All Chapters of ซีรีส์ คนโฉดคลั่งรัก (Nc35+): Chapter 1 - Chapter 10

ณ ลาสเวกัส “ชอบไหมคะไทรีส อ่า อืม” สาวผมทองเอ่ยถามคนที่ตนเองกำลังขย่มร่างอยู่ในตอนนี้ “อ่า นั่นสิคะไทรีสขา...ชอบไหมคะ ชอบเราสองคนไหมคะ อ่า เสียว...” หล่อนอีกคนพูดขึ้นเมื่อถูกปากหนาดูดเม้มเต้าของตนแรงๆ จนเกิดความเสียวซ่าน “อ่า แน่นอนอยู่แล้ว เอมม่า ซาซ่า อ่า อือ” เสียงครวญครางต่ำพร่าดังลอดออกมาจากริมฝีปากหนาหยักได้รูปของชายหนุ่มผู้มีนัยน์ตาสีเขียวมรกต ผิวกายอาบโชกไปด้วยเหงื่อชื้นเต็มตัว สองมือใหญ่เอื้อมไปกอบกุมสองเต้าที่อวบหยุ่นหย่อนคล้อยลงมาหาตน เอวสอบก็แอ่นเด้งยกรับแรงเสียดสีกระแทกขย่มของหญิงผมทองร่างอวบอูมอิ่ม ส่วนปากหนาก็ดูดเม้มเต้าของหญิงเปลือยเปล่าผมสีน้ำตาลที่นอนบดเบียดอยู่ข้างๆ ตนเองไปด้วย “อ่า อืม” เสียงครางพร่ายังคงดังต่อเนื่อง เมื่อตอนนี้เขาได้รับความเสียวซ่านและแรงบดขย่ม พร้อมกับเม็ดสีชมพูระเรื่อที่เขาบดดูดเม้มในปากหนา “อือ ชอบไหมคะไทรีส อ่า”สาวผมทองเปล่งเสียงซ่านเสียวถามพร้อมกับขย่มรักคนตัวโตแรงๆ และอีกคนก็ลูบไล้แผงอกของคนที่นอนบนเตียงดูดยอดอกของตนไปมา หน้าอกอัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแรงของคนชอบออกกำลังกาย และแผงอกเลยลงมาถึ

“อย่าบอกนะว่าหล่อนอยู่ในคาสิโนของฉันตอนนี้นิโค”“ครับไทรีส”“นายสองคนรู้นะว่าต้องทำยังไงไม่ต้องให้ฉันพูดเยอะ”“แน่นอนไทรีส นั่งรอสบายๆ บนห้องเลย เดี๋ยวเราจะจับหนูที่ไม่รู้จักที่ของตนเองไปให้ถึงที่”หึหึ“นายสองคนเนี่ยรู้ใจฉันจริงๆ เลย ไปจัดการให้เร็วที่สุด”“ครับ”กดวางสายจากนิโคมาจ้องมองจอมอนิเตอร์อีกครั้ง แล้วก็มองไปยังลูกค้าร่างเล็กแปลกๆ ก่อนจะยิ้มแล้วพึมพำกับตนเอง“เป็นเธอสินะ คิดจะมาถ้ำของมาเฟียโฉดอย่างฉันมันไม่ง่ายไปหน่อยเหรอ ไม่รู้จักประมาณตนเองเอาเสียเลย”ชญาดา บุญรักษา คาลีย์ หรือ ทิมมี่ วัย 25 ปี ลูกบุญธรรมของนักธุรกิจวัยชราที่เป็นม่ายภรรยาตายจากและลูกก็ตายจากไปเช่นกันจึงเหลือตัวคนเดียว และส่วนหล่อนก็เป็นเด็กกำพร้าที่เคยช่วยเหลือเขาตอนที่โดนไล่ฆ่า เขาจึงตอบแทนด้วยการรับหล่อนมาเป็นลูกบุญธรรมและรับมาอยู่ด้วยที่ลาสเวกัส หล่อนย้ายมาอยู่กับพ่อบุญธรรมได้สิบสามปีแล้ว ใช้ชีวิตปกติแม้ว่าจะเป็นคุณหนูผู้ร่ำรวย มีบอดี้การ์ดเดินตามเป็นพรวนแต่สำหรับชญาดาแล้วหล่อนไม่ชอบ แต่ก็ต้องมีพวกเขาไว้เพราะพ่อบุญธรรมของหล่อนท่านรักและห่วงหล่อนมาก อย่างตอนนี้ที่มาดูคาสิโนของคู่แข่งเธอก็ปลอมตัวเป็นผู้ชา

