บทที่ 6

ห้วนจูมั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่าเซิ่งจือหว่านย่อมตัดใจจากมิตรภาพที่ผูกพันกันมาสิบกว่าปีไม่ลง

เซิ่งจือหว่านวางถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ มิสู้ข้าเขียนจดหมายให้คนส่งตัวเจ้ากลับเข้าวังไปเสียตอนนี้เลย ต่อไปเจ้าก็จงอยู่ที่นั่น ไม่ต้องออกมาอีก”

“พระองค์ทรงตรัสจริงหรือเพคะ?” ห้วนจูเม้มปากแน่น

เซิ่งจือหว่านยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยโดยไม่เอ่ยคำใด

คราวนี้ห้วนจูเริ่มลนลานขึ้นมาจริงๆ “องค์หญิง พระองค์ทรงไร้เยื่อใยเช่นนี้ได้อย่างไรเพคะ! หม่อมฉันติดตามรับใช้พระองค์มานานหลายปี หากถูกส่งกลับไปตอนนี้ จะมีเจ้านายตำหนักไหนยอมรับหม่อมฉันไว้อีก?!”

“ที่แท้เจ้าก็ยังรู้ตัวว่าตนเองเป็นบ่าว?” เซิ่งจือหว่านโน้มตัวลงเล็กน้อย

เมื่อห้วนจูสบเข้ากับดวงตาที่ดำสนิทคู่นั้น คำพูดที่เตรียมจะเอ่ยก็ติดค้างอยู่ที่ลำคอทันที

เซิ่งจือหว่านมองนางด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา

ห้วนจูจึงขบกรามแน่นพลางคุกเข่าลง แล้วคลานเข่าเข้ามาเบื้องหน้านาง “องค์หญิง หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ เพคะ หม่อมฉันเพียงหวังให้พระองค์กับท่านซื่อจื่อกลับมาคืนดีกันโดยเร็ว หากพระองค์ทรงเห็นว่าหม่อมฉันทำไม่ถูก ต่อไป... ต่อไปหม่อมฉันจะไม่ทำอะไรโดยพลการอีกแล้วเพคะ!”

ช่างเป็นคำว่าหวังดีที่ยอดเยี่ยมเสียจริง

เซิ่งจือหว่านยกยิ้ม “ในเมื่อรู้ตัวว่าทำโดยพลการ เช่นนั้นตั้งแต่นี้ไปเจ้าจงลดขั้นลงเป็นสาวใช้ระดับสี่ ไปคอยดูแลงานปัดกวาดเช็ดถูอยู่ด้านนอกเสีย”

“องค์หญิง?!” ห้วนจูแทบไม่เชื่อหูตนเอง แต่เมื่อสบสายตาของเซิ่งจือหว่าน นางก็ได้แต่เม้มปากแน่น ไม่ยอมเอ่ยแม้แต่คำเดียวแล้วหันหลังวิ่งออกไปทันที

เพราะเรื่องวุ่นวายนี้ นางจึงลืมเรื่องที่ชุยซื่อกำชับมาเสียสนิท แต่ว่าต่อให้นางรายงานไป เซิ่งจือหว่านก็หาได้ใส่ใจไม่

คืนนั้น เซิ่งจือหว่านหลับสนิทอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

จนกระทั่งติงหลานเข้ามาเป็นรอบที่สาม และเห็นว่าสายมากแล้วจึงปลุกนาง เซิ่งจือหว่านถึงได้ค่อยๆ ลืมตาขึ้นบนเตียงอย่างเกียจคร้าน

“วันนี้องค์หญิงจะไม่เสด็จไปคารวะฮูหยินหรือเพคะ?” ติงหลานเห็นนางทำตัวเชื่องช้าจึงเอ่ยเตือน

เซิ่งจือหว่านเพิ่งจะนึกขึ้นได้

ในชาติก่อน หลังจากนางกับฉีซูเซี่ยนแต่งงานกันได้สี่ปี เขาได้รับพระราชทานจวนส่วนตัว นางจึงย้ายออกจากจวนกั๋วกง และไม่จำเป็นต้องไปคารวะทุกวันอีกต่อไป

