LOGIN“ไม่ใช่ของพี่ ของหนูแสบเหรอ” มโนถามพลางสำรวจสายตามองหา แต่ก็ไม่เห็น จนเลื่อนต่ำมายังเอวเล็กถึงเห็นแสงไฟของเครื่องมือสื่อสารกระพริบ
“อ่า! อยู่นี่เอง” มโนถือวิสาสะดึงเอาโทรศัพท์ของตะลิงปลิงออกจากหัวกางเกงซับในมากดรับแทน พร้อมจะกรอกเสียงทุ้มไปตามสาย ทันทีที่นำมาแนบหู ปลายสายก็ถามทันที
“น้องแสบเมื่อไหร่จะมาครับ ทางนี้เพื่อน ๆ รอกันแล้วนะครับ”
“มึงเป็นใคร โทร.มาหาเมียกูทำไม วันนี้เข้าหอเว้ย! เขาไม่ให้ออกห้องหอ แล้วมึงอย่าสะเออะโทร.มาหาเมียกูอีก ไม่รู้รึไงโบราณเขาถือ ผัวเมียเขาจะเอากัน อย่าโทร.มากวน”
กระแทกเสียงด้วยความเดือดดาลไม่พอใจ เมื่อตัดวางสายแล้วก็หันมาจ้องหน้าของแม่ภรรยาใต้ร่างก็ขบฟันแน่น สันกรามบุรุษปูนโปนขึ้นอย่างน่ากลัว ไรเคราเขียวครึ้มที่เสริมความน่าเกรงขามทำให้ตะลิงปลิงอดกลืนน้ำลายลงคอเสียไม่ได้ หล่อนไม่เคยเกรงกลัวหรือสั่นกลัวผู้ใด แต่ทำไมสายตาของผู้ชายคนนี้ ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าสามีถูกต้องตามกฎหมายถึงทำให้หล่อนขลาดกลัวได้ถึงเพียงนี้
“คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้น”
“ทำไมจะไม่มีสิทธิ์ ตอนนี้หนูแสบเป็นของพี่ จำไว้! แม้พี่ไม่ต้องการจะมีเธอในชีวิตก็ตาม” เขากัดฟันโต้ตอบ แล้วก็ต้องหงุดหงิดเมื่อเสียงสั่นเตือนเครื่องมือสื่อสารในกระเป๋ากางเกงของตนสั่นเตือนขึ้นบ้าง
“อุวะ! แม่งจะโทร.มาทำไมนักหนา” แล้วก็ล้วงเอาโทรศัพท์ของตนมากดรับเมื่อเห็นว่าเป็นรักษ์เพื่อนของตน
“เฮ้ย! ไอ้โนมึงจะมาไหมวะ” รักษ์กรอกเสียงมาตามสาย
“ไอ้เวร! กูไม่ไปแล้วเว้ย! พวกมึงสนุกกันเถอะ กูจะนอนเอาเมียที่ห้อง อีกอย่าง เข้าหอวันแรกเขาไม่ให้ออกจากห้องหอ โบราณเขาถือว่ะ แค่นี้นะไอ้เพื่อน” ตอบเสียงรัวเร็วแล้วกดปิดเครื่องทันที เมื่อปิดเครื่องของตนแล้วก็จับเอาโทรศัพท์ของตะลิงปลิงที่ตนวางทิ้งไว้มาปิดเครื่องด้วยเช่นกัน
พอจัดการกับเครื่องมือสื่อสารของตนและของสาวเจ้าแล้ว มโนก็โยนโทรศัพท์ทิ้งไปยังปลายเตียงให้พ้นสายตา สายตาคมกล้าดุดันจ้องมองเอวเล็กคอดของเจ้าหล่อน และแม่ตัวดีก็เหมือนจะรู้ทันว่าเขาจะทำอะไรต่อ หล่อนดิ้นรนถอยหนี พร้อมกับใช้มือผักดันร่างใหญ่โตที่ทาบทับหล่อนออก
“จะดิ้นทำไมหนูแสบ แต่งมาเป็นเมียไม่ใช่แต่งมาหนีนะเว้ย! ตอนนี้ก็ไม่มีใครกวนแล้ว แล้วไอ้ผู้ชายที่โทร.มาเมื่อกี้มันเป็นใคร เลิกติดต่อกับมันซะ! จะเป็นของพี่อยู่แล้วยังร่านไปอ่อยคนอื่นอีก” ถอยคำหยาบกระด้างไม่ให้เกียรติหลุดลอดออกมาจากปากน่าที่แสนโสมมของชายหนุ่มร่างยักษ์ที่มีดีแต่หน้าตา แต่จิตใจสกปรกพอ ๆ กับปากที่พ่นคำหยาบคายออกมาให้ตะลิงปลิงเจ็บช้ำ
“ปล่อยฉันนะ คุณก็รู้ว่าฉัน...”
