ทอมโน 9

“ไม่ใช่ของพี่ ของหนูแสบเหรอ” มโนถามพลางสำรวจสายตามองหา แต่ก็ไม่เห็น จนเลื่อนต่ำมายังเอวเล็กถึงเห็นแสงไฟของเครื่องมือสื่อสารกระพริบ

“อ่า! อยู่นี่เอง” มโนถือวิสาสะดึงเอาโทรศัพท์ของตะลิงปลิงออกจากหัวกางเกงซับในมากดรับแทน พร้อมจะกรอกเสียงทุ้มไปตามสาย ทันทีที่นำมาแนบหู ปลายสายก็ถามทันที

“น้องแสบเมื่อไหร่จะมาครับ ทางนี้เพื่อน ๆ รอกันแล้วนะครับ”

“มึงเป็นใคร โทร.มาหาเมียกูทำไม วันนี้เข้าหอเว้ย! เขาไม่ให้ออกห้องหอ แล้วมึงอย่าสะเออะโทร.มาหาเมียกูอีก ไม่รู้รึไงโบราณเขาถือ ผัวเมียเขาจะเอากัน อย่าโทร.มากวน”

กระแทกเสียงด้วยความเดือดดาลไม่พอใจ เมื่อตัดวางสายแล้วก็หันมาจ้องหน้าของแม่ภรรยาใต้ร่างก็ขบฟันแน่น สันกรามบุรุษปูนโปนขึ้นอย่างน่ากลัว ไรเคราเขียวครึ้มที่เสริมความน่าเกรงขามทำให้ตะลิงปลิงอดกลืนน้ำลายลงคอเสียไม่ได้ หล่อนไม่เคยเกรงกลัวหรือสั่นกลัวผู้ใด แต่ทำไมสายตาของผู้ชายคนนี้ ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าสามีถูกต้องตามกฎหมายถึงทำให้หล่อนขลาดกลัวได้ถึงเพียงนี้

“คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้น”

“ทำไมจะไม่มีสิทธิ์ ตอนนี้หนูแสบเป็นของพี่ จำไว้! แม้พี่ไม่ต้องการจะมีเธอในชีวิตก็ตาม” เขากัดฟันโต้ตอบ แล้วก็ต้องหงุดหงิดเมื่อเสียงสั่นเตือนเครื่องมือสื่อสารในกระเป๋ากางเกงของตนสั่นเตือนขึ้นบ้าง

“อุวะ! แม่งจะโทร.มาทำไมนักหนา” แล้วก็ล้วงเอาโทรศัพท์ของตนมากดรับเมื่อเห็นว่าเป็นรักษ์เพื่อนของตน

“เฮ้ย! ไอ้โนมึงจะมาไหมวะ” รักษ์กรอกเสียงมาตามสาย

“ไอ้เวร! กูไม่ไปแล้วเว้ย! พวกมึงสนุกกันเถอะ กูจะนอนเอาเมียที่ห้อง อีกอย่าง เข้าหอวันแรกเขาไม่ให้ออกจากห้องหอ โบราณเขาถือว่ะ แค่นี้นะไอ้เพื่อน” ตอบเสียงรัวเร็วแล้วกดปิดเครื่องทันที เมื่อปิดเครื่องของตนแล้วก็จับเอาโทรศัพท์ของตะลิงปลิงที่ตนวางทิ้งไว้มาปิดเครื่องด้วยเช่นกัน

พอจัดการกับเครื่องมือสื่อสารของตนและของสาวเจ้าแล้ว มโนก็โยนโทรศัพท์ทิ้งไปยังปลายเตียงให้พ้นสายตา สายตาคมกล้าดุดันจ้องมองเอวเล็กคอดของเจ้าหล่อน และแม่ตัวดีก็เหมือนจะรู้ทันว่าเขาจะทำอะไรต่อ หล่อนดิ้นรนถอยหนี พร้อมกับใช้มือผักดันร่างใหญ่โตที่ทาบทับหล่อนออก

“จะดิ้นทำไมหนูแสบ แต่งมาเป็นเมียไม่ใช่แต่งมาหนีนะเว้ย! ตอนนี้ก็ไม่มีใครกวนแล้ว แล้วไอ้ผู้ชายที่โทร.มาเมื่อกี้มันเป็นใคร เลิกติดต่อกับมันซะ! จะเป็นของพี่อยู่แล้วยังร่านไปอ่อยคนอื่นอีก” ถอยคำหยาบกระด้างไม่ให้เกียรติหลุดลอดออกมาจากปากน่าที่แสนโสมมของชายหนุ่มร่างยักษ์ที่มีดีแต่หน้าตา แต่จิตใจสกปรกพอ ๆ กับปากที่พ่นคำหยาบคายออกมาให้ตะลิงปลิงเจ็บช้ำ

“ปล่อยฉันนะ คุณก็รู้ว่าฉัน...”

“พี่สิหนูแสบ ตอนเด็กไม่เห็นเรียกแบบนี้เลยไม่ใช่เหรอ พี่โนอย่างงั้นพี่โนอย่างงี้ ทำไมไม่เรียกแบบนั้น อย่ามาใช้คำห่างเหินเวลาจะเอากันให้หงุดหงิดสิ พี่ไม่ชอบเลยนะหนูแสบจ๋า...”

มโนเอ่ยแทรกประโยคของสาวเจ้าด้วยความหงุดหงิดกับน้ำคำที่หญิงสาวใช้เรียกตน และท้ายประโยคเขาเน้นคำและลากเสียงเน้นคำให้หล่อนได้ซึมลึกเข้าไปในสมอง ว่าต่อจากนี้ ไม่สิ วินาทีต่อไปนี้ร่างกายขาวสวยอวบอิ่มจะตกอยู่เป็นเบี้ยร่างของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น มโนไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ในหัวใจของเขานั้นกำลังเกิดความหวงร่างของตะลิงปลิง ทั้ง ๆ ที่พูดเหมือนไม่ใส่ใจ แต่ถ้าใครคิดจะมาแตะต้องหรือจ้องมองหล่อนมันต้องตายกันไปข้าง เพราะตะลิงปลิงคือสมบัติของเขาคนเดียวเท่านั้น คนอื่นห้ามมองห้ามแตะต้อง แม้แต่ปลายผมก็ไม่ได้ ใครกล้าดีและบังอาจมันต้องตาย

“ให้ตายสิวะ!"

มโนสบถด้วยความรำคาญความคิดของตน มันแทรกเข้ามาให้ความคิดให้สับสน จนต้องสบถออกมาดัง ๆ ให้สลัดความคิดนั้นทิ้งไป