Masukที่เขาให้สัมภาษณ์แบบนั้นแน่นอนในอินเทอร์เน็ตพากันฮือฮา พี่ไคโรอยากมีแฟน ทรงDaddyมากเลย ยื่นใบสมัครตรงไหนคะ ท้ายแถวไปถึงดาวอังคารแล้วมั้ง แฟนคลับพิมพ์กันให้สนุก
ไคโรกลับมาถึงโรงแรมดึกมาแล้วเขานอนแช่น้ำอุ่นอยู่ในอ่างอาบน้ำของโรงแรมสุดหรู พร้อมกับถือแก้วไวน์อยู่ในมือ แอบเหงานิดหน่อย มาเมืองไทยยังไม่ได้กลับไปนอนที่บ้านเลย มีงานแทบทุกวัน ไคโรเป็นคนนอนหลับยาก เขามักจะดื่มก่อนนอนเสมอและไม่ชอบอยู่คนเดียว จริงๆ แล้วเขาเป็นคนขี้เหงาชอบหาคนมานอนเป็นเพื่อนโดยเฉพาะสาวๆ หลายปีที่ผ่านมาเขามีข่าวกับผู้หญิงบ่อยในวงการบ้าง นอกวงการบ้าง แต่ด้วยงานของเขาที่แทบจะไม่มีเวลาให้ใครทำให้ความรักของเขาไปไม่รอดเลยสักครั้ง ตอนนี้อายุ29แล้วเขาอยากมีใครอยู่ใกล้ๆ สักคน ไม่ได้อยากมีไปเรื่อยเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว และที่มากไปกว่านั้นเขาไม่อยากอยู่คนเดียว แล้วทำไมหน้ายัยริษาถึงลอยเข้ามาในความคิดของเขาได้นะ ไคโรยกแก้วไวน์ขึ้นมากระดกจนหมดแก้ว ริษาสวยมาก แต่เธอไม่ได้ชอบเขาคอยเลี่ยงที่จะอยู่ใกล้ชิดเขามาโดยตลอดทั้งเมื่อก่อนแล้วก็ตอนนี้ ริษามักชอบอยู่ใกล้ๆพี่ฟาโรห์ ก็ไม่แปลกพี่ฟาโรห์พูดจานิ่มนวลและเอาใจเก่งกว่าเขาเยอะ แต่ทำไมพอเขาบอกว่าให้ไปทำงานกับพี่ฟาโรห์ถึงปฏิเสธ ทั้งที่น่าจะรีบตอบตกลง รึเธอชอบคนที่มีเจ้าของแล้ว ชักอยากจะเห็นไอ้หมอนั้นซะแล้วสิ มีลูกมีเมียแล้วยังจะมายุ่งกับเด็ก แล้วเขาเป็นบ้าอะไรไม่ยอมไปนอนมัวแต่จะคิดถึงแต่เรื่องยัยนั้นทำไม ไปนอนดีกว่าพรุ่งนี้มีงานต่อ ริษา กลับมาถึงบ้านดึกมากแล้ว เธออาบน้ำเสร็จนอนไถมือถือดูนั่นดูนี้ไปเรื่อย และก็ทุกหน้าฟีด มีแต่คำสัมภาษณ์ของพี่ไคโรที่เขาบอกว่าอยากมีแฟน เป็นกระแสครึกโครมมากตอนนี้ "ชิ!" คนดังเจ้าชู้มีผู้หญิงเยอะแยะยังจะมาบอกว่าโสด ไคโรในสายตาริษาเขาเจ้าชู้ตัวพ่อ ถึงเขาจะเงียบๆ ขรึมๆ แต่เขามีคู่ควงตลอด สาวไม่เคยขาดตั้งแต่อยู่เมืองไทยแล้ว และที่ผ่านมาข่าวซุบซิบของเขามีเยอะแยะ นางแบบบ้าง นางเอกบ้างนักร้องบ้าง ผู้หญิงเยอะมาก แล้วมาประกาศหาแฟนแบบนี้ มีหวังคนแห่เข้าคิวยื่นใบสมัครครึ่งประเทศแล้วมั้ง ริษานึกค่อนขอดเขาในใจ เช้าวันต่อมา