Mag-log in“ต่ำ!" หล่อนต่อว่าคนตัวโตหยาบกระด้างด้วยความแค้นชัง แม้ว่าในใจลึก ๆ จะไม่ได้คิดอย่างที่แสดงออกมาก็ตามที
“หึ ต่ำไม่ต่ำหนูแสบไม่มีสิทธิ์มาตัดสินพี่ เพราะพี่รู้ตัวพี่ดีว่าตัวเองนั้นวิเศษแค่ไหน อย่าบังอาจใช้คำพูดต่ำทรามเหยียดหยามพี่แบบนี้อีก พี่ไม่ชอบ”
“อ๊ะ! เจ็บ!"
หล่อนร้องเจ็บเมื่อมือใหญ่ของเขาเคลื่อนมาบีบบี้ยอดอกของหล่อนไม่ถนอม น้ำตาคลอเบ้าเอ่อล้นออกมาด้วยความเจ็บปวด
“เจ็บแค่นี้มันไม่ถึงตายหรอก ไหน ๆ ก็แต่งงานมาแล้วอย่าเสียเวลาพูดกันเลย เอากันให้เสร็จดีกว่า หุ่นน่าเอาแบบนี้พี่ว่าคืนนี้หมดหลายน้ำแน่ พี่จะไม่ใส่ถุงยางเพราะเธอคือเมีย ไม่ใช่ผู้หญิงบริการข้างทาง”
“ไม่นะ! อย่าทำแบบนี้ เรามาตกลงกันก่อนดีไหม” หล่อนลองเสนอดู เมื่อเห็นว่าตอนนี้คนตัวโตกำลังดึงรั้งกางเกงซับในและกางเกงในของตนออก เท้าเล็กดิ้นเร่ารัว ๆ เพื่อถอยหนี แต่มือใหญ่ก็ตวัดคว้ารั้งเอวเล็กไว้มั่นไม่ให้ถดถอยหนีตนได้
“สายไปแล้วหนูแสบ ตอนนี้พี่จะเอาเธอให้สะใจไปเลย ไม่อยากจะคิดว่าโตขึ้นมาจะน่าเอาไปทั้งตัว” เขากระหยิ่มยิ้มเยาะเย้ยร่างเล็ก แล้วถลกดึงกางเกงชั้นในและกางเกงซับในออกรวดเดียวทางปลายเท้า
“เอาสิ! ไหน ๆ ก็แต่งมาเป็นเมียแล้ว อยากทำอะไรก็ฉันก็เชิญเลย ครั้งนี้ทีคุณ โอ๊ย! เจ็บนะ!”
“อย่าเรียกห่างเหินอีก เราจะกระแทกกันแล้ว จะสอดใส่กันแล้ว ทำไมต้องเรียกแบบนั้น พี่สิ เรียกพี่แบบนี้สิแสบเวลาเอากันก็ร้องครางชื่อพี่ดัง ๆ ด้วยพี่ชอบแบบนั้นเข้าใจซะด้วย” เสียงเข้มดุดัน พลางก้มลงกัดซอกคอระหง แล้วเคลื่อนลากไล่ปลายลิ้นสากลากตามร่องออกมายังสะดือสวย เลื่อนมายังเนินสวาทที่ปกคลุมไปด้วยสนามหญ้านุ่มละมุมลิ้นสาก
“อ่า! หอมเหลือเกิน! ทำไมตัวหอมแบบนี้หนูแสบ”
ตวัดปลายลิ้นลากวนไปกับเนินสวาทสาวเจ้า พลางแหงนเงยขึ้นมองเจ้าของร่างที่นอนแน่นิ่งไม่ไหวติง สายตาของเจ้าหล่อนมองมาทางเขาด้วยความเจ็บปวดเหลือเกิน แต่เรื่องอะไรจะสนใจล่ะ ในเมื่อตอนนี้ชีวิตของตะลิงปลิงเป็นของเขาแล้ว จะบีบก็ตายจะคลายก็ไม่รอดอยู่ดี
“เชิญเลย ยังไงฉันก็ไม่ได้คิดจะเก็บความบริสุทธิ์มาให้ผู้ชายระยำแบบคุณหรอก คิดเหรอว่าฉันจะไม่เคยผ่านผู้ชายมา” ตะลิงปลิงกัดฟันพูดในสิ่งที่ตรงข้ามกับความจริง ตอนนี้ร่างนอนแน่นิ่ง ปากน้อยสั่นเทาด้วยความเสียวร้อนขึ้นกลางหว่างขา ด้วยความที่ไม่ประสีประสาและอ่อนด้อยด้านเพลงรักจึงทำให้สาวเจ้าควบคุมความเป็นตัวเองได้ยากลำบาก
"บัดซบ!"
