Mag-log in“ไม่ต้องเกรงใจพี่หรอก พี่ยินดี พี่ไปทำงานก่อนนะครับ ขอบคุณสำหรับแกงไตปลานะครับ”
<“ผมคงโดนน้ำร้อนสาดเหมือนเดิมแน่ครับ” เขาบอกพลางยกแขนข้างที่โดนน้ำร้อนลวกจากมือของป่านทอให้นางดู ในชีวิตนี้รักษ์เคยยอมให้ใครทำร้ายที่ไหน แต่ที่ยอมตอนนี้เพราะเขารัก รักเธอ รักแม่สัตว์เลี้ยงของเขาไปเสียแล้วตอนนี้“อีกอย่างผมจะกลับกรุงเทพครับ ผมมีธุระต้องไปทำ ผมฝากป้าดูแลน้องป๊อบด้วยนะครับ”“ไม่ต้องห่วง แล้วพ่อหนุ่มจะกลับมาอีกไหม อย่าเพิ่งท้อนะ หนูป๊อบรักพ่อหนุ่ม ป้าดูออก เพียงแต่อะไรที่ทำให้เธอโกรธจนไม่ยอมให้อภัยเรา ป้าก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ป้าเชื่อว่าสักวันหนูป๊อบจะให้อภัยเรา” นางรับกล่องสีแดงกำมะหยี่เล็กๆ มาถือไว้ในมือแล้วมองรักษ์เดินจากไป ก่อนจะหันไปมองคนที่นั่งตาลอยอยู่ที่ม้าหินอ่อนในบ้านเฮ้อ!นางถอนหายใจ ก่อนจะกำกล่องกำมะหยี่สีแดงเดินเข้าไปในบ้าน แล้วก็ไปนั่งม้าหินอ่อนตัวที่ว่างแล้วส่งยื่นกล่องกำมะหยี่ในมือของตนให้ป่านทอเปิดดู“พ่อหนุ่มคนนั้นฝากมาให้”“เอาไปทิ้งเถอะค่ะป้าอนงค์” เธอปัดออกจากสายตาของตนแล้วหันไปมองทางหน้าบ้านเพื่อมองหาเขา แต่ก็ไร้เงา“เ
“แล้วคุณล่ะ กล้าดียังไงมาขายขนมจีบเมียผม” รักษ์กระแทกเสียงตอบกลับคำตอบของรักษ์ทำให้หัวใจปลัดหนุ่มเย็นวูบ เขาเสียใจ และนี่เขาอกหักอีกแล้วใช่ไหม“ถ้างั้นพ่อหนุ่มก็เป็นพ่อของลูกหนูป๊อบใช่ไหมจ๊ะ” ป้าอนงค์ลุกขึ้นเดินมาถามชายหนุ่ม“ลูก...น้องป๊อบท้อง?” รักษ์เลิกคิ้วถามหญิงวัยกลางคนอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง“ใช่จ้ะ หนูป๊อบท้อง แต่ว่าตอนนี้...”“ไม่! ลูกผมกับป๊อบต้องไม่เป็นอะไร” เขาบอกปฏิเสธแล้วเดินไปปล่อยร่างอ่อนแรงของตนนั่งลงกับเก้าอี้ใกล้ๆ แล้วยกมือกุมขมับด้วยความเครียด“ป้าไม่รู้หรอกนะว่าทำไมคุณกับหนูป๊อบถึงมีปัญหากัน เพราะตั้งแต่หนูป๊อบมาอยู่กับป้า เธอก็แอบร้องไห้บ่อยๆ ถึงเธอบอกว่าไม่เป็นอะไร แต่ป้าก็เห็นตลอดว่าหนูป๊อบร้องไห้” นางบอกแล้วก็เดินกลับไปนั่งที่เดิมของตน ส่วนปลัดหนุ่มไม่ได้พูดอะไร ตอนนี้เขาได้แต่บอกตัวเองให้ทำใจและเป็นห่วงป่านทอได้เพียงแค่น้องสาวเท่านั้นรักษ์นั่งเงียบกุมขมับร้องไห้ออกมาเงียบๆ แล้วภาพวันวานของเขาและป่านทอตอนอยู่ด้วยกันก็แทรกทับเข้ามาในหัว
