เข้าสู่ระบบวันต่อมา
"เธอทำไมงานวันนี้คนเยอะจัง" "จะไม่เยอะได้ยังไงละริษา เธอไม่รู้เหรองานนี้เปิดตัวพรีเซนเตอร์คนใหม่ของกาแฟNTคือ คุณ ชเว ไคโร" "อุ๊บ! จริงเหรอ" "อืมอย่างเสียงดังไปนะความลับของงานนี้เลย" ริษาเอามือปิดปากแปลกใจไม่น้อย พี่ไคโรมาไทยเพื่องานนี้ด้วยเหรอ "ริษาๆ เหม่ออะไร" "เปล่าค่ะพี่แจม" "มานี่หน่อย เราช่วยพี่หน่อยได้ไหมเราพูดภาษาอังกฤษเก่งมากน่าจะช่วยพี่ได้" "มีอะไรคะพี่แจม" "ไปที่ห้องพักศิลปินเอาบรีฟงานไปให้ทีมงานของคุณไคโร งานพี่เขียนรายละเอียดไว้แล้ว และทางทีมก็ได้คุยกับคุณไคโรแล้ว อันนี้เอาให้เขากันลืมแค่นั้น" "พี่แจมแล้วพี่จะไปไหน?" "พี่ปวดท้องตอนนี้จะกลั้นไม่ไหวอยู่แล้วริษา ช่วยพี่หน่อย นะริษา" พี่แจมเอามือกุมท้องยืนบิดตัวไปมาเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นแถวขมับ ริษาเห็นแบบนั้นก็ปฏิเสธไม่ลง "ก็ได้ค่ะ" รับเอกสารมาจากพี่แจมแล้วก็เดินอ่านคร่าวๆ ไปที่ห้องพักศิลปิน ทีมงานของไคโรยืนอยู่หน้าห้อง "สวัสดีค่ะ ฉันเป็นทีมสตาฟค่ะเอาบรีฟมาให้คุณไคโรค่ะ" "เอาอะไรมาให้ผมเหรอ?" ริษาหันไปตามเสียง ไคโรเดินเข้ามาพอดี เขาไม่ได้อยู่ในห้อง "อืม!ฉันเอาบรีฟงานมาให้คุณไคโรค่ะ" "เข้ามาสิ ผมไม่ชอบอ่านคุณอ่านให้ผมฟังหน่อย" พูดเสร็จทีมงานเปิดประตูให้เขาเดินนำริษาเข้าไปในห้อง ไคโรเดินไปนั่งที่โซฟา เขาผายมือให้เธอนั่งลงด้วย ริษานั่งลง ในห้องนี้ไม่มีใครนอกจากเธอกับเขา ริษาเริ่มอ่านบรีฟให้เขาฟังเป็นภาษาอังกฤษ ไคโรนั่งกดมือถือและดูเหมือนเขาจะสนใจอะไรในมือถือมากกว่าสิ่งที่ฉันกำลังอธิบาย ริษาอธิบายทุกอย่างครบถ้วนแล้ว "พี่ไคโรมีตรงไหนไม่เข้าใจไหมคะ?" "ทุกตรง นั่นแหละ อ่านใหม่อีกรอบเป็นภาษาไทย" ริษามองเขาตาปริบๆ "ภาษาอังกฤษของริษาแย่ขนาดนั้นเลยเหรอคะ?" "ไม่ได้บอกว่าแย่แต่ฉันไม่ได้ฟัง อ่านใหม่" "ได้ค่ะ" ริษาพยายามอธิบายเป็นขั้นตอนให้เขาฟังช้าๆ แต่ทว่าไคโรก็ดูเหมือนจะเอาแต่สนใจมือถือ คนตัวเล็กอ่านจนจบอีกรอบ "พี่ไคโรมีตรงไหนไม่เข้าใจรึเปล่าค่ะ" เขายังนั่งดูโทรศัพท์ไม่ยอมตอบเธอ "ถ้าพี่ไคโรไม่มีคำถามอะไรริษาขอตัวก่อนนะคะ" "ฉันไม่เข้าใจทั้งหมด" เขาหันมาตอบเธอหน้าตาเฉย คนตัวเล็กถึงกับนิ่งเม้มปากไม่พอใจเขาขึ้นมาแล้วเหมือนกัน "ขอมือถือค่ะ" "จะเอามือถือฉันทำไม" "ก็ถ้าจะให้อธิบายอีกรอบพี่ก็ควรเก็บมือถือค่ะ" "ไม่ใช่หน้าที่เธอ หน้าที่เธอคือบรีฟงานให้ฉันเข้าใจ ถ้าขึ้นเวทีไปฉันทำอะไรผิดพลาดฉันจะบอกว่าเป็นเพราะเธอ" ทำไมเขาถึงกวนประสาทได้ขนาดนี้กันนะ "งานจะเริ่มอีกยี่สิบนาทีนะคะ ขอร้องล่ะ พี่ช่วยฟังริษาหน่อยได้ไหมคะ" คนตัวเล็กกัดฟันพูดกับเขาเสียงนุ่ม "บอกมาว่าคนที่ส่งข้อความมาหาเธอเขาเป็นใครแล้วฉันจะฟัง" "พี่ไคโรคะ มันไม่เกี่ยวกับเรื่องงานตอนนี้เลยนะคะ" เขายักไหล่ท่าทางยียวน แล้วก็หยิบมือถือขึ้นมาดูต่ออย่างไม่คิดจะสนใจอะไร "เขามาตามจีบค่ะ เขามีครอบครัวแล้ว เขาเป็นเจ้าของบริษัทที่ริษาทำงานอยู่ตอนนี้ค่ะ" ริษาอธิบายเขาเสียงเบา "ชอบเขารึเปล่า" ริษาส่ายหน้า "งั้นก็ลาออก ไปลาออกพรุ่งนี้เลย" ริษาเงียบ "ทำไมต้องลังเลเธอชอบเขางั้นเหรอ" "เปล่าค่ะไม่ได้ชอบ แค่งานมันหายากเพื่อนร่วมงานก็ดีค่ะ ก็เลยอยากทำไปก่อน" "เหอะ! คิดน้อยจังเลยนะ แม่เธอรู้เรื่องนี้รึเปล่า" "ไม่ทราบค่ะ พี่ไคโรอย่าบอกคุณแม่นะคะ" "ทำไมต้องไม่ให้บอก?" "ริษากลัวคุณแม่เป็นห่วงค่ะ" "ไปลาออกแล้วก็ไปทำงานกับพี่ฟาโรห์ก็ได้" "ริษาไม่ถนัดกลัวว่าจะไปเป็นภาระพี่ฟาโรห์เปล่าๆ ค่ะ" รีบอธิบายเพราะเขาดูโกรธ "งั้นก็คงได้เป็นเมียน้อยเจ้าของบริษัทนี้ ถ้ายังจะดื้อทำต่อ" "เขาก็ได้แต่ส่งข้อความมาริษาก็ไม่ได้ตอบอะไรคงไม่เป็นไรหรอกมั้งค่ะ" "หึหึ!! คิดน้อยไปจริงๆ ถ้าเขามีโอกาสเขาคงไม่แค่ส่งข้อความมาหาเธอหรอก เธอก็อยู่รอทำงานที่นี่ต่อเพื่อให้โอกาสเขาดูสิ" "พี่ไคโรอยากให้ริษาอ่าน บรีฟให้ฟังอีกรอบไหมคะ งานจะเริ่มแล้ว" รีบพูดเปลี่ยนเรื่องเพราะเขาเอาแต่จะดุไม่หยุด "ไม่ต้องฉันเข้าใจหมดแล้ว" "บทจะเข้าใจก็เข้าใจขึ้นมาดื้อๆ เมื่อกี้ก็บอกว่าไม่ได้ฟัง" คนตัวเล็กบ่นพึมพำกับตัวเอง "งั้นริษาขอตัวก่อนนะคะ" ก๊อกๆ ก๊อกๆ "คุณไคโรครับได้เวลาสแตนด์บายแล้วครับ" "อืมไปสิ" เขาพยักให้คนในทีมแต่ยังหันมากำชับริษาอีกรอบก่อนจะยืนขึ้นจัดชุดให้เรียบร้อย "ริษาไปลาออกซะ" คนตัวเล็กก้มหน้าเงียบ เขาปรายตามองคนที่ไม่ยอมรับปากเขา แล้วก็เดินออกไป ริษาเดินออกไปรวมตัวกับพี่ๆ ทีมงาน "พี่แจมดีขึ้นไหมคะ" พี่เข้าห้องน้ำไปหลายรอบมากเลยหมดแรง "ไหวไหมคะ" "ไหวจ้ะ" "ว่าแต่คุณไคโรเขามืออาชีพจริงๆ เลยนะ เป๊ะทุกจุดเลย" ริษาได้แต่ยิ้มบางๆ "คุณไคโรมีผลงานอะไรบ้างคะตอนนี้" เขาให้สัมภาษณ์หลังเสร็จงาน "ผมกำลังจะมีผลงานเพลงออกมาครับ" "จะมีคอนเสิร์ตที่ไทยไหมคะ" "แน่นอนครับ" "แล้วตอนนี้หัวใจยังว่าไหมคะ" "ยังว่างครับอายุเยอะแล้วไม่ได้อยากโสดนะครับ" เขาตอบยิ้มๆ "แสดงว่ากำลังมองหาใครสักคนอยู่" "ครับมองอยู่ตลอด" พร้อมกับส่งสายตามองจิกกล้อง ทุกคนพากันหัวเราะในความขี้เล่นกวนๆ ของเขา@อเมริกา ครืดดด ครืดดด เสียงเรียกสายเข้าโชว์ชื่อสามี “ฮัลโหลค่ะ” “ริษาพี่จะกลับบ้านช้าหน่อยนะ” “งานมีปัญหาอะไรรึเปล่าคะ” “เปล่าหรอกพี่มีปาร์ตี้กันนิดหน่อยที่บ้านโจเซฟ พี่จะนั่งดื่มกับเพื่อนหน่อยนะครับ” “ได้ค่ะ” “แล้วเราทานอะไรรึยัง” “หนูกำลังจะว่ายน้ำค่ะ เสร็จแล้วค่อยทานค่ะ” “ว่ายน้ำเหรอ ใส่ชุดอะไรถ่ายรูปมาดูหน่อยครับ” “พี่แน่ใจเหรอคะว่าจะให้ส่งรูปไป” ริษานึกอยากแกล้งเขาขึ้นมา “ส่งมาเถอะอยากเห็น” ริษาตั้งกล้องถ่ายรูปตัวเอง แล้วส่งไปให้สามี ไคโรเปิดดูรูปที่ภรรยาส่งมาให้แทบสำลักกาแฟ ถึงกับต้องบอกให้คนขับรถเลี้ยวกลับบ้านไม่ไปหาโจเซฟแล้ว และรีบส่งข้อความบอกเพื่อนว่าติดธุระไปไม่ได้แล้ว สักพักไคโรกลับมาถึงบ้าน ริษาว่ายน้ำอยู่ในสระ มะลินั่งเฝ้าหม่ามี้อยู่บนเก้าอี้ เหมียว! ริษาได้ยินเสียงมะลิเลยหันมามอง “อ้าว! ทำไมกลับเร็วละคะไหนพี่บอกว่าจะไปปาร์ตี้กับเพื่อน” “ใครจะไปนั่งปาร์ตี้ไหวกันล่ะ” “ทำไมละคะหนูไม่ได้ห้ามพี่นะคะ” “ก็ดูรูปแต่ละรูปที่ส่งมาให้พี่สิ” “ทำไมคะ” ริษายิ้มอยู่ในสระ ไคโรนั่งลงใกล้ๆ มะลิ “มะลิหนูว่าหม่ามี้เราก้นใหญ่เกินไปรึว่าใส่ชุดว่ายน้ำผิดไซส์กันแน่”
