เถื่อนสวาทสิบล้อ 6

 จนกระทั่งรถเริ่มชะลอ เขาเปิดไฟเลี้ยว เสียงดังติ๊ก ๆ ๆ เป็นจังหวะฟังดูเหมือนเสียงนับถอยหลังเข้าสู่แดนประหาร

          เขาหักพวงมาลัยเลี้ยวออกจากถนนใหญ่เข้าสู่ถนนสายรองที่ไม่มีไฟแม้แต่ดวงเดียว สองข้างทางคือความมืดที่ทึบจนมองไม่เห็นอะไร

          ขวัญข้าวหัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

          “แกจะพาฉันไปไหน! นี่มันไม่ใช่ทางกลับบ้านฉัน!”

          เขาไม่ตอบ รถวิ่งลึกเข้าไปในความมืด เสียงเครื่องยนต์ดังก้องในความเงียบของค่ำคืนมันบดขยี้เสียงจิ้งหรีดจนเงียบกริบ

          ถนนหนทางเริ่มขรุขระขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ใช่ถนนลาดยางอีกต่อไป มันคือทางลูกรังที่เป็นหลุมเป็นบ่อ ทำให้ร่างของหล่อนถูกเหวี่ยงไปมาตามแรงกระแทก

          ขวัญข้าวเพ่งมองไปด้านนอก หล่อนเห็นสองข้างทางที่บัดนี้พอมองเห็นในแสงไฟหน้ารถ มันคือ ป่าอ้อยสูงทึบราวกับกำแพงสีดำ

          “ไม่ จอดนะ สิงห์...จอด! ที่นี่มัน...ที่ไหน...จอดรถ!”

          ขวัญข้าวเริ่มตื่นตระหนกอีกครั้ง นี่มันกลางไร่อ้อย ที่ที่ต่อให้หล่อนกรีดร้องจนสุดเสียงก็ไม่มีใครได้ยิน

          สิงห์ชะลอรถแล้วหยุด เขากระตุกเบรกมือแล้วดับเครื่องยนต์

          ฟุ่บ...

          โลกพลันมืดสนิท ความเงียบที่แท้จริงเข้าครอบงำ มันน่ากลัวยิ่งกว่าความเงียบใด ๆ ที่หล่อนเคยเจอ

          ขวัญข้าวกลั้นหายใจ หล่อนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นระรัวเหมือนกลองศึก และเสียงลมหายใจฟืดฟาดของคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

          หัวสมองน้อย ๆ จินตนาการถึงเรื่องเลวร้ายไปต่าง ๆ นานา นี่คือจุดจบของหล่อนใช่ไม่ เขาจะพาหล่อนมาฆ่าหมกป่าใช่ไหม เพราะเขาแค้นที่หล่อนดูถูกเหยียดหยามเขาใช่ไหม หรือว่าเลวร้ายยิ่งไปกว่านั้น...

          ในความมืดหล่อนเห็นเขาขยับ แล้วร่างสูงใหญ่ก็หันมา มันทำให้หล่อนกระถดหนีจนแผ่นหลังแนบสนิทกับประตู

          “อย่านะ อย่าทำอะไรฉัน ฉันขอร้อง อย่า...”

          เขาไม่ได้พุ่งเข้ามา เขาเอื้อมมือไปด้านหลังเบาะเหมือนกำลังควานหาอะไรบางอย่าง

          แกร๊ก...

          เสียงไฟในห้องโดยสารถูกเปิด แสงสีเหลืองนวลที่สลัวสว่างวาบขึ้น มันทำให้ห้องโดยสารที่เคยน่ากลัวยิ่งน่าอึดอัด มันฉายให้เห็นใบหน้าที่ตื่นกลัวจนซีดเผือดของหล่อน และใบหน้าที่เรียบเฉยจนน่าขนลุกของเขา

          ในมือของเขาไม่ใช่มีด ไม่ใช่ปืน แต่มันคือแฟ้มเอกสารเก่า ๆ

          สิงห์โยนมันลงบนตักของขวัญข้าว

          “อ่านซะ”

          ขวัญข้าวสะดุ้ง หล่อนก้มลงมองแฟ้มนั้นอย่างไม่เข้าใจ มือที่สั่นเทาค่อย ๆ เปิดมันออก ข้างในคือกระดาษไม่กี่แผ่น หล่อนหยิบแผ่นบนสุดขึ้นมา

          มันคือสัญญาเงินกู้ ตัวเลขจำนวนมหาศาลทำให้หล่อนตาพร่า และชื่อของผู้กู้คือพ่อของหล่อนเอง

          หล่อนรีบเปิดแผ่นต่อไป และสิ่งที่เห็นทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบคือโฉนดที่ดิน ซึ่งเป็นโฉนดของบ้านที่หล่อนเพิ่งหนีมา และชื่อของผู้รับจำนองคือนายสิงหา...’สิงห์’

          “พ่อ...พ่อฉัน...” หล่อนพึมพำ “นี่มัน...”

          “พ่อมึงเอาโฉนดมาค้ำไว้กับกู” เสียงของสิงห์ดังขึ้นทำลายความเงียบ มันเย็นชาและไร้ความรู้สึก “วันนี้ครบกำหนดจ่าย” เขาจ้องเข้าไปในดวงตาที่เบิกกว้างของหล่อน “มึงหนี กูยึด”

          “ไม่...” ขวัญข้าวส่ายหน้า “ไม่จริง แก...แกมันเลว แกวางแผนทุกอย่าง แกต้องการอะไร!”

          “กูไม่สนเงิน” เขาพูดชัดทีละคำ

          ร่างสูงโน้มเข้ามาใกล้ กลิ่นบุหรี่และกลิ่นชายชาตรีของเขาปะทะเข้าจมูกจัง ๆ “กูสน ‘ตัว’ มึง”

          ขวัญข้าวตัวแข็งราวกับถูกสาป เมื่อสิงห์ยกมือขึ้น หล่อนก็หลับตาปี๋ แต่เขาไม่ได้ทำร้ายหล่อน เขาเพียงแค่เอื้อมข้ามตัวหล่อนไปที่ประต

          แกร๊ก...

          เสียงปลดล็อกดังขึ้น เขาเปิดประตูฝั่งหล่อนออก ผลักออกไป แล้วประตูก็เปิดกว้าง ไอเย็นยามค่ำคืนและกลิ่นดินโชยเข้ามา

          “กูให้มึงเลือก” สิงห์พูดขณะที่ถอยกลับไปนั่งพิงเบาะฝั่งตัวเอง เขากอดอกมองหล่อนด้วยสายตาที่เหนือกว่า

          “หนึ่ง...ลงไป แล้วมึงก็เดินฝ่าป่าอ้อยนี่กลับไป กูจะไปยึดบ้านมึงพรุ่งนี้เช้า”

          เขาเว้นจังหวะ สายตากวาดมองเรือนร่างของหล่อนตั้งแต่หัวจรดเท้า

          “หรือสอง...มึงจะจ่ายหนี้แทนพ่อมึงคืนนี้ บนรถคันนี้ แล้วกูกลับไปฉีกสัญญาทิ้ง”