Romane von นังหมูปีศาจ

[สามปีต่อมา]ฤดูใบไม้ร่วงที่อบอวลไปด้วยมวลหมู่ดอกไม้อันร่มรื่น ภายในสวนจัดงานรื่นเริงที่หน้าปิติยินดี ผู้คนมากมายเดินสวนกันไปมาภายใต้บรรยากาศที่แสนอบอุ่น ใจกลางสวนดอกไม้มีโดมสีขาวประดับประดาไปด้วยดอกกุหลาบสีขาวสลับแดงสายลมพัดพาให้วันนี้มาถึง วันที่หน้ายินดีของคู่บ่าวสาวที่คนทั้งประเทศจับตามอง ร่างกำยำยืนท่ามกลางผู้คนใจกลางสวนหน้าโดมสีขาวโดยมีบาทหลวงในชุดสูทสีดำยืนเพื่อรอทำพิธีสำคัญเด็กหญิงตัวเล็กวัยสามขวบเดินเตาะแตะอยู่หน้าร่างอรชรในชุดเจ้าสาวสีขาวนวลเรียบง่าย ในมือของเด็กน้อยวัยน่ารักถือกลีบดอกไม้สำหรับโปรยทางให้เจ้าสาวเดินตรงไปยังเจ้าบ่าวแขนข้างซ้ายของเธอคล้องกับแขนของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีดำเดินมุ่งตรงไปยังหน้าลานพิธี โดยเด็กหญิงตัวเล็กในชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนประดับด้วยดอกไม้สีสวยรอบเอวเดินนำหน้ามาจนถึงหน้าลานพิธี”แดะ~.... (แด๊ด)” เด็กหญิงตะโกนก้องหน้าลานพิธีวิ่งเตาะแตะหาเจ้าบ่าวที่ยืนหน้าแท่นพิธีอย่างใจจดใจจ่อ บาสเตียนในชุดเจ้าบ่าวย่อตัวลงในท่านั่งย่อขาอุ้มเด็กหญิงขึ้นมาก่อนกดหอมฟอดใหญ่ฟอดดดดดดดดดดดดด!”อื้ออออ .... มี (มี๊)”พฤติกรรมของเธอต่างเรียกเสียงหัวเราะให้กับแขกที่มาในงา

@เพนท์เฮาส์บาสเตียน ”อือออ ...” หญิงสาวที่นอนหลับไหลอยู่บนเตียงของชายหนุ่มส่งเสียงครางในลำคอเมื่อถูกบางอย่างรบกวนการนอนที่กำลังสบายในยามราตรี บางอย่างที่นุ่มนิ่มเปียกแฉะแต่อบอุ่น”เฮียขอนะ เบบี๋” เห้อนี่กูกำลังพยายามลักหลับเมียตัวเองเหรอวะเนี่ย บาสเตียนค่อยๆ ลูบไล้หน้าท้องของแฟนสาวแผ่วเบาก่อน มือกำลังปลดเปลื้องอาภรณ์ของหญิงสาวออกทุกชิ้นอย่างใจเย็น และเบามือที่สุดริมฝีปากหนาประทับสัมผัสหัวไหล่มนด้วยความหลงไหล “อืมม ... หอมจัง” บาสเตียนยังคงพรมประทับรอบจูบไปทั่วบริเวณใบหน้าและลำคออย่างแผ่วเบา “อืมมม ...” เสียงครางในลำคอของคนตัวเล็กบ่งบอกว่ากำลังไม่พอใจที่ถูกรบกวนยามราตรีแบบนี้เมื่อปลดเปลื้องอาภรณ์ของแฟนสาวออกจนหมดทุกชิ้นบาสเตียนรีบปลดเปลื้องอาภรณ์ของตัวเองออกทันที ทำให้ตอนนี้บาสเตียนและเค้กกำลังเปลือยเปล่าทั้งคู่ฝ่ามือหนาจับเรียวขาของแฟนสาวตั้งขึ้นเป็นรูปตัวเอ็ม ก่อนเลื่อนตัวเองลงไปยังกลางกายของหญิงสาวสูดดมกลิ่นดอกไม้ราตรีด้วยความหลงไหล บาสเตียนจับเรียวขาของหญิงสาวให้แยกออกจากกันเผยให้เห็นดอกไม้งานที่กำลังเบ่งบานจากการปรนเปรอของเขาเมื่อครู่ “หึ ขนาดนี้แล้วยังไม่ยอมตื่นอีกหรอ” สิ้นส

“คิดจะวัดรอยเท้ากับฉัน ต้องรู้ก่อนนะว่ากระดูกเรามันคนละเบอร์ อีหน้าด้าน!!” ว่าจบเค้กจับศรีษะเล็กของโรสกระแทกกับขอบโต๊ะอาหาร“โอ้ยยยยย!!!”ความเจ็บปวดของโรสยังไม่เท่ากับความเจ็บปวดใจที่โรสพยายามแทรกตัวเองเข้ามาระหว่างเธอกับบาสเตียนยิ่งคิด ยิ่งแค้น ยิ่งแค้นความรุนแรงยิ่งเพิ่มขึ้น“เบบี๋ พอแล้ว โรสสลบไปแล้ว พอเถอะเฮียขอ พวกมึงมาเอาโรสออกไปดิ๊ ยืนทำห่าไรกัน!!!!” ประโยคแรกเขาพูดกับแฟนสาว ประโยคหลังสั่งลูกน้องคนสนิทให้แยกเค้กออกจากโรสทันทีที่จับทั้งสองคนแยกออกมาได้ บาสเตียนพาเค้กขึ้นรถทันที ส่วนโรสเป็นหน้าที่รับผิดชอบของกาย และพสุ บาสเตียนรั้งตัวหญิงสาวให้ขึ้นมานั่งทาบทับบนหน้าตักแกร่ง โดยจัดท่าทางให้เธอหันหน้าเข้าหากันสองมือแกร่งกอดปลอบหญิงสาวที่นั่งตัวสั่นเทิ้มด้วยความโมโห “ไม่เป็นไรนะครับเบบี๋ เฮียอยู่นี่นะ เฮียอยู่กับเบบี๋นะครับ” เขาใช้เวลาสักพักใหญ่ๆ กว่าเค้กจะอารมย์ลงได้ ก่อนขับรถยนต์คันหรูออกมาจากลานจอดรถ@คอนโดเค้ก“ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องกังวนเดี๋ยวเฮียจัดการเองนะ ไม่เป็นไรครับ” มือหนาปลอบประโลมลูบไล้แผ่นหลังบางอย่างหวงแหน เขาไม่มีวันให้เค้กเป็นอะไรไปแน่นอนบาสเตียนอุ้มเค้กขึ้นมานั

หลายสัปดาห์ต่อมาที่เค้กต้องทนอึดอัดใจ เพราะโรสยังคงวนเวียนมาหาบาสเตียนอยู่เสมอโดยอ้างเรื่องงานเพื่อเข้าหาบาสเตียนได้อย่างเนียนๆ“หน้าด้าน!!” เค้กเอ่ยขึ้นทันทีที่เดินเข้ามาภายในห้องทำงานของบาสเตียน แต่ก็อดหงุดหงิดใจไม่ได้เมื่อเดินเข้ามาแล้วพบกับโรสที่นั่งอยู่ตรงโซฟารับแขกด้วยเสื้อผ้าที่เธอใส่มานั้นมันเหมือนมายั่วผู้ชายมากกว่ามาทำงาน“น้องงงงงเค้กกก พี่โรสคิดถึงจังเลยค่ะ มาให้พี่หอมหน่อยเร็ววว” หึ ตอแหลจริงๆ ไม่เคยเจอใครหน้าด้านหน้าทนเท่ายัยโรสนี่เลย“งานการไม่มีทำเหรอคะ ถึงต้องเร่มาหาผัวชาวบ้านถึงที่” เค้กพูดขณะเดินไปนั่งหย่อนสะโพกลงบนหน้าตักแกร่งของบาสเตียน โดยที่บาสเตียนยังง่วนอยู่กับเอกสารสำคัญตรงหน้าแต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรเค้กและเริ่มชินกับการที่เค้กกับโรสปะทะฝีปากกันแล้ว“แหม่เรียกผัวได้เต็มปากเต็มคำดีนะคะ ถ้ายังไม่แต่งงานกันโรสก็ยังถือว่าบาสเตียนยังโสด” หน้าด้าน หน้าทน หน้าหนา เสียจริงแม่นี่“...” เค้กได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธ เคืองบาสเตียนเห็นอย่างนั่นก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมากลัวว่าตัวเองอาจจะซวยอีกเพราะทุกครั้งเค้กก็จะไปลงที่เขาเสมอ จังหวะที่บาสเตียนกำลังมองสีหน้าเ