“พี่ไคโรไปเป่าเค้กค่ะ” คุณแม่ถือเค้กมา ทุกคนร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ให้เขา คุณพ่อคุณแม่อวยพรวันเกิดให้เขา “ปีนี้ริษาคือของขวัญที่พิเศษสำหรับพี่ที่สุดเลยนะรู้ไหม”“ขอบคุณค่ะ พี่ก็เป็นของขวัญที่พิเศษสำหรับหนูเหมือนกันค่ะ”“พี่ไคโรเลิกสวีทสักที แล้วมาดื่มกับพวกเรา เห็นใจผมด้วยผมยังไม่มีแฟนนะ” ซีวอนโวยเขา“จริงๆ เล้ยไอ้เด็กพวกนี้” ไคโรบ่นน้องๆ ไปตามประสา ริษายิ้ม “พี่ไปสนุกกับพวกน้องๆ เถอะค่ะ” ไคโรกอดคอริษาเดินมารวมตัว กับทุกคน “คุณริษาเต้นโชว์หน่อยครับ คุณริษาเต้นเก่งมากเลย ผมเห็นคลิปคือท่าเป๊ะมาก” เจอาร์พูดเชียร์อัปขึ้นมา “มาริษา” ไคโรดึงมือเธอลุกขึ้นยืน“ว้าว! อยากเห็นเตรียมกล้องเลยครับ”“พี่ไคโรเอาจริงดิหนูแอบเขิน”“เขินทำไมคลิปเราคนดูตั้งกี่ล้านแล้ว”“จัดมาเจอาร์” “ได้ครับพี่” เจอาร์ให้ดีเจเปิดเพลงเขา ริษาไม่ค่อยมั่นใจ แต่ใครจะไปยอม ได้แบทเทิลกับซุปตาร์ทั้งที ไอ้เราก็เต้นเก่งซะด้วยสิ ต้องใส่ให้สุด “โอ้โห สุดยอดมาก” นาบีถึงกับกรี๊ด เพลงจบทั้งคู่กอดกัน “น่ารักมากเลยค่ะทั้งคู่เลย” นาบีตบมืออย่างชอบใจ “คุณริษาเก่งมาก พี่ไคโรสอนเหรอครับ” จองฮุนถาม“ริษาเขาเรียนเต้นกับพี่ตอนเด็ก
เวลาล่วงเลยมาถึงช่วงสิ้นปี ริษาจัดการจองสถานที่จัดงานวันเกิดให้เขา ไคโรเชิญเพื่อนเยอะเลย ทั้งที่อเมริกาแล้วก็เกาหลี ริษาไม่ยอมบอกเขาว่า จองที่ไหนไว้ บอกแค่ว่าจะจัดที่ภูเก็ตให้เขาและตอนนี้คนตัวเล็กกำลังทำอาหารให้เขาอยู่ไคโร กลับมาจากถ่ายงานเหมียว!ลูกสาวเดินมาต้อนรับแล้วก็อ้อนให้อุ้ม ไคโรเดินไปหาริษาที่อยู่ในครัว “พี่กลับมาแล้วเหรอคะ” คนตัวเล็กเขย่งปลายเท้าขึ้นไปจูบเขา“หิวจัง”“พี่ไปนั่งรอก่อนค่ะอีกแป๊บเดียวค่ะ”“ริษาเดินทางพรุ่งนี้แล้วนะ”“ค่ะหนูจัดกระเป๋าเรียบร้อยแล้วค่ะ” ไคโรอุ้มมะลิเดินไปนั่งรอที่โต๊ะทานอาหาร เปิดโทรศัพท์ดูนั้นดูนี้ไปเรื่อย แล้วก็ไปหยุดอยู่ที่คลิป ริษาเต้นเพลงเขาโดยมีน้องมะลินั่งให้กำลังใจอยู่ใกล้ๆ ท่าเต้นเป๊ะมาก แล้วดูหน้าจะเซ็กซี่ไปไหน แล้วตลกมะลิที่มองหม่ามี้ งงๆ ว่าทำอะไร ไคโรถึงกับยิ้มไม่หยุด“โอ๊ะ!