“พี่สิหนูแสบ ตอนเด็กไม่เห็นเรียกแบบนี้เลยไม่ใช่เหรอ พี่โนอย่างงั้นพี่โนอย่างงี้ ทำไมไม่เรียกแบบนั้น อย่ามาใช้คำห่างเหินเวลาจะเอากันให้หงุดหงิดสิ พี่ไม่ชอบเลยนะหนูแสบจ๋า...”
มโนเอ่ยแทรกประโยคของสาวเจ้าด้วยความหงุดหงิดกับน้ำคำที่หญิงสาวใช้เรียกตน และท้ายประโยคเขาเน้นคำและลากเสียงเน้นคำให้หล่อนได้ซึมลึกเข้าไปในสมอง ว่าต่อจากนี้ ไม่สิ วินาทีต่อไปนี้ร่างกายขาวสวยอวบอิ่มจะตกอยู่เป็นเบี้ยร่างของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น มโนไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ในหัวใจของเขานั้นกำลังเกิดความหวงร่างของตะลิงปลิง ทั้ง ๆ ที่พูดเหมือนไม่ใส่ใจ แต่ถ้าใครคิดจะมาแตะต้องหรือจ้องมองหล่อนมันต้องตายกันไปข้าง เพราะตะลิงปลิงคือสมบัติของเขาคนเดียวเท่านั้น คนอื่นห้ามมองห้ามแตะต้อง แม้แต่ปลายผมก็ไม่ได้ ใครกล้าดีและบังอาจมันต้องตาย
“ให้ตายสิวะ!"
มโนสบถด้วยความรำคาญความคิดของตน มันแทรกเข้ามาให้ความคิดให้สับสน จนต้องสบถออกมาดัง ๆ ให้สลัดความคิดนั้นทิ้งไป
“ไร้สาระ คนอย่างรักไม่มีทางจะรักใครและรักก็รักตัวเอง ไม่มีทางที่รักจะรักคนอื่นที่ไม่ใช่ครอบครัว” เขาตอบไล่หลังพี่ชายแล้วล้มตัวลงนอนอย่างหงุดหงิดงุ่นง่านใจ ส่วนคนที่ทุกคนคิดว่านอนหลับนั้นหล่อนไม่ได้หลับ แต่ได้ยินทุกอย่างและทุกคำพูดของรักษ์ หัวใจดวงน้อยเจ็บลึก ลึกจนแทบจะไร้ความรู้สึกในตอนนี้ แต่ก็ต้องกัดฟันกลืนก้อนสะอื้นไห้ที่กำลังตีตื้นล้นออกมาให้สงบนิ่งแล้วข่มตานอนหลับ ‘ฉันสกปรกเพียงร่างกาย แต่คุณสกปรกทั้งจิตใจ’ หล่อนต่อว่าจอมมารร้ายแล้วฝืนหลับตาบังคับตัวเองให้หลับสนิทหนึ่งอาทิตย์ที่นอนป่วยโทรมอยู่โรงพยาบาล รักษ์มานอนเฝ้าหล่อนแค่คืนแรก คืนต่อๆ มาเป็นบอดี้การ์ดของเขามาเฝ้าไข้แทน และวันนี้ก็ได้ออกจากโรงพยาบาลกลับบ้านได้แล้ว หล่อนไม่มีบ้าน ไม่มีที่ซุกหัวนอนอะไรทั้งนั้นตอนนี้ ป่านนี้ห้องเช่าเล็กๆ ของเธอคงถูกยึดไปแล้วมั้ง เพราะไม่ได้จ่ายค่าเช่ามาสองเดือนกว่าแล้ว ป่านทอมองข้อมือที่เป็นแผลแห้งตกสะเก็ดก็ต้องแหงนหน้ามองบนเพื่อไม่ให้น้ำตาตัวเองไหล&nb