มโนสบถออกมาด้วยความเดือดดาล เมื่อได้ยินคำพูดของแม่เจ้าสาวตัวดี แล้วแบบนี้เขาจะใจเย็นถนอมหล่อนไปเพื่ออะไรกัน ชายหนุ่มผละออกมากระชากชุดสูทเจ้าบ่าวราคาแพงออกอย่างรวดเร็ว กางเกงก็ถูกถลกดึงทิ้ง ตอนนี้เหลือแต่เพียงร่างเปลือยเปล่ากำยำทาบทับคร่อมอยู่บนร่างของตะลิงปลิง จากตอนแรกว่าจะไม่ป้องกัน แล้วมือใหญ่ก็หยิบกางเกงที่ถอดทิ้งขึ้นมาล้วงกระเป๋ากางเกงเพื่อเอาซองเล็ก ๆ แล้วฉีกซองเอาสิ่งข้างในออกมาสวมใส่ความใหญ่โตอวบอูมขยายใหญ่ของตน
“ในเมื่อไม่ใช่ของใหม่ ก็อย่าหวังจะได้ความสุขจากเซ็กซ์ครั้งนี้เลย”
มือใหญ่กระชากรั้งเอวเล็กเข้ามากระชั้นชิดกับแก่นกายร้อนของตน เรียวขาเล็กถูกแยกกว้างด้วยฝีมือของคนตัวโต ตะลิงปลิงกัดฟันแน่น ไม่ขัดขืน ไม่ต่อตาน หล่อนได้แต่เก็บความแค้นและความทุกข์ที่กำลังจะเกิดขึ้นไว้ทบต้นทบดอกเมื่อมีโอกาส หล่อนเชื่อว่าต้องมีวันของหล่อนแน่
"กรี๊ดดดด เจ็บ! ไอ้ชาติหมา!"
เสียวงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทรมานกลางร่างเมื่อถูกแก่นกายแข็งร้อนกระแทกทะลวงเข้ามาในร่างกายที่คับแน่นของตน มือเล็กทุบตีข้างลำตัว ถีบเท้าระรัวเพื่อดิ้นรนถอยหนี
มโนแทบนิ่งเมื่อรู้ว่าตัวเองเพิ่งผ่านกำแพงของพรหมจารีของตะลิงปลิงขาดสะบั้น มือใหญ่จับเอวเล็กรั้งเข้าหาตนแน่นไม่ให้เจ้าหล่อนได้ถดถอยหนีตน เพราะยิ่งดิ้นรนเธอยิ่งเจ็บปวดกลางร่างมากขึ้นเท่านั้น
“ยัยโง่เอ๊ย! ทำไมต้องโกหกว่าผ่านมาเยอะด้วย ยัยเด็กบ้า!”
น้ำเสียงห้าวเปล่งออกมาด้วยความโกรธคนตัวเล็กพร้อมถอดถอนแก่นกายร้อนเพื่อดึงถุงยางอนามัยออกแล้วกระแทกกลับเข้าไปในตัวของสาวเจ้าใหม่อีกครั้ง
“ไอ้ระยำ!"
มโนยิ้มมุมปากเล็กน้อย เมื่อได้กลับเข้ามาในความสดใหม่ของแม่ภรรยาคนสวย หล่อนทำตัวเองเอง แล้วเขาต้องรับผิดชอบกับคำพูดของตะลิงปลิงเหรอ ฝันไปเถอะ อยากทำตัวเองเองก็ต้องเจ็บแบบนี้แหละ ตัวก็เล็กนิดเดียวแถมยังคับอีกเป็นบ้า
กว่าจะจัดการงานเสร็จก็ปาไปสี่ทุ่มกว่า เพราะนักข่าวในสังกัดของเขาไปก่อเรื่องทำให้คู่กรณีฟ้องร้องหนังสือของเขา จนร้อนถึงเขาต้องเข้าไปแก้ไข พอจัดการอะไรเสร็จเรียบร้อยก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ให้อาหารแมวขโมยที่ห้อง พอก้มลงดูนาฬิกาข้อมือก็ถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย ดึกขนาดนี้แล้วเหรอ ยัยแมวขโมยไม่หิวตายไปแล้วเหรอ“คุณเหนือ ผมกลับก่อนนะ ดึกแล้วป่านนี้แมวตัวใหม่ของผมคงร้องหิวแล้ว” เขาบอกและยิ้มแห้งๆ ให้กับเลขา ก่อนจะลุกขึ้นเดินจากไป ทิ้งให้เหนือน่านมองตามไปอย่างสงสัยและไม่เข้าใจในความหมายของเจ้านาย แล้วก็ทำให้นึกถึงหน้าเจ้านายตอนอยู่กับลูกแมวน้อยแล้วเขาก็ขำขึ้นมาจากที่ทำงานมายังคอนโดใช้เวลาเพียงไม่นานเขาก็มาถึง ในมือมีอาหารเวฟ 7-11 ติดมาด้วย เขาแวะซื้อข้างล่างคอนโดก่อนจะขึ้นมา ป่านนี้ป่านทอคงหิวแย่แล้ว แล้วเขาจะเป็นห่วงหล่อนทำไม เขาทำไปเองทุกอย่างโดยอัตโนมัติ มารู้ตัวอีกทีก็ตอนมาหยุดยืนหน้าห้องของตัวเองนี้แหละ แล้วก้มมองถุง 7-11 ในมือแล้วยิ้มสมเพชตัวเอง ก่อนจะกดรหัสห้องเข้าไป พอเข้ามาในห้องมืดสนิทจึงเปิดไฟที่ข้างประตูห้อง ก่อนจะปิดแล้วเดินเข้าไปในห
เมื่อได้พูดคำดูถูกแมวขโมยสาวแล้วเขาก็ลุกขึ้นจากเตียงนุ่มเดินมาหาคนสะอื้นไห้บนเก้าอี้แล้วนิ่งครู่หนึ่ง ก่อนจะจับโซ่ที่รัดข้อมือเล็กของป่านทอมาเช็กดูว่าแน่นรึยัง พร้อมกระตุกเส้นสายโซ่ดูว่ามันยาวพอจะไปไหนมาไหนทำอะไรสะดวกสบายไหมเวลาที่เขาไม่อยู่“ถ้าเธอไปทำกับคนอื่น มันจะเป็นโชคดีของเธอ เขาอาจจะปล่อยไปก็ได้ทั้งๆ ที่มันผ่านมานานหลายเดือนแล้ว แต่มันไม่ใช่กับฉันจำไว้!”เพล้ง!เสียงโซ่ตกกระทบพื้นห้องเสียงดัง พร้อมกับชายหนุ่มเดินผ่านหญิงสาวออกไปจากห้องนอนอึก! ฮือๆๆป่านทอไม่รู้จะพูดคำไหน หล่อนผิดมากเหรอที่เลือกเกิดไม่ได้ ผิดเหรอที่เกิดมาจนและกำพร้า และตอนนั้นมันคือทางเดียวที่จะหาเงินได้เยอะๆ มายื้อชีวิตของน้องสาวเธอได้ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้อยู่ดี หล่อนก้มมองดูสายโซ่ที่ยาวรัดกับหัวเตียงยิ่งตระหนักใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันคือเวรกรรมของหล่อนที่ได้สร้างและกระทำขึ้นเองรักษ์เดินออกมาจากห้องนอนแล้วเดินตรงไปยังตู้เย็นเพื่อหยิบขวดน้ำเปล่าออกมาดื่ม เขารู้สึกกระหายและคอ
