ข้าจะเป็นหวางเฟยตัวร้ายของจวินอ๋อง

จวนโหวจื้อหยวน งานมงคลสมรสอันรื่นเริงได้ก่อเกิดขึ้นโดยพันธสัญญาของมิตรสหายที่นำทัพจับศึกสู้รบกับชาวมองโกลอย่างเคียงบ่าเคียงไหล่มาด้วยกันยาวนานนับปี แม้สงครามระหว่างต้าหมิงและมองโกลยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุดติลง เพราะต้าหมิงไม่อาจเป็นเมืองขึ้นของมองโกลอีกต่อไป จึงเปิดศึกนำเอกราชมาสู่แผ่นดินอีกครั้ง

หยางเหมยเซียนบุตรสาวคนเล็กของท่านแม่ทัพหยางเฟยหลงและฮูหยินเมิ่งเหยา สตรีผู้งดงามดั่งนางฟ้าดอกเหมยสมชื่อ ทว่านางกับชอบการต่อสู้ ยิงธนู และควบม้า กล้าหาญราวกับบุรุษ ในสายตานางจึงไม่มีบุรุษใดคู่ควรวิวาห์กับนาง เว้นเพียงเซินอู๋หลัวบุตรชายคนเดียวของท่านจื้อหยวน ผู้ที่นางตกหลุมรักตั้งแต่แรกเจอเพียงเพราะเขาได้ช่วยชีวิตสุนัขตัวน้อย แววตาอันอ่อนโยน และใบหน้าขาวดุจดั่งดวงอาทิตย์ที่ทอแสงสว่างไปทั่วหล้า ตกใจนางเข้าเต็มๆ งานวิวาห์ครั้งนี้แม้จะรู้ว่าเขาไม่ได้เต็มใจ ถึงกระนั้นนางเชื่อมั่นในตนเองว่าเปลี่ยนเขาให้หันมาหลงรักนางเข้าสักวัน 

งานวิวาห์จัดขึ้นไม่หวือหวาแต่มีสีสัน เสียงหัวเราะคึกคักในงานทำให้เจ้าสาวผู้สวมเครื่องประดับศีรษะและเสื้อคลุมสีแดงปักลายสวยงามนั่งรอบนเตียงในห้องหอ ใบหน้านวลภายใต้ผ้าคลุมที่แดงเผยยิ้มหวานละมุนทั้งที่ในใจตื่นเต้นราวกับได้ผจญภัยในโลกใบใหม่ ชีวิตนางผ่านการตื่นเต้นมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ทว่าไม่มีครั้งใดที่นางตื่นเต้นพร้อมกับหนาวสะท้านไปทั้งตัวเช่นนี้ 

"เหมยเซียน ไยมือเจ้าเย็นบานราวกับหิมะเช่นนี้?"น้ำเสียงนุ่มนวลของหญิงวัยกลางคนพร้อมใบหน้าดูเป็นกังวลเล็กน้อยกุมมือบางไว้แน่นราวกับไม่อยากให้นางตบแต่งออกเรือน

"ท่านแม่คืนเข้าหอ ข้าต้องปรนนิบัติเช่นไรต่อสามีเหรอ!"แววตาห่วงใยมองบุตรสาวผู้ไร้เดียงสาก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย

"เจ้าแค่เป็นฮูหยินที่ดีในจวนโหว เรื่องงานบ้าน งานเรือน และค่าใช้จ่ายภายในจวนอย่าให้ขาดตกบกพร่องเพียงเท่านั้นนั้นเจ้าก็ปรนนิบัติต่อสามีอย่างจงรักภักดีมากแล้ว" รอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้าสวยทว่าแววตากลับเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่านางจะปีติยินดีที่บุตรสาวคนเล็กได้ออกเรือนดั่งเช่นพี่สาวที่ได้เป็นฮองเฮาของจวินอ๋องทว่ายังไม่มีข่าวดีเรื่องโอรสให้นางหายกังวลใจลงได้บ้าง เพียงหวังเหมยเซียนจะไม่โดนชะตากรรมเดียวกันก็นับว่าสวรรค์เมตตามากพอแล้ว