ช่วงบ่ายริษาตามคุณแม่ไปที่บ้านคุณวีณาเพราะวันนี้เป็นวันหยุดของเธอ "คุณป้าคะ คุณแม่หนูละคะ" เธอเอ่ยถามป้าแม่บ้าน "ป้าเห็นคุณวีณาพากันออกไปข้างนอกนะคะ บอกว่าไปเจอลูกค้า หนูริษาหิวรึเปล่าป้าทำอะไรให้ทานไหมคะ" "ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหนูทำเอง" "ป้าลืมไปคุณริษาทำอาหารเก่งแล้วก็อร่อยด้วย งั้นป้าขอตัวไปรีดผ้าก่อนนะคะ" "ได้ค่ะ" ทำอะไรดีนะ พอป้าพูดขึ้นมาก็หิวจังเลยแฮะ กะเพราไข่ดาวละกันง่ายๆ "ป้าครับๆ" คนตัวโตเดินเข้ามา ริษามองเขาอย่างแปลกใจ ไคโรมองเธออย่างแปลกใจเหมือนกัน เขาเดินเข้ามานั่ง "พี่ไคโรหนีมาอีกแล้วเหรอคะ" "อืม คุณป้าไปไหน?" "ป้าไปรีดผ้าค่ะ" เขาพยักหน้ารับรู้ "ฉันหิวทำอะไรให้ทานหน่อยสิ" "เออ! ริษากำลังจะผัดกะเพราแล้วก็ไข่ดาว เออพี่..." "เอาแบบเธอนั่นแหละ ขอไข่ดาวไม่สุกสามฟอง" เขาชิงพูดขึ้นมาก่อน "ได้ค่ะ พี่ไคโรออกไปนั่งรอข้างนอกไหมคะ เสร็จแล้วริษาจะยกไปเสิร์ฟให้ค่ะ" "อืม เธอมานั่งกินเป็นเพื่อนฉันด้วยล่ะ" "ได้ค่ะ" ไคโรเดินออกไปจากห้องครัว ริษารีบลงมือทำอาหาร เพราะดูท่าทางเขาจะหิวมาก ริษาใช้เวลาไม่นานผัดกะเพราสีสันจัดจ้านก็พร้อมเสิร์ฟ คนตัวเล็กยกจานอาหารไปวางบนโต๊ะ มองหาเขา พี่ไคโรไปไหนกันนะ "เหมี่ยว !" เสียงเจ้าลูกชิ้น แมวของคุณป้าแม่บ้าน วิ่งนำไคโรมา ริษาหันมองตามเสียงเจ้าเหมียว เธอยิ้มให้แมวอ้วน เจ้าตัวอ้วนเดินเอาตัวอ้วนๆ ของมันมาเบียดขาเธอ ริษาย่อตัวลงไปลูบหัวเจ้าเหมียว "ลูกชิ้นน่าจะคิดถึงพี่ไคโรนะคะ" ริษาเงยหน้าพูดกับคนตัวสูง ไคโรยิ้มมองเจ้าแมวอ้วน "โอ๊ะ เสื้อพี่ติดขนแมวเต็มเลยค่ะ" ริษารีบเข้าไปปัดขนแมวออกจากเสื้อให้เขา ไคโรจับมือเล็กไว้ "ไม่เป็นไรไปทานข้าวกันเถอะ ฉันหิวแล้ว" ริษาเงยหน้ามองสบตาเขา คนตัวโตจับมือเธอให้เดินมานั่งที่เก้าอี้ พร้อมกับตัวเองที่นั่งลงใกล้ๆ เธอ ไคโรตักอาหารที่ริษาทำเข้าปากคำแรก พร้อมกับมองคนตัวเล็กที่ตักข้าวเข้าปากเหมือนกัน อร่อยเป็นบ้าเลย ยัยนี้ทำอาหารอร่อยแบบนี้ได้ยังไง ถ้าเธอทำอาหารให้กินทุกวันก็คงดี ดีบ้าอะไรวะฉันคิดอะไรเนี่ย "พี่ไคโรคะ เผ็ดไปรึเปล่าค่ะ ริษาจำได้ว่าพี่ทานเผ็ดเก่ง แต่ไม่แน่ใจว่าพี่ไปอยู่เมืองนอกนานๆ จะยังทานเผ็ดได้อยู่รึเปล่าก็เลยไม่ได้ทำเผ็ดมากนะคะ" "ไม่เผ็ด อร่อยมาก" คำชมน้ำเสียงนิ่งๆ เรียบๆ นั้น ทำเอาคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เขาถึงกับใจฟู ไม่นานทั้งเขาและเธอทานข้าวกันจนหมด "คุณไคโรกับคุณริษาอยากทานของหวานรึผลไม้รึเปล่าคะ ป้ามีมะม่วง" คุณป้าแม่บ้านเดิน มาเก็บจานเอ่ยถามอย่างเอ็นดูทั้งคู่ "ผมอิ่มแล้วครับ เสียงรถคุณแม่น่าจะกลับมาแล้ว" ไคโรเดินออกไปหาคุณแม่ "สวัสดีครับ" "อ้าว! วันนี้ลูกชายแม่ว่างเหรอ" คุณวีณาทักทายลูกชายคนเล็กด้วยน้ำเสียงแปลกใจ "ไม่ว่างครับมาได้แค่สองชั่วโมง เดี๋ยวมีงานต่อ ผมให้ทีมมารับที่บ้าน ผมจะได้กลับมาอยู่ที่บ้านบ้าง" "น่าสงสารจังเลยครับลูกชายแม่ มาบ้านแท้ๆ ก็ไม่ได้นอนบ้านเลย ทานอะไรรึยัง" "ทานแล้วครับริษาทำให้ครับ" "ริษาทำอาหารอร่อยมากครับ" ประโยคนี้เขาหันไปพูดชมกับคุณแม่ของเธอ คุณรินาส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ไคโร "ไปเถอะเข้าบ้าน รินาอย่าเพิ่งไปไหนนะ เดี๋ยวเราคุยกันต่อ ตอนนี้ขอพักเบรกคุยกับลูกชายก่อน" "ได้คะคุณวีณา" คุณแม่ของริษาเดินเลี่ยงออกไป "พี่ชายเราจะกลับรึยัง" “ยังไม่ได้โทรตามเลยครับ มาถึงก็ทานข้าวผมหิว” "น่าเอ็นดูจังลูกชายแม่ แม่ฟังสัมภาษณ์ตกลงยังไงตอนนี้เราโสด อยากมีแฟน" คุณวีณามองหน้าลูกชาย "ก็เหงานิดหน่อยครับ มีใครสักคนก็คงดี" "แล้วที่มีหายไปไหนหมดละครับลูกชายแม่" "มีซะที่ไหนกันละครับ คุณแม่อย่าไปเชื่อข่าวสิครับ" ไคโรตอบคุณแม่ยิ้มๆ "แล้วพี่ฟาโรห์ละครับช่วงนี้มีใครรึเปล่า" "รายนั้นมีก็ไม่บอกแม่เหมือนกันนั่นแหละ เก็บเงียบเชียว" ไคโรหัวเราะ@อเมริกา ครืดดด ครืดดด เสียงเรียกสายเข้าโชว์ชื่อสามี “ฮัลโหลค่ะ” “ริษาพี่จะกลับบ้านช้าหน่อยนะ” “งานมีปัญหาอะไรรึเปล่าคะ” “เปล่าหรอกพี่มีปาร์ตี้กันนิดหน่อยที่บ้านโจเซฟ พี่จะนั่งดื่มกับเพื่อนหน่อยนะครับ” “ได้ค่ะ” “แล้วเราทานอะไรรึยัง” “หนูกำลังจะว่ายน้ำค่ะ เสร็จแล้วค่อยทานค่ะ” “ว่ายน้ำเหรอ ใส่ชุดอะไรถ่ายรูปมาดูหน่อยครับ” “พี่แน่ใจเหรอคะว่าจะให้ส่งรูปไป” ริษานึกอยากแกล้งเขาขึ้นมา “ส่งมาเถอะอยากเห็น” ริษาตั้งกล้องถ่ายรูปตัวเอง แล้วส่งไปให้สามี ไคโรเปิดดูรูปที่ภรรยาส่งมาให้แทบสำลักกาแฟ ถึงกับต้องบอกให้คนขับรถเลี้ยวกลับบ้านไม่ไปหาโจเซฟแล้ว และรีบส่งข้อความบอกเพื่อนว่าติดธุระไปไม่ได้แล้ว สักพักไคโรกลับมาถึงบ้าน ริษาว่ายน้ำอยู่ในสระ มะลินั่งเฝ้าหม่ามี้อยู่บนเก้าอี้ เหมียว! ริษาได้ยินเสียงมะลิเลยหันมามอง “อ้าว! ทำไมกลับเร็วละคะไหนพี่บอกว่าจะไปปาร์ตี้กับเพื่อน” “ใครจะไปนั่งปาร์ตี้ไหวกันล่ะ” “ทำไมละคะหนูไม่ได้ห้ามพี่นะคะ” “ก็ดูรูปแต่ละรูปที่ส่งมาให้พี่สิ” “ทำไมคะ” ริษายิ้มอยู่ในสระ ไคโรนั่งลงใกล้ๆ มะลิ “มะลิหนูว่าหม่ามี้เราก้นใหญ่เกินไปรึว่าใส่ชุดว่ายน้ำผิดไซส์กันแน่”
“พี่ไคโรไปเป่าเค้กค่ะ” คุณแม่ถือเค้กมา ทุกคนร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ให้เขา คุณพ่อคุณแม่อวยพรวันเกิดให้เขา “ปีนี้ริษาคือของขวัญที่พิเศษสำหรับพี่ที่สุดเลยนะรู้ไหม”“ขอบคุณค่ะ พี่ก็เป็นของขวัญที่พิเศษสำหรับหนูเหมือนกันค่ะ”“พี่ไคโรเลิกสวีทสักที แล้วมาดื่มกับพวกเรา เห็นใจผมด้วยผมยังไม่มีแฟนนะ” ซีวอนโวยเขา“จริงๆ เล้ยไอ้เด็กพวกนี้” ไคโรบ่นน้องๆ ไปตามประสา ริษายิ้ม “พี่ไปสนุกกับพวกน้องๆ เถอะค่ะ” ไคโรกอดคอริษาเดินมารวมตัว กับทุกคน “คุณริษาเต้นโชว์หน่อยครับ คุณริษาเต้นเก่งมากเลย ผมเห็นคลิปคือท่าเป๊ะมาก” เจอาร์พูดเชียร์อัปขึ้นมา “มาริษา” ไคโรดึงมือเธอลุกขึ้นยืน“ว้าว! อยากเห็นเตรียมกล้องเลยครับ”“พี่ไคโรเอาจริงดิหนูแอบเขิน”“เขินทำไมคลิปเราคนดูตั้งกี่ล้านแล้ว”“จัดมาเจอาร์” “ได้ครับพี่” เจอาร์ให้ดีเจเปิดเพลงเขา ริษาไม่ค่อยมั่นใจ แต่ใครจะไปยอม ได้แบทเทิลกับซุปตาร์ทั้งที ไอ้เราก็เต้นเก่งซะด้วยสิ ต้องใส่ให้สุด “โอ้โห สุดยอดมาก” นาบีถึงกับกรี๊ด เพลงจบทั้งคู่กอดกัน “น่ารักมากเลยค่ะทั้งคู่เลย” นาบีตบมืออย่างชอบใจ “คุณริษาเก่งมาก พี่ไคโรสอนเหรอครับ” จองฮุนถาม“ริษาเขาเรียนเต้นกับพี่ตอนเด็ก
เวลาล่วงเลยมาถึงช่วงสิ้นปี ริษาจัดการจองสถานที่จัดงานวันเกิดให้เขา ไคโรเชิญเพื่อนเยอะเลย ทั้งที่อเมริกาแล้วก็เกาหลี ริษาไม่ยอมบอกเขาว่า จองที่ไหนไว้ บอกแค่ว่าจะจัดที่ภูเก็ตให้เขาและตอนนี้คนตัวเล็กกำลังทำอาหารให้เขาอยู่ไคโร กลับมาจากถ่ายงานเหมียว!