“แล้วมึงยังจะถามอีก กูต้องไปเฝ้าแมวขโมย กูยังใช้งานไม่คุ้มด้วย” ว่าแล้วก็วางแก้วบรั่นดีในมือกระแทกโต๊ะแล้วลุกขึ้น ก่อนจะเดินจากไปก็ไม่ลืมบอกเพื่อนรัก“ตามไอ้โนมาเป็นเพื่อนเถอะ กูเบื่อจะฟังมึงเพ้อถึงฮันนี่ รักน้องกูก็กล้าๆ หน่อย แมนๆ น่ะ”“มันมาที่ไหน มันติดน้องแสบยังกับอะไรดี ตอนนี้มันไม่มีที่ว่างให้เพื่อนแบบกูแล้ว” ลวงร้อยโต้สวนกลับ“งั้นก็อยู่คนเดียวเถอะ กูไม่อยู่แล้ว” แล้วก็ทิ้งลวงร้อยอยู่คนเดียว เขาไม่สนใจแล้วลวงร้อยเป็นพวกไม่ยอมรับความรู้สึกตัวเอง ทำเป็นปากแข็ง ทำเป็นพูดไม่สนใจ แล้วไงล่ะ ตอนนี้มานั่งเครียดมานั่งกังวลดิ้นเป็นเจ้าเข้าอยู่คนเดียว กว่าจะมาถึงโรงพยาบาลก็ปาเข้าไปห้าทุ่มกว่า เขากลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะมาหาป่านทอ พอมาถึงก็เห็นญาติผู้พี่นอนหลับบนโซฟาตัวที่ตนนอนเมื่อตอนกลางวัน แล้วคนบนเตียงก็หลับ เขาจึงเดินไปชะโงกหน้าดูคนนอนหันหลังให้ว่าหลับจริงไหม เธอหลับจริง แล้วยกมือขึ้นแตะหน้าผากมนเพื่อวัดอุณหภูมิร่างกาย ไข้หล่อนลดแล้ว
“งั้นรอสักครู่ ผมจะอุ่นในเวฟให้ กินข้าวแล้วจะได้กินยาพักผ่อน หายแล้วค่อยคิดหนีก็ได้” เขาบอกแนะนำอย่างอ่อนโยน แล้วเดินไปถือถ้วยโจ๊กหมูสับไปเวฟในโซนครัวของห้องพักเพื่ออุ่นโจ๊กหมูสับให้หญิงสาวทานป่านทอมองตามแผ่นหลังของคุณหมอใจดีแล้วก็น้ำตาคลอเมื่อคิดถึงชายอีกคน ชายที่พรากความสาวไปจากเธอและย่ำยีความรู้สึกของเธอ เพียงแค่คิดถึงน้ำตาก็เอ่อนองอาบสองแก้ม หัวใจสาวก็เต้นเร่าโหยหาเขา อยากเห็นหน้า หล่อนไม่รู้เลยว่าความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร แต่ก็อดคิดถึงอยากเจอหน้าของรักษ์ไม่ได้มือเล็กยกขึ้นเช็ดคราบน้ำตาและมองดูข้อมือที่มีผ้าพันแผลไว้แล้วก็ต้องจำให้ขึ้นใจและบอกย้ำกับตัวเองว่ารักษ์คือผู้ชายสารเลว ผู้ชายที่หล่อนเกลียดและต้องหนีไปจากเขาให้ได้ในสักวัน เพียงแต่ไม่ใช่ตอนนี้ จริงอย่างพันแสงบอกว่าให้พักให้หายดีก่อน หนีทีหลังก็ได้“ทานข้าวทานยานะครับ” พันแสงเดินกลับมาพร้อมถ้วยโจ๊ก เขาเอาวางไว้ที่โต๊ะป้อนข้าวผู้ป่วยแล้วลากมาให้เธอได้ทานเอง ป่านทอลุกขึ้นนั่งทานข้าวตรงหน้าพันแสงมองดูผู้ป่วยสาวคนพิเศษของน้องชายแล้วก็อดยิ้มไม่ได้เมื่อคิดถึงหน้าของรักษ์ เข
