Novels by ณิการ์

“อา! จิ๋มสวยแล้วต้องขอบคุณหมอยังไงครับ ไหนแยกจิ๋มกว้าง ๆ ให้พี่เผือกอีกทีหน่อยครับ” เขาหมอสูตินรีเวช นามว่า นภสินธุ์ เป็นหมอที่ขยันทำงานและขยันทำรักในเวลาเดียวกัน ส่วนเธอคือคนป่วยที่ไม่ได้ตั้งใจป่วยนามว่าต้องตา มาตรวจภายในเพื่อดูเชื้อมะเร็งปากมดลูก แต่สิ่งที่ได้กลับไปคือ "เชื้อราในช่องคลอด" ความบันเทิงจึงเกิดขึ้นระหว่างหมอสูตินรีเวชจอมหื่นกับคนป่วยแบบไม่ได้ตั้งใจให้ป่วยจึงเกิดขึ้น

“เด็กนี่เด็กใหม่เหรอวะไอ้ช้อย” เสียงทุ้มเหี้ยมกรอกส่งมาในสายทันทีที่ลูกน้องมือขวากดรับสาย “ครับคุณยักษ์” “พามาห้องกูซิ กูอยากทดสอบของกำนัลชิ้นใหม่” ปากหนาสั่งการผ่านโทรศัพท์พร้อมจ้องจอมอนิเตอร์รุ่นใหม่ล่าสุดบนโต๊ะทำงานตัวเอง “ครับคุณยักษ์” “อือ...หน้าละอ่อนแบบนี้ถึงสิบแปดยังไอ้ช้อย” “แม่เธอบอกถึงแล้วครับ” หึหึ “เดี๋ยวก็รู้ว่าถึงไม่ถึง ตอนนี้มึงพาขึ้นมาหากูก่อน กูอยากทดสอบเด็กใหม่” “ครับคุณยักษ์” คนหน้าตึงคิ้วดกหนา ดวงตาสีทมิฬ จมูกโด่งเป็นสันตามแบบฉบับหนุ่มลูกครึ่งไทย-สเปน ใบหน้าดุดันแต่โคตรเถื่อนได้ใจสาวๆ ที่พบเห็นสุดๆ มุมปากหยักยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะวางโทรศัพท์ในมือไว้แล้วคว้าซองบุหรี่มาจับไว้แทน

"อาชา" ประธานจอมเจ้าเล่ห์ ส่วน "พอใจ" เป็นผู้ช่วยเลขาจอมพยศ ****** “จะหนีไปไหน” อาชารีบจอดรถดับเครื่องยนต์แล้วเปิดประตูลงมาถามพร้อมกระชากดึงกระเป๋าเดินทางในมือเธอมาถือไว้ทันที “กลับบ้าน” พอใจตอบสั้นๆ แล้วยื่นมือไปหมายจะแย่งกระเป๋าเดินทางตัวเองกลับมา “งั้นก็ไปด้วยกัน บ้านเธอคือบ้านฉันเท่านั้นทูนหัว บอกแล้วไงว่าเธอเป็นเมียฉันพอใจ” พูดจบก็กระชากดึงร่างเล็กเข้ามาปะทะอกแกร่งตัวเองแล้วก็ปล่อยมือจากกระเป๋าเดินทางมารั้งท้ายทอยเธอให้แหงนเงยขึ้นแล้วบดกระแทกจูบปากอวบอิ่มแสนหวานของคนดื้อทันที “อ่ะ อื้อ” มือเล็กทุบตีอกแกร่งคนตัวโตพร้อมกับพยายามบิดเบือนหน้าหนีแต่ก็ยากเหลือเกินเมื่อแรงเขาเยอะกว่า “อ่า เห็นไหมเธอคือของฉันพอใจ ไปกับฉัน” อาชาถอนจูบออกมาเอ่ยย้ำให้คนดื้อจำใส่ใจว่าเขาคือใครและหล่อนคือใครก่อนจะดึงลากเดินเธอไปทางฝั่งนั่งข้างคนขับแล้วเปิดประตูยัดเธอเข้าไปและเปิดประตูหลังโยนกระเป๋าเดินทางเธอตามไปด้วย “อย่าคิดแม้แต่จะหนี ฉันรู้ว่าบ้านเธออยู่ไหนฉันตามถึงที่แน่” เขาขู่หล่อนเมื่อเห็นว่าเธอทำท่าจะเปิดประตูรถหนี และมันได้ผล

