น้องเมียคนนี้ผมจอง

รายงานข่าวจากแวดวงไฮโซของวันนี้ มีข่าวลือเรื่องที่นักธุรกิจดังอย่างเรื่อง เขตถกร พิพัตรตรา กำลังถูกเม้าท์ว่าคบหากับนางแบบสาว นิรา ภัครวัตร วงในยังบอกอีกว่าทั้งคู่อาจจะมีข่าวดีเร็วๆ นี้ค่ะ

ตุบ!

"เหอะ" หลังจากดูข่าวที่ลูกน้องวิ่งเอาให้ดูเขตถกรก็ปิดจอลงแล้วโยนลงที่นอนนุ่มเต็มแรง เขาเหนื่อยหน่ายกับพวกนักข่าวที่จ้องแต่จะทำข่าวแต่ไม่รู้จักสืบมาให้ดีก่อน

เขตถกรยิ่งนึกก็ยิ่งเอาแต่แค่นยิ้ม เขากับนิรากำลังจะแต่งงานกันในไม่ช้านี้ก็จริง แต่มันเป็นเพียงการแต่งงานเพื่อธุรกิจก็เท่านั้น และนั่นไม่ได้ถือเป็นข่าวดีสำหรับเขาแม้สักนิด

ระหว่างพิพัตรตรากับภัครวัตรมันมีข้อตกลงบางอย่างที่ทำให้เขาต้องจำยอมที่จะแต่งงานอย่างห้ามไม่ได้ แต่ในสักวันที่เขาได้ทุกอย่างคืนมา เขาก็จะสลัดนิราออกไปจากชีวิต เขาไม่เคยต้องการผู้หญิงคนนั้น มีแค่เพียงนิราที่อยากจะได้เขาเสียจนตัวสั่น ลูกสาวคนโตของภัครวัตรก็เท่านี้เอง โง่เพียงแค่เพราะอยากได้เขาไปครอบครอง

"ไอเก่ง มึงให้คนเตรียมรถ คืนนี้กูจะไปดื่มสักหน่อย"

"คุณเขตจะให้ผมหาโซน VIP ให้ไหมครับ?"

"ไม่ต้อง วันนี้กูอยากสนุก"

เขตถกรบอกเก่งกาจลูกน้องคนสนิท เขาพยักหน้าให้อีกคนออกไปก่อนเพราะอยากจะอยู่คนเดียวสักพัก ทั้งที่อุตส่าห์หาเหตุผลเรื่องงานมาอ้างเพื่อหนีมาที่มาเก๊าวันนี้จะได้ไม่ต้องไปพบครอบครัวว่าที่ภรรยา แต่ก็ยังไม่วายมีเรื่องให้เขาต้องหงุดหงิดใจอีก

"ผมให้คนเตรียมเครื่องดื่มไว้รอแล้วนะครับ อีกสิบนาทีเราจะถึง น่าจะมาเสิร์ฟคุณเขตตรงเวลาพอดี ส่วนคุณกิตกับคุณดลก็อยู่ที่ร้านแล้วครับ"

"ดี มึงนี่รู้ใจกูจริงๆ"

เขตถกรเอ่ยชมเก่งกาจไป ดูเหมือนลูกน้องเขาจะเก่งเหมือนชื่อเลย อีกคนรู้ดีว่าเขาไม่ชอบรออะไรนานๆ มันจะพาลทำให้หงุดหงิด และถ้าเขาหงุดหงิดก็คือพวกมันนั่นแหละที่ต้องรับกรรม

"หนีหน้าว่าที่ภรรยามาถึงนี่เลยนะมึง" นพดลขมวดคิ้วถาม

"เลิกพูดแบบนั้นที ฟังแล้วกูอยากจะอ้วก"

"คุณนิราก็สวยดีนะ มึงไม่ชอบหรอว่ะ"

"พวกมึงไม่รู้อะไรเลยสินะ"

เขตถกรยกแก้วขึ้นดื่มแล้วหัวเราะออกมา เขาได้แต่นึกถึงเรื่องที่เคยบังเอิญไปเจอแล้วก็อดขำไม่ได้ 'สวยแต่รูปจูบไม่หอม' นั่นแหละคำนิยามของว่าที่ภรรยาทางธุรกิจของเขา

"แล้วมีอะไรที่พวกกูต้องรู้?" กิตติธรถามขึ้นมาด้วยความสงสัยจนเขายิ้มมุมปากพอใจ หน้าอยากรู้ของมันเนี่ยแหละ สวรรค์ของคนอย่างเขตถกรเลย

