เสพกายเร้นรัก 6

“โธ่! หนูตัวน้อย ช่างไม่รู้เลยว่าตนเองจะตายอยู่แล้วยังทำเป็นอวดเก่ง แสร้งทำไม่กลัว หึหึ”

ไทรีสรู้ว่าชญาดากำลังหวาดกลัวเขาอยู่ในตอนนี้ ทำไมจะดูไม่ออกล่ะ มีหรือน้ำเสียงที่สั่นเทาก่อนหน้า เนื้อตัวที่นั่งสั่นที่เขานั่งเบียดอยู่ก่อนหน้าที่ตอนนี้พยายามกดดันตัวเองฝืนเก็บความกลัวตัวเองไม่ให้หวาดหวั่นไปกับความน่ากลัวของเขา

“ให้ฉันกลับเถอะ ฉันไม่มีอะไรที่ไทรีสต้องการหรอก”

“มีสิ อยากรู้ไหมว่าอะไร แล้วรู้ไหมว่าคนบาปอย่างฉันต้องการอะไรที่สุดในเวลานี้ เวลาดึกแบบนี้ฉันควรทำอะไรมากกว่านั่งชวนหนูน้อยอย่างเธอคุย” มือใหญ่ลูบไล้ต้นขาเล็กที่เล็กมากของหล่อนขึ้นมาถึงโคนขาแล้วก็หยุดมองหน้าสวยที่กำลังเม้มปากสั่นด้วยความโกรธตนเองอยู่

หึหึ

“กลัวฉันเหรอทิมมี่ รู้อะไรไหมผู้ชายผู้หญิงอย่างเรามันต่างกันตรงไหน และตรงไหนของเรามันจูนกันได้ทุกจังหวะ แถมผู้หญิงตัวเล็กอย่างเธอจะรับแรงกระแทกของฉันไหวรึเปล่าก็ยังไม่รู้เลย แต่ทุกอย่างมันต้องลองว่าไหม?” น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบข้างหูของเธอ ก่อนจะผลักร่างเล็กให้ล้มลงไปกับเตียงนอนของตนเอง

ว้าย!

ทันทีที่แผ่นหลังของชญาดาสัมผัสกับเตียงนุ่มหล่อนก็ดิ้นรนเพื่อจะหนี แต่ก็ถูกมือใหญ่กดร่างของหล่อนไว้กับเตียง

“ไหนๆ ก็มาถึงที่แล้ว ลองหน่อยเป็นไง อยากรู้เคล็ดลับของสกายฉันจะบอก แต่ต้องหลังจากนี้”

“ไม่! ฉันไม่ต้องการ”

เธอปฏิเสธเสียงแข็งพร้อมกับแสดงท่าทางรังเกียจคนเหนือร่างที่ตอนนี้เคลื่อนตัวมาคร่อมทับเธอตอนไหนก็ไม่รู้ เรี่ยวแรงที่ถูกบรั่นดีหนึ่งแก้วดูดไปก็ทำให้เธอแทบจะไม่มีแรงหนีอยู่แล้ว และยิ่งตอนนี้ถูกเขาคร่อมตัวกดทับร่างของเธออยู่ยิ่งหนียากเข้าไปอีก

        กรอด!

        ไทรีสกัดกรามแน่นเมื่อเห็นสายตารังเกียจที่คนใต้ร่างส่งมาให้ตน เขากัดกรามแน่นพร้อมกับบีบหัวไหล่ทั้งสองข้างของหล่อนสุดแรง จนเธอต้องห่อตัวบิดตัวร้องเจ็บออกมา

        “อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นทิมมี่ ฉันไม่ชอบ ฉันเกลียดคนที่มองฉันด้วยสายตารังเกียจ”

        “ก็นายมันน่ารังเกียจ” หล่อนบอกเขาออกไปดังๆ โดยไม่กลัวสายตาอันตรายของเขาแม้แต่น้อย

        “น่ารังเกียจงั้นเหรอ ใช่สิ ทุกคนก็บอกว่าฉันเป็นคนบาป ฉันมันคนเลว งั้นก็ลองกับคนบาปอย่างฉันหน่อยเป็นไงคุณหนูทิมมี่”

        “อ่ะ อือ”

        ปากหนาบดกระแทกปิดปากน้อยที่กำลังจะพูดคำไม่เข้าหูของตนเองพร้อมกับดุนดันเรียวลิ้นสากร้อนของตนเข้าไปในโพรงปากเล็กแม้ว่าหล่อนจะดิ้นเบือนหน้าหนี สองมือหยาบกร้านก็บีบล็อกใบหน้าเล็กให้รองรับแรงจูบร้อนของตนเอง

        “อ่ะ อือ”

        เสียงครางอู้อี้ดังลอดออกมาจากริมฝีปากของทั้งสอง ไทรีสรู้สึกว่าการได้บังคับจูบชญาดาทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นอยากเอาชนะ ยิ่งเรียวลิ้นน้อยของหล่อนดันลิ้นสากของเขาออกห่างและพยายามบิดเลี้ยวหนีเขาก็ยิ่งต้องการเอาชนะคนตัวเล็ก และยิ่งไปกว่านั้นเขาไม่ได้ต้องการแค่จูบจากหญิงเอเชียคนนี้ เขาต้องการมากกว่านั้น แม้ว่าหล่อนไม่มีอะไรที่จะสามารถตรึงตราเขาได้เลย หล่อนไม่มีอกตูมๆ แบบที่ต้องการ แต่ทำไมเขาต้องการอยากสัมผัสชญาดามากกว่าที่ทำอยู่ตอนนี้

        “นายจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ แด๊ดต้องเอานายตายแน่” ทันทีที่ปากเป็นอิสระก็รีบพูดในสิ่งที่คิดว่าเขาจะกลัว แต่กลับได้ยินเสียงหัวเราะน่ากลัวกลับมา

        ฮ่าๆ

        “ไอ้มอร์แกนนั่นเหรอ คิดว่ามันจะทำอะไรฉันได้ ฉันเป็นถึงคนบาปคุมลาสเวกัส แล้วพ่อของเธอเป็นใครกันทิมมี่ เป็นใครกันถึงจะมาต่อกรกับฉัน”

        ไทรีสใช้มือเพียงข้างเดียวบีบคางเล็ก ส่วนมืออีกข้างก็ลูบไล้มายังลำคอระหงที่กำลังหอบหายใจเคลื่อนไหวขึ้นลงตามแรงลมหายใจของเจ้าของร่าง