“อ่อยแล้วต้องรับผิดชอบสิครับ อีกอย่างคนเมื่อกี้เป็นหมอเหรอ” “จะอยากรู้ไปทำไม ยังไงเขาก็มาก่อนคุณก็แล้วกันน่า” “ถึงมาทีหลังก็ได้นอนด้วยเถอะคนสวย อีกอย่างเรียกคุณอยู่ได้เรียกพี่สิงห์สิ ก่อนหน้ายังเรียกพี่สิงห์อยู่” “ก็ไม่ชิน อีกอย่างแม่ให้เรียกหรอกถึงเรียกน่ะ” “เรียกให้ชินซะ” เจ้าพ่อวัสดุก่อสร้างเอวดุตอบสวนกลับ “หึ! มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลยนะ ยังไงก็ไม่ได้ บอกแล้วไงต้องมีถุงยาง” “ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้พกมา” “งั้นก็อด” “ใครสนกันล่ะ ยังไงก็จะเอา แข็งเจ็บจะตายอยู่แล้วเนี่ยยังจะมาให้อดอีก”

เห็นครั้งแรกก็สะดุด ’ใจ’ จนต้องอุ้มไป ‘ปล้ำ’ ให้มันรู้แล้วรู้รอด “กองทัพ” ไม่เชื่อว่าตัวเองจะมีความรักให้กับสาวน้อย “บูรณิการ์” เพราะสำหรับเขาแล้วความ ‘รัก’ คือเรื่องไกลตัว แต่กว่าจะรู้ตัวเธอกับ ‘ลูก’ ในท้องก็ไปซะแล้ว +++++++ “ไม่ต้องมานั่งใกล้ฉัน” “จะเขินอายและหวงเนื้อหวงตัวไปทำไม เมื่อคืนเราเบียดกันกว่านี้ บีบียังแอ่นเด้งรับเอารับเอา” “ทะลึ่ง!” “ก็ ‘เมีย’ สวยนี่” เขาตอบกลับเย้าหยอกแกล้งให้บูรณิการ์เขินอายตนหนักกว่าเดิม

“อ๋องหื่น” “หึหึ...ข้าหื่นที่ไหนกันเล่า ข้าแค่อยากแสดงความรักกับเจ้าเท่านั้นเอง และตอนนี้ก็ลับตาคน ข้าว่าเรามาเย้ยฟ้าท้ายุทธภพกันดีไหม” เขาพูดจบก็ผลักร่างเล็กโน้มลงไปนอนราบกับหลังคาทันทีแล้วตัวเองก็คร่อมทับ “อือ...เดี๋ยวหลังคาบ้านเขาพังหรอก” “ไม่ลองไม่รู้เถียนเถียน” “บ้าน่า อย่าทำอะไรพิสดารได้ไหม เดี๋ยวพลาดท่าตกไปพิการเอาหรอก” “ข้ามีวิชาตัวเบา ไม่ทำให้เจ้าเป็นอันตรายหรอกเมียข้า” เขาพูดแล้วก็โน้มหน้าหมายจะลงไปซุกไซ้ซอกคอระหงทันที......

