Masukสตรีเช่นข้าโดนสามีผู้มากรักให้เซ็นใบหย่าเพื่อตบแต่งฮูหยินคนใหม่เข้าจวนโหวอย่างมีเกียรติ แต่กลับเหยียบย้ำสตรีผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุขมานานนับปี ข้าคลานออกมาจากกองหิมะ น้ำตาที่ไหลไม่หยุดเย็นจนแข็งเป็นเกล็ดบนแก้ หากไม่ได้ใครผู้หนึ่งช่วยชีวิตไว้คงชีพลิ้นอย่างน่าเวทนา ห้าปีต่อมา ข้านําทัพหมื่นนายตีโต้ข้าศึกจนสําเร็จ และควบม้ากลับสู่ราชธานีเพื่อชำระหนี้แค้น ท่านอ๋องรอง ผู้ที่ผู้คนเล่าลือว่า “อาจสิ้นลมได้ทุกเมื่อ” ยืนตัวตรงกลางงานเลี้ยงฉลองชัย สายตาคมกริบจับจ้องข้าไม่เคยละไปทางอื่น และคําที่เขาพูดหนักแน่นชัดเจนทุกถ้อยคํา "ต่อจากนี้จะไม่มีใครทําร้ายเจ้าได้อีก เป็นหวางเฟยของข้าเถอะ ตําแหน่งนี้ข้ารักษาไว้ให้เจ้าเพียงคนเดียว" ข้าตกปากรับคำหวังเพียงแก้คนเซินอู๋หลัว ไม่คิดว่าหัวใจทุกข์ระทมอันแข็งกระด้างของข้ากลับโดนปลอบประโลมจากท่านอ๋องรองราวกับน้ำฝนเซาะหินทุกวันเริ่มใจให้เขา ทว่าเป็นหวางเฟยได้ชั่วข้ามคืน กลับถูกใส่ร้ายไม่เว้นวัน จากฮองเฮาพี่สาวแท้ๆ ของข้า ยิ่งไปกว่านั้นผู้เอ่ยวาจาว่าจะปกป้องข้าเองกลับหลงเชื่อ และมองหวางเฟยเช่นข้าเป็นนางร้ายอย่างง่ายดาย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ข้าจะขอป็นหวางเฟยตัวร้ายของท่านอ๋องเพื่อเอาตัวรอดในวังวนเช่นนี้
Lihat lebih banyakยามเหม่าของเช้าวันใหม่ได้มาเยือนอีกครั้งหลังพายุอันร้อนรุ่มที่ถาโถมเข้ามาตลอดทั้งคืนดับสลายลงในที่สุด ร่างสูงสง่านั่งมองใบหน้าอันงดงามดั่งดอกเหมยที่ผลิบาน ริมฝีปากยกสูงขึ้นอย่างพึงพอใจไม่น้อย ไม่คิดว่าสตรีผู้งดงามทั้งกายและใจเช่นนาง สตรีที่บุรุษทั่วหล้าต่างหลงใหลและหมายปองนาง ดันกลับกลายเป็นฮูหยินของตนราวกับห่วงความฝันที่ไม่อยากตื่นขึ้นมาเลยแม้สักเสี้ยววินาทีหนึ่ง เขาห่มผ้าผืนหนาให้นางด้วยความเอ็นดูไม่น้อย"แม้ใจเจ้าจะยังมิใช่ข้าในตอนนี้ แต่สักวันข้าจะเป็นเพียงบุรุษผู้เดียวที่เจ้าถวิลหา...เหมยเซียน" เขาพูดขึ้นเบาๆเขาก้มจุมพิษลงบนหน้าผากขาวอย่างนุ่มนวล สำหรับหลงเยว่ฉานแล้วนางคือโลกทั้งใบของตน ไม่ว่าจะเป็นอดีต ตอนนี้และอนาคต สตรีผู้เดียวที่ครอบครองดวงใจของเขาคือ นาง หลงเยว่ฉานสวมชุดคลุมสีดำสลับแดงปักลวดลายมังกรอย่างน่าเกรงขาม ก้าวเท้าออกจากจวนโดยที่หลี่เจิ่นและหลี่ซานรออยู่เพื่อออกไปว่าราชกิจพร้อมกัน"วันนี้ดูจวิ๋นอ๋องจะรื่นรมย์กว่าทุกวัน ว่าไหมหลี่เจิ่น?" ทหารคนสนิทมือขวาเอ่ยถามขึ้น"จะไม่ให้รื่นรมย์ได้อย่างไรกัน มีท่านแม่ทัพหญิงคอยปรนนิบัติรับใช้ข้างกายไม่ขาดสายตลอดทั้งคืน" ทหารคนสนิท