“เก่งมากสาวน้อย” ผละมือที่บีบหัวไหล่เล็กมาลูบหัวของหล่อนแผ่วเบาก่อนจะผละห่างพร้อมคว้าแก้วในมือเล็กมาถือแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานพร้อมกับรินบรั่นดีใส่แก้วของตนเองและของหญิงสาวอีกครั้ง“ไม่แล้วนะคะ ฉันไม่ดื่มแล้ว ฉันดื่มแก้วเดียวก็มากเกินพอแล้ว” หล่อนส่ายหัวแรงๆ ปฏิเสธเมื่อเขาเดินกลับมาพร้อมยื่นแก้วบรั่นดีแก้วเดิมให้อีกครั้ง“อืม ได้ยังไงล่ะ ถ้าอยากออกไปจากสกายก็ต้องดื่มจนกว่าฉันจะพอใจเข้าใจไหมทิมมี่ แต่ถ้าไม่ดื่มฉันจะเอาเรื่องเธอที่เข้ามาสืบความลับของคาสิโนฉัน แต่ถ้าอยากรอดออกไปต้องดื่มจนกว่าฉันจะพอใจ” น้ำเสียงปรับเป็นนุ่มนวลจากที่ทุ้มห้าวแต่ดวงตาของเขากลับไม่ได้บอกแบบดวงตาที่สื่อออกมา เขาทรุดตัวนั่งเบียดข้างๆ ชญาดาพร้อมตวัดแขนแข็งแรงพาดไหล่เล็ก“อือ ไม่ดื่มแล้วค่ะ ฉันดื่มไม่ได้แล้วจริงๆ” หล่อนปฏิเสธพร้อมกับดันแขนของเขาออกจากไหล่ตน แต่มือน้อยกลับไร้เรี่ยวแรงเพียงแค่ดื่มบรั่นดีไปแก้วเดียว“เหมือนทิมมี่จะเมาแล้วนะว่าไหม”“ค่ะ ฉันว่าแบบนั้นแหละ เพราะเป็นครั้งแรกที่ฉันดื่ม อึก” หล่อนบอกพร้อมกับสะอึกหึหึ“คุณหนูของคาลีย์ดื่มไม่เป็นงั้นเหรอ แล้วยังคิดมานั่งบริหารคาสิโน แถมยังกล้ามาถิ่นคนบา

“ชูว์ กลัวผมเหรอคนสวย ไม่ต้องกลัวผมจะทำให้คุณจดจำผมไปตลอดเลยทิมมี่ ผมจะให้คุณหายใจเข้าออกมีแต่คนบาปอย่างผม” ตวัดปลายลิ้นสากลากถูกับคางเล็ก แล้วลากถูมายังลำคอระหง แล้วเคลื่อนไว้มากัดเม้มติ่งหูเล็กของชญาดา        “อ่ะ อือ”        บิดเบือนหน้าหนี แต่ยิ่งบิดหน้าหนียิ่งทำให้ไทรีสทำอะไรได้สะดวกขึ้น เขาถูไถคางสากรกเคราของตนเองขูดถูไปกับลำคอระหง        “อือ ปล่อยฉันนะ หยุดนะไทรีส” หล่อนดิ้นและสั่งห้ามให้เขาหยุด สองมือเล็กทุบตีไหล่ของเขาเพื่อให้หยุด        หึหึ        “เดินเข้ามาเองแล้วคิดเหรอว่าจะรอดไปได้คนสวย”        ไทรีสขำเยาะเย้ย ปล่อยให้หล่อนทุบตีตนโดยไม่สนใจ มือใหญ่ไม่อาจจะหยุดนิ่งเฉยได้รีบจัดการปลดเปลื้องชุดน่ารำคาญของชญาดาออก เพียงเวลาไม่นานเสื้อตัวนอกและเสื้อตัวในและยกทรงตัวเล็กก็ถ

“อือ ไม่นะไทรีส อย่าทำอะไรฉันเลย ฉันจะไม่เข้ามาในคาสิโนของนายอีกแล้ว อ่ะ อือ”“จะเข้ามาตอนไหนก็ได้หลังจากนี้ สกายต้อนรับเธอเสมอทิมมี่”เขาเอ่ยเสียงพร่า ลากเรียวลิ้นสากตวัดเลียหน้าท้องแบนราบที่เคลื่อนไหวขึ้นลงตามแรงหอบหายใจของหล่อน มือของหล่อนดันไหล่กว้างของเขาออก พร้อมกับกำจิกเล็บยาวจนเจ็บและมีเลือดซึมออกมาตามเล็บของหล่อน แม้ไม่เห็นด้วยตาแต่เขาก็รู้สึกได้เมื่อได้กลิ่นคาวเลือดเตะจมูกของตน“ไม่...ฉันจะไม่เข้ามาที่นี่อีกแล้ว ให้ตายก็ไม่เข้า ถ้าฉันออกไปจากที่นี่ได้ฉันจะไม่มาแดนบาปแห่งนี้อีก” หล่อนโต้ตอบเสียงสั่นเครือ ตอนนี้ร้องไห้จนไม่รู้จะร้องไห้ยังไงแล้ว น้ำตาก็แห้งเหือดไปเรียบร้อยแล้ว แล้วก็ต้องสะดุ้งกรีดร้องเจ็บปวดทรมานสุดเสียงเมื่อไทรีสกระแทกกายแข็งร้อนเข้ามาในร่างของหล่อนกรี๊ดดดดดด“จะ...เจ็บ! ฮือๆ ฉันเจ็บไทรีส” สองมือน้อยทุบตีเตียงด้วยความเจ็บปวดทรมานดิ้นรนหาทางหนีจากความอึดอัดทรมานนี้ ร่างน้อยถูกของแข็งกระแทกสอดแทรกเข้ามากลางร่าง ตอนนี้ร่างกายเล็กของหล่อนรู้สึกเหมือนถูกจับขาฉีกแยกออกจากกันคนละทิศ