ตอนที่ 7

          หลังทานอาหารเย็นแล้วซูซูก็นำถ้วยชามไปล้างตามปกติ นางมักจะช่วยเหลืองานท่านปู่ท่านย่าตั้งแต่อาการบาดเจ็บเริ่มหายดีมาตลอด ช่วงหลังมานี้ทั้งสองเฒ่าชราเองก็ปล่อยให้นางทำงานได้ตามใจชอบ พวกเขาไม่อยากเลี้ยงนางเหมือนไข่ในหินมากนัก แค่นี้พวกเขาก็ต่างให้ความรักความอบอุ่นกับนางมากพอแล้ว พวกเขากลัวว่าหากดูแลนางมากเกินไป ซูซูคงรู้สึกว่าตนเองเป็นภาระให้กับพวกเขา

          ซูซูล้างจานเสร็จก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดที่ท่านย่านำเสื้อผ้าเก่า ๆ ของลูกชายนางมาเย็บเป็นเสื้อผ้าให้ซูซูตั้งแต่หลายเดือนก่อนแล้ว ทำให้ตอนนี้ซูซูมีเสื้อผ้าเปลี่ยนถึงห้าชุดเลยทีเดียว ก่อนนอนซูซูก็ยังเข้าไปบอกฝันดีกับท่านปู่ท่านย่าตามที่นางทำมาตลอดตั้งแต่หายจากอาการบาดเจ็บ เฒ่าชราทั้งสองต่างยิ้มพร้อมตอบกลับให้นางหลับฝันดีเช่นเดียวกัน พวกเขาไม่เหงาเลยตั้งแต่มีเด็กน้อยซูซูมาอยู่ร่วมชายคา อีกทั้งซูซูยังคอยช่วยงานพวกเขาไม่น้อยทั้งที่ตัวเล็กเพียงแค่นี้ นับวันยิ่งทำให้ทั้งสองเฒ่านั้นทั้งรักทั้งหลงหลานสาวตัวน้อยคนนี้มากขึ้นทุกวัน

          หลังอาหารเช้าวันต่อมา ซูซูเตรียมตะกร้าสะพายหลังเพื่อขึ้นเขาอีกครั้ง นางบอกท่านปู่กับท่านย่าแล้วว่าหลังจากนี้จะขึ้นเขาไปหาของป่ามาขายทุกวัน อีกทั้งยังเป็นการออกกำลังกายอย่างหนึ่งจะได้ทำให้นางร่างกายแข็งแรงขึ้น สองเฒ่าได้แค่คิดตามแล้วก็พยักหน้าเห็นด้วย เพียงแต่บอกให้นางเดินอย่างระมัดระวัง บนเขานั้นไม่ใช่มีเพียงแต่ของป่า หากเจอสัตว์ป่าตัวใหญ่ก็ให้นางรีบหนีลงเขามาเสียด้วย

          ซูซูรับปากกับท่านปู่ท่านย่าพร้อมรอยยิ้ม ก่อนที่จะเดินกระโดดโลดเต้นเหมือนเด็ก ๆ ไปยังหลังเขา เหอหยางเปากับซวงหยวนเอ๋อได้แต่ส่ายหัวพร้อมรอยยิ้มกับหลานสาวผู้ร่าเริงคนนี้ พวกเขาไม่คิดจะต่อว่าหากนางต้องการหาเงินเล็กน้อยด้วยตัวเอง เพียงแต่สั่งให้นางระมัดระวังตนเองให้ดีอย่าให้พวกเขาเป็นห่วงมากนักก็เพียงเท่านั้น พวกเขาเพิ่งจะรับนางเข้ามาดูแลได้เพียงแค่สามเดือน มีหรือที่พวกเขาจะอยากให้นางบาดเจ็บขึ้นมาอีกครั้ง

          ซูซูใช้เวลาไม่นานในการขึ้นเขาลึกเข้าไปมากกว่าเมื่อวาน ด้วยวิชาตัวเบาของนางทำให้นางขึ้นไปถึงเกือบยอดเขาแล้ว แต่ด้วยกลัวว่าตัวเองจะพลาดสมุนไพรดี ๆ ซูซูจึงยังไม่ขึ้นไปถึงยอดเขา นางเดินหาของป่าและสมุนไพรเหมือนกับเมื่อวานนี้อย่างไม่เร่งรีบ กระทั่งซูซูพบเข้ากับใบโสมที่นางจำได้ในโลกก่อนของนาง ซูซูรีบเข้าไปนั่งลงดูให้ชัด ๆ เมื่อเห็นว่าเป็นใบโสมแน่แล้ว ซูซูก็ใช้พลังลมปราณพร้อมมีดสั้นค่อย ๆ เซาะดินรอบ ๆ ต้นโสมลงไปอย่างช้า ๆ นางรู้ดีว่าหากรากโสมขาดไปสักเล็กน้อยแล้วล่ะก็ ราคาของโสมก็จะไม่ได้ราคาเต็มอย่างแน่นอน ยิ่งซูซูเหลือบมองทั่วบริเวณ นางก็พบว่ายังมีต้นโสมให้นางเก็บอีกไม่น้อย ซูซูจึงระมัดระวังในการขุดโสมต้นแรกเป็นอย่างมาก