@ห้างสรรพสินค้า“แกๆ นั่นๆ คุณมอร์แกนกับคุณเค้ก เขามาสวีทกันอีกแล้วเว้ยแก”“คุณเค้กตัวเล็กนิดเดียวเองอ่า น่ารักวะ”“อยากให้แต่งเลยอะ เหมาะสมกันดีเนาะ”“อยากเห็นโมเมนต์หวานๆ อ่ะ”บาสเตียนเดินจับมือเค้กเข้าไปในร้านอาหารหรูกลางห้างดังอย่างเช่นที่เคยทำประจำ “สั่งเลยเบบี๋ เดี๋ยวป๋าเปย์เอง” คำพูดเหมือนครั้งที่เคยพาเธอมาครั้งแรก แต่กลับให้ความรู้สึกที่ต่างกัน“แน่นอนอยู่แล้วค่ะ ยังไงเฮียต้องเลี้ยงเค้กแน่ๆ ละ” เค้กยิ้มจนตาหยีออกมาราวกับเด็กน้อยที่ได้ขนมชิ้นโปรดมากินภายในร้านอาหารการกระทำและข่าวของทั้งคู่อยู่ในสายตาสาธารณะชนทุกอย่าง ข่าวเรื่องของทั้งคู่โหมแรงหนักมาก กลบข่าวดาราซุปตาร์หลายๆ คนเสียด้วยซ้ำเนื่องจากธุระกิจที่ทั้งคู่ทำเป็นธุรกิจชั้นนำและสร้างรายได้มหาสาร“เบบี๋ เสร็จแล้วไปดูหนังกันนะ” เค้กยังไม่ทันตอบตกลงอะไรบาสเตียนก็ลากเธอไปยังหน้าโรงหนังเรียบร้อยแล้วกว่าสามชั่วโมงที่ทั้งคู่ใช้เวลาอยู่ในห้างสรรพสินค้า เค้กก้มมองนาฬิกาที่ตอนนี้บ่งบอกเวลาสองทุ่มครึ่งแล้ว “กลับกันเถอะค่ะเฮีย จะได้พักผ่อนเนอะ”ปึก!เสียงปิดประตูรถที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินดังขึ้น เมื่อทั้งคู่เข้ามาอยู่ในรถเรียบร้อยแล้ว

บาสเตียนจับแฟนสาวให้หันหน้าเข้าหาเขา อีกมือจับลำเอ็นตั้งตรงเตรียมตัวออกศึกพร้อมรบ“อย่าลืมครางดังๆ นะเบบี๋”“เกะกะ” เป็นเค้กเองที่ปัดมือเขาออกจากการเกาะกุม แล้วเป็นฝ่ายจับแก่นกายของบาสเตียนรูดขึ้น รูดลง ก่อนนำมาจ่อที่ปากทางเข้าร่องสวาทถูวนไปมากับดอกกุหลาบแย้มปริ่มที่มีน้ำเกสรไหลออกมาเป็นทางยาว “อ่าาา ... เซ็กซี่จังที่รัก...ซี้ดดดด”“อ๊าา ... ฮะ เฮียเป็นของเค้ก” หญิงสาวเอ่ยครางเสียงหวานก่อนจับตัวตนของซีอีโอหนุ่มกดเข้าร่องสวาทแค่ส่วนหัว “ซี้ดดดด .... ครับ เฮียเป็นของเบบี๋คนเดียว ... อ่าา”มุมปากบางยกยิ้มพึงพอใจก่อนกดสะโพกพรวดเดียวจนมิดท่อนลำเอ็น “โอ้ววว .... ซี้ดดดด ปะ ไปโกรธใครมาเนี่ยเบบี๋ ... อ่าาา ... เฮียเสียวนะ” เค้กยังคงบดคลึงร่องสวาทหมุนควงไปมาให้แก่นกายใหญ่สำรวจช่องทางรักคับแคบเป็นวงกลม“ซี้ดดดด ..... โกรธผู้หญิงคน นะ นั้นคะ ...อ๊าาา” หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นเปล่งเสียงครางหวานกระเส่า ขณะที่ชายหนุ่มจับสะโพกสาวไว้มั่น เขาพึงพอใจกับการปรนเปรอของเธอเป็นที่สุด“อ่าาา .... มาลงที่เฮียก็ได้ ระบายกับเฮียมาเลยเบบี๋ ... อ่าาา” เสียงคำรามก้องด้วยความเสียวซ่านของหนุ่มสาวทำให้ผู้ที่ยืนอยู่ข้างนอก