พระเจ้า ยอดวิวสามล้าน อะไรกันจะเข้ามาดูเมียคนอื่นอะไรกันเยอะแยะ” เขาบ่นพึมพำ“มะลิเขามาดูลูกรึมาดูหม่ามี้เอาดีๆ แด๊ดดี้บอกเลยวันหลังถ้าหม่ามี้ถ่ายอีกเราห้ามทำหน้าน่ารักเข้าใจไหม”เหมียว!“พี่ไคโรพูดอะไรคะ” ริษาจัดเสิร์ฟอาหาร “พี่ดุลูกอยู่ บอกว่าวันหลังไม่ต้อง
เช้าวันต่อมา “คุณแม่ตื่นเช้าจังเลยค่ะ”“เมื่อคืนเรากลับมาถึงกี่โมงละลูก” “ตีสองได้ค่ะ พี่ไคโรตามมาด้วยนะคะนอนอยู่ที่ห้องหนู”“หนูไปปลุกพี่ไคโรก่อนนะคะ”“จ้ะไม่ทันที่ริษาจะได้เดินออกไป เสียงเรียกชื่อเธอก็มาก่อนเสียแล้ว “ริษา”“คะ หนูอยู่นี่ค่ะ กำลังจะไปปลุกพี่อยู่พอดีเลยค่ะ”“สวัสดีครับน้ารินา”“ทำไมรีบตื่นละคะคุณไคโรนอนต่ออีกสักหน่อยก็ได้ ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ”“น่าจะแปลกที่ครับ ผมนอนไม่ค่อยหลับครับ”“งั้นนั่งก่อนค่ะ เดี๋ยวทานข้าวต้มนะคะ น้าทำข้าวต้มจะเสร็จแล้วค่ะ สองคนไม่นั่งรอเถอะลูกไป”“พี่นอนไม่หลับเพราะไม่ได้นอนใกล้หนูรึเปล่า” คนตัวเล็กเดินมากระซิบแถมเอาจมูกมาเฉียดแก้มเขา เพียะ!“โอ๊ย!”มือหนาตีก้นเธอแต่ไม่ได้แรงมากนัก เพราะหมั่นไส้คนตัวเล็ก “พี่ไคโรฟาดมาได้ หนูเจ็บนะ”“มันเขี้ยวคืนนี้มานอนด้วยเลยนะ ก็รู้อยู่ว่าพี่ไม่ชอบนอนคนเดียว มะลิก็ไม่ได้อยู่ด้วย”“ริษาพี่ลืมเตือน พรุ่งนี้มีทริปไปล่องเรือกับพี่ฟาโรห์ ที่พัทยาด้วยนะ”“ค่ะหนูไม่ลืม แต่ยังไม่ได้จัดกระเป๋าไปค้างคืนเดียวใช่ไหมคะ”ไคโรพยักหน้า ไม่นานคุณแม่ริษา เอาข้าวต้มหอมๆ มาให้ทั้งคู่ “ขอบคุณครับน้ารินา” ไคโรชิมคำแรก “อ
“งานแต่งพี่ฟาโรห์ คงมีคนถามกันเยอะเลยว่าคู่เราจะแต่งเลยไหม”“ว่าไงจะแต่งเลยไหมครับ”“พี่กำลังขอหนูแต่งงานอยู่เหรอคะ”“แล้วอยากแต่งกับพี่ไหม พี่พร้อมตลอดเวลานะครับ”“อืม! ขอคิดดูก่อนดีกว่าค่ะ เราเพิ่งจะคบกันคงต้องใช้เวลาดูใจกันอีกหน่อย บางทีหนูก็ต้องการเวลาบ้าง”“เดี๋ยวเหอะริษา จะมาต้องการเวลงเวลาอะไร