“ตื่นแล้วเหรอแมวขโมย” รักษ์ผละหน้าออกห่างจากกลางหว่างอก แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ยกเท้าทั้งสองยันเก้าอี้ที่ป่านทอนั่งโดยแทรกเท้าใหญ่ของตัวเองกลางหว่างขาเล็กที่แยกออกจากกัน ก่อนจะโน้มลงมาบีบคางเล็กสวยของเธอให้แหงนเงยขึ้นสบจ้องดวงตาดุร้ายของตัวเอง ส่วนดวงตาของสาวเจ้าก็จ้องกลับเขาอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน ปากน้อยเม้มแน่นหึ! “น่าสมเพช! คงคิดไม่ถึงน่ะสิว่าจะเจอฉันอีก จำฉันได้ไหม คนที่เธอลอกคราบเมื่อหลายเดือนก่อน” เขาเพิ่มแรงบีบคางเล็กหนักกว่าเดิมจนใบหน้าเล็กเหยเกด้วยความเจ็บ“อ่ะ!” มีเพียงเสียงครางเจ็บออกมาจากริมฝีปากน้อยของป่านทอเท่านั้นมือใหญ่สะบัดออกจากคางเล็กอย่างรังเกียจ ก่อนจะเอ่ยต่ออีกครั้งเมื่อเห็นดวงหน้าสวยอาบคลอด้วยน้ำตา ให้ตายสิวะ! เขาเกลียดน้ำตาผู้หญิง ทำไมต้องร้องไห้ เจ็บนิดเจ็บหน่อยเอาน้ำตามาอ้าง ไร้สาระสิ้นดี...หึ!“คิดว่าจะหนีฉันพ้นเหรอยัยแมวขโมย คิดมากระตุกหนวดจอมมารร้ายอย่างฉันแล้วคิดว่าจะรอดไปใช้ชีวิตดีๆ อยู่สุขสบายเหรอ ฝันไปรึเปล่ายัยแมวขโมย”เขายิ้มเย้ยอย่างสมเ
หลังจากได้โซ่เส้นยาวมาจากเหนือน่าน เขาก็มายังคอนโดส่วนตัวทันที พอมาถึงก็เห็นลูกน้องและแมวขโมยสาวที่ถูกมัดตรึงอยู่กับเก้าอี้กลางห้องโถงก็ยิ้มพึงพอใจกับผลงานของบอดี้การ์ดคู่แฝดของตน ก่อนจะโบกปัดไล่ทั้งสองให้ออกไปให้พ้นหูพ้นตา ทางนี้เขาจัดการเอง แต่ก่อนจะออกไปเขาก็สั่งให้ทั้งสองยกเก้าอี้ที่ป่านทอถูกมัดตรึงไว้เข้าไปในห้องนอน เมื่อทั้งสองจัดการตามคำสั่งเรียบร้อยก็สั่งให้ออกไป“พวกนายไปพักได้ ทางนี้ฉันจัดการเอง”“ครับคุณรัก”“อือ! ไปเถอะ ทำงานหนักมามากพอแล้ว”“ขอบคุณครับ” สองหนุ่มโค้งคำนับนายหนุ่มก่อนจะเดินจากไปเมื่อเหลือตัวเองกับแมวขโมยสาวหน้าหวานในห้องเพียงลำพัง เขาก็เดินไปเชยคางมนให้ใบหน้าสวยแหงนเงยขึ้นเพื่อจะได้มองหน้าสวยชัดๆ“แม่เจ้า! ขนาดหลับยังสวยขนาดนี้ ไม่แปลกที่กูจะโดนลอกคราบในวันนั้น อืม! แต่เสียดายที่เลือกเดินทางผิด”เขาส่ายหน้าไปมาอย่างสมเพชคนหมดสติ แล้วก็เอาถุงโซ่ที่ถือติดมาด้วยและแม่กุญแจออกมา จัดการล็อกอีกข้างกับข้อมือเล็ก โดยแกะเชือกที่มัดร่างน้อย
จากเหตุการณ์ในวันนั้นทำให้ป่านทอ สิงห์หราช หรือป๊อบ วัย 23 ปี หญิงสาวผู้อาภัพพ่อแม่ พ่อกับแม่ทิ้งหายตายจากทิ้งไว้แต่ตัวเธอกับน้องสาวให้ดูแลกันสองคนตามลำพัง ทำงานหาเช้ากินค่ำ เรียนจบแค่ ม.6 เพราะต้นทุนชีวิตน้อย ซ้ำร้ายน้องสาวคนเดียวของเธอก็มาป่วยเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวระยะสุดท้าย จำเป็นต้องใช้ค่ารักษาพยาบาลเยอะ จนปัญญาไม่มีงานไหนหาเงินได้ง่ายและได้เยอะๆ แถมเรียนมาน้อย จึงทำให้ตัดสินใจผิดทำเรื่องไม่คาดคิดจนต้องหนีหัวซุกหัวซุนเหมือนตอนนี้ ส่วนน้องสาวของเธอก็ทนต่อโรคร้ายไม่ไหวได้ลาจากโลกนี้ไปอยู่กับพ่อและแม่ที่จากไปเมื่อสองอาทิตย์ก่อน เหลือแต่ตัวของหล่อนเองที่อยู่ตัวคนเดียวเพียงลำพังบนโลกใบใหญ่ และกำลังรอเจ้ากรรมนายเวรตามล่าตัวไปรับโทษทัณฑ์ กรี๊ดดด...อะ! อื้อ! สุดท้ายก็หนีไม่พ้นเมื่อถูกมือใหญ่ของชายชุดดำปิดปาก หล่อนร้องกรี๊ดดิ้นรนขัดขืนหาทางเอาตัวรอด แต่ก็ไม่สามารถต้านทานแรงของชายร่างยักษ์ทั้งสองได้ แล้วก็มีผ้าผืนเล็กๆ มาปิดจมูกพร้อมกับสติของหล่อนดับวูบไปก