"แม่งเชี้ย! อ่า อือ" แม้ปากจะบอกแบบนั้นแต่ก็ครางซ่าน เมื่อมือใหญ่ของธิปกลูบไล้โคนเนื้อร้อนที่แข็งชันตัวเอง "กูบอกแล้วไงว่ากูจะไม่ใช้กำลังผิดที่ผิดทางแล้ว กูจะสั่งสอนให้มึงรู้และจำว่าใครคือผัวมึงและมึงคือเมียใคร" แล้วก็แนบเอวสอบของตัวเองถูไถความเป็นบุรุษที่แข็งขึงของตัวเองไปมากับโคนขาของอีกฝ่าย มือสากกร้านก็ลูบไล้ลำตัวเล็กบางของจตุรภูชไปมาแล้วก็โน้มหน้าลงไปซุกจูบกัดเม้มตามร่างนวลเนียน "อ่า มึงมันผิดเพศ" หึหึ "มึงก็ไม่ต่างจากกูหรอก เห็นครางดังกว่าหมาเอากันอีก" "ไอ้ระยำ! " "ชูว์...ไม่พูดกับผัวแบบนั้นสิเมียจ๋า" แล้วก็ลากลิ้นไล่ผ่านหน้าท้องขึ้นมายังลำคอหนาที่ส่ายครางเสียวไปมา "อ่า มึงมันเลว" "กูไม่ได้เลว กูแค่อยากเอาเมียอย่างมึง อยากสั่งสอนเมียอย่างมึงเท่านั้นเองไอ้ภู" "กลับไปได้แล้ว ไสหัวออกไปจากบ้านกู" "ชูว์ พูดไม่เพราะกับผัวอีกแล้ว ต่อยผัวจนหน้าแตกปากแตกแล้วคิดว่าจะแค่นี้เหรอ อีกอย่างมึงแตกแล้วกูก็อยากแตกในปากมึงบ้าง มึงต้องทำให้กูไอ้ภู"

"ทำเป็นหวงเนื้อหวงตัว ทั้งๆ ที่ผมทั้งขบทั้งดูดทั้งเลียคุณทุกซอกหลืบของร่างกายแล้วแท้ๆ ญาดา" พูดจบเขาก็ดันร่างเล็กเข้าไปในห้องตัวเองแล้วก็เดินตามเข้าไปในห้องพร้อมปิดประตูห้อง "คิดว่าตัวเองจะหนีผมได้เหรอ ลาพักร้อนยี่สิบวัน ดี! คุณจะได้ไม่ต้องออกไปอวดหน้าสวยๆ ผิวสวยๆ ก้นงอนๆ ข้างนอก ผมจะขังคุณไว้ที่ห้องของผมจนกว่าจะหมดวันลาของคุณ ญาดา" ไทม์ทิ้งตัวนั่งบนเตียงหลังจากพูดจบ "คุณมันบ้า!" "บอกแล้วไงว่าถ้าไม่เชื่อฟังจะไม่ใช่แค่สามวันญาดา ก่อนจะหนีมาซ่อนตัวที่นี่ ทำไมไม่คิดให้ดีก่อนล่ะว่าคุ้มรึเปล่าถ้าหนีมาที่นี่ และคิดเหรอว่าผมจะหาคุณไม่เจอ"

“ดิฉันท้องค่ะ” ตัดสินใจแล้วว่าจะบอกชายหนุ่ม “ฉันจะแน่ใจได้ยังไงว่าเด็กในท้องเป็นลูกของฉัน” น้ำเสียงกระด้างกระเดื่องเปล่งลอดออกมาจากริมฝีปากหนาหยักได้รูปของผู้อำนวยการหนุ่มของโรงพยาบาล ซึ่งคำพูดของเขามันช่างกรีดใจของพยาบาลสาวร่างอวบเหลือเกินตอนนี้ “ทำไมผู้อำนวยการพูดเหมือนกับว่าดิฉันนอนกับคนอื่นไม่ได้นอนกับผู้อำนวยการล่ะคะ” พยาบาลสาวถามผู้อำนวยการหนุ่มที่ยืนกำมือหันหลังให้ตนเองอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา หึ! ฟักทองหันมาแสยะยิ้มหยันสาวอวบ ก่อนจะเดินมาเชยคางมนคนตัวเตี้ยให้แหงนเงยขึ้นสบตาตนเองแล้วพูดต่อ “ฉันจะไปแน่ใจได้ยังไงพยาบาลนิด เธออาจจงใจปล่อยให้ตัวเองท้องเพื่อจับฉันก็ได้ อีกอย่างฉันก็ใส่ถุงยางทุกครั้งตอนที่เอากับเธอ” พูดจบก็ปล่อยมือจากคางมนแล้วเบือนหน้าหนี “ใช่ ผู้อำนวยการใส่ถุงยางทุกครั้งและถุงยางก็แตกทุกครั้งไม่ใช่เหรอคะ” ชณินันท์ชี้แจง “เธอรู้ว่าถุงยางแตกแล้วทำไมไม่กินยาคุม เป็นถึงพยาบาลไม่น่าโง่ปล่อยให้ตัวเองท้อง นอกเสียจากเธอจงใจจะจับฉันตั้งแต่แรกแล้วพยาบาลนิด” เขากำมือตัวเองแน่น เพื่อไม่ให้พลั้งเผลอไปทำร้ายพยาบาลสาว