"กูไม่บอก เดี๋ยวสักวันพวกมึงก็รู้เองแหละ"

เขายิ้มด้วยความสนุกตอนที่เห็นท่าทางผิดหวังของเพื่อน เขตถกรยกแก้วขึ้นดื่มอีกรอบแล้วมองไปทางโต๊ะมุมหนึ่งของร้าน ดวงตาคมกริบเอาแต่จ้องมองเด็กสาวตัวเล็กที่เอาแต่ยกมือปฏิเสธเพื่อนที่ยื่นแก้วให้เป็นพัลวัน แถมถูกดึงออกไปเต้นก็ยังไม่ยอมไปอีก ท่าทางอ่อนต่อโลกแบบนั้นยิ่งเร้าให้เขตถกรแอบยิ้ม

"รอยยิ้มมึงนี่ หาเหยื่อเจอแล้วละสิ"

"มึงดูทางนั้น" เขตถกรพยักเพยิดหน้าให้นพดลที่ถามเขาหันไปมอง

"จืดขนาดนั้นเนี่ยนะ มึงชอบหรอว่ะ" เขามองนพดลที่เอาแต่ส่ายหัวแล้วพูดว่าไม่ใช่ผู้หญิงในแบบที่อีกคนชอบ

"เด็กไปไหมกูว่า"

"เข้าผับที่นี่ได้ก็น่าจะเกินยี่สิบ ก็ไม่เด็กแล้วนะ นมก็ใหญ่แล้วด้วย"

"สันดานจริงๆ" กิตติธรด่าเขาด้วยน้ำเสียงเหมือนกับทุกครั้งที่ชอบทำเวลาเขากวนอีกคน

แก้วของเหลวออกฤทธิ์มึนเมายังคงถูกเขตถกรยกขึ้นดื่มไม่รู้จบ เขาดื่มไปด้วยแล้วคอยรอบมองเด็กสาวที่เป็นเป้าหมายคืนนี้อยู่เป็นระยะ พอเห็นว่าเธอลุกเดินออกไปจากโต๊ะเขาก็เลือกที่จะกระดกเครื่องดื่มในแก้วจนหมดแล้วเดินตามไปทันที

เขตถกรเดินตามเด็กสาวออกมาจนถึงหลังร้าน เขามองหาแต่กลับไม่เจออีกคนแล้ว ทั้งที่ตามมาติดๆ แท้ๆ ทำไมถึงได้ไวนักนะ

"ช่วยบอกหน่อยสิคะว่าคุณไม่ได้ตามหนูมา?" เขาหันไปมองตามต้นเสียงที่ตั้งคำถาม เด็กสาวมองเขาแล้วยิ้มมุมปากทั้งยังเดินเข้าหาดันให้เขาชิดกับกำแพง ท่าทีในตอนนี้ไม่เห็นเหมือนเมื่อตอนอยู่ในร้านเลยสักนิด

"ถ้าบอกว่าตามละ?"

"คุณอยากได้อะไรจากหนูคะ?" นิ้วเรียวเล็กไล้ไปตามลูกกระเดือกเขาจนมาถึงต้นคอ เขตถกรรวบข้อมือคนตรงหน้าแล้วออกแรงหมุนให้เธอไปยืนชิดกำแพงแทนที่เขา

"คิดว่าผู้ชายจะอยากได้อะไรจากผู้หญิงสวยๆ กัน"

"ปากหวานจังเลยค่ะ ตั้งแต่หนูเข้ามาในร้าน ไม่เห็นจะมีใครชมว่าหนูสวยเลยสักคน"

"คนพวกนั้นมันคงตาไม่ถึง"

เขตถกรยกยิ้มแล้วเอื้อมมือไปดึงแว่นตาที่บดบังความสวยของคนตรงหน้าออก บอกแล้วว่าสายตาของเขาไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง

"คุณอายุเท่าไหร่แล้วคะ?"

"สามสิบหก ทำไม?"

