บทที่ 2

เมิ่งยางได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองทันที

ฉีซูเซี่ยนเองก็กัดกรามแน่นจนขึ้นสัน "จือหว่าน ถึงกับต้องทำขนาดนี้เลยหรือ?"

"เหตุใดจะไม่ได้เล่า?" เซิ่งจือหว่านปรายตามอง "ก็แค่ฐานะหนึ่งเท่านั้น ในเมื่อภายหน้าท่านพี่บอกว่าจะไม่พบนางอีก การเพิ่มความมั่นใจให้อีกชั้นจะมีอะไรไม่ดีกันเล่า?"

เมิ่งยางมองไปยังฉีซูเซี่ยนตามสัญชาตญาณ ปลายนิ้วขาวซีดที่ตากในน้ำฝนค่อยๆกำเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้ตัว

เซิ่งจือหว่านเหลือบเห็นท่าทางนั้นเข้าพอดี มุมปากของนางจึงยิ้มขึ้นเล็กน้อย

ชาติก่อน นางไม่รู้เลยว่าเมิ่งยางตั้งครรภ์ และเพราะเชื่อคำยุยงของห้วนจู๋จึงยอมให้ฉีซูเซี่ยนรับนางเข้าจวน ซึ่งฉีซูเซี่ยนในตอนนั้นก็พ่นคำลวงโลกออกมาว่าจะไม่ไปพบเมิ่งยางอีกเหมือนกับตอนนี้ไม่มีผิด!

แต่ผลสุดท้ายล่ะเป็นอย่างไร?

ห้าเดือนต่อมา เมิ่งยางที่ใกล้จะคลอดกลับคลอดบุตรที่ตายคาท้องออกมา ฉีซูเซี่ยนบุกเข้ามาในจวนของนางด้วยดวงตาแดงก่ำ ยามนั้นนางกำลังนอนพักผ่อน แต่กลับถูกสามีชี้หน้าด่าทอว่าเป็นหญิงใจโฉด ทำให้นางเพิ่งรู้ว่าห้วนจู๋เป็นคนผลักเมิ่งยางตกน้ำจนนางตกใจและคลอดก่อนกำหนด

ห้วนจู๋เป็นคนของนาง ทั้งยังปากพร่ำบอกว่าทำเพื่อนาง สุดท้ายกลายเป็นว่านางที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย กลับต้องมาแบกรับชื่อเสียงที่ฉาวโฉ่ว่าเป็นหญิงขี้อิจฉาและโหดเหี้ยม

เซิ่งจือหว่านคิดมาถึงตรงนี้ก็อดหัวเราะเยาะตนเองมิได้

เมื่อเห็นฉีซูเซี่ยนมีสีหน้าที่ดูได้ยากและนิ่งเงียบไป นางจึงเอ่ยถามซ้ำ "ท่านพี่เห็นว่าไม่ได้หรือคะ? หรือว่า..."

นางหัวเราะเบาๆ และเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ "แท้จริงแล้วแม่นางเมิ่งยางผู้นี้ตั้งครรภ์มาได้พักหนึ่งแล้ว และที่พวกท่านพากันปิดบังข้า ก็เพื่อรอให้ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุก จนข้าไม่มีทางเลือกนอกจากต้องยอมรับมันใช่หรือไม่?"

ฉีซูเซี่ยนถึงกับตกตะลึง

เขาคิดไม่ถึงว่าเซิ่งจือหว่านจะล่วงรู้เรื่องนี้เข้าเสียแล้ว

“แต่ในเมื่อนางเป็นคนพูดออกมาเอง เขาก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังเพื่อถนอมความรู้สึกนางอีกต่อไป เขาพยักหน้ายอมรับตามตรง "ใช่ แม่นางเมิ่งยางตั้งครรภ์ได้สามเดือนแล้ว ดังนั้นไม่ว่าจะอย่างไร ต่อให้ต้องเอาความดีความชอบจากการรบมาแลก ข้าก็ต้องรับผิดชอบนาง!"