"เฮียหมายถึง ลูกของเราหนูอยากได้ผู้หญิงหรือผู้ชาย" มาร์แชลลอบมองใบหน้าหวานของเอมมิกาเมื่อเห็นเธอไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับ เขาก็ยังทำหน้ามึนยืนโอบเธออยู่อย่างนั้น"คุณมาร์แชล รบกวนเอามือออกด้วยค่ะ" หน็อย!!! ทำหน้ามึนมาเกาะ มันหน้าตีให้มือแตก" ... " ยัง ยังไม่เอาออกอีก หน้าด้าน ไม่เคยเห็นใครหน้าด้านเท่านี้มาก่อนเลย เมื่อก่อนก็ไม่เห็นเป็นแบบนี้เลยนิ"กลับกันเถอะ น้องเอยกับตัวเล็กจะได้พักผ่อน เดี๋ยวเรากลับไปตั้งชื่อหลานกันดีกว่าโน๊ะ" มาร์แชลเอ่ยขึ้นขณะที่ตัวเองยังยืนทำมึนโอบไหล่เอมมิกาเอาไว้กาวิน เอิงเอย และมาร์ตินเดินออกไปก่อน มาร์ตินยังไม่วายหันหน้ากลับมามองน้องชายฝาแฝดของตัวเองเพียงนิดพร้อมส่งสายตาล้อเลียนนิดๆ ก่อนเดินออกไป"ไปซิคะ หมอต้องทำงานต่อนะคะ" รีบๆ ไปซ่ะอย่ามาทำให้ใจฉันสั่นไหวนะอีตาบ้า"ไปก็ได้" มาร์แชลลอบมองใบหน้าหวานของเอมมิกาอีกครั้งก่อนที่จะโน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้าขโมยหอมแก้มนวลฟอดใหญ่ฟอดดดดดดด!!!"เฮีย!! ทำอะไรเนี่ย!!" สรรพนามที่คุ้นเคยหลุดออกจากปากของเอมมิกาทำให้ผู้ที่ถูกเรียกด้วยสรรพนามนั้นยิ้มแก้มแทบปริ"หอมจ

@โรงพยาบาล"ตื่นเต้นไหม" กาวินเอ่ยถามเอิงเอยที่นั่งรอพยาบาลเรียกเพื่อตรวจอัลตร้าซาวน์ แต่ขณะเดียวกัน กาวินเองก็ผุดลุก ผุดนั่ง จนใครหลายๆ คนต่างอมยิ้มให้กับว่าที่คุณพ่อมือใหม่"มึงตื่นเต้นกว่าคนท้องอีกไอ้วิน" มาร์แชลเอ่ยขึ้น เขาขอติดรถมาด้วยโดยอ้างว่าเป็นห่วงน้อง แต่มีเหรอที่กาวิน เอิงเอย มาร์ตินจะไม่รู้ว่าเขามาเพื่ออะไร"แหม่ ทำเป็นกระแหนะกระแหนกู กูรู้นะ" มาร์แชลเพียงแค่ไหวไหล่เท่านั้น ไม่ได้รู้สึกกับคำตอกย้ำของกาวินเลย"ไงมึง เด็กที่มึงเล่นด้วยมองมาทางนี้แล้ว" มาร์แชลแซวพี่ชายฝาแฝดของตัวเองอย่างรู้ทันแต่มาร์ตินกลับไม่ได้แสดงอาการดีใจ เขาทำอาการเฉยชาราวกับว่าไม่เคยมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเธอคนนั้นมาก่อน"คุณขา ฉันหิว คุณหิวเหมือนกันไหม" พยาบาลสาวไม่รอช้ารีบเดินตรงดิ่งมาหามาร์ตินด้วยความดีใจ ถึงแม้ว่าเขาจะทำราวกับว่าไม่เคยรู้จักเธอมาก่อนก็ตาม"..."เขาแสดงอาการเบื่อหน่ายอย่างเห็นได้ชัดหัวใจดวงน้อยของพยาบาลสาวกระตุกวูบดวงตากลมโตสั่นระริกราวกับต้องการที่จะปลดปล่อยอะไรบางอย่างออกมา"ได้แล้วทำงี๊เหรอวะ""..."

@สามเดือนต่อมา"อืออ ..." เอิงเอยรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังถูไถกับพวงแก้มของตัวเอง เมื่อเธอลืมตาดูก็พบว่าเป็นสันจมูกโด่งคมของกาวินที่ปลุกเธอให้ตื่นจากการหลับไหล"กลับมาแล้วเหรอ" เอิงเอยถามขึ้นด้วยน้ำเสียบแหบพร่าเพราะเธอเพิ่งตื่นจากการนอนหลับกาวินยิ้มให้เธอเป็นคำตอบ ก่อนส่งมือหนาลูบไล้หน้าท้องนูนของเธอเพียงนิดเขาก้มลงบรรจงจูบบริเวณท้องน้อยของเธอทักทายเจ้าตัวเล็กในท้องเบาๆ ลูบไล้ต้นขาขาวอวบเพียงนิด ทำให้ไรขนอ่อนของหญิงสาวลุกชูชัน"อ๊าาา~ พะ พี่วิน เอยท้องอยู่นะ" กาวินส่งมือหนาลูบไล้ดอกไม้งามด้วยสัมผัสแผ่วเบาอย่างนุ่มมือ เขาหยัดกายลุกขึ้นพรบจูบไปทั่วร่างเปลือยเปล่าของเธอ"นะ ... นี่ถอดเสื้อผ้าเอยตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!!" สามเดือนที่ผ่านมากาวินต้องอยู่อย่างทุกข์ทรมาณเอิงเอยแพ้ท้องหนักมากถึงขนาดไม่ให้กาวินเข้าใกล้ เธอเพิ่งจะมาดีขึ้นเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี้เอง"พี่วินอยากคุยกับลูก" ไม่ว่าเปล่าแต่กาวินยังดูดดุนปลายถันสีสวยของเธออย่างมูมมาม มือหนึ่งลูบไล้ดอกไม้งาม อีกมือบีบเคล้นฐานเต้าเต่งเบาๆ สร้างความเสียวซ่านให้เธอไม่น้อย