“อุแว้! อุแว้! อุแว้!”เสียงเด็กร้องไห้พร้อมกับหมอบอกว่าลูกของเขาเป็นผู้ชาย ลวงร้อยกอดหอมหน้าผากมนของคนตัวเล็กที่เพิ่งคลอดลูกชายให้เขาแรง ๆ น้ำหนักตัวของลูกสามพันห้าร้อยกรัม“ขอบคุณมากทูนหัว ขอบคุณที่คลอดลูกชายของเราออกมาให้พี่ พี่รักฮันนี่นะ”ลักษณามองสามียิ้ม ๆ เธอเองก็ดีใจที่วันนี้มาถึง วันที่มีเขายืนข้าง ๆ ในวันที่เธอเบ่งท้องคลอดลูกของเขากับเธอ“อุแว้! อุแว้! อุแว้! ”หนูน้อยยังคงร้องเสียงดัง“ลองอุ้มลูกดูก่อนไหมคะ” พยาบาลอุ้มลูกชายของเขาที่ห่อผ้าจะนำไปล้างตัวมาให้เขาอุ้มดูก่อน“ครับ ผมอยากอุ้มเขา น้องลอนดอนของพ่อลวง” รับลูกชายตัวเล็กมาอุ้มแนบอกแล้วเอียงให้ภรรยาดูหน้า “ดูสิฮันนี่ ดูลอนดอนสิน่ารักมาก ๆ หน้าเขาเหมือนพี่มาก ๆ เลยนะ” เขาให้ลักษณาดูหน้าของลูกชายชัด ๆ หล่อนยิ้มเอ็นดูลูกแล้วมองหน้าสามีก่อนจะถาม“น้องลอนดอน พี่ลวงจะไม่ถามฮันนี่เหรอคะทำไมตั้งชื่อเล่นแบบนี้” เธอถามสามีเสียงเหนื่อย ๆ“ไม่ล
เมื่อไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของทั้งสองที่เดินจากไปแล้ว ตะลิงปลิงก็รีบลุกขึ้นกระโดดนอนบนเตียงทันที ความอึดอัดก่อนหน้านี้ได้หายไปแล้ว ตอนนี้หล่อนเหนื่อยอยากนอนพักสักหน่อย“อ่า! เมื่อยชะมัดเลย” ตะลิงปลิงไม่สนใจเลยว่าเจ้าบ่าวป้ายแดงของตนจะมองตนยังไง เพราะยังไงอีกไม่นา
“เออ ๆ กูก็พูดไม่ดีจริง ๆ นั่นแหละ ขอโทษด้วยก็แล้วกัน ส่วนเรื่องลูก กูไม่มีทางมีกับยัยเด็กนั่นเด็ดขาด ถ้าจะเอากัน กูจะป้องกันไม่ก็ให้ยัยนั่นกินยาคุม แต่ก็ดีเหมือนกันถือว่ามีที่ปล่อยน้ำแบบไม่ต้องจ่ายเงิน”มโนกระตุกยิ้มมุมปากพร้อมกับสะบัดลวงร้อยให้ปล่อยตน ส่วนฝันดีก็เป็นอิสระแล้วเช่นกัน แต่ใบหน้าของฝ
“ยิ้มสิ ทุกคนรอเราอยู่นะ ถ่าย ๆ ไปเถอะ สร้างภาพน่ะเป็นไหม” มโนเอ่ย ก่อนจะหันไปยิ้มให้กล้อง และมันเป็นยิ้มที่เขายิ้มเต็มปาก เป็นยิ้มที่ไม่เสแสร้งและยิ้มของมโนก็ทำให้เพื่อนรักทั้งสี่ของเขาต้องหันมาสบตากันด้วยคำถาม“ดีมากจ้า...น่ารักมาก ๆ เลยลูก ๆ เพื่อนเจ้าบ่าวมาถ่ายกับเจ้าบ่าวเจ้าสาวได้แล้วจ้ะ”เพ็ญ
วันแต่งงานเป็นวันที่หนุ่มสาวใฝ่ฝัน แต่งานแต่งงานใหญ่โตที่ถูกจัดขึ้น ณ โรงแรมหรูใจกลางเมืองกรุงในตอนนี้เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวไม่ได้มีความยินดีปรีดากับงานวิวาห์ครั้งนี้เลย ฝ่ายเจ้าบ่าวที่กำลังยืนรอรับแขกหน้างานระหว่างรอเจ้าสาวแต่งตัวเสร็จก็ได้แต่หน้าบึ้งกลืนไม่เข้าคายไม่ออก จนบรรดาเพื่อนเจ้าบ่าวต้องเดินม







