Masuk"คุณกาวิน คุณเองเอย หมอดีใจด้วยนะคะตอนนี้คุณเอิงเอยตั้งครรภ์ได้หกสัปดาห์แล้วค่ะ" กาวินนิ่งอึ้งไปกับคำพูดของเอมมิกา เขาจะกลายเป็นพ่อคน ไม่ซิ เขาเป็นพ่อคนแล้ว
"ทะ ... ท้อง ตะ ... แต่เอยยังเรียนไม่จบเลยนะคะ" ดวงตากลมโตของเอิงเอยสั่นระริก ใช่ว่าเธอจะไม่อยากมีลูกกับกาวินแต่เธอยังเรียนไม่จบ อีกทั้งไม่อยากให้แดดดี้บาสเตียนต้องอับอาย
"ท้อง!! // ท้อง!!" สองแฝดโพล่งขึ้นด้วยความดีใจ น้องท้องแล้ว เรากำลังจะมีของเล่นใหม่เป็นเด็กตัวเล็กๆ แค่คิดก็สนุกแล้ว
กาวินเดินเข้าไปกอดเอิงเอย เขาดีใจปนสับสน ดีใจที่จะได้เป็นพ่อคน แต่สับสนว่าจะทำหน้าที่นี่ได้ดีแค่ไหน
มาร์ตินกับมาร์แชลเดินเข้าไปโอบกอดน้องสาวแสดงความยินดี เธอเป็นน้องสาวที่พวกเขารักมากที่สุด และแน่นอนถ้ามีหลานเขาก็จะรักหลานมากเช่นกัน
"ออกไปห่างๆ หน่อยได้ไหมเหม็น" เอิงเอยพูดขึ้นพร้อมยกมือเล็กป้องปากไม่ให้ผะผืดผะอม
มาร์แชลเหลือบมองใบหน้ายิ้มหวานของเอมมิกา รอยยิ้มนี้มันเคยเป็นของเขา เขาจะไม่มีวันยอมแพ้ ไม่มีวัน
"ถะ ... ถ้าแด๊ดรู้ แด๊ดจะเสียใจไหมคะพี่ติน พี่แชล" ขณะที่นั่งอยู่ในรถยนต์คันหรูเอิงเอยโพล่งข
"แต่งงานกันนะ" ใบหน้าหวานเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรือครั้งแล้งครั้งเล่า หัวใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นส่ำเสมอ กาวินมักทำให้หัวใจของเธอทำงานหนัก ไม่ว่าเวลาจะผ่านมานานเท่าไหร่ เขาก็ยังคงเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลง"มีลูกแล้ว ยังขอแต่งงานอีกเหรอคะ" เอิงเอยหยอกเย้าผู้เป็นดั่งดวงใจของเธอ เธอไม่เคยซีเรียสที่ไม่มีพิธีแต่งงาน เพราะเพียงแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว สิ่งที่กาวินทำมันเพียงพอแล้ว"พี่วินอยากขอน้องเอยแต่งงานทุกวัน เราจัดงานแต่งกันดีไหม" ใบหน้าคมคายคลอเคลียพวงแก้มนวลของแฟนสาวเบาๆ เขาไม่ได้อยากอวดร่ำรวดรวยในการจัดงาน แต่เขาต้องการให้เกียรติ และประกาศให้คนทั้งโลกรู้ ว่าเขามีเจ้าของหัวใจแล้ว"นะครับ พี่วินอยากแต่งงาน" กลับกันไปหมด แท้จริงฝ่ายหญิงต้องเป็นฝ่ายอยากแต่งงานไม่ใช่รึไง ทำไมถึงกลับกลายเป็นเขาซ่ะละ"อืมมม ขอเอยคิดดูก่อนนะคะ" น่าหมั่นไส้ ถึงแม้ตอนนี้ใครต่อใครต่างรับรู้แล้ว ว่าเขา และเธอเป็นอะไรกัน แต่เขาก็ยังต้องการชัดเจนมากกว่านี้"งั้นกลับไปครั้งนี้ เราไปจดทะเบียนสมรสกันนะ" ต้องได้สักทางแหละน่าเขาจะไม่ยอมเป็นสามีลอยๆ เด็ดขาด เขาอยากจะถ่ายรูปทะเบียนสมรสเสียเดี