"คุณกาวิน คุณเองเอย หมอดีใจด้วยนะคะตอนนี้คุณเอิงเอยตั้งครรภ์ได้หกสัปดาห์แล้วค่ะ" กาวินนิ่งอึ้งไปกับคำพูดของเอมมิกา เขาจะกลายเป็นพ่อคน ไม่ซิ เขาเป็นพ่อคนแล้ว"ทะ ... ท้อง ตะ ... แต่เอยยังเรียนไม่จบเลยนะคะ" ดวงตากลมโตของเอิงเอยสั่นระริก ใช่ว่าเธอจะไม่อยากมีลูกกับกาวินแต่เธอยังเรียนไม่จบ อีกทั้งไม่อยากให้แดดดี้บาสเตียนต้องอับอาย"ท้อง!! // ท้อง!!" สองแฝดโพล่งขึ้นด้วยความดีใจ น้องท้องแล้ว เรากำลังจะมีของเล่นใหม่เป็นเด็กตัวเล็กๆ แค่คิดก็สนุกแล้วกาวินเดินเข้าไปกอดเอิงเอย เขาดีใจปนสับสน ดีใจที่จะได้เป็นพ่อคน แต่สับสนว่าจะทำหน้าที่นี่ได้ดีแค่ไหนมาร์ตินกับมาร์แชลเดินเข้าไปโอบกอดน้องสาวแสดงความยินดี เธอเป็นน้องสาวที่พวกเขารักมากที่สุด และแน่นอนถ้ามีหลานเขาก็จะรักหลานมากเช่นกัน"ออกไปห่างๆ หน่อยได้ไหมเหม็น" เอิงเอยพูดขึ้นพร้อมยกมือเล็กป้องปากไม่ให้ผะผืดผะอมมาร์แชลเหลือบมองใบหน้ายิ้มหวานของเอมมิกา รอยยิ้มนี้มันเคยเป็นของเขา เขาจะไม่มีวันยอมแพ้ ไม่มีวัน"ถะ ... ถ้าแด๊ดรู้ แด๊ดจะเสียใจไหมคะพี่ติน พี่แชล" ขณะที่นั่งอยู่ในรถยนต์คันหรูเอิงเอยโพล่งข

@โรงพยาบาลสามหนุ่มนั่งทำหน้าเซ็งระหว่างรอหมอเรียกเอิงเอยเข้าตรวจ การรอคอยสำหรับสามหนุ่มเป็นอะไรที่ยากจนเกินไปเพราะปกติเขาไม่ต้องรอ ไม่มีความจำเป็นต้องรอมาร์ติน มาร์แชล กาวิน จ้องมองเอิงเอยที่นั่งห่างออกไป สามเก้าอี้ พวกเขาไม่สามารถเข้าใกล้เธอได้เลยเพราะเธอบ่นเหม็นตลอดมาร์แชลยกมือถือขึ้นมาเล่นเกมส์รอ ระหว่างที่กาวินกดมือถือเข้าดูข่าวต่างๆ ทางโซเชี่ยลซึ้งหนึ่งในข่าวนั้นก็คือข่าวของเขาเองมาร์ตินหยิบมือถือขึ้นดูข้อความที่พาทิศส่งมาให้ เป็นรูปของเหนือเมฆ กับน้ำพั้นช์น้องสาวของเขา มาร์ตินไม่ได้สนใจรูปหญิงสาวเท่าไหร่นักแต่เขากลับสนใจที่จะจดจำใบหน้าของเหนือเมฆเอาไว้"คุณเอิงเอยเชิญค่ะ" พยาบาลสาวจ้องมองมาที่สามหนุ่มด้วยท่าทางเขินอาย คนหนึ่งเป็นดาราดัง อีกสองคนเป็นนักธุรกิจที่มีอายุน้อยที่สุดเลยก็ว่าได้ ความหล่อตามแบบฉบับชาวยุโรปของมาร์ติน กับมาร์แชล ทำให้เธอเขินอายที่จะจ้องมอง"หน้าผมเหมือนหน้าผัวคุณเหรอ มองอยู่ได้!!" คำพูดห่ามๆ ของมาร์ตินไม่ได้ทำให้พยาบาลสาวหุบยิ้มลงเลย แต่มันกลับทำให้เธอเขินอายมากกว่าเก่า"พวกมึงไปกันก่อ