“ก็แค่นางบำเรอถูกกฎหมาย อย่าสะเออะมาตีฝีปากกับฉัน” มโนยืนปลดกระดุมเสื้อเชิ๊ตทีละเม็ดอยู่หน้ากระจกโดยไม่ยี่หระต่อสายตาของคนที่นั่งบนเตียงด้านหลังตน “อย่างน้อยฉันก็มาแบบถูกกฎหมายไม่ใช่เหรอคะสามีขา...” หล่อนลากเสียงเล็กโต้ตอบ พลางลุกขึ้นเดินมาสวมกอดร่างสูงใหญ่จากทางด้านหลัง มือใหญ่ที่กำลังปลดกระดุมเสื้อเม็ดสุดท้ายหยุดทันที เมื่อมือน้อยของตะลิงปลิงลูบไล้แผงอกกว้างของตน “ให้ตายสิ! ทำไมฉันต้องตื่นทุกครั้งที่เธอสัมผัสด้วยวะ!” มโนสบถออกมาด้วยความหงุดหงิด พลางกระชากมือเล็กออกจากหน้าอกตน แล้วหมุนตัวกลับมาประจันหน้าคนตัวเล็กกว่าอย่างรวดเร็ว “หิวมากใช่ไหม? ฉันแค่ไม่เอาเธอสามชั่วโมงเองนะแสบ” มโนอยากจะบ้าตาย ทำไมหล่อนเซ็กซี่น่าขย่มแบบนี้ มือใหญ่เคลื่อนมาบีบขยำเต้างามที่บดเบียดชุดนอนซีฟองบางเบาอวดตาตนทันที “อะ! อ่า!” หล่อนครวญครางพร้อมแอ่นอกอวบอิ่มเสนอเร้าบุรุษตรงหน้าด้วยความท้าทาย ปากน้อยแสยะยิ้มสมเพชมโน เพราะยังไง มโนก็พ่ายแพ้ต่อเรือนร่างของหล่อนอยู่วันยังค่ำ

“สาวน้อยของฉัน ยกขาขึ้นอีกสิ” ว่าแล้วมือหนาก็จับเรียวขางามข้างหนึ่งขึ้น เพื่อจะได้เปิดทางรักให้ตนได้เข้าไปครอบครอง “โอว์ ไม่นะนายหัว คลีนไม่ไหวแล้ว คลีนจะกลับห้อง” สาวน้อยร้องห้ามเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรกับตนอีกครั้ง พยายามดิ้นเอาขาข้างที่ถูกยกขึ้นของตนลงที่พื้น แต่ก็ไม่ได้ผลเมื่อคนที่ยืนแนบชิดด้านหลังนั้นแรงเยอะเหลือเกิน “ไม่เอานะหนูน้อยของฉัน อย่าขัดขืนเลย ไหนๆ ก็หลงทางมาแล้ว ยอมเถอะ” เอ่ยเสียงแหบพร่า พร้อมกับปล่อยขาเรียวลงพื้นให้ยืนมั่น เมื่อเห็นว่าเธอยืนขาเดียวไม่ ไหว “นายหัวใจร้าย คลีนเกลียดนายหัว” สาวน้อยเอ่ยตัดพ้อคนยืนแนบข้างหลังตน “อาบรักกันก่อนค่อยอาบน้ำนะ” ว่าแล้วก็จัดการนำแก่นกายของตัวเองสอดแทรกจากทางบั้นท้ายงามงอนของสาวเจ้าเข้าไปอย่างอวดดี “อ๊ะ กรี๊ด! เจ็บ....” สาวน้อยร้องกรี๊ดออกมา พร้อมกับดิ้นหนี แต่ก็หนีไม่พ้นเมื่อด้านหน้าของตนเป็นผนังห้องน้ำ จะดิ้นมาด้านหลังก็ติดคนตัวโตที่ยืนแนบหลังตน

