท์ต้องชะลอความเร็วอีกครั้งเมื่อหล่อนเอ่ยถาม“พี่จะรีบไ