ท่ามกลางทะเลหมอกที่อากาศเย็นสบายในช่วงเวลาเช้ามืดของประเทศสวิตเซอร์แลนด์มีชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังนั่งตระกองกอดกันแนบแน่นท่ามกลางบรรยากาศเจียวขจีของมวลหมู่ไม้ทางระเบียงหลังห้องนอนในรีสอร์ทหรู"ขอบคุณที่พาเอยมาเที่ยวนะคะ" เอิงเอยคุณแม่ยังสาวกับสามีอดีตซุปตาร์หนุ่มที่ผันตัวมาเป็นผู้บริหารตามรอยของพ่อตา กาวินตระกอดกอดหญิงคนรักด้วยความอบอุ่นหัวใจ"ตั้งแต่พี่วินฉุดน้องเอยมาพี่วินก็ยังไม่ได้พาน้องเอยมาฮันนีมูนเลย" คำพูดติดตลกของแฟนหนุ่มทำเอาเธอขบขันในกระบวนการความคิดแปลกประหลาดของเขา"หนาวเนอะ" ซุปตาร์หนุ่มพูดขึ้นพลางซบใบหน้าลงบนบ่ามนของคนรักสองมือหนาล้วงซุกไว้ได้ชุดนอนตัวบางของแฟนสาว พลางลูบไล้หน้าท้องแบบราบที่มีร่อยรอยของการผ่าคลอดเพียงนิด"แต่เอยอุ่นนะคะ" มือหนาของกาวินลูบไล้บาดแผลแห่งความภาคภูมิใจอย่างไร้ความรังเกียจ แต่มันสร้างความกระสันให้กับแฟนสาวเมื่อเขาลูบไล้ไล่ขึ้นมาเรื่อยๆ จนถึงหน้าอกกลมโตของเธอ"อืมมม" กาวินครางออกมาอย่างพึงพอใจ เขาใช้มือหนาของตัวเองประคองใบหน้าหวานของคนรัก ประกบปากจูบอย่างละเมียดละไม สัมผัสเธออย่างอ่อนโยน และทะนุถนอมเ
"นี่เพรา มันสามปีแล้วนะเมื่อไหร่เธอจะยอมใจอ่อนให้ฉันสักที" เกรย์บ่นอุ๊บกับกะเพรา เขายังคงตามเทียวไลค์เทียวขื่อกับกะเพราไม่ยอมย่อท้อแม้ว่าเหมือนความสัมพันธ์ของเขา และเธอจะเริ่มดีขึ้น แต่เพรายังคงไม่มีสถานะให้กับเขา"ถ้านายเบื่อนายก็ไปหาคนใหม่ซิ จะมาคอยตามฉันทำไม" ให้ตายเถอะเขาคอยตามเธอมาตลอดอยู่ๆ จะให้เขาไปหาคนใหม่คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมรึไงกันนะ"อย่าให้ฉันต้องเล่นบทโหดนะเพรา" หรือต้องทำตามคำแนะนำของกาวิน ที่เคยแนะนำเขาไว้เมื่อหลายปีก่อน คำแนะนำของกาวินในวันนั้นมันยังดังก้องอยู่ในหัวจนถึงวันนี้"ถ้าให้กูแนะนำนะ มึงรวบหัวรวบหางไปเลย""จะดีเหรอวะ""ดีดิวะ ถ้ามึงไม่รวบหัวรวบหาง แล้วเมื่อไหร่จะได้เมียล่ะ เชื่อกู กูผ่านมาแล้ว"เกรย์พยายามสะบัดไล่ความคิดชั่วร้ายที่กาวินเป่าใส่หัวหลายต่อหลายครั้ง หากที่เขาทำทุกวันนี้กะเพรายังไม่ยอมรับ งั้นเขาคงต้องเลือกทางเดินใหม่ แต่ทางเดินใหม่ที่เขาเลือกไม่ใช่ไปจากเธอนะ แต่เป็นการยัดเยียดตัวตนของเขาให้เธอยอมรับมัน"ฉันพยายามอดทน อด
"พี่วิน วันนี้อยากกินอะไรเดี๋ยวเอยทำให้กิน" เอิงเอยเดินเข้ามาหย่อนสะโพกนั่งลงบนหน้าตักแกร่งของกาวิน ที่ตอนนี้ผันตัวจากนักแสดงมาเป็นผู้บริหารด้วยตัวเองเขาไม่ได้ใช้เงินของบาสเตียนแม้แต่บาทเดียวลูกผู้ชายอย่างเขามีศักดิ์ศรีมากพอที่จะเลี้ยงดูเมีย และลูก"กินน้องเอยได้ไหม ไม่ได้กินมานานแล้วนะ" กาวินกระซิบข้างใบหูเล็กของเอิงเอยเป็นการหยอกล้อ หัวใจดวงน้อยมักเต้นแรงเสมอที่แฟนหนุ่มหยอดคำหวาน"อย่ามาหื่น" ถึงจะว่าอย่างนั้นแต่เอิงเอยก็เป็นฝ่ายกดริมฝีปากอวบอิ่มลงบนริมฝีปากหยักได้รูปของกาวิน เธอสอดเรียวลิ้นเล็กตวัดควานหาความหวานในโพรงปากอุ่น"อืมมม" กาวินหลับตาครางออกมาด้วยความพึงพอใจรสสัมผัสของเธอไม่เคยทำให้เขาเบื่อหน่ายได้เลย เขาปรือตามองคนตัวเล็กเพียงนิดก่อนจะเป็นฝ่ายตอบรับรสจูบแสนหวานนั่นด้วยความร้อนแรง"พี่วินรักน้องเอย" กาวินเป็นฝ่ายผละจูบออกเขาป้อนคำหวานประชิดริมฝีปากอวบอิ่ม ความใกล้ชิดของเขา และเธอตอนนี้สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดกัน พวงแก้มใสของหญิงสาวกำลังแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรือ เมื่อได้ฟังคำนั้น ออกมาจากปากของเขา"รักพี่วินไหม" กาวินออดอ้อนแฟนส
