บทที่ 5 ศัตรูย่ามใจ

ไม่นานเหตุการณ์ที่หน้าผา สั่นสะเทือนไปทั่วอาณาจักรซ่างหยุนอย่างรวดเร็ว ความเศร้าโศกเข้าครอบงำจิตใจผู้คน

ทว่ามิใช่กับผู้อยู่เบื้องหลังเงามืดของเรื่องเลวร้ายนี้

ในคฤหาสน์หลังงามของตระกูลลั่ว เสียงหัวเราะแหบต่ำของชายผู้หนึ่งดังลอดประตูที่ปิดสนิท

ลั่วเหวินซาง บุตรชายคนโตของลั่วเฟยเทียนคหบดีแห่งภาคใต้

ชายผู้ไร้เมตตาและเปี่ยมความทะเยอทะยาน

ยามนี้ชายหนุ่มผู้มากแผนการ นั่งบนเก้าอี้ซึ่งเป็นที่ประจำตำแหน่งของบิดา

มือถือจอกสุราขึ้นหมุนเล่น ราวเพียงสำรวจเงาสะท้อนในจอกมากกว่าจะดื่มมันจริง ๆ

“หึ พวกมันหล่นจากหน้าผาเช่นนั้น ต่อให้เป็นเทพเซียนก็มิอาจมีชีวิตรอด”

เขาหัวเราะในลำคอ พลางเอนกายลงลูบพนักเก้าอี้อย่างหลงใหล

“อีกไม่นาน เก้าอี้ตัวนี้จะเป็นของข้าพร้อมกับตำแหน่งผู้นำตระกูลลั่วรุ่นที่สี่”

หญิงวัยกลางคนที่นั่งเคียงข้าง...ผู้เป็นมารดาของเขา พยักหน้าอย่างพึงใจ

“ต่อไปนี้สิ่งที่ควรเป็นของเจ้า จะไม่มีผู้ใดช่วงชิงมันไปได้อีก”

ผู้พูดสีหน้าฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มเย็นชา...ไร้ความรู้สึกผิดแม้กระผีกเดียว

เพราะมารดาเป็นเช่นนี้ จึงไม่แปลกนักที่บุตรชายจะเดินรอยตามความชั่วของนาง

“ตั้งแต่เล็กจนโต ข้าไม่เคยมีสิ่งใดเหนือกว่ามันเลย...”

เขาหรี่ตาลงช้า ๆ ขณะนึกถึงอดีต ความทรงจำที่ฝังลึกกลับผุดขึ้นมาเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นหมาดๆ

ลั่วเหวินซางเติบโตมาพร้อมความคาดหวังจากผู้เป็นมารดา... เขาคือลูกชายคนโตของฮูหยินเอก

แต่กลับไม่เคยได้รับการยอมรับจากบิดาอย่างที่ควรจะเป็น เพราะนิสัยที่ก้าวร้าว ขาดเมตตา และโหดร้ายกับผู้อื่น

ทว่าเจ้าตัวกลับมองว่า บิดาลำเอียง

เข้าข้างน้องชายซึ่งเป็นแค่บุตรจากภรรยารอง

บิดามองข้ามความสามารถ ปิดตาต่อสิ่งเขาทำเพื่อตระกูลลั่ว

“ท่านพ่อเคยสัญญาว่าข้าจะเป็นผู้นำตระกูลลั่ว!”

“แต่ เพียงเพราะความผิดเพียงครั้งเดียวของข้า”

“ทำให้ท่านพ่อถึงกับเปลี่ยนใจ...ยอมเปลี่ยนกฎตระกูลยกทุกอย่างให้มัน”

ชายหนุ่มกำหมัดแน่น พลางแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม

“บัดนี้ ทั้งมัน เมียมัน และลูกของมัน ต่างดับสูญแล้ว...

“ข้าไม่ต้องอยู่ใต้เงามันอีกต่อไป”

เพียงแค่หวนคำนึงถึงภาพน้องชาย และรถม้าที่น้องสะใภ้กับหลานชายนั่งร่วงลนสู่ก้นเหว

ทำให้เขาผ่อนคลายอย่างประหลาด

การไม่มีเสี้ยนหนามในชีวิต...มันดีอย่างนี้นี่เอง

            จากนั้นทั้งคู่พากันหัวเราะอย่างเบิกบานใจ

อารมณ์ของสองคนแม่ลูกช่างขัดกับกลางเรือนพำนักของผู้เป็นเจ้าของตระกูลลั่วนัก

ลั่วเฟยเทียน ผู้เป็นบิดา ล้มหมอนนอนเสื่อทันทีที่ได้ยินข่าวการตายของบุตรชายคนรองและครอบครัว

 แม้จะเคยเงียบขรึมและเข้มแข็งเพียงใด

แต่เมื่อลูกที่เขารักที่สุด...ตายอย่างน่าอนาถ เขาก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาได้

“ท่านพ่อ ท่านต้องเข้มแข็งนะขอรับ”

บุตรชายคนที่สามปลอบบิดาทั้งน้ำตา

เขาไม่คิดว่าพี่รองกับครอบครัวจะโชคร้ายถึงเพียงนั้น

“ข้าต้องแก้แค้นให้คนที่ทำร้ายพี่รองกับพี่สะใภ้และหานเอ๋อร์ให้จงได้ ข้าสาบาน”

บุตรชายคนสุดท้องของตระกูลปาดน้ำตา ยามพูดกับบิดา บรรดาพี่น้องทั้งหมด เขาสนิทกับพี่ชายรองที่สุด

เพราะเขาเป็นบุตรจากอนุภรรยาจึงถูกพี่ชายคนโตกับฮูหยินเอกคอยรังแกและเอาเปรียบอยู่ตลอดเวลา

และทุกครั้งพี่ชายรองจะเข้ามาช่วยเหลืออยู่เสมอ

“คนตายก็ตายไปแล้ว”

“พวกเจ้าพี่น้องอย่าเอาตัวเองไปเสี่ยงกับศัตรูที่อยู่ในเงามืด ข้าไม่อยากสูญเสียใครไปอีกแล้ว

ลั่วเฟยเทียนบอกลูก ๆ ด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและน้ำตาคลอหน่วย

ชายเลยวัยกลางคนผู้นี้มิกล้าพูดออกไปว่าศัตรูในเงามืดที่ว่านั้น

บางทีอาจจะอยู่ในชายคาจวนตระกูลลั่ว...คนใกล้ที่อันตราย

วันเวลาผ่านไปนานหลายวัน

แต่อาการทางใจของผู้เป็นพ่อมิได้ดีขึ้นนัก

            เสียงเปิดประตูและเสียงเท้าของผู้มาใหม่ทำให