"ฮูหยินได้เวลาเจ้าบ่าวเข้าห่อแล้วเจ้าคะ" เสียงแม่นมเหรินดังแว่วมานอกจวน เพราะเหมยเซียนไม่ต้องการให้แม่นมเหรินติดตามนางมายังจวนโหวราวกับว่านางเป็นเพียงเด็กน้อยที่ไม่รู้จักโตต้องคอยดูแลอบรมสั่งสอนอยู่ร่ำไป 

"ดูแลตัวเองด้วย ข้ายังรอเจ้ากลับบ้านเสมอ"นางทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำให้คนฟังใจคอไม่ดีเอาเสียเลย

"ท่านแม่" 

"คุณหนู อึก! ดูแลตัวเองดีๆ ด้วยเจ้าคะ อึก!" เสียงบ่นเหมือนจะร้องไห้ของแม่นมเหรินทำให้นางชะงักไปชั่วครู่หนึ่ง

"ท่านด้วย!" นางตะโกนออกไปสุดเสียง ดวงตาคู่สวยพองโตเมื่อถูกเปิดผ้าคลุมศีรษะอย่างไม่ทันได้ระวังตัว ร่างสูงอย่างสง่าผ่าเผยในชุดสีแดง  ใบหน้าเรียวได้รูปมันช่างหล่อเหลาเหลือ ดวงตาเย็นชาเพ่งมองมายังนางอย่างไม่วางตาภายใต้กลิ่นสุราที่ตลบอบอวลไปทั่วจวน ก่อนก้าวเท้ายาวไปยังโต๊ะเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยอาหารและผลไม้มงคล รินสุราลงในจอกสีขาวสองใบยื่นมันให้นาง ก่อนกระดกของตนเองจนหมดจอกก่อนจะขึ้นเตียงพริ้มตานอนโดยทิ้งให้นางดื่มสุราจอกนั้นตามลำพัง นี่หรือคืนแรกของงานมงคลที่ผู้คนต่างใฝ่ฝันไม่เห็นจะสนุกเหมือนที่ว่าไว้เลย นางพริ้มตานอนดวงตาจับจ้องไปยังแผ่นหลังกว้างพินหลังให้ตน บุรุษผู้ที่หมายปองบัดนี้กลายเป็นสามีของนางเหมือนดั่งฝัน ทุกอย่างค่อยๆ มืดสนิทลงด้วยความเหมื่อยล้าเกินแข็งใจไว้ไม่หลับตาเพราะต้องการมองสามีให้นานกว่าเกิดอะไรขึ้นนางไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน

วันเวลาผ่านไปเมื่อนางลืมตาตื่น กับพบแต่ความเปล่าเซินอู๋หลัวไม่แม้แต่จะอยู่ให้นางทำหน้าที่ฮูหยินที่แสนดี เขามีแต่ความเฉยชา ไม่แม้แต่จะยิ้มหรือโอบกอดนางเลยสักครั้ง ยิ่งการร่วมหลับนอนดั่งสามีภรรยาไม่ต้องพูดถึง เขาทำเหมือนนางเป็นละอองที่ล่องลอยรอบตัวเขาแต่ไร้การมองเห็น ทำร้ายดวงใจของนางด้วยหนาวเหน็บดั่งมีหิมะมาเกาะกินดวงใจ นับวันยิ่งหนักข้อเขาออกนอกจวนปล่อยคราวถึงขั้นไม่กลับจวน แม้จะคลางแคลงใจเพียงใด นางทำได้เพียงนิ่งเฉยรอวันที่เขาเป็นผู้เปิดอกกลับนางเอง ทว่าสุดท้ายแล้วความอดทนก็หมดลงเมื่อทราบข่าวว่าเขามีสตรีอื่นในใจมานานแล้ว เส้นฟางสุดท้ายจังขาดลง