"อายุเราห่างกันตั้งสิบกว่าปี แน่ใจหรอคะว่าคืนนี้อยากจะทำความรู้จักกับหนู"

"ถ้าไม่อยากทำความรู้จักก็คงจะไม่เดินตามมา"

"แต่หนูไม่ค่อยชอบคนแก่น่ะสิคะ" เขตถกรได้แต่ยืนขมวดคิ้ว ที่เด็กสาวพูดมามันเป็นคำปฏิเสธเขาทางอ้อมหรือเปล่านะ ในตอนที่กำลังจ้องมองอยู่มือเล็กนั้นก็จับไหล่เขาไว้ ก่อนเธอจะขยับมาใกล้แล้วเขย่งกระซิบข้างหูเขา

"คนแก่ไม่ค่อยอึดค่ะ หนูไม่ชอบ" เธอพูดเท่านั้นแล้วผละออกมาอมยิ้ม เขตถกรเผยยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วดันกายเล็กให้กลับไปชิดกำแพงอีกครั้ง มือหนาบีบเอวคอดของเธออย่างนึกมันเขี้ยว ทั้งที่ก่อนหน้าแสดงออกอีกอย่าง แต่ในตอนนี้กลับไม่เหมือนอย่างที่เขาเห็นเลย น่าสนใจดีจริงๆ

"ลองดูหรือยัง ฉันอาจจะอึดกว่าที่คิดก็ได้นะ"

เขตถกรไม่พูดเปล่าแต่รั้งคอของเด็กสาวให้เข้ามาใกล้แล้วครอบครองริมฝีปากนั้นอย่างไม่ได้ขออนุญาต เขานัวจูบอย่างเอาแต่ใจราวกับว่าห่างหายเรื่องนี้มานานทั้งที่ไม่เคยขาดเลย ปากกระจับของอีกคนนุ่มนิ่มเสียจนหยุดไม่ได้ มันหนึบหนับราวกับว่าเขากำลังลิ้มรสเยลลี่แสนอร่อยอยู่ ยิ่งได้ครอบครองก็ยิ่งบ้าคลั่ง

"จูบเก่งจังเลยค่ะ"

"ทำอย่างอื่นก็เก่งเหมือนกัน ลองดูไหม?"

พูดจบเขาก็ถือวิสาสะบีบอกอิ่มแล้วซุกไซร้คอสวย กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแป้งเด็กที่ไม่เคยได้กลิ่นมาก่อนยิ่งเร้าให้เขาขยำหน้าอกเธอแรงขึ้นอีก ที่แท้แล้วก็ไม่ได้อ่อนต่อโลกอย่างที่คิดสินะ ออกจะเป็นเด็กช่างยั่วซะมากกว่า

"หนูไม่ชอบตรงนี้เลยค่ะ คุณพอจะมีที่ดีๆ กว่านี้ไหมคะ" เด็กสาวมองมาที่เขาตาแป๋ว นี่คงไม่ใช่ว่ากำลังถูกอ้อนอยู่หรอกนะ

"ไปห้องฉันไหมละ ถ้าเธอไม่รังเกียจ"

อีกคนไม่ตอบคำถามแต่ยกเรียวแขนขึ้นคล้องคอแทน เขตถกรอุ้มกายเล็กขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ที่แท้แล้วเป้าหมายของเขาในวันนี้ก็น่าสนใจเสียจนไม่สามารถพลาดไปได้เลย ยังไงก็ต้องได้ผ่านค่ำคืนนี้ไปด้วยกัน

เขาอุ้มเธอมาจนถึงรถที่มีเก่งกาจยืนเปิดประตูรออยู่ วางเธอลงบนเบาะแล้วเขาก็ก้าวขึ้นไปนั่งด้วย เขาไม่ลืมที่จะเอ่ยปากสั่งให้ลูกน้องขับรถด้วยความเร็ว เพราะอีกเพียงนิดก็จะไม่สามารถอดใจได้อีกแล้ว

"จะทำอะไร?"

เขตถกรตั้งคำถามขึ้นมาในตอนที่เด็กสาวถอดสายเข็มขัดนิรภัยออกแล้วก้าวขึ้นมานั่งคร่อมบนตักเขา คนตรงหน้าขยับเอวให้ถูไถกับแก่นกายที่เริ่มจะแข็งตัวอยู่ใต้กางเกงจนเขาต้องซี๊ดปาก

"ช่างยั่วจริง"

"หนูแค่จะช่วยก่อน กลัวคุณจะรอถึงห้องไม่ไหว"

"ฉันต้องสำนึกบุญคุณสินะ"

"แต่คุณช่วยบอกลูกน้องได้ไหมคะ ว่าห้ามแอบมอง"

"ไอเก่งมึงห้ามหันมา แล้วก็ห้ามแอบมองกระจกด้วย เข้าใจไหม!?" เขารีบเอ่ยปากสั่งในทันทีตามคำขอ ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเด็กสาวที่นั่งอยู่บนตักจะทำอะไรต่อ