          ซูซูขุดดินรอบ ๆ ต้นโสมจนร่วนซุยและลึกมากพอแล้ว นางจึงค่อย ๆ ดึงต้นโสมขึ้นมาอย่างเบามือเพื่อไม่ให้รากโสมขาด หลังจากดึงขึ้นมาตรวจสอบดูแล้วเห็นว่ารากโสมต้นนี้สมบูรณ์ดี ซูซูก็หาใบไม้แห้งมารองที่ก้นตะกร้าสะพายหลังของนางแล้ววางโสมต้นแรกลงไป ซูซูตั้งใจที่จะคัดเลือกโสมที่ดูไม่น่าจะมีราคานักไปให้ท่านปู่หมอกับปู่และย่าของนางต้มกินบำรุงร่างกาย ส่วนโสมที่อายุมากและมีราคาสูง ซูซูจะเก็บใส่กำไลเก็บของของนางเพื่อรอวันนำไปขายในเมืองทีหลัง

          เมื่อซูซูมีประสบการณ์การเก็บโสมต้นแรกแล้ว โสมต้นถัด ๆ ไปนางก็ขุดได้เร็วยิ่งขึ้น กระทั่งได้โสมทั้งหมดมาเกือบยี่สิบต้น นางคัดต้นที่อายุน้อยที่สุดออกมาเพียงสามต้นเท่านั้น เพื่อป้องกันความสงสัยของท่านปู่หมอกับท่านปู่และท่านย่าของนาง ส่วนต้นที่อายุมากซึ่งมีถึงสิบกว่าต้นนั้น ซูซูเก็บเอาไว้ในกำไลเก็บของเรียบร้อยแล้ว นางมองขึ้นไปบนท้องฟ้าเพื่อดูเวลาก็เห็นว่าตอนนี้น่าจะบ่ายกว่าแล้ว ซูซูจึงเดินหาของป่ารอบ ๆ บริเวณหลังจากขุดโสมเสร็จแล้วเพื่อนำไปให้ท่านปู่ท่านย่าทำอาหารกิน แต่กลับพบว่าบริเวณนี้นอกจากโสมแล้วกลับไม่มีของป่าอื่น ๆ เลย ซูซูจึงได้แต่ใช้วิชาตัวเบากลับไปที่ป่าไผ่ซึ่งยังคงเหลือหน่อไม้อีกไม่น้อยให้นางเก็บกลับบ้านได้

          ซูซูมาถึงป่าไผ่แล้วก็ไม่รอช้า นางนำโสมสามต้นมาใส่เอาไว้ในอกเสื้อแทน ก่อนที่จะขุดหน่อไม้ด้วยความรวดเร็วจนกระทั่งเต็มตะกร้าสะพายหลังของนางเหมือนเมื่อวานนี้ จากนั้นซูซูก็รีบลงจากเขาไปเพื่อนำหน่อไม้ไปแจกจ่ายให้ชาวบ้านและท่านปู่ท่านย่าของนางเหมือนเคย

          ซูซูกลับถึงบ้านตรงเวลาที่ท่านปู่กับท่านย่ากำชับเอาไว้ นางยังคงร้องเสียงหวานเรียกท่านปู่ท่านย่าเหมือนเมื่อวานนี้ ทั้งยังบอกเล่าเรื่องการหาหน่อไม้ป่าและแจกจ่ายชาวบ้านให้พวกท่านฟังด้วยรอยยิ้มเช่นเคย เฒ่าชราทั้งสองต่างยิ้มและลูบหัวเล็ก ๆ ของซูซูพร้อมกับชมว่านางช่างเป็นเด็กที่รู้ความนัก

“ท่านปู่ ท่านย่า พวกเรารีบเข้าบ้านกันก่อนเจ้าค่ะ ข้ามีของดีมาให้ท่านด้วยนะเจ้าคะวันนี้ แต่เรื่องนี้พวกท่านต้องเก็บเป็นความลับนะเจ้าคะ”

          เหอหยางเปากับซวงหยวนเอ๋อได้แต่หันมองหน้ากันอย่างสงสัยว่าหลานสาวตัวน้อยของพวกเขาซ่อนอะไรเอาไว้ในน้ำเต้าของนางกัน แต่พวกเขาก็ยังเดินตามหลังหลานสาวตัวน้อยเข้าบ้านกันอย่างที่นางต้องการ

