เถื่อนสวาทสิบล้อ 4

 ขวัญข้าวหันไปตะโกนขอความช่วยเหลือจากคนในร้าน แต่นี่คือความผิดพลาดที่เลวร้ายที่สุด การกระทำของหล่อนเหมือนการราดน้ำมันลงบนกองไฟ ดวงตาของสิงห์วาวโรจน์ขึ้นมาทันที

          “ร้องเหรอ” เขาคำรามเสียงต่ำลอดไรฟัน

          จากนั้นเขาก็รวบเอวหล่อน ยกร่างทั้งร่างขึ้นจากพื้นอย่างง่ายดายราวกับหล่อนเป็นแค่ตุ๊กตาผ้าแล้วเหวี่ยงพาดบ่า

          “กรี๊ดดดด! ไม่นะ! ปล่อยฉัน! ไอ้บ้า! ไอ้คนชั่ว! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้!”

          ขวัญข้าวดิ้นรน ทุบหลัง เตะขาไปมาอย่างบ้าคลั่ง ศักดิ์ศรีของคุณหนูมลายหายสิ้น หล่อนถูกปฏิบัติไม่ต่างจากกระสอบข้าวสาร

          สิงห์ไม่พูดอะไรอีก เขาหันหลังก้าวฉับ ๆ มุ่งหน้าออกจากร้าน ขวัญข้าวมองเห็นภาพที่น่าสมเพชที่สุด ป้าเจ้าของร้านก้มหน้าเช็ดโต๊ะ พวกคนขับรถสิบล้ออื่น ๆ พกกันก้มหน้าซดน้ำข้าวต้ม ไม่มีใครแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา

          คนทั้งโลกได้สมรู้ร่วมคิดกับเขาทอดทิ้งหล่อน น้ำตาแห่งความอัปยศและความสิ้นหวังไหลทะลักออกมา

          สิงห์โยนร่างบางออกจากบ่าเมื่อถึงลานจอดรถที่มืดสลัว ร่างของขวัญข้าวถูกอัดเข้ากับประตูรถสิบล้อด้านข้าง แผ่นเหล็กที่เย็นเฉียบแนบเข้ากับแผ่นหลัง ขณะที่ร่างกายด้านหน้าถูกกักขังด้วยร่างกำยำที่ร้อนผ่าว

          เขาค้ำแขนทั้งสองข้างกักหล่อนไว้ ใบหน้าโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปนเปื้อนกลิ่นเหล้าเป่ารดใบหน้า

          “มึงมันพยศไม่เลิกจริง ๆ เลยนะคุณหนู”

          “ฉันเกลียดแกไอ้สิงห์ ฉันเกลียดแก!” หล่อนแผดเสียงใส่หน้าเขาทั้งน้ำตา

          “ดี...” เขายิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายจับตัวเป็นน้ำแข็ง “กูก็ไม่ได้อยากให้มึงรักชอบกูหรอก กูอยากให้มึงจำ”

          ปัง!

          เขาใช้มือข้างหนึ่งทุบไปที่ตัวรถข้างใบหูหล่อนจนเสียงดังลั่น ทำเอาขวัญข้าวสะดุ้งสุดตัวหลับตาปี๋ และในจังหวะที่หล่อนเปิดเปลือกตาที่สั่นระริกขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็ไม่อยู่แล้ว ร่างสูงใหญ่กำลังเดินอ้อมไปที่ประตูฝั่งคนขับ เปิดมันออก แล้วปีนขึ้นไป

          ขวัญข้าวยังยืนตัวแข็งพิงรถอยู่ หล่อนกำลังสับสน นี่เขาจะทิ้งหล่อนไว้ตรงนี้เหรอ

          แกร๊ก...

          เสียงปลดล็อกประตูฝั่งที่หล่อนยืนอยู่ดังขึ้น สิงห์โน้มตัวข้ามเบาะมาเปิดมันจากด้านใน ประตูเหวี่ยงเปิดออกกระแทกจนร่างหล่อนเซ แล้วเขาก็จ้องมาที่หล่อนนิ่ง

          “ขึ้นมา” เสียงทุ้มห้าวออกคำสั่ง

          “ไม่” ขวัญข้าวส่ายหน้าก้าวถอยหลัง “ฉันไม่ไปกับแก...ฉันไม่ไป!”

          “มึงจะขึ้นมาเองดี ๆ” สิงห์พูดช้าชัดทีละคำ “หรือจะให้กูอุ้มขึ้นมาเหมือนเมื่อกี้”

          ขวัญข้าวตัวสั่น หล่อนเหลือบมองไปที่ถนนใหญ่ที่มืดมิด มองกลับไปที่ร้านข้าวต้มที่สว่างแต่ไร้ซึ่งความช่วยเหลือ ตอนนี้หล่อนไม่มีทางเลือก และไม่มีทางหนี

          หญิงสาวกัดริมฝีปากจนห้อเลือด ความอัปยศ ความแค้น และความกลัวตีรวนไปหมด

          ในที่สุดหล่อนจึงค่อย ๆ ก้าวขาที่หนักอึ้งราวกับโซ่ตรวนปีนขึ้นไปบนที่เปรียบดั่งกรงเหล็กที่สูงชันนั้นด้วยตัวเอง

          และทันทีที่ร่างของหล่อนเข้าไปในห้องโดยสารสิงห์ก็เอื้อมมือข้ามตัวหล่อนมากระชากประตูปิด

          ปัง!!!

          เสียงปิดประตูดังกึกก้อง ตัดขาดหล่อนออกจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง ตามมาด้วยเสียงกดล็อกเหมือนตะปูตัวสุดท้ายที่ตอกปิดฝาโลง