LOGINChapter54 “เอาตามที่คุณท่านพูดนั่นแหละค่ะ ณิชาจะนอนห้องเดียวกับพี่มานพเอง ไปค่ะพี่มานพ เอากระเป๋าไปเก็บกัน” ณิชาพูดออกมาในที่สุดหลังจากเงียบมานาน เธอไม่ต้องการให้การพักผ่อนที่ทุกคนตั้งใจไว้หยุดชะงักลงเพราะเธอเป็นต้นเหตุ มือบางเอื้อมมาจับข้อมือของมานพอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ หากมานพพลิกมือมากุมมือของณิชาแทนและพากันเดินเข้าไปในห้องพัก โดยมีสายตาดุกร้าวแดงก่ำของรัฐกฤตญ์มองภาพคู่รักกำมะลอจูงมือกันเดินเข้าห้องไป ผู้ชายที่ณิชาควรจะอยู่ร่วมห้องด้วยคือเขาต่างหากไม่ใช่มานพอารยาพอใจกับท่าทางของรัฐกฤตญ์ เธอรู้ดีว่าต้องเกิดศึกรักระหว่างเจ้านายกับลูกน้องแน่นอน เป็นการดีที่เธอจะให้ณิชาอยู่บ้านเพียงคนเดียวระหว่างที่พวกเธอไปเที่ยวที่เกาะพีพี ชัยชนะของเธอเริ่มเปล่งแสงขึ้นมาทีละนิด ไม่เกินพรุ่งนี้ณิชาจะต้องกระเด็นออกไปจากชีวิตของรัฐกฤตญ์อย่างแน่นอน รัฐกฤตญ์ไม่มีเวลาคุยกับณิชาเป็นการส่วนตัวเลยเพราะอารยาตามติดเขาทุกฝีก้าว จนบางครั้งเขารู้สึกรำคาญมากกว่าพอใจ เมื่อทุกคนมานั่งรับประทานอาหารที่หน้าบ้านพัก รวมทั้งณิชาและลูกน้องคนสนิทของรัฐกฤตญ์ได้รับโอกาสร่วมรับประทานอาหารด้วย อา
Chapter53 อารยาขับรถออกจากบ้านอัครธนากุลหลังจากที่รับประทานอาหาร และพูดคุยวางแผนเรื่องการเดินทางต่ออีกประมาณสองชั่วโมง มือบางหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเล็กออกจากกระเป๋าถือ กดหมายเลขปลายทาง เมื่อปลายทางรับสาย การสนทนาก็เริ่มขึ้น“อาร์ต นี่น้ำนะ วันเสาร์ตอนเที่ยงเจอกันที่กระบี่นะ มาที่โรงแรม… ฉันจะจองห้องพักไว้ให้ อาร์ตเตรียมคนเอาไว้ให้พร้อม แล้วฉันจะบอกอีกทีว่าจะต้องทำยังไง แค่นี้นะ” อารยาตัดสายทิ้งทันทีที่พูดจบ นัยน์ตาคู่สวยเต็มไปด้วยเพลิงริษยา เธอไม่สนใจว่าสิ่งที่เธอทำมันจะทำร้ายผู้หญิงที่เป็นศัตรูมากแค่ไหน เธอสนใจเพียงอย่างเดียวก็คือ ทำทุกอย่างที่จะให้ณิชาออกไปจากชีวิตของรัฐกฤตญ์ ไปแล้วไม่มีวันที่จะได้กลับมา ชัยชนะของเธอรออยู่ที่กระบี่ ชัยชนะที่ได้กำจัดศัตรูหัวใจของเธอณิชากำลังจัดกระเป๋าของรัฐกฤตญ์อยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่ของเขา อีกไม่ถึงสามชั่วโมงจะเป็นเวลาเดินทางไปจังหวัดกระบี่โดยเครื่องบินส่วนตัวของเขา ณิชามัวง่วนอยู่กับการจัดของใส่ในกระเป๋าใบใหญ่จึงไม่รู้ว่าชายเจ้าเล่ห์กำลังเดินมาทางด้านหลัง จนกระทั่งมีแขนแข็งแรงตวัดรัดร่างของเธอ กอดกระชับจนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับแผง
Chapter52 “รู้แล้วน่า ออกไปก่อนไป” “ตอนนี้บ่ายสองโมงห้าสิบนาทีแล้วนะครับ เจ้านายมีเวลาห้านาทีสำหรับจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ส่วนอีกห้านาทีเป็นเวลาจะเดินไปที่ห้องประชุมครับ”รัฐกฤตญ์จะบ้าตายกับคำพูดของดินแดน หากเมื่อก้มมองดูตัวเอง ก็เห็นกระดุมเสื้อที่ถูกปลดออก เนคไทถูกถอดออกมาวางไว้ที่โต๊ะ ชายเสื้ออยู่นอกกางเกงสแล็กเนื้อดี ดูสภาพเขาแล้วไม่สมกับเป็นประธานบริษัทเอาเสียเลย “ณิชาแต่งตัวให้หน่อยสิ” รัฐกฤตญ์จับตัวณิชาให้ลงจากตักของเขา ก่อนที่จะลุกขึ้นเต็มความสูง ณิชาจำต้องแต่งตัวให้รัฐกฤตญ์ตามคำสั่ง โดยมีสายตาของดินแดนที่ยังคงมองมาด้วยความเกลียดชังเช่นเดิม รัฐกฤตญ์เดินออกไปจากห้องทำงานเพื่อไปที่ห้องประชุม ณิชาจึงนั่งอ่านนิตยสารรอที่โซฟา เวลาผ่านไปพักใหญ่ร่างของดินแดนก็เดินเข้ามาในห้องทำงานเพื่อมาหยิบเอกสารให้เจ้านาย “คุณนี่หน้าด้านจริงๆ เลย ไปแล้วทำไมไม่ไปลับ กลับมาทำไมล่ะ ” ดินแดนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจณิชามองหน้าผู้พูดก่อนจะหันไปสนใจนิตยสารต่อ “คุณควรจะรู้ว่าคุณอยู่ในฐานะอะไร อย่าตีตัวเสมอคุณน้ำเด็ด
Chapter51มานพมองใบหน้าของผู้เป็นเจ้านาย ก่อนจะหันไปมองใบหน้าผู้หญิงที่เขาแอบหลงรัก “ผมไม่ได้คิดอะไร” มานพตอบเสียงราบเรียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ไม่ได้คิด แล้วสิ่งที่แกทำเมื่อตอนกลางวันมันหมายความว่ายังไง ฉันไม่ใช่คนโง่นะที่จะดูไม่ออกว่าแกคิดยังไงกับณิชา” รัฐกฤตญ์ดูจากการกระทำของมานพแล้ว คิดว่าลูกน้องของเขาต้องมีใจให้กับผู้หญิงของเขาแน่นอน ซึ่งเป็นเรื่องที่เขายอมไม่ได้ “ถ้าผมคิด แล้วเจ้านายจะทำอะไรผม” มานพถามอย่างท้าทายไม่เพียงแต่รัฐกฤตญ์เท่านั้นที่ตกใจกับคำพูดของเขา ทั้งณิชา ดินแดน วิทยาและอุดมต่างตกใจไม่แพ้กัน รัฐกฤตญ์โกรธจนตัวของเขาสั่น ใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มลุกโชนที่มานพถามเพราะเขาอยากรู้ความรู้สึกที่แท้จริงของรัฐกฤตญ์ และดูเหมือนเขาจะได้คำตอบนั้นแล้ว “กูก็จะฆ่ามึงน่ะสิ เสียแรงที่กูไว้ใจมึง แต่มึงกลับคิดเลยเถิดกับผู้หญิงของกู”รัฐกฤตญ์โกรธอย่างที่ไม่เคยโกรธมาก่อน โกรธจนอยากจะฆ่าคนที่ชื่อ มานพ ที่เอาแต่ยืนมองดูเขา “ผมไม่เคยคิดอะไรกับคุณณิชาเลย ที่ผมทำทั้งหมดก็เพราะเจ้านายทั้งนั้น”ส่วนหนึ่งต่างหากที่เขาทำให้รั