@สามปีต่อมา (งานรับปริญญา)"มัมม~" เสียงเจื้อยแจ้วของชาร์ลอตต์ที่ตะโกนร้องเรียกแม่ของตัวเองในงานรับปริญญาของผู้เป็นแม่ ความน่ารักของเธอทำเอาผู้คนส่วนใหญ่อมยิ้มให้กับเด็กตัวเล็กอย่างเธอ"ไหนคะ ใครมารับคุณมัมหว่า" เอิงเอยพุ่งตรงไปหาลูกสาวของตัวเองที่อยู่ในอ้อมกอดของกาวินผู้เป็นพ่อ ภาพของซุปตาร์หนุ่มที่เคยเก็บตัวไม่มีอีกต่อไปแล้วนับตั้งแต่ได้รู้จักกับเอิงเอย และมีพยานรักหนึ่งคนแสงแฟรชส่องมาที่กลุ่มของเอิงเอยเป็นว่าเล่น แต่ตอนนี้มันกลายเป็นภาพชินตาของสาธารณะชนไปแล้ว อีกทั้งชาร์ลอตต์ยังขึ้นแท่นขวัญใจมหาชนเพราะความน่ารักของเธอ"มากับใครบ้างคะคนเก่งไหนบอกมัมซิ" เอิงเอยยื่นมือเข้าไปอุ้มลูกน้อยโดยที่กาวินยื่นใบหน้ามาจูบหนักๆ ที่หน้าผากมนของเธอด้วยความอ่อนโยน"แด๊ะ ตาา~ ยาา~ วี~ ที~" (แด๊ด ตา ยาย วิน ทิศ) เด็กน้อยพยายามเปล่งเสียงเรียกชื่อทุกคนที่มาร่วมงาน เรียกรอยยิ้มจากคนรอบข้างได้เป็นอย่างดี แต่เมื่อสายตาของเธอพลันเหลือบไปเห็นใครบางคนก็ออกอาการกระดี้กระด๊าเป็นการใหญ่"แช~ ตีนน~" (แชล ติน) มาร์แชล มาร์ติน ผู้เป็นลุงของเธอเดินใกล้เข้
"แอ๊ะ"เสียงเล็กของหลานสาวปลุกให้มาร์ติน มาร์แชลที่กำลังหลับไหลค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น เขานอนเล่นกับหลานอยู่กลางบ้านโดยมีนาวินลูกน้องคนสนิทของมาร์แชล และพาทิศลูกน้องคนสนิทของมาร์ตินคอยเป็นบอดี้การ์ด"ไอ้พาทิศ!!! มึงทำอะไรหลานกู" พาทิศสะดุ้งเฮือกด้วยเสียงทรงพลังอำนาจของมาร์ติน เขาไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น แค่แอบอุ้มคุณหนูมาหอมแก้มเบาๆ สองสามครั้งเท่านั้น"ปะ ... เปล่าครับนาย" มาร์ตินคลานเข้าหาชาร์ลอตต์ที่อยู่ในอ้อมแขนแกร่งของพาทิศ แล้วทำท่าจะอุ้มเธอคืนมาแต่!!! เด็กแสบกลับใช้ท่อนแขนเล็กน่ารักโอบรอบลำคอหนาของพาทิศเอาไว้"มาหาลุงมา อย่าไปอยู่กับมัน" มาร์ตินเอ่ยขึ้นขณะที่มาร์แชลเองก็จ้องพาทิศตาขวาง ชาร์ลอตต์ใช้สองมือน้อยๆ แตะแก้มสากเบาๆ แล้วยื่นปากเล็กที่ชุ่มไปด้วยน้ำลายใสแตะที่แก้มสากของพาทิศอีกครั้ง หัวใจแกร่งกระตุกวูบวาบเมื่อคุณหนูน้อยคล้ายจะกลั่นแกล้งเขาให้มีชีวิตสั้นลง"เอาหลานกูคืนมา!!" คำสั่งประกาศิตจากเจ้านายหนุ่มทำให้ท่อนแขนแกร่งสั่นเทา หยาดเหงื่อผุดขึ้นตามกรอบหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้ ให้ตายเถอะทำไมคุณหนูน้อยถึงได้ร้ายกาจขนาดนี้"แอ๊"ชาร์ลอต