ใครจะไปยอม รอยสักเพิ่งจองตัวพี่ไปสดๆ เลือดยังไม่แห้งเลยนะ จะมาเล่นตัวอะไรตอนนี้”ริษายักไหล่ “ก็พี่ไปสักเองนะคะ หนูไม่เกี่ยว”ไคโรอุ้มมะลิลงจากตัก ริษาไหวตัวทำท่าจะหลบฉากวิ่งหนี แต่คนตัวสูงไวกว่าคว้าเธอไว้เสียก่อน “มานี่เลย” ไคโรกอดคนตัวเล็กไว้แล้วกดเธอนอนหงายลงบนโซฟา จั๊กจี้เอวเธอ“พี่ไคโรอย่าแกล้ง” ริษางอตัวดีดดิ้น โดนเขาแกล้งจั๊กจี้เธอไม่หยุด “พี่หนูยอม ขอพักก่อน” คนตัวเล็กสู้แรงคนตัวโตไม่ไหว ทำมือเป็นเครื่องหมายขอเวลานอก “ยอมอะไรบอกมาสิ” ริษายังกัดปากกลั้นยิ้ม “ยังอีกนะริษา”“โอเคๆ หนูยอมแล้วค่ะ” “ยอมอะไร” “หนูยอมตกลงแต่งงานกับพี่ก็ได้ค่ะ คนอะไรมาขอแต่งงานกันแบบนี้”“ทำไมก็เราดื้อเอง”“โอ๊ย! เหนื่อย นี่ขนาดเจ็บมือพี่เอาแรงมาจากไหนนักหนา”“กินนมไง” สายตาเขาบ่งบอกให้เธอรู้เลยว่าเขา
คนโตตัวโน้มหน้าลงไปซุกหอบหายใจแรงๆ ตรงซอกคอคนตัวเล็ก เขาลงมานอนข้างๆ คนตัวเล็ก รั้งเอวบาง เข้ามากอด ซุกตรงอกขาวอวบ“คิดถึงจัง”“คิดถึงอะไรกอดยังไม่ให้หนูกอดเลย” “ก็งอนอยู่มือก็เจ็บ”“มือเจ็บจะอาบน้ำให้ก็หวงเนื้อหวงตัวไม่ยอมให้อาบ”ไคโรหัวเราะ “ก็กลัวจะทนไม่ไหวจะจับกดเอาดื้อๅ” “ก็อยากให้พี่กด ไม่รู้รึไง”“ก็รู้แต่อยากให้คนดื้อง้อกันหน่อย ดื้อไว้เยอะเองนี่น่า”“ขอโทษนะคะ สัญญาเลยว่าจะไม่ดื้อ จะเชื่อใจพี่ แต่ถ้าเป็นเรื่องงานหนูไม่ได้ว่าอะไรนะคะ หนูแกล้งเล่นเฉยๆ”“น่ารักมาก แบบนี้ควรให้รางวัล เดี๋ยวต่อให้อีกยกนะ”ริษาแกล้งกดหน้าอกเธออัดใส่หน้าคนที่เอาแต่ฟัดนัวเนียเต้าเธอไม่หยุด ไคโรหัวเราะ “ที่นี่สวยจังเลยค่ะหนูชอบมากเลย”“พี่ดีใจที่เราชอบครับ”ไคโรยิ้มโอบกระชับเอวบางเดินเล่นกันริมชายหาด เขาแกล้งตอนเธอเผลอ อุ้มคนตัวเล็กวิ่งลงไปในน้ำ ริษาหัวเราะสนุกสนาน วันต่อมา โมน่าเข้ามาที่บ้าน“คุณโมน่าหอบอะไรมาคะ”“ของคุณริษาค่ะ” “ของฉันเหรอคะ”“ใช่ค่ะทางแบรนด์ต่างๆส่งของมาให้คุณริษาเยอะเลยค่ะ”ริษาทำหน้า งงๆ “มีอะไรเหรอโมน่า” ไคโรเดินอุ้มลูกสาวของเชาเข้ามา“รูปนี้ค่ะ” โมน่าเอารูปที่ริษาใส่ช