"ท่านมีสตรีอื่นในใจเหรอ? เหตุใดถึงออกนอกจวนปล่อยเช่นนี้ มีเหตุอันใดกันแน่ ไยจึงเย็นชากับข้าได้ถึงเพียงนี้กัน" ดวงตาใสเพ่งมองอย่างสิ้นหวังแม้นางจะรู้ว่าคำถามเหล่านี้มันช่างงี่เง่าเหมือนเด็กเรียกร้องความรักแต่ยังดีเสียกว่าต้องเป็นฮูหยินโง่เขลาที่ให้บริวารข้ารับใช้ต่างซุบซิบนินทาหัวเราะเยาะราวกับนกน้อยในกรงของเขาที่ไม่ประสีประสาในเรื่องใด

"ข้าทำการอันใด ต้องรายงานเจ้าด้วยเหรอ สตรีผู้สูงศักดิ์เช่นเจ้าวิวาห์กับข้ามิเคยเอ่ยถามความต้องการของข้าสักครั้ง ปล่อยผ่านมานับปีบัดนี้เอ่ยถามขึ้น หมายจะให้ข้าเป็นฝ่ายหรือไร ใช่! ข้ามิสตรีที่หมายปองมานานแล้ว"เหมือนโลกใบของนางได้แตกสลายลงในทันที

"ข้าพอรู้ว่าท่านไม่เต็มใจ เพียงให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ความจริงใจที่ข้ามีต่อท่าน เพียงไม่เคยคิดเลยว่าท่านจะไม่เห็นคุณค่า ท่านมันโหดร้าย เลือดเย็นยิ่งกว่าข้าศึกในสนามรบเสียอีก"น้ำเสียงอันสั่นเครือ ขอบตาสวยเอ่อล้นด้วยน้ำใสเพราะดวงใจปวดร้าวราวกับเข็มนับร้อยทิ่มแทงซ้ำๆ 

"ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว สู้หย่ากันไปเสียดีจะกว่า" น้ำเสียงเรียบเฉยแต่หนักแน่นเอ่ยขึ้น แววตาว่างเปล่าของเขาคู่นั้นไม่สามารถอ่านใจได้เลย ดวงตาเบิกโตไม่คิดว่าสามีที่ตนแสนจะหวงแหนกับเอ่ยคำนี้ออกมาอย่างง่ายดาย

"หากเป็นความต้องการของท่านอย่างแท้จริง เช่นนั้นแล้วข้าจะเซ็นใบหย่าให้ในคืนที่ท่านตบแต่งฮูหยินคนใหม่เข้าจวน เซินอู๋หลัวข้ามองท่านผิดไปจริงๆ" ร่างบางก้าวย่างออกจากจวนน้ำใสพรั่งพรูออกมาอาบแก้มชมพูอย่างกลั้นไว้ไม่ได้อีกต่อไป หากก่อนหน้านั้นนางรู้ความจริงว่าเขามีใจให้สตรีอื่น ถึงกระนั้นก็ยังดึงดันจะแต่งเข้าจวนเขาอยู่ดี เพียงหวังว่าเขาจะมอบความอ่อนโยนอันเล็กน้อยพอให้ดวงใจพองโตเหมือนที่เขามอบให้สุนัขตัวนั้น ไม่ใช่แข็งกระด้างกับตนถึงเพียงนี้ นิ้วเรียวปาดน้ำตาไว้ แม้ในใจนางจะเข้มแข็งเพียงใดแต่เมื่ออยู่ต่อหน้าสามีกลับอ่อนแออย่างไร้เหตุผล ทว่าหากนางพินหลังกลับไปมองสักนิดจะรับรู้ได้ว่าแววตาว่างเปล่าคู่นั้นได้เปลี่ยนไปแล้ว