ลูกสาวเดินมาต้อนรับแล้วก็อ้อนให้อุ้ม ไคโรเดินไปหาริษาที่อยู่ในครัว “พี่กลับมาแล้วเหรอคะ” คนตัวเล็กเขย่งปลายเท้าขึ้นไปจูบเขา“หิวจัง”“พี่ไปนั่งรอก่อนค่ะอีกแป๊บเดียวค่ะ”“ริษาเดินทางพรุ่งนี้แล้วนะ”“ค่ะหนูจัดกระเป๋าเรียบร้อยแล้วค่ะ” ไคโรอุ้มมะลิเดินไปนั่งรอที่โต๊ะทานอาหาร เปิดโทรศัพท์ดูนั้นดูนี้ไปเรื่อย แล้วก็ไปหยุดอยู่ที่คลิป ริษาเต้นเพลงเขาโดยมีน้องมะลินั่งให้กำลังใจอยู่ใกล้ๆ ท่าเต้นเป๊ะมาก แล้วดูหน้าจะเซ็กซี่ไปไหน แล้วตลกมะลิที่มองหม่ามี้ งงๆ ว่าทำอะไร ไคโรถึงกับยิ้มไม่หยุด“โอ๊ะ!พระเจ้า ยอดวิวสามล้าน อะไรกันจะเข้ามาดูเมียคนอื่นอะไรกันเยอะแยะ” เขาบ่นพึมพำ“มะลิเขามาดูลูกรึมาดูหม่ามี้เอาดีๆ แด๊ดดี้บอกเลยวันหลังถ้าหม่ามี้ถ่ายอีกเราห้ามทำหน้าน่ารักเข้าใจไหม”เหมียว!“พี่ไคโรพูดอะไรคะ” ริษาจัดเสิร์ฟอาหาร “พี่ดุลูกอยู่ บอกว่าวันหลังไม่ต้อง
เช้าวันต่อมา “คุณแม่ตื่นเช้าจังเลยค่ะ”“เมื่อคืนเรากลับมาถึงกี่โมงละลูก” “ตีสองได้ค่ะ พี่ไคโรตามมาด้วยนะคะนอนอยู่ที่ห้องหนู”“หนูไปปลุกพี่ไคโรก่อนนะคะ”“จ้ะไม่ทันที่ริษาจะได้เดินออกไป เสียงเรียกชื่อเธอก็มาก่อนเสียแล้ว “ริษา”“คะ หนูอยู่นี่ค่ะ กำลังจะไปปลุกพี่อยู่พอดีเลยค่ะ”“สวัสดีครับน้ารินา”“ทำไมรีบตื่นละคะคุณไคโรนอนต่ออีกสักหน่อยก็ได้ ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ”“น่าจะแปลกที่ครับ ผมนอนไม่ค่อยหลับครับ”“งั้นนั่งก่อนค่ะ เดี๋ยวทานข้าวต้มนะคะ น้าทำข้าวต้มจะเสร็จแล้วค่ะ สองคนไม่นั่งรอเถอะลูกไป”“พี่นอนไม่หลับเพราะไม่ได้นอนใกล้หนูรึเปล่า” คนตัวเล็กเดินมากระซิบแถมเอาจมูกมาเฉียดแก้มเขา เพียะ!“โอ๊ย!”มือหนาตีก้นเธอแต่ไม่ได้แรงมากนัก เพราะหมั่นไส้คนตัวเล็ก “พี่ไคโรฟาดมาได้ หนูเจ็บนะ”“มันเขี้ยวคืนนี้มานอนด้วยเลยนะ ก็รู้อยู่ว่าพี่ไม่ชอบนอนคนเดียว มะลิก็ไม่ได้อยู่ด้วย”“ริษาพี่ลืมเตือน พรุ่งนี้มีทริปไปล่องเรือกับพี่ฟาโรห์ ที่พัทยาด้วยนะ”“ค่ะหนูไม่ลืม แต่ยังไม่ได้จัดกระเป๋าไปค้างคืนเดียวใช่ไหมคะ”ไคโรพยักหน้า ไม่นานคุณแม่ริษา เอาข้าวต้มหอมๆ มาให้ทั้งคู่ “ขอบคุณครับน้ารินา” ไคโรชิมคำแรก “อ