“ไม่ต้องเกรงใจพี่หรอก พี่ยินดี พี่ไปทำงานก่อนนะครับ ขอบคุณสำหรับแกงไตปลานะครับ” “ขอบคุณเช่นกันค่ะ” หล่อนส่งยิ้มหวานให้ปลัดหนุ่มแล้วเดินเข้าไปในร้าน เมื่อเขาเดินจากไปแล้ว พอจะนั่งลงก็ต้องลุกขึ้นมาอีก เมื่อมีลูกค้าเข้ามาในร้าน “สวัสดีค่ะ ต้องการเสื้อผ้าแบบไหนเลือกได้ตามสบายเลยนะคะ หรือจะให้แนะนำให้ก็ได้นะคะ” เธอเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างหลังของลูกค้าแล้วพูดคุยทักทายกับลูกค้าที่กำลังยืนมองเสื้อผ้าในร้าน “ผมต้องการเสื้อให้เมียน่ะครับ” น้ำเสียงห้วนเอ่ยออกมาจากริมฝีปากหนาโดยไม่หันหน้ามาหาคนตัวเล็ก ป่านทอส่ายหน้าแรงๆ เมื่อได้ยินเสียงทุ้มห้วนที่คุ้นเคย แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง คงไม่ใช่รักษ์หรอก เสียงอาจจะคล้ายกันก็ได้ และที่สำคัญนี่ก็ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้ว เขาคงไม่ตามหาเธอหรอก “ไม่ทราบว่าภรรยาลูกค้าใส
“งั้นป้าไปก่อนนะจ๊ะ” “ค่ะป้าอนงค์”เธอยิ้มหวานให้ป้าอนงค์ที่ให้ที่พักและให้งานเธอทำ ป้าอนงค์เป็นสาวแก่ นางไม่มีลูกมีหลาน พอมีเด็กแถวบ้านแนะนำมานางก็รับป่านทอมาทำงานอย่างไม่คิดมาก ดูแล้วน่าจะเป็นคนดี และหนึ่งเดือนแล้วป่านทอก็ขยันทำงานทำการ ช่วยงานทุกอย่างไม่เคยบ่น ไม่ว่าจะเป็นงานบ้านหรืองานที่ร้านของนาง เมื่อป้าอนงค์ไปแล้ว เธอก็แต่งตัวแล้วปิดบ้านออกไปที่ร้านเหมือนกัน เพราะอีกสามสิบนาทีก็จะได้เวลาเปิดร้านแล้ว พอมาถึงก็จัดการเปิดประตู ใช้เวลาเพียงไม่นานร้านขายเสื้อผ้าก็เปิดทำการเรียบร้อย เธอก็เช็กสต๊อกเสื้อผ้าและเครื่องประดับในร้านเหมือนทุกวัน “มารับเสื้อครับ” ปลัดหนุ่มเดินเข้ามาในร้านบอกถึงจุดประสงค์ของตัวเอง เขามักมาสั่งที่ร้านของป้าอนงค์เพื่อตัดเสื้อให้แม่ประจำ ร้านแห่งนี้รับตัดชุดตามแบบพิเศษด้วยไม่ใช่มีแค่เสื้อผ้าสำเร็จ “ค่ะคุณปลัด รอเดี
“กูฝากน้องกูกับมึงแล้วนะไอ้ลวง น้องกูเป็นของมึง ขึ้นอยู่กับมึงแล้วว่าจะมีปัญญาทำให้น้องกูกลับมาอยู่ด้วยได้ไหม” สองหนุ่มนั่งลงโซฟาข้างๆ กันพูดกันอย่างแมนๆ แล้วก็มีสายเรียกเข้าเครื่องของรักษ์ เมื่อล้วงออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทออกดูว่าเป็นใครโทรเข้ามาก็รีบกดรับสายทันที และเมื่อรับสายก็ต้องสบถหยาบออกมา ระยำ! “น้องป๊อบหนีไปได้ยังไง” เขาถามเสียงห้วนส่งไปในสาย “มีอะไรไอ้รัก” ลวงร้อยถามเพื่อนรักทันทีเมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนตึงเครียดขึ้นมา แล้วก็กัดกรามแน่น แต่อีกคนไม่ตอบ เพราะยังสนใจรายละเอียดในสาย “ไปตามหาให้เจอ สั่งบอดี้การ์ดและคนของเราตามหาน้องป๊อบให้เจอ ผมจะกลับคอนโดเดี๋ยวนี้แหละคุณเหนือ” เขากำมือที่ว่างแน่นด้วยความขึงโกรธพร้อมกดตัดสาย หล่อนทำไมต้องหนี หล่อนหนีเขาไปทำไม&