          ซูซูที่เห็นว่าท่านปู่ท่านย่าเข้าบ้านมาแล้วนางก็รีบปิดประตูแล้วจับมือทั้งสองผู้เฒ่ามานั่งลงดี ๆ ก่อนที่พวกเขาจะตกใจจนเป็นอะไรไปหากเห็นโสมของนาง

“ท่านปู่ ท่านย่า ท่านลองดูก่อนว่านี่คืออะไร ข้าบังเอิญเจอมันอยู่บนเขา จึงได้นำมาให้พวกท่านทั้งสองต้มทานเพื่อบำรุงร่างกายเจ้าค่ะ” ซูซูหยิบโสมหนึ่งต้นออกมาให้ทั้งสองคนดู โดยนางวางโสมเอาไว้ที่โต๊ะต่อหน้าท่านปู่ท่านย่าพร้อมรอยยิ้มอย่างสมใจที่นางสามารถทำตามที่ตนเองเคยสัญญาเอาไว้นานแล้วว่าจะหาโสมมาบำรุงร่างกายพวกท่าน วันนี้นางทำได้แล้ว

“นี่มันโสมนี่นา ซูซูเจ้าไปได้มาจากที่ไหนกัน บนเขายังไม่เคยมีใครหาโสมเจอมาก่อน นี่เจ้าเข้าไปถึงส่วนใดของภูเขากันแน่”

“โธ่ ท่านปู่เจ้าคะ ข้าก็ขึ้นเขาไปปกตินั่นแหละเจ้าค่ะ แต่ข้าคิดว่าชาวบ้านน่าจะไม่รู้จักใบของโสมจึงไม่ได้ขุดไป ส่วนข้าที่พอจะจดจำได้บ้างเพียงแค่ลองขุดดูเท่านั้น พอเห็นว่าเป็นโสมจริง ๆ ข้าจึงขุดขึ้นมาทั้งหมดสามต้นเลยนะเจ้าคะ อีกต้นหนึ่งข้าจะนำไปให้ท่านปู่หมอ และอีกต้นที่เหลือข้าคิดที่จะเอาเข้าไปขายที่ร้านหมอในเมืองวันพรุ่งนี้เจ้าค่ะ”

“เฮ้อ เจ้านี่นะ อย่าทำให้ปู่กับย่าเจ้าเป็นห่วงจะได้หรือไม่ แล้วเจ้าไม่เสียดายหรือที่ต้องนำโสมมาให้ปู่กับย่าต้มกินน่ะ”

“ข้าจะเสียดายไปทำไมกันเล่าเจ้าคะ ข้าอยากให้พวกท่านแข็งแรงและอยู่กับข้าไปนาน ๆ จึงได้นำมาให้พวกท่านอย่างไรเล่าเจ้าคะ”

“โธ่เอ้ย เจ้าเด็กโง่ เจ้าไม่รู้หรืออย่างไรว่าโสมมีราคาแพงแค่ไหนน่ะ”

“ข้ารู้เจ้าค่ะ แต่ข้าเป็นห่วงพวกท่านมากกว่าเงินทองนี่เจ้าคะ ไม่รู้แหละ อย่างไรข้าก็จะนำมันมาต้มให้พวกท่านกินบำรุงร่างกายอยู่ดีเจ้าค่ะ”

          สองเฒ่าได้แต่ส่ายหัวทั้งรอยยิ้มกับความเป็นห่วงของเจ้าตัวน้อยตรงหน้า แน่นอนว่าพวกเขาดีใจที่เห็นนางกตัญญูเช่นนี้ ถ้าอย่างนั้นพวกเขาก็ยิ่งต้องบำรุงร่างกายอย่างที่ซูซูบอกเอาไว้ให้ดี เพื่อจะได้อยู่ดูแลนางจนเติบใหญ่ไปอีกหลายปี

          เมื่อซูซูเห็นว่าท่านปู่ท่านย่านั้นยอมรับแล้ว นางจึงขออนุญาตนำโสมอีกต้นไปให้ท่านปู่หมอสักพัก ก่อนจะกลับมาทานข้าวเย็นกับพวกท่านทีหลัง เหอหยางเปากับซวงหยวนเอ๋อได้แต่ต้องอนุญาตให้นางรีบไปรีบกลับ พวกเขาเองก็จะได้มีเวลาช่วยกันทำอาหารให้ซูซูเช่นเดียวกัน ไหนพวกเขายังจะต้องต้มโสมบำรุงร่างกายอีก ทั้งสองเฒ่าต่างตกลงกันว่าจะหั่นโสมเป็นชิ้น ๆ แล้วทยอยต้มวันละชิ้นจนกว่าจะหมด แทนที่การต้มกินเพียงครั้งเดียว อย่างไรพวกเขาก็แก่มากแล้ว จึงเกรงว่าหากกินโสมเข้าไปในคราวเดียวแล้วจะทำร้ายร่างกายมากกว่าการบำรุง