เขตถกรปล่อยตัวเอาหลังพิงกับเบาะรถด้วยความสบายใจ ปล่อยให้เป็นหน้าที่เด็กสาวช่างยั่วที่ยังเอาแต่บดเอวให้ส่วนอ่อนไหวถูไถกับแก่นกายเขา มือเล็กปลดหัวเข็มขัดเขาออกแล้วตามไปด้วยกระดุมกางเกงแล้วออกแรงดึงให้พอมองเห็นกางเกงชั้นในเขา

เด็กสาวดึงขอบกางเกงชั้นในเขาลงแท่งร้อนของเขาก็เด้งออกมาตั้งชันทันที ก็ยั่วกันซะขนาดนี้ไม่มีอารมณ์สิถึงจะแปลก เธอกอบกุมแก่นกายเขาด้วยมือเล็กที่แทบจะกุมมันไม่มิด แทบไม่ต้องชักรูดเร้าอารมณ์ก็เสียวซ่านไปทั้งร่าง เพราะเขาพร้อมเต็มทีแล้ว รอก็แค่อีกคนจับมันสอดใส่เข้าไปก็เท่านั้น

“เหมือนมันจะอยากเข้ามาในตัวหนูนะคะ”

“แล้วเธอจะให้เข้าไปหรือเปล่าละ?”

“หนูก็อยากจะให้มันเข้ามา แต่ว่า….” เขตถกรมองคนที่หยุดพูดไปแล้วเอื้อมมาจับมือเขาไปสัมผัสกับส่วนอ่อนไหวของเธอผ่านกางเกงชั้นใน เขาเองก็ไม่ได้เข้าใจอะไรยาก หยัดตัวขึ้นจากเบาะรถแล้วกระชับชายกระโปรงขึ้นก่อนจะล้วงเข้าไปแล้วใช้เรียวนิ้วถูวนจุดกระสันอย่างที่เธอต้องการ

“พอใจไหมแบบนี้?” เขาถามอย่างเอาใจทั้งยังมองกายเล็กที่บิดเร่าอยู่บนตัก เขารู้จักผู้หญิงดีว่าต้องการอะไร ถึงในตอนแรกคนตรงหน้าจะดูคาดเดายาก แต่ก็ไม่เกินความสามารถของเขตถกรคนนี้หรอก

“หนูไม่อยากส่งเสียงค่ะ กลัวลูกน้องคุณได้ยิน” เด็กสาวรั้งแขนเขาไว้ในตอนที่เขากำลังจะใส่นิ้วเข้าไปเร้าให้เธอสุขสมกว่าเก่า

“ก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลย มันก็ทำได้แค่ฟังนั่นแหละ”

“ไม่เอาหรอกค่ะ มันน่าอาย”

“งั้นฉันจะช่วยเอง” เขตถกรครอบครองริมฝีปากกระจับแล้วใส่นิ้วเข้าไปในเวลาเดียวกัน เขาชักเรียวนิ้วเข้าออกทั้งเร็วและแรงหวังให้เด็กสาวได้ถึงจุดเสียวเร็วขึ้นจะได้ไม่เสียเวลา แม้ไม่มีเสียงครางเล็ดรอดเพราะเขาใช้ปากตัวเองปิดเสียงเธอเอาไว้ แต่เสียงของความชื้นแฉะก็ยากเกินความสามารถของเขตถกรที่จะทำให้มันไม่เกิดขึ้น

เขามอบความเสียวซ่านให้เธอจนพอใจแล้วผละออกมาในตอนที่รู้สึกได้ว่าเด็กสาวกำลังจะหายใจไม่ทัน แต่พอผละออกได้เพียงไม่นานเสียงหวานก็ดังขึ้นอย่างเผลอตัวจนเขาต้องรั้งเธอลงมาจูบอีกครั้งก่อนกายเล็กจะกระตุกเกร็งทั้งส่งเสียงอื้ออึงออกมา

“ไหนบอกว่าไม่อยากให้ใครได้ยิน แต่ก็ร้องซะดัง”

“เพราะคุณทำให้หนูเสียวเกินไป” เขตถกรหัวเราะร่าแล้วยิ้มมุมปาก คำพูดแสนถูกใจนั้นทำเอาเขาพอใจมากเสียด้วยสิ

“รู้ไหมว่าเวลาพูดถูกใจจะโดนอะไร”

“โดนอะไรคะ? ทำให้หนูดูหน่อยสิ” เขามองดูมือเล็กจับแท่งร้อนเขาชักรูดอยู่สองสามทีก่อนจะดันตัวเองขึ้นจับขอบกางเกงชั้นในให้เปิดออกแล้วใส่มันเข้าไปทั้งจะพูดอย่างท้าทาย

“อย่ามาร้องขอให้หยุดทีหลังก็แล้วกัน”