“จะปิดทำไมอลิน เอามือออกเดี๋ยวนี้ฉันบอกให้เอาออกไง” ไม่ใช่แค่สั่งให้อลินชาเอาออกแค่นั้นแต่เขาเดินมาดึงมือหญิงสาวออกเลย “ว้าย! ชีเปลือยคนเขาไม่อยากเห็นยังอยากโชว์อีก เดี๋ยวตาบอดกันพอดี” “เธอยังไม่ชินกับลูกฉันอีกเหรออลิน ฉันว่าเรามาเริ่มกันเลยนะอลิน ตอนนี้ลูกชายฉันมันตื่นแล้ว และถอดชุดนอนเด็กออกได้แล้ว ฉันไม่อยากให้เสียเวลามากไปกว่านี้แล้ว รู้ไหมว่ามันทรมาน” เขาไม่รอให้อลินชาถอดเองตามเขาสั่งให้เสียเวลาไปมากกว่านี้เขาเลยจัดการถอดมันออกให้หญิงสาวเสียเลย “กรี๊ด! พ่อเลี้ยง ฉันอายนะ” อลินชาตกใจที่อยู่ ๆ มือหนาของเขาก็ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเธอออกอย่างรวดเร็ว “ถ้าไม่ถอดเราจะรักกันได้อย่างไรอลิน เหลือแค่ชุดชั้นในแล้วเธอจะถอดเองหรือให้ฉันถอดให้” พอเอ่ยเสร็จก็ทำท่าจะถอดชุดชั้นในเธออย่างที่ว่าแต่เธอห้ามไว้ทัน “ไม่ต้องถอดเองได้ แต่ขอปิดไฟก่อนนะ ฉันอายอ่ะ...”

“อือ มะ...ไม่ไหวแล้ว...ฉันไม่ไหวแล้ว ให้ฉันกลับเถอะนะ” หน้าสวยชื้นเหงื่อเซซบอกแข็งแรงของเขา สองมือเล็กจับเอวหนาของเขาไว้แน่นเพื่อไม่ให้ตนเองล้มลงกับพื้น “อ่า เป็นเมียผมต้องอดทน ไม่ว่าเหนื่อยแค่ไหนถ้าผมยังไม่อิ่มคุณก็ต้องอ้าขาให้ผมนะทิมมี่” เขาผลักร่างน้อยออกห่างแล้วกดไหล่เล็กให้ย่อตัวคุกเข่ากับพื้น ชญาดาย่อตัวตามแรงกดของมือใหญ่อย่างอ่อนแรง พอได้นั่งคุกเข่าระดับการมองเห็นของหล่อนก็อย่ากับแก่นกายแข็งร้อนที่ชูชันของเขา หล่อนถึงกลับก้มหน้าแดงซ่านเขินอาย “ฉันไม่ใช่เมียคนบาปอย่างคุณ ฉันไม่ใช่” หล่อนบอกปฏิเสะทั้งๆ ที่มันคือความจริงว่าตอนนี้ลหล่อนตกเป้นของเขา และหัวใจดวงน้อยๆ ก็เริ่มมีคนบาปแทรกแซงเข้ามาทีละน้อยๆ แล้วเช่นกัน “ชูว์ คุณกล้าบอกพวกข้างนอกไหมล่ะว่าเราไม่ได้เมคเลิฟกันในนี้ เสียงของคุณครางเสียวดังขนาดนั้นแล้วคุณจะกล้าหน้าด้านบอกพวกเขาอีกเหรอว่าไม่ใช่เมียคนบาป” เขาเน้นย้ำทุกคำพูดในประโยคแล้วโน้มลงมาเชยคางมนคนที่นั่งคุกเข่ากับพื้นให้แหงนเงยขึ้นรับจูบร้อนอ่อนโยนของตน