"พวกมึงมองกูทำไมวะ" มาร์ตินหันกลับไปถามสองหนุ่มที่ยังรอคำตอบของเขาอย่างใจจดใจจ่อ"ไอ้ติน สรุปน้องเอยเป็นอะไร" อ๋อ เออลืมเลยว่าคุยเรื่องน้องอยู่ ไปหมดแล้วสมงสมอง"โทษๆ กูลืม" มาร์ตินยังคงทำสีหน้าเรียบเฉยมือหนายกขึ้นลูบปลายคางเบาๆ อย่างครุ่นคิดก่อนที่จะโพล่งขึ้น ทำให้มาร์แชล และกาวินเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ"กูว่าเป็นเพราะน้องป่วย ก็น้องโดนไอ้พวกเดรัจฉานทำร้ายมา ไม่รู้มันทำอะไรน้องบ้าง กูว่าพาน้องไปหาหมอเถอะวะ"มันจริงอย่างที่มาร์ตินว่า หลังจากกลับมาเธอก็ไม่สบายอย่างหนักแถมวันนี้มีอาการแปลกๆ อีก เป็นห่วง คำๆ นี้มันผุดขึ้นมาในสมองของกาวินในทันที"ทำให้พวกกูลุ้นจนฉี่จะราด ไอ้ห่า เรื่องแค่นี้ไม่พูดให้มันไวๆ ว่ะ" กาวินพูดขึ้นอย่างนึกหมั่นไส้มาร์ตินไม่ได้ เรื่องแค่นี้ทำเอาใจจดใจจ่ออยู่ตั้งนาน"แล้วจะพาไปยังไง ในเมื่อน้องเหม็นพวกเราขนาดเข้าใกล้ไม่ได้เลยนะ" มาร์แชลพูดขึ้น สายตายังมองออกไปนอกห้องครัว เพื่อมองน้องสาวของตัวเองที่นอนพักอยู่บนโซฟา"น้องหลับอยู่. ตอนนอนไม่ได้กลิ่นหรอก กูว่า อุ้มแม่งเลย" มาร์ตินเสนอความคิดเห็น ทำให้สามหนุ่มมองหน้าสลับก

เสร็จสิ้นพิธีฝังศพของคุณแด๊ด พวกเราก็กลับเข้ามายังเพนท์เฮาส์ที่เมื่อก่อนครึกครื้น มีคุณแด๊ดคอยวิ่งเล่นกับมาร์ติน มาร์แชล อย่างมีความสุขบัดนี้มันไม่มีอีกแล้ว ฉันจับมือแดดดี้ไว้เพื่อให้กำลังใจสามีของตัวเอง อดไม่ได้ที่เห็นสามีต้องเศร้าแดดดี้บีบมือฉันแน่นตอนนี้ภายในจิตใจของเขาคงจะกำลังแตกสลายไม่มีชิ้นดี “แดดดี้ไปพักเถอะค่ะ เดี๋ยวหมี่ทำอะไรให้ทานนะคะ”มอร์แกนรั้งตัวหญิงสาวเอาไว้ เขากอดเธอไว้แน่นราวกับต้องการที่พักใจให้หายเหนื่อยเพียงเท่านั้น ร่างกายไม่เท่าไหร่ แต่จิตใจอ่อนล้าเหลือเกิน “ไม่เป็นไรนะคะ เดี๋ยวทุกอย่างจะดีขึ้นเองค่ะ”[ห้าปีต่อมา]“ยินดีที่ได้ร่วมทำธุรกิจกับคุณนะครับคุณมอร์แกน” บาสเตียนเอ่ยขึ้นเมื่อได้ตกลงทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ร่วมกันกับมอร์แกน ผู้ที่เป็นทั้งมาเฟียและนักธุรกิจที่ไม่มีใครยำเกรง รวมถึงตัวเขาผู้ที่มีอำนาจทั้งบนดินและได้ดิน“ผมก็ยินดีที่ได้ทำธุรกิจร่วมกับคุณครับคุณบาสเตียน” สองหนุ่มยื่นมือจับแสดงความยินดีกับธุรกิจของทั้งคู่ที่ร่วมลงทุนด้วยกันจนได้ผลกำไรเป็นกอบเป็น