เวลาเท่าไหร่ไม่รู้ป่านทอลืมตาขึ้นในความมืด แล้วยกแขนข้างที่ถูกโซ่รัดข้อมือไว้ก็ไม่รู้สึกหนักเหมือนทุกครั้ง แต่มีสิ่งใหม่มาแทน แล้วสมองน้อยๆ ของหล่อนก็ประมวลเรื่องทุกอย่างเมื่อคืนนี้ หล่อนหลับตอนไหนเวลาไหนยังไม่รู้ คิดแล้วก็หน้าแดง แต่ว่าที่นี่ที่ไหนล่ะ“หรือว่าจะเป็นโรงพยาบาล” หล่อนพึมพำเมื่อรู้สึกปวดหัวเล็กน้อยและตัวรุมๆ“เราไม่สบายเหรอ เขาพาเรามาเหรอ” เธอถามตัวเองในความมืด แล้วหนึ่งความคิดก็วูบไหวเข้ามาในหัว“เราต้องหนี ไม่มีโซ่แล้วเราต้องหนี”เธอบอกตัวเองแล้วกัดฟันดึงสายที่หลังมือของตัวเองออก คาดว่าคงเป็นสายน้ำเกลือ แม้จะรู้สึกเจ็บที่ดึงเข็มน้ำเกลือออก แต่ก็กัดฟันแน่นไม่ปล่อยเสียงร้องออกมา แล้วก็พาร่างอ่อนแรงมึนงงของตนก้าวลงจากเตียง มองไปยังทิศทางที่คิดว่าจะเป็นประตูห้อง และมันก็เป็นอย่างที่เธอคิดเมื่อเดินคลำทางมาถึงประตูห้อง คลำหาที่เปิดแล้วพอดึงจะเปิดออกก็ต้องเซเสียหลักล้มลงกับพื้นเมื่อมีแรงดันมาจากหน้าประตูห้องตุ้บ!ผู้มาใหม่ตกใจทันทีเมื่อเห็นว่าผู้ป่วยล้มอยู่กับพื
“เนี่ยไงพี่หมอ เนี่ยไงรักถึงไม่อยากเจอพี่ พอเจอแล้วก็สอน สอนเหมือนแม่ไม่มีผิด รักรู้ แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่ควรได้รับความอ่อนโยน” เขาตอบอย่างรำคาญ ไม่แปลกที่พันแสงญาติผู้พี่ของเขาจะโสดและโดนผู้หญิงทิ้งไปแต่งงาน เพราะนิสัยแบบนี้ไง นิสัยดีเกินไปนี้ไงถึงได้อายุจะ 40 แล้ว แต่ยังไม่มีแฟน “ไม่ตลกนะรัก รักควรจัดการให้ดี ไม่ใช่...”“ไม่คุยแล้วพี่หมอ ขอแค่เรื่องนี้เป็นความลับก็พอ ป๊อบเป็นสัตว์เลี้ยงของรัก รักจะทำยังไงกับเธอก็ได้ จะทำมากกว่านี้ก็ได้ จะฆ่าให้ตายทั้งเป็นก็ยังได้”“รัก!”“ครับ” เขาขานรับราวกับว่าคำเรียกชื่อเขากำลังเรียกด้วยความนุ่มนวล ทั้งๆ ที่อีกคนกำลังกรุ่นโกรธตนอยู่“หากไม่จัดการอะไรให้เรียบร้อย พี่จะบอกน้าตวง”“พี่พันไม่บอกหรอกรักรู้ พี่ไม่เชื่อใจรักเหรอ รักอาจเป็นคนไม่ดี แต่รักรู้อะไรควรไม่ควร เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ตอนนี้รักยังไม่พอใจและสะใจ ขอเวลาอีกนิดนะครับพี่พัน” เขาตอบกลับอย่างไม่พอใจแล้วชักสีหน้าใส่ผู้เป็