"ดังนั้นที่ท่านมายืนอยู่ตรงนี้ หากจะบอกว่ามาขอให้ข้ายกโทษให้ สู้พูดว่ามาบีบบังคับให้ข้ายอมรับเสียยังจะดีกว่า? แถมยังคิดจะปิดบังข้า เพื่อให้ข้าจำใจยอมรับลูกของท่านกับผู้หญิงคนอื่นอย่างนั้นหรือ?" เซิ่งจือหว่านจ้องหน้าเขา

ฉีซูเซี่ยนขมวดคิ้ว "ข้าเองก็ทำไปเพราะไม่อยากให้เจ้าต้องเสียใจ"

เพราะอย่างไรเสีย ฉีซูเซี่ยนย่อมรู้ดีว่าเซิ่งจือหว่านรักและใส่ใจเขามากเพียงใด

"พวกบ่าวไพร่ไร้ตา! ทำไมยังไม่รีบไปกางร่มให้ท่านซื่อจื่อกับแม่นางเมิ่งยางอีก!" ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็แว่วดังมาจากด้านนอก

สตรีผู้มีใบหน้าอ่อนหวานดูสุภาพ ร่างกายบอบบางซูบผอมคนหนึ่ง เดินตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว โดยมีเหล่านางนมและสาวใช้เดินตามมาข้างหลังกลุ่มใหญ่

"ท่านแม่..." ฉีซูเซี่ยนเอ่ยเรียกผู้ที่มาถึง

ชุยซื่อแห่งจวนฉีกั๋วกง มองบุตรชายด้วยสายตาเจ็บปวดระคนสงสาร นางรีบสั่งให้แม่นมข้างกายนำเสื้อคลุมมาสวมให้ทันที ก่อนจะหันไปมองเมิ่งยางที่หน้าซีดเผือดด้วยความเวทนา "น่าสงสารนัก คนหนึ่งก็บาดเจ็บ อีกคนหนึ่งก็ตั้งครรภ์ ยังจะต้องมาถูกใครบางคนรังแกอยู่ที่นี่อีก! เจ้าก็เหลือเกินนะชูเซี่ยน กำลังจะเป็นพ่อคนอยู่แล้ว ทำไมยังแยกแยะไม่ออกว่าอะไรควรทำก่อนทำหลัง!"

ฉีซูเซี่ยนเม้มปากแน่น ไม่เอ่ยคำใดออกมา

ชุยซื่อหันไปมองเซิ่งจือหว่านที่ประทับอยู่บนเกี้ยว แววตาฉายแววไม่พอใจครู่หนึ่ง

"แม่นางจือหว่าน ไม่ใช่ว่าแม่ไม่เข้าข้างเจ้านะ! เรื่องนี้แม้ชูเซี่ยนจะเป็นฝ่ายผิด แต่ถึงอย่างไรมันก็ไม่ใช่ความตั้งใจของเขา อีกอย่าง เจ้ากับเขาแต่งงานกันมาสองปีแล้วแต่ก็ยังไร้วี่แววว่าจะมีทายาท การที่แม่นางเมิ่งยางคนนี้ตั้งครรภ์ ก็ถือว่าช่วยเจ้าทำหน้าที่สืบทอดวงศ์ตระกูลให้จวนกั๋วกง เจ้าจะใจแคบขี้อิจฉา ถึงขั้นให้นางมาคุกเข่าตากฝนเช่นนี้ได้อย่างไร?"

เมื่อชุยซื่อพูดจบ แม่นมข้างกายก็รีบเข้าไปพยุงเมิ่งยางให้ลุกขึ้นและกางร่มให้นางทันที

เซิ่งจือหว่านมองภาพนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย

"ท่านแม่ลืมไปแล้วหรือคะ? ในวันแต่งงานท่านซื่อจื่อเมามายจนไม่ได้สติ วันรุ่งขึ้นเขาก็รีบเร่งเดินทางไปสนามรบ ข้ากับเขายังไม่เคยเข้าหอกันเลยสักครั้ง แล้วจะมีครรภ์ได้อย่างไร?"

ชุยซื่อถึงกับชะงักไป นางคิดไม่ถึงว่าเซิ่งจือหว่านจะกล้าพูดเรื่องในมุ้งออกมาอย่างไม่อายปากเช่นนี้

สีหน้าของชุยซื่อแข็งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า "นั่นก็นับว่าเป็นเรื่องน่ายินดีของจวนกั๋วกงอยู่ดี!"