แสงสีทองลับขอบฟ้า วิหคน้อยใหญ่บินว่อนเพื่อกลับรัง ร่างบางก็เช่นกันผูกม้ากลับคืนคอกของมันพร้อมส่งสายตาคู่สวยกวาดมองไปรอบตัว ภาวนาว่าอย่าให้ผู้ใดพบเจอนางในสภาพเช่นนี้ หากเป็นเช่นนั้นนางนึกไม่ออกเลยว่า ตนจะเจอจุดจบเช่นไรโดยเฉพาะจากเขาผู้นั้น"วันนี้เหนื่อยเจ้าแล้ว" นางพูดขึ้นพลางลูบหน้าม้าตัวโปรดอย่างเอ็นดู ก่อนจะนำถุงผ้าที่ซ่อนไว้ในพรงหญ้าออกมาสวมใส่เป็นชุดสตรีเช่นเดิม พร้อมยิ้มมุมปากเล็กน้อย นางหยุดก้าวลงเมื่อถึงกำแพงของจวนอย่างไม่รอช้าปีนขึ้นไปอย่างว่องไวเพื่อมิให้ผู้ใดผ่านมาพบเจอนางเข้าตุ๊บ! "เอ๊ะ!" นางอุทานออกมาอยากตกใจดวงตาคู่สวยเบิกกว้างมองลงไปยังบุรุษผู้เบื้องล่างที่ปีนข้ามกำแพงจวนลงมาก่อนนางตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เขาแหงนหน้ามองนางพลางยิ้มกว้างถึงตา วินาทีนั้นหัวใจแทบจะหยุดเต้นอย่างกับโดนวิญญาณหลอกหลอน อีกทั้งยังกลัวว่าความลับจะถูกเปิดเผย ทันใดนั้นร่างบางดันพลาดท่าเสียจนได้พลัดตกลงไปยังแผ่นอกกว้างของเขา"โชคดีเหลือเกิน..." น้ำเสียงนุ่มนวลทำเอาสตรีเช่นนางรีบลุกขึ้นนั่งในทันที"ท่านพี่!" นางมองค้อนอย่างเขินอาย"คืนนี้ข้าจะนอนกับเจ้าด้วยดีหรือไม่?" เขายิ้มมุมปากอย่างมีเลขนัย"เอ๊ะ
ร่างสูงพร้อมใบพัดคู่ใจนั่งลงจิบสุราเล็กน้อย เพื่อไม่ให้เสียงานเสียการเพราะฤทธิ์สุรา แม้ว่ากลิ่นและความหอมหวานจะล้ำเลิศกว่าสุรามากมายที่ตนเคยสัมผัส ภายในห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหราเพื่อดึงดูดใจเขาไม่น้อย สมแล้วที่เป็นห้องรับรองแขกพิเศษของสตรีผู้งดงามอันดับหนึ่งของหอนางโลมแห่งนี้ "หรือจะเป็นนาง!" แววตาเรียบเฉยมองเงาสะท้อนผ่านโคมไฟ เป็นสตรีผู้นั้นที่ตนเฝ้ารอคอยก่อนที่ประตูถูกเปิดออกอย่างใจเย็น ร่างสูงโปร่งในชุดสีแดงสลับขาวย่างก้าวเข้ามาใบหน้าของนางปกปิดด้วยผ้าขาวบาง เหลือเพียงดวงตาเรียวดั่งอินทรีย์ที่จ้องมองมายังตน แม้ว่านางจะปกปิดริมฝีปากไว้ทว่าเจียวเจี้ยกับรู้สึกได้ทันทีว่านางพยายามซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้ อีกทั้งยังซ่อนความงดงามอันแท้จริงเช่นเดียวกัน"ข้าน้อยซูเซียว น้อมรับท่านเจียวเจี้ย" นางก้มศีรษะเล็กน้อยอย่างถ่อมตน "..." ไม่มีการตอบรับจากเขาทว่าร่างสูงกลับเดินวนรอบกายนาง ดวงตาคมเพ่งพินิจตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง"ร่างบอบบางดั่งสตรีแต่สูงโปร่งไหล่กว้างดั่งบุรุษ ความสูงเทียบเท่าข้า มิน่า..." เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง"มิน่าอะไรหรือเจ้าค่ะ!" นางพูดขึ้นน้ำเสียงสงบดั่