“งานแต่งพี่ฟาโรห์ คงมีคนถามกันเยอะเลยว่าคู่เราจะแต่งเลยไหม”“ว่าไงจะแต่งเลยไหมครับ”“พี่กำลังขอหนูแต่งงานอยู่เหรอคะ”“แล้วอยากแต่งกับพี่ไหม พี่พร้อมตลอดเวลานะครับ”“อืม! ขอคิดดูก่อนดีกว่าค่ะ เราเพิ่งจะคบกันคงต้องใช้เวลาดูใจกันอีกหน่อย บางทีหนูก็ต้องการเวลาบ้าง”“เดี๋ยวเหอะริษา จะมาต้องการเวลงเวลาอะไร ใครจะไปยอม รอยสักเพิ่งจองตัวพี่ไปสดๆ เลือดยังไม่แห้งเลยนะ จะมาเล่นตัวอะไรตอนนี้”ริษายักไหล่ “ก็พี่ไปสักเองนะคะ หนูไม่เกี่ยว”ไคโรอุ้มมะลิลงจากตัก ริษาไหวตัวทำท่าจะหลบฉากวิ่งหนี แต่คนตัวสูงไวกว่าคว้าเธอไว้เสียก่อน “มานี่เลย” ไคโรกอดคนตัวเล็กไว้แล้วกดเธอนอนหงายลงบนโซฟา จั๊กจี้เอวเธอ“พี่ไคโรอย่าแกล้ง” ริษางอตัวดีดดิ้น โดนเขาแกล้งจั๊กจี้เธอไม่หยุด “พี่หนูยอม ขอพักก่อน” คนตัวเล็กสู้แรงคนตัวโตไม่ไหว ทำมือเป็นเครื่องหมายขอเวลานอก “ยอมอะไรบอกมาสิ” ริษายังกัดปากกลั้นยิ้ม “ยังอีกนะริษา”“โอเคๆ หนูยอมแล้วค่ะ” “ยอมอะไร” “หนูยอมตกลงแต่งงานกับพี่ก็ได้ค่ะ คนอะไรมาขอแต่งงานกันแบบนี้”“ทำไมก็เราดื้อเอง”“โอ๊ย! เหนื่อย นี่ขนาดเจ็บมือพี่เอาแรงมาจากไหนนักหนา”“กินนมไง” สายตาเขาบ่งบอกให้เธอรู้เลยว่าเขา
คนโตตัวโน้มหน้าลงไปซุกหอบหายใจแรงๆ ตรงซอกคอคนตัวเล็ก เขาลงมานอนข้างๆ คนตัวเล็ก รั้งเอวบาง เข้ามากอด ซุกตรงอกขาวอวบ“คิดถึงจัง”“คิดถึงอะไรกอดยังไม่ให้หนูกอดเลย” “ก็งอนอยู่มือก็เจ็บ”“มือเจ็บจะอาบน้ำให้ก็หวงเนื้อหวงตัวไม่ยอมให้อาบ”ไคโรหัวเราะ “ก็กลัวจะทนไม่ไหวจะจับกดเอาดื้อๅ” “ก็อยากให้พี่กด ไม่รู้รึไง”“ก็รู้แต่อยากให้คนดื้อง้อกันหน่อย ดื้อไว้เยอะเองนี่น่า”“ขอโทษนะคะ สัญญาเลยว่าจะไม่ดื้อ จะเชื่อใจพี่ แต่ถ้าเป็นเรื่องงานหนูไม่ได้ว่าอะไรนะคะ หนูแกล้งเล่นเฉยๆ”“น่ารักมาก แบบนี้ควรให้รางวัล เดี๋ยวต่อให้อีกยกนะ”ริษาแกล้งกดหน้าอกเธออัดใส่หน้าคนที่เอาแต่ฟัดนัวเนียเต้าเธอไม่หยุด ไคโรหัวเราะ “ที่นี่สวยจังเลยค่ะหนูชอบมากเลย”“พี่ดีใจที่เราชอบครับ”ไคโรยิ้มโอบกระชับเอวบางเดินเล่นกันริมชายหาด เขาแกล้งตอนเธอเผลอ อุ้มคนตัวเล็กวิ่งลงไปในน้ำ ริษาหัวเราะสนุกสนาน วันต่อมา โมน่าเข้ามาที่บ้าน“คุณโมน่าหอบอะไรมาคะ”“ของคุณริษาค่ะ” “ของฉันเหรอคะ”“ใช่ค่ะทางแบรนด์ต่างๆส่งของมาให้คุณริษาเยอะเลยค่ะ”ริษาทำหน้า งงๆ “มีอะไรเหรอโมน่า” ไคโรเดินอุ้มลูกสาวของเชาเข้ามา“รูปนี้ค่ะ” โมน่าเอารูปที่ริษาใส่ช







