เถื่อนสวาทสิบล้อ 3

          โลกทั้งใบพลันหยุดนิ่ง เสียงจอแจ เสียงตะหลิวเคาะกระทะ เสียงหัวเราะหยาบโลนที่เคยดังลั่น บัดนี้เงียบสงัดราวกับมีใครมากดปุ่มปิดเสียงของโลก เหลือเพียงเสียงเครื่องยนต์ดีเซลที่เพิ่งดับไป แต่แรงสั่นสะเทือนของมันยังคงค้างอยู่ในอากาศและในทรวงอกของขวัญข้าว

          หล่อนไม่ได้หันไปมอง และไม่กล้า หล่อนรู้ มีเพียงคนเดียวที่ขับรถสิบล้อได้เถื่อนและไม่เกรงใจใครเช่นนี้

          สิงห์ ชายที่หล่อนเกลียดชังสุดขั้วหัวใจ ชายที่พ่อของหล่อนกำลังจะขายหล่อนให้เพื่อใช้หนี้

          ความเย็นแล่นวาบไปทั่วทั้งร่าง ไล่มาตั้งแต่สันหลังจนถึงปลายเท้า ความเหนื่อยล้าและความหิวที่เคยรู้สึกหายวับไปในบัดดล ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกที่พุ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ

          เขามาได้ยังไง เขารู้ได้ยังไงว่าหล่อนอยู่ที่นี่

          ขวัญข้าวบีบสายกระเป๋าเป้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว หล่อนสั่งตัวเองในใจว่าอย่ากลัว อย่าให้เขาเห็นว่าหล่อนกลัวเด็ดขาด ดังนั้นหล่อนจึงรวบรวมความกล้าที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด ค่อยๆ หันหน้าไป และหัวใจของหล่อนก็แทบจะหยุดเต้น

          ดวงตาคมกริบสีนิลจ้องตรงมาที่หล่อนเพียงผู้เดียว สายตานั้นเย็นชาไร้ความรู้สึก เหมือนสายตาของนักล่าที่มองเหยื่อ ไม่ใช่สิ เขากำลังประเมินค่าต่างหาก

          วินาทีนั้นขวัญข้าวลืมไปเลยว่าในร้านยังมีคนอื่นอยู่ โลกหดแคบลงเหลือเพียงหล่อนกับเขา พวกคนขับรถที่เมื่อครู่นี้ยังส่งเสียงแซวแทะโลมหล่อน ตอนนี้กลับก้มหน้าก้มตากินข้าวต้มของตัวเอง ไม่มีใครแม้แต่จะเหลือบมองไปทางประตู

          พวกเขากลัวสิงห์ ความจริงข้อนี้ตอกย้ำให้ขวัญข้าวรู้สึกโดดเดี่ยวและสิ้นหวังยิ่งกว่าเดิม

          ร่างสูใหญ่ค่อย ๆ คืบคลานเข้ามา ทุกย่างก้าวหนักแน่นและมั่นคง รองเท้าคอมแบตเก่า ๆ กระทืบลงบนพื้นปูนดัง กึก...กึก...กึก เป็นจังหวะที่สม่ำเสมอราวกับเสียงกลองที่กำลังตีนำขบวนแห่ศพ และศพนั้นคือหล่อนเอง

          ขวัญข้าวพยายามยันตัวลุกขึ้น ขาสั่นจนแทบจะยืนไม่อยู่ หล่อนไม่อยากให้เขาเห็นหล่อนในสภาพของคุณหนูที่สิ้นท่าไรทางไปเช่นนี้

          “ถอยไปนะ อย่าเข้ามา!” หล่อนเค้นเสียงที่สั่นเครือออกมา

          สิงห์ยุดห่างจากโต๊ะของหล่อนแค่สองก้าว ใกล้จนหล่อนได้กลิ่นเหงื่อ กลิ่นควันบุหรี่ กลิ่นเหล้าขาวจาง ๆ และกลิ่นไอเหล็กจากเครื่องยนต์ กลิ่นผู้ชายที่รุนแรงจนทำให้หล่อนแทบสำลัก

          มุมปากหยักลึกของเขาเหยียด แสยะยิ้มอย่างเหยียดหยาม

          “จะหนีไปไหนคุณหนู” น้ำเสียงแหบห้าวและทุ้มต่ำเสียดแทงเข้ามาในโสตประสาท ทำให้ขนอ่อนทั่วร่างลุกชัน

          “ฉันจะไปไหนมันก็เรื่องของฉัน!” ขวัญข้าวตะโกนกลับไป พยายามรวบรวมความพยศที่เป็นเกราะป้องกันตัวเพียงอย่างเดียวที่หล่อนมี “แกไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับฉัน!”

          “เรื่องของมึง...” สิงห์พูดสวนกลับมาทันควัน เสียงเรียบแต่เย็นเยียบ “ก็คือเรื่องของกูตอนนี้”

          “แก...ไอ้...!”

          หมับ!

          ขวัญข้าวพูดไม่ทันจบมือใหญ่หยาบกร้านที่เต็มไปด้วยเส้นเอ็นและรอยแผลเป็นก็พุ่งคว้าเข้าที่ต้นแขนของหล่อน มันคือการบีบตะครุบไว้แน่น

          ความเจ็บปวดแล่นปราดราวกับถูกคีมเหล็กหนีบ ผิวเนื้ออ่อน ๆ ของหล่อนที่ถูกถนอมมาทั้งชีวิตไม่เคยเจอกับสัมผัสที่ป่าเถื่อนเช่นนี้

          “กรี๊ดดด! ปล่อยฉันนะ! ไอ้คนเถื่อน! ปล่อย!” ขวัญข้าวหวีดร้อง ใช้มืออีกข้างทุบตีแขนที่แข็งราวกับท่อนเหล็กของเขาแต่เขาไม่สะเทือนแม้แต่น้อย

          สิงห์ออกแรงกระชากเพียงครั้งเดียวร่างทั้งร่างของขวัญข้าวก็ถลาหลุดออกจากเก้าอี้.ล้มคะมำเข้าไปซบอกกว้างที่แข็งเป็นหิน

          โครม! จานชามบนโต๊ะร่วงหล่นแตกกระจาย

          “ช่วยด้วย! ช่วยด้วยค่ะ! เขาจะทำร้ายฉัน!”