รักษ์นั่งทำงานแทบไม่ติด ไม่รู้ทำไมความรู้สึกร้อนรุ่มในใจตอนนี้มันแปลกๆ มีลางสังหรณ์ไม่ดี และกำลังนั่งคิดว่าจะไปหาลวงร้อยดีไหม เขาสั่งให้เหนือน่านไปดูป่านทอที่คอนโด ส่วนตัวเขาจะไปหาลวงร้อย ไปเพื่อปรับความเข้าใจและให้อภัยกัน เขาควรทำแบบที่มโนแนะนำ สั่งการเหนือน่านเรียบร้อยก็มายังบ้านของลวงร้อยเพื่อพูดคุยถามไถ่ ตั้งแต่ครั้งนั้นจนตอนนี้เขาและลวงร้อยไม่ได้มีโอกาสได้อยู่ด้วยกันหรือเจอกันสักครั้ง เขานั่งรอไม่นานลวงร้อยก็เดินเข้ามาหา ด้านลวงร้อยเมื่อเห็นเพื่อนรักเขาทั้งแปลกใจและยิ้มดีใจที่เห็นอีกคนมาหาตน ตอนสาวใช้ไปบอกว่ารักษ์มาหาเขาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง พอมาเห็นกับตาก็ใจเต้นแรง “ไอ้รัก” ลวงร้อยเรียกชื่อเพื่อนแล้วก็เดินมานั่งลงโซฟาตรงข้ามกับเพื่อนรัก “กูเอง มึง...สบายดีนะ” รักษ์รู้สึกอายเล็กน้อยที่ต้องพูดแบบนี้ “สบายดี มึงล่ะ”
“ปล่อยฉันไปเถอะนะ อะ! อุ๊บ!" ปากหนาฉกลงมาอีกครั้งเมื่อเจ้าหล่อนร้องให้ตนปล่อย เรื่องอะไรจะปล่อย ชนิดาเป็นของเขาแล้วก็ต้องเป็น หากเขาไม่ปล่อยอย่าคิดมาขอร้องในสิ่งที่เขาให้ไม่ได้มือเล็กดุนดันคนฉวยโอกาสออกห่างแต่ก็พ่ายแพ้เมื่อมือท่อนแขนแข็งแรงโอบกอดรวบรัดหล่อนไว้แน่น บังคับใบหน้าหล่อนให้แหงนเงยขึ้นรั
“โอว์! เสียวแรงเหลือเกินดา อูว์! มันมากที่รัก ผมเพิ่งเคยมีอะไรกับผู้หญิงพรหมจรรย์ครั้งแรก เพิ่งรู้ว่ามันวิเศษและตอดรัดเสียวแบบนี้นี่เอง อ่า! ผมชอบคุณเหลือเกินที่รัก ซี้ดด โอว์! เย้!"ยิ่งได้ฟังคำพูดน่ารังเกียจของชายหนุ่มหล่อนก็ยิ่งแค้น ตอนนี้น้ำตาของหล่อนแห้งเหือดไปเอง สองมือเล็กกำแน่นข้างลำตัวค่อย
“ต่ำ!" หล่อนต่อว่าคนตัวโตหยาบกระด้างด้วยความแค้นชัง แม้ว่าในใจลึก ๆ จะไม่ได้คิดอย่างที่แสดงออกมาก็ตามที“หึ ต่ำไม่ต่ำหนูแสบไม่มีสิทธิ์มาตัดสินพี่ เพราะพี่รู้ตัวพี่ดีว่าตัวเองนั้นวิเศษแค่ไหน อย่าบังอาจใช้คำพูดต่ำทรามเหยียดหยามพี่แบบนี้อีก พี่ไม่ชอบ”“อ๊ะ! เจ็บ
“ไม่ใช่ของพี่ ของหนูแสบเหรอ” มโนถามพลางสำรวจสายตามองหา แต่ก็ไม่เห็น จนเลื่อนต่ำมายังเอวเล็กถึงเห็นแสงไฟของเครื่องมือสื่อสารกระพริบ“อ่า! อยู่นี่เอง” มโนถือวิสาสะดึงเอาโทรศัพท์ของตะลิงปลิงออกจากหัวกางเกงซับในมากดรับแทน พร้อมจะกรอกเสียงทุ้มไปตามสาย ทันทีที่นำมาแนบหู ป