Chapter50เสียงกริ่งหน้าประตูคอนโดของอลันดังอยู่สองสามครั้ง อลันเดินมาที่ประตูในสภาพที่เขาสวมเพียงผ้าขนหนูเท่านั้น บานประตูถูกเปิดออก ร่างของอารยาเดินเข้าไปในห้องนั้นทันที “มาถึงนี่มีอะไรให้ฉันช่วยล่ะ” อลันถามเมื่ออารยาทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาแล้วอารยาช้อนตามองเพื่อนของเธอ เธอมักมาที่นี่เพราะต้องการให้อลันช่วยเหลือเช่นที่ผ่านมา “กำจัดคน” อารยาพูดด้วยแววตาและน้ำเสียงที่จริงจัง “ใคร” อลันถามสวนกลับไปทันควัน “ศัตรูหัวใจ” อารยาพูดอย่างไม่สบอารมณ์อลันทำเสียง ‘ฮึ’ ในลำคอ “สงสัยจะศัตรูหัวใจจริงๆ ถึงมาหาฉันที่นี่” อลันพูดพร้อมกับเดินไปรินบรั่นดีใส่แก้วทรงสูงสองแก้ว แล้วเดินมาที่อารยาส่งแก้วบรั่นดีให้เธอ อารยารับไว้ก่อนจะดื่มทีเดียวหมดแก้ว “ผู้หญิงที่ทำให้เธอหงุดหงิดขนาดนี้เป็นใครล่ะ” อลันถาม เมื่อเห็นทาทางของเพื่อนแล้วรู้ทันทีว่าคงจะเป็นมารหัวใจตัวฉกาจ “ชื่อณิชา งานนี้ฉันทุ่มไม่อั้น เท่าไหร่เท่ากัน ขอเพียงกำจัดมันออกไปจากชีวิตฉันได้ก็พอ” แววตาของอารยาเต็มไปด้วยแรงริษยาและความแค้น มันแผ่กระจายไปทั่วห้องจนคนชั่วอย
Chapter49ทันทีที่ปารวีเดินเข้ามาในบ้าน ร่างของเธอทรุดลงกับพื้นทันที ปล่อยหยาดน้ำตาที่กลั้นเอาไว้ให้ไหลรินออกมา หยาดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลรินตกลงสู่พื้นกระเบื้อง เจ็บ...เจ็บเหลือเกิน มันยากที่จะทนไหว เธอก็เป็นเพียงแค่คนธรรมดาที่ไม่ได้เข้มแข็งอะไรมากนักแทบจะอ่อนแอเลยด้วยซ้ำ แล้วจะให้เธอทำยังไงก็ธนาพลเป็นรักแรกของเธอและคงจะเป็นรักสุดท้ายของเธอเช่นกัน เธอไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเจ็บมากเพียงนี้กับแค่เขาไม่รัก ไม่สนใจ ไม่ไยดี และเธอก็รู้มานานมากแล้วว่าเขามีใครอยู่ในใจและเธอคงไม่อาจหาญไปเทียบกับคนๆ นั้นได้ เพราะคนที่นั่งอยู่ในใจธนาพลตลอดกาลคือณิชา...เพื่อนสนิทของเธอนั่นเอง“ไม่รู้ทำไมตัดใจจากเธอลำบาก ไม่รู้ว่ามันยากขนาดนี้ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ให้ลืมเธอคนนี้จากหัวใจ”ธนาพลมองร่างที่เดินหายเข้าไปในบ้าน ความรู้สึกหลากหลายวิ่งเข้ามาในจิตใจ สับสน ว้าวุ่น รู้สึกผิด ปารวีเป็นผู้หญิงที่แสนดี อ่อนหวาน เขาไม่น่าทำร้ายจิตใจของเธอเลย แต่หัวใจของเขาก็ไม่สามารถมีใครมาแทนที่ณิชาได้ ถ้าจะมีคนผิดเขาก็ขอรับผิดแต่เพียงผู้เดียว ผิดที่ไม่สามารถรักใครได้อีก ผิดที่ไม่สามารถเปิดใจยอมรับปารวีได้