“จัดการเรียบร้อยไหม” ทันทีที่ประตูห้องทำงานเปิดออกมามอร์แกนถามเพื่อนรักทั้งสองด้วยความเป็นกังวน กังวนว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันจะผิดไหม กังวนว่า สิ่งที่เขาทำมันรุนแรงไปหรือเปล่า แต่เขาก็มีคำตอบให้ตัวเองในใจแล้ว ใครที่แตะต้องลูกเมียเขา ใครที่คิดร้าย เขาคงปล่อยให้มีชีวิตต่อไปไม่ได้จริงๆ“อืม ... เรียบร้อยไม่ต้องกังวนให้ลูกน้องเก็บกวาดอยู่” คอสโม่เป็นคนตอบคำถามนั้น ขณะที่วิคเตอร์กำลังจุดบุหรี่เดินไปนั่งตรงโซฟา “ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก มึงทำถูกต้องแล้ว” วิคเตอร์เอ่ยขึ้นเพื่อให้มอร์แกนสบายใจ ถึงแม้ว่าตัวเองจะรู้สึกไม่ต่างกันเลยก็ตาม“อย่าคิดมาก ทุกคนรู้สึกเหมือนกันหมดนั่นแหละ” คอสโม่เองก็รู้สึกไม่ต่างกัน เมื่อเพื่อนต้องมาดับชีวิตลงด้วยน้ำมือของเพื่อน ใครกันเล่าจะทนรับไหว แม้แต่หัวใจมาเฟียที่แข็งแกร่งดังหินผาเฉกเช่น มอร์แกน วอคเตอร์ และตัวเขาเอง ก็เจ็บปวดไม่น้อย อีกทั้งเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นทันเป็นเพราะดีออนเองที่ทำมันพัง

[หลายสัปดาห์ต่อมา]"ตัวเล็กค้าบบบ ผลเป็นไงบ้าง" ช่วงเช้าของหลายสัปดาห์ต่อมามอร์แกนมักจะให้บะหมี่ตรวจครรภ์เพื่อหวังว่าจะมีนางฟ้าตัวน้อยๆ มาวิ่งเล่นเป็นเพื่อมาร์ติน กับมาร์แชล และเช้านี้ก็เช่นกันบะหมี่ส่ายหน้าเบาๆ สายตาแอบผิดหวังนิดๆ ที่ทำให้สามีผิดหวัง เธอเองก็หวังให้สามีสมหวังกับการมีลูกสาวเช่นกัน"ไม่เป็นไรครับ แด๊ดโอเค" ถึงจะว่าอย่างนั้นแต่มอร์แกนกลับมีสายตาผิดหวังนิดๆ แต่หากบะหมี่ไม่สามารถมีตัวเล็กๆ ได้อีก เขาก็ไม่ว่าอะไรมอร์แกนดึงคนรักเขามาสวมกอดด้วยความรักใคร่เพื่อหวังปลอบใจให้เธอไม่ต้องกังวนใดๆแกร่ก~!!!เสียงเปิดประตูดังขึ้นทำให้มอร์แกน และบะหมี่ต้องหันไปมองตามเสียงที่ดังขึ้น เมื่อเห็นเป็นวิคเตอร์กับคอสโม่ มอร์แกนยิ่งกอดบะหมี่แน่นขึ้นเพื่อแสดงความหวงแหน"หวงเป็นหมาหวงกระดูกเลยนะมึง" วิคเตอร์เอ่ยขึ้นอย่างนึกหมั่นไส้เมื่อเห็นอาการของมอร์แกนที่หวงภรรยาสาว"พวกมึงเคาะประตูเป็นป่ะ ไอ้ห่ากูว่ากูก็สร้างประตูไว้นะ" วิคเตอร์ไม่สนใจคำกระแหนะกระแหนของมอร์แกนเลยสักนิด แถมยังยักไหล่ให้เขาเป็นเชิงไม่สนใจอีกต่างหาก

[หนึ่งสัปดาห์ต่อมา]"มาทานข้าวด้วยกันซิคะ คอสโม่ วิคเตอร์" บะหมี่เอ่ยชวนเพื่อนสามีที่ตอนนี้ย้ายมาอยู่ด้วยกันเป็นที่เรียบร้อยแล้วเหตุเพราะความหน้ามึนของเพื่อนสามีทั้งสองคนอยากจะอยู่ใกล้มาร์ติน กับ มาร์แชล ตลอดเวลา ทำให้อยู่ก็กลายเป็นครอบครัวเดียวกันไปโดยปริยาย"มีอะไรกินบ้าง บะหมี่ทำเองหรอ" คอสโม่เดินตรงไปยังโต๊ะรับประทานอาหารขณะที่วิคเตอร์ก็ตามมาติดๆ"มาร์ติน มาร์แชล ไปไหน" ดูท่าแล้วคนที่ติดเด็กแฝดจะไม่ใช่แค่มอร์แกน คนเดียว ทุกครั้งที่วิคเตอร์ กับ คอสโม่ กลับมาจากทำงาน ไม่ว่าจะดึก จะเหนื่อยแค่ไหน เขาต้องเข้ามาขุดเอาสองแฝดไปนอนด้วยทุกครั้ง"แดดดี้พาไปเดินเล่นที่สวนหลังบ้านคะ" คอสโม่นั่งลงที่โต๊ะอาหารมองหน้าบะหมี่ อย่างนึกอาลัยอาวรณ์ แต่เมื่อนึกถึงหน้าสองแฝดขึ้นมาเขาลุกพรวดขึ้นในทันทีเดินตรงไปยังสวนหลังบ้าน"เออ ... อย่าบอกนะว่าจะไปแย่งมาร์ติน กับมาร์แชลมาน่ะ" วิคเตอร์พยักหน้าพลางเลื่อนเก้าอี้แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามบะหมี่"มีอีกสักสองคนซิ ถ้ามอร์แกนมันไม่มีน้ำยาแล้วเดี๋ยวฉันทำเอง""ไม่ได้!!"พูดไม่ทันขาดคำน้ำเสียงท