"ฟังจากที่ท่านแม่พูดมา ดูเหมือนข้าจะไม่เพียงแต่ต้องยอมรับแม่นางเมิ่งเข้าจวนเท่านั้น แต่ยังต้องยอมให้นางคลอดเด็กคนนี้ออกมาด้วยใช่หรือไม่เจ้าคะ?" เซิ่งจือหว่านจ้องมองนาง

ชุยซื่อไม่คิดว่านางจะแกล้งถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "อย่างไรเสียก็นับเป็นหนึ่งชีวิต หากกำจัดทิ้งไป ย่อมส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของเจ้าเอง"

เซิ่งจือหว่านหลุบตาลง "ช่างน่าเสียดายที่เหลนคนแรกของจวนกั๋วกง กลับต้องมุดหัวออกมาจากท้องอนุ หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เกรงว่าคงจะมีคนเอาไปนินทาให้สนุกปาก"

ชุยซื่อนั้นเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับหน้าตาชื่อเสียงเป็นที่สุด

แม้นางจะเป็นเพียงทายาทสายรองของตระกูลชุยแห่งชิงเหอ แต่นางกลับชอบเอาฐานะตระกูลผู้ดีเก่ามาข่มคนอื่น ตอนที่เซิ่งจือหว่านแต่งเข้ามาใหม่ๆ นางถูกสั่งให้ฝึกกฎระเบียบอยู่ถึงสามเดือน ไม่ว่าจะเป็นการยืน เดิน นั่ง นอน หรือแม้แต่ตอนกินข้าวจะอ้าปากกว้างแค่ไหนก็ยังถูกตำหนิ ยามปกติชุยซื่อมักจะยกเรื่องศักดิ์ศรีของภรรยาหลวงและกิริยามารยาทของสะใภ้ตระกูลใหญ่ขึ้นมาสั่งสอนนางผู้เป็นสะใภ้หลวงอยู่บ่อยครั้ง

ตอนนี้ กลับไม่ใส่ใจเรื่องพวกนั้นเสียแล้ว

ชุยซื่อพยักหน้าเมื่อได้ยินดังนั้น "ดูเหมือนว่าสองปีมานี้ คำสั่งสอนของข้าจะเข้าหูเจ้าอยู่บ้าง แต่ไม่เป็นไร ข้าคิดไว้แล้วว่าพอลูกคนนี้คลอดออกมา ก็จะยกมาเลี้ยงในนามของเจ้า เจ้าจะได้ไม่ต้องลำบากตั้งครรภ์คลอดลูกเอง แต่กลับได้เด็กมาเชิดหน้าชูตาโดยไม่ลงแรงคนหนึ่ง เรื่องดีๆ เช่นนี้ในใต้หล้าจะไปหาจากไหนได้อีก?"

"ท่านแม่ช่างหวังดีต่อข้าเหลือเกินนะเจ้าคะ" เซิ่งจือหว่านยิ้มออกมา

"เจ้าเข้าใจในความปรารถนาดีของข้าก็ดีแล้ว" ชุยซื่อรู้สึกพอใจในใจ

“เซิ่งจือหว่านพยักหน้าอย่างไม่สะทกสะท้าน "ท่านแม่พูดถูกเจ้าค่ะ ในเมื่อเรื่องนี้ตัดสินใจกันได้แล้ว ท่านพี่ก็มีแผล แม่นางเมิ่งยางก็กำลังตั้งครรภ์ สู้รีบไปพักผ่อนจะดีกว่า"

สิ้นคำพูด นางก็ส่งสัญญาณให้บ่าวที่แบกเกี้ยวเดินออกไปทันที

ชุยซื่อมองตามแผ่นหลังของนางที่ไม่ยอมลงจากเกี้ยวด้วยสีหน้าหม่นลงเล็กน้อย

ช่างเป็นองค์หญิงที่ยังไม่ทิ้งนิสัยเอาแต่ใจจริงๆ แต่เอาเถอะ วันนี้จะไม่ถือสาเรื่องพวกนี้ไว้ก่อน ไว้รอวันหน้าค่อยสั่งสอนเรื่องมารยาทการเป็นลูกสะใภ้ให้นางใหม่ก็ยังไม่สาย