“แกจะทำอะไรฉัน” ถามน้ำเสียงไม่มั่นคง น้ำตาคลอเบ้า ใบหน้าสวยมีรอยแดงจากมือใหญ่ที่มันกระทบก่อนหน้านี้ ริมฝีปากเล็กมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย มันเกิดจากเขาตบเธอ “โสเภณีอย่างเธอฉันก็ซื้อมาระบายความใคร่ไงล่ะ” ก้มลงสูดดมต้นคอระหง ไล่ปลายลิ้นร้อนจากต้นคอเล็กมายังใบหน้างาม “แกมันเลว!....” เค้นเสียงออกมาไม่ดังนัก “ฮึฮึ น่าขันนัก ใครๆ ก็บอกแบบนั้นไม่ใช่แค่เธอหรอก” “อะ!....อื้อ!....” ไม่ทันปากน้อยจะได้โต้ตอบก็ถูกปากหนาอุ่นร้อนบดจูบเอาเสียแล้ว เรียวลิ้นร้ายสอดแทรกควานหาความหวานในโพรงปากเล็ก ยิ่งปากอิ่มน้อยจูบตอบไม่ประสีประสาก็ยิ่งได้ใจ ยิ่งทำให้อยากทำมากกว่าจูบ “อืม! หวานเหมือนกันนะอิง” ผละออกมาเลียริมฝีปากตน มือใหญ่ไล่ตามขอบปากเล็ก แล้วก็จับคางมนเชยขึ้นอีกครั้ง แล้วครั้งนี้ก็ไม่รอช้าที่จะทำให้เธอรู้จักจูบร้อนของตน “ถุย! ฆ่าฉันดีกว่าต้องเป็นของเล่นของแก่” ยังไม่ทันได้จูบ ก็ถูกหล่อนถุยน้ำลายใส่หน้าอีกครั้ง แล้วครั้งนี้ก็ต้องสั่งสอนให้น้ำอิงรู้จักเกรงกลัวในอำนาจของเขาเสียบ้าง มือใหญ่เปลี่ยนจากบีบคางเล็กมาเป็นบีบคอสวย

“ทำแตกกี่ชิ้น กูก็จะเอามึงเท่าจำนวนของที่ตกแตก” มือใหญ่ปัดขวดโคโลญจน์ที่กำลังลอยมาทางตนและด้วยความที่รู้และตั้งรับอยู่แล้วเลยทำให้ขวดที่ลอยมาถูกปัดทิ้งไปอีกทาง เพล้ง! “อย่าเข้ามานะ ฉันเป็นแม่เลี้ยงแกนะ” หึหึ เขากลั้วขำในลำคอพร้อมมองจ้องคนที่บอกกับเขาว่าเป็นแม่เลี้ยงของเขา หล่อนมันก็แค่ผู้หญิงหิวเงินคนหนึ่งเท่านั้น ผู้หญิงที่มาจับผู้ชายแก่ๆ อย่างพ่อของเขาเพื่อหวังจะรวยทางลัด “แล้วไง ไม่ใช่แม่ที่อุ้มท้องกูมาสักหน่อย” เท้าใหญ่ก้าวลงส้นเท้าหนักๆ ตรงไปหาคนที่ตอนนี้หมดทางหนีแล้ว หล่อนเดินถอยไปจนชนกับผนังห้อง “ฉันจะบอกพ่อแกว่าแกข่มเหงฉัน” “อย่าลืมบอกด้วยล่ะว่ากูเอามึงกี่ครั้ง กี่ท่า ว่าแต่มีอะไรแตกบ้างเมื่อกี้ โคมไฟ แจกัน นาฬิกา และขวดโคโลญจน์ สี่อย่างก็สี่ยก”