เวลาล่วงเลยมาร่วมสิบเดือนเศษแล้วนอกจากมอร์แกนที่ทำหน้าที่หลักคือเลี้ยงสองจอมมาร เป็นทาสเมีย แล้วยังต้องคอยกันพวกพ่อบุญธรรมมโนอีกเห้อชีวิตมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ใครมาเห็นเข้าเขาจะว่ายังไงเนี่ย มอร์แกนได้แค่บ่นในใจถึงอย่างไร เขาก็เต็มใจที่จะทำหน้าที่นี้"แอ๊ะ~ / แอ๊ะ~" ลูกรัก ตื่นทีก็ตื่นพร้อมกันเลยหรอเนี่ย ถึงจะเป็นแฝดแต่ก็ไม่จำเป็นต้องเหมือนกันขนาดนี้ก็ได้ เขาแอบคิดในใจก่อนหยัดกายลุกขึ้นอุ้มมาร์ติน กับ มาร์แชล ลงไปนั่งเล่นที่ห้องรับแขกข้างล่าง"วันนี้อย่าดื้อกับแด๊ดนะครับ มัม ไม่อยู่ไปสอนหนังสือ" เขาวางมาร์ติน กับ มาร์แชล ลงบนเบาะสำหรับเด็กเล็กขนาดใหญ่ที่สั่งทำพิเศษเพื่อลูกชายที่รักด้วยความระมัดระวัง"ทีวันนี้ต้องการความช่วยเหลือ ไอ้สองพ่อบุญธรรมจอมมโนก็หายเข้ากลีบเมฆไปเลย" มอร์แกนทิ้งตัวลงนอนมองสองแฝดที่กำลังไล่งับหูกันอยู่อย่างอารมย์ดี"มาร์ติน อย่าอมหูน้องซิลูก โอ้ยยย มาร์แชล คลานมานี่ ไปให้พี่อมหูเล่นทำไมลูก" โอ้ยย กูจะบ้าตายลูกไล่อมหูกันสงสัยคิดว่าเป็นนมละมังทันทีที่แยกสองแฝดออกจากกันได้ โดยให้มาร์ตินอยู่ฝั่งซ้าย มาร์แชล อยู่ฝั่งขวา แล้วมอร

ทันทีที่ได้ยินเสียงเด็กร้องระงมห้องคลอดความเจ็บปวดที่มีเมื่อครู่กลับหายไปฉับพลันราวกับว่ามันไม่เคยเจ็บปวดเลยสักนิด และทันทีที่เห็นใบหน้าจิ้มลิ้มของลูกรัก น้ำตากลับไหลออกมาอย่างต่อเนื่องด้วยความยินดี ก่อนที่ทุกอย่างที่มองเห็นจะพร่ามัวและดับวูบลงไปทันทีมอร์แกนยังคงมองเด็กแฝดด้วยดวงตาพร่ามัวเช่นกัน เพราะน้ำตาที่เออรื้นออกมามันบังม่านตาจนพร่ามัว เขาได้สัมผัสกับคำว่าครอบครัวแล้วจริงๆ จมูกโด่งคมเป็นสันสัมผัสกับพวงแก้มนุ่มนิ่มของลูกรักทั้งสองอย่างหวงแหนเวลาผ่านไปราวสามชั่วโมงที่บะหมี่หลับไปภายในห้องพักฝื้นผู้ป่วย เธอลืมตาตื่นขึ้นมากวาดตามองไปรอบๆ พลันเห็นคนรักของตัวเล่นกำลังจ้องมองเด็กแฝดที่เพิ่งออกมาลืมตาดูโลกไมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา ข่าวการคลอดลูกของบะหมี่ถูกส่งถึงคอสโม่ และวิคเตอร์ อัตโนมัติด้วยฝีมือของทั้งสองเอง ปม้พ่อเด็กจะไม่ได้ส่งข่าวใดๆ ไปเลยก็ตาม“ตื่นแล้วเหรอครับ ตัวเล็ก ค่อยๆ นั่งเดี๋ยวแด