“หรือเธอจะป่วยเพราะแผลนั่น” พึมพำแล้วก็สลัดความเป็นห่วงทิ้งเช็ดตัวให้เธอ“แล้วเมื่อไหร่จะมาเนี่ยคุณเหนือ”บ่นถึงเลขาคนสนิท ทั้งๆ ที่เวลาเพิ่งผ่านไปไม่กี่นาทีเอง แต่สำหรับรักษ์มันเหมือนนานเป็นชั่วโมงก็มิปานตอนนี้ มือใหญ่เช็ดตัวให้ป่านทอไปพลางมองดูนาฬิกาข้างหัวเตียงที่วางไว้ก่อนหน้าไปมา ก่อนจะจับจ้องมองริมฝีปากซีดแห้งเป็นขุยของป่านทอ“อ่อนแอสมเป็นผู้หญิงจริงๆ ยัยแมวขโมย” อดพูดว่าเธอไม่ได้ และไม่นานก็ได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามา สงสัยเหนือน่านคงมาถึงแล้ว“คุณรักครับ อยู่ไหนครับ” แล้วเสียงของผู้มาใหม่ก็ส่งเข้ามาพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ เดินมายังห้องนอนของเขา เขามองไปยังร่างเล็กสั่นเทาเปลือยเปล่าแล้วดึงผ้าห่มขึ้นห่มให้หล่อนอย่างมิดชิด ส่วนตัวเขานั่นเหรอ นั่งเปลือยโดยไม่คิดจะอายผู้มาใหม่ ก็เป็นผู้ชายด้วยกัน หุ่นเขาก็ดี เรื่องอะไรจะแคร์“กุญแจ”“ครับ” เหนือน่านเห็นเจ้านายเปลือยจนชินตาแล้วจึงทำให้เขามองเป็นเรื่องปกติ รีบส่งกุญแจให้เจ้านาย
“ปล่อยฉันไปเถอะนะ อะ! อุ๊บ!" ปากหนาฉกลงมาอีกครั้งเมื่อเจ้าหล่อนร้องให้ตนปล่อย เรื่องอะไรจะปล่อย ชนิดาเป็นของเขาแล้วก็ต้องเป็น หากเขาไม่ปล่อยอย่าคิดมาขอร้องในสิ่งที่เขาให้ไม่ได้มือเล็กดุนดันคนฉวยโอกาสออกห่างแต่ก็พ่ายแพ้เมื่อมือท่อนแขนแข็งแรงโอบกอดรวบรัดหล่อนไว้แน่น บังคับใบหน้าหล่อนให้แหงนเงยขึ้นรั
“โอว์! เสียวแรงเหลือเกินดา อูว์! มันมากที่รัก ผมเพิ่งเคยมีอะไรกับผู้หญิงพรหมจรรย์ครั้งแรก เพิ่งรู้ว่ามันวิเศษและตอดรัดเสียวแบบนี้นี่เอง อ่า! ผมชอบคุณเหลือเกินที่รัก ซี้ดด โอว์! เย้!"ยิ่งได้ฟังคำพูดน่ารังเกียจของชายหนุ่มหล่อนก็ยิ่งแค้น ตอนนี้น้ำตาของหล่อนแห้งเหือดไปเอง สองมือเล็กกำแน่นข้างลำตัวค่อย
“ต่ำ!" หล่อนต่อว่าคนตัวโตหยาบกระด้างด้วยความแค้นชัง แม้ว่าในใจลึก ๆ จะไม่ได้คิดอย่างที่แสดงออกมาก็ตามที“หึ ต่ำไม่ต่ำหนูแสบไม่มีสิทธิ์มาตัดสินพี่ เพราะพี่รู้ตัวพี่ดีว่าตัวเองนั้นวิเศษแค่ไหน อย่าบังอาจใช้คำพูดต่ำทรามเหยียดหยามพี่แบบนี้อีก พี่ไม่ชอบ”“อ๊ะ! เจ็บ
“ฮึ! ตอนแรกก็คิดว่าจะอาบน้ำแล้วไปเอากับอีหนูข้างนอก แต่คิดไปคิดมาแล้วนอนเอาเมียที่ห้องดีกว่าว่าไหม เงินก็ไม่เสีย ถุงยางก็ไม่ต้องเปลือง” มือใหญ่ขยำเต้าอวบอวบกระชากบรากาวออก"ว้าย!" มือเล็กรีบยกขึ้นมาปกปิดหน้าอกหน้าใจของตนเองทันที “แกไอ้เลว!"“เลวก็แต่งมาเป็นผั