กุบกับ! กุบกับ!"ย๊ะ! ย๊ะ!" เสียงเข้มดังขึ้นตลอดเส้นทาง ร่างสูงควบอาชาขาวดั่งไข่มุกแต่เพียงลำพังเพื่อเข้าไปดั่งจุดหมายที่ต้องโดยใช้เส้นทางที่น้อยนักจะมีผู้ใดกล้าย่างกายเข้าไป แววตาดุดันดั่งมัจจุราชบ่งบอกว่าสิ่งที่ตนกำลังเผชิญเป็นสิ่งน่าขุ่นเคืองใจยิ่งนักสำหรับเขา เสียงควบอาชาหยุดลงเมื่อเผชิญกับสิ่งที่สมควรแก่การดั้นด้นเดินทางมาด้วยตัวเอง"มีเพียงนี้หรือ!" เสียงเข้มเอ่ยขึ้น"ขอรับจวินอ๋อง" หนึ่งในกลุ่มชายชุดดำตอบกลับไปดูท่าทางแล้วคงเป็นหัวหน้าของกลุ่ม"พวกเจ้าไร้ความสามารถลงเช่นนี้ข้าไม่ต้องการ!"เขาเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ"ที่เหลือข้าน้อยจะนำมาให้ได้ขอรับ"เขาตอบพลางแสดงความเคารพต่อบุรุษเบื้องหน้าด้วยความภักดีไม่น้อย"ดี! อย่าให้ข้าต้องลงมือเอง" เขาตอบด้วยแววตาดุดันราวกับสัตว์ร้าย"ขอรับจวินอ๋อง" กลุ่มคนชุดดำรับคำด้วยความหวาดกลัวไม่น้อยเสมือนว่าหากเขาออกโรงเองคงไม่ดีกลับตนเองเป็นแน่"นำพวกนางไปซะ!" เขาเอ่ยขึ้นดวงตาคมเพ่งมองไปยังเหล่านับสิบที่เสื้อผ้าหน้าผมมอมแมม และสกปรกไปด้วยกลิ่นโคลนและคราบเลือด นั่นเพราะร่างกายของพวกนางเต็มไปด้วยบาดแผลจากการถูกทำร้ายเยี่ยงสัตว์ไม่ใช่มนุษย์ มือทั้งสองถ
ร่างบางลงจากอาชาสีน้ำตาล ดวงตาเรียวกวาดมองไปรอบๆ เพื่อสังเกตว่ามีผู้ใดติดตามตนเองหรือมีสิ่งใดผิดแปลกไปจากเดิมบ้างหรือไม่เพราะการพบปะใครผู้หนึ่งในครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรก นางเดินเข้าไปในโรงเตี้ยมเล็กๆ แต่งแข็งแรงพอสร้างเป็นฐานลับ ที่หลบซ่อนหลังร้านน้ำชาขนาดใหญ่ของแคว้น มีการส่งสัญญาณลับ ที่นางเป็นกำหน
"ร้ายกาจนัก!! เหมยเซียน!!!" นางในชุดวิวาห์สีแดงกัดฟันกรอดด้วยความขุ่นเคืองใจดั่งไฟที่พร้อมเผาผลาญทุกสิ่งที่ตนเกลียดชังให้มลายหายไป จนหมดสิ้น นางกำมือจนเล็บจิก ดวงตากลมโตอันแดงก่ำเพ่งมองเบื้องหน้าอย่างไร้สติ ก่อนทำลายข้าวของจนกระจัดกระจายเต็มพื้นอย่างสตรีบ้าคลั่ง ในเมื่ออยากดีกลับนางนักบัดนี้นางควรล
หลินฮวานั่งเกี้ยวเจ้าสาวซึ่งทำด้วยไม้เก่าๆ ดูเรียบง่ายไร้ความหรูหราดั่งที่เคยวาดฝันเอาไว้ ช่างไม่สมเกียรตินางสักเท่าไหร่ ทว่าพยายามฝืนใจยอมรับในโชคชะตาเช่นนี้เพื่อความรักที่มีต่อหลงเยว่ฉาน ดวงใจนางนั้นประดุจกระบี่พร้อมทิ่มแทงทุกอย่างที่ขวางทางรักแม้ว่าจะเป็นสิ่งผิดก็ตาม เส้นทางมุ่งหน้าไปยังจวนท่านอ
สำนักงานว่าการแคว้นเหยียนเป่ย ข่าวลือว่าหวางเฟยคิดวางยาพิษฆ่าคุณหนูรองได้แพร่สะพัดไปทั่วแคว้น แม้ว่าท่านอ๋องรองพยายามปิดบังซ่อนเร้นไว้รัดกุมเพียงใด ทว่ากลับไม่อาจหนีพ้นเงาศัตรูที่หมายคิดร้ายต่อหวางเฟยไว้ได้


















Ulasan-ulasan