ยามนี้ ยังไม่ถึงเวลานั้น

“ไม่ไปแล้ว” นางเอ่ย “ไปที่คลังสินค้า

เซิ่งจือหว่านเลือกสมุนไพรด้วยตนเองหลายชนิด แล้วตรงไปยังห้องครัวเล็ก นางนำสมุนไพรเหล่านั้นมาปรุงร่วมกับเหล้าดอกเก๊กฮวยที่หมักไว้เมื่อปีก่อนจนได้เป็นบัวลอยต้มเหล้าหมัก หนึ่งโถ

กลิ่นเหล้าหมักหอมหวานเข้มข้น ผสมผสานกับกลิ่นหอมสะอาดของสมุนไพร มีสรรพคุณช่วยบำรุงม้ามและเติมพลังกายได้ดียิ่ง

เซิ่งจือหว่านตักบัวลอยใส่ลงในปิ่นโตอาหารที่ประณีต

“องค์หญิงจะนำไปถวายฮูหยินหรือเพคะ?” อั้นจื่อเอ่ยถาม

เซิ่งจือหว่านเลิกคิ้ว แน่นอนว่าไม่ใช่

นางสั่งให้อั้นจื่อและติงหลานช่วยเกล้าผมและแต่งหน้า เมื่อเตรียมตัวเสร็จสิ้น จึงเปลี่ยนมาสวมชุดพิธีการที่ไม่ได้หยิบมาใส่มานานถึงสองปี

กระโปรงพื้นสีทองสลักลวดลายละเอียดอ่อน แขนเสื้อกว้างและสายรัดเอวช่วยขับเน้นรูปร่างของนางให้ดูโปร่งระหง เส้นผมดำขลับยาวสลวยถูกรวบขึ้นด้วยปิ่นทองคำแท้ลายดอกไห่ถังเต็มศีรษะ

ยามก้าวเดิน ปิ่นระย้าไข่มุกสั่นไหวเบาๆ ขับเน้นความงามสง่าหยาดเยิ้มถึงขีดสุด

อั้นจื่อและติงหลานถึงกับตะลึงไปชั่วครู่ “องค์หญิง พระองค์นี่แหละเพคะคือสาวงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวง หม่อมฉันว่าพวกที่เรียกกันว่าสี่สาวงามแห่งเมืองหลวงนั่น เทียบกับพระองค์ไม่ได้เลยสักนิด”

น่าเสียดายที่องค์หญิงของพวกนางไม่ชอบออกไปไหน ต่อให้ต้องออกไป ก็มักจะแต่งกายเรียบง่ายเสมอ

“เตรียมรถม้า ข้าจะเข้าวัง” เซิ่งจือหว่านขึ้นรถม้าโดยมีติงหลานช่วยพยุง

ในระยะไม่ไกลนัก เหล่าคุณชายเจ้าสำราญหลายคนที่กำลังควบม้าผ่านมาพอดี เมื่อเห็นเงาร่างของนาง เด็กหนุ่มในชุดสีดำที่นำหน้าอยู่ก็กระชากบังเหียนม้าหยุดกะทันหัน

คนอื่นๆ เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ต่างก็มองตามสายตาของเขาไป

“นั่นคือ... องค์หญิงชิ่งหนิงหรือ?” ใครคนหนึ่งเอ่ยด้วยความประหลาดใจ

“ก็องค์หญิงคนที่อ้อนวอนอดอาหารจนแทบตายเพื่อจะแต่งกับฉีซูเซี่ยนน่ะหรือ?”

“ใช่นางนั่นแหละ!”

“ฮ่าฮ่า เช่นนั้นคุณชายรองซางคงหมดหวังแล้วล่ะ อย่าว่าแต่ฐานันดรของนางเลย แค่สามีของนาง พวกเรามารวมกันยังเทียบไม่ได้แม้แต่นิดเดียว”

“ทั้งสอบได้อันดับหนึ่งสามสนามรวด แถมยังสร้างความดีความชอบใหญ่หลวงที่ชางหนาน ได้ยินว่าวันนี้จะเข้าวังไปรับรางวัลด้วยนะ เมื่อเช้านี้ท่านพ่อยังบอกข้าเลยว่า ฝ่าบาททรงมีพระประสงค์จะตั้งเขาเป็น แม่ทัพผิงเหยียนขั้นสี่ชั้นเอก! จุ๊ๆ แม่ทัพขั้นสี่ที่อายุน้อยขนาดนี้ น่าจะเป็นคนแรกในประวัติศาสตร์เลยมั้ง พวกลูกสาวขุนนางที่เคยเยาะเย้ยองค์หญิงชิ่งหนิง สงสัยหลังจากวันนี้คงอิจฉานางจนอกแตกตายแน่”

“มันก็ไม่แน่หรอกนะ ครั้งนี้ฉีซูเซี่ยนพาสตรีคนหนึ่งกลับมาจากชางหนานด้วยไม่ใช่หรือ?”

“นั่นมันเรื่องปกติ บุรุษคนไหนบ้างไม่มีสามภรรยาสี่อนุ ก็แค่ของเล่นชิ้นหนึ่งเท่านั้น ข้ามหน้านางไม่ได้หรอก แต่จะว่าไป องค์หญิงชิ่งหนิงงดงามปานนี้ สตรีที่ฉีซูเซี่ยนพากลับมาก็คงไม่เลวเหมือนกันใช่ไหม?”

“ได้ยินว่าเป็นแค่สาวชาวบ้าน...”

คนอื่นจะพูดอะไรต่อเด็กหนุ่มหาได้ยินไม่ จนกระทั่งรถม้าลับตาไป เขาจึงหันหัวม้ากลับกะทันหัน “ข้านึกขึ้นได้ว่ามีธุระสำคัญยังไม่ได้ทำ วันนี้ไม่ไปหอจุ้ยเซียงแล้ว!”

“นี่ๆ... คุณชายรองซาง!” ทุกคนอึ้งไป พยายามจะตะโกนเรียก แต่เด็กหนุ่มก็หายลับสายตาไปเสียแล้ว

“อันธพาลอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงอย่างเขาจะมีธุระปะปังอะไรกัน? คงไม่ใช่ว่าไม่อยากเป็นเจ้ามือเลี้ยง เลยแกล้งชิ่งหนีไปหรอกนะ!” ทุกคนต่างพากันหัวเราะเยาะ

เซิ่งจือหว่านเข้าวัง แล้วเปลี่ยนมาประทับเกี้ยวตรงไปยังพระราชวังฉือฮุ่ยทันที

ภายในพระราชวังฉือฮุ่ยเต็มไปด้วยความเขียวขจี ต้นหอมหมื่นลี้ที่นางเคยปลูกร่วมกับท่านย่าในตอนเด็ก กำลังส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ อบอวลไปทั่ว

ทุกอย่างยังคงดูเหมือนเดิม แต่ว่าในขณะเดียวกันกลับดูไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อได้เห็นท่านย่าที่นั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์ม่วงด้วยสีหน้าซูบเซียว ขอบตาของเซิ่งจือหว่านก็แดงระเรื่อขึ้นมาในทันที

ซิ่วมาม่าที่กำลังนวดไหล่ให้ไทเฮาเห็นนางเข้าก็ตกใจ กำลังจะเอ่ยปากทัก แต่ถูกเซิ่งจือหว่านยกมือส่งสัญญาณห้ามไว้เสียก่อน

เซิ่งจือหว่านก้าวเท้าแผ่วเบาเข้าไปแทนที่ตำแหน่งของซิ่วมาม่า แล้วช่วยนวดไหล่ให้ท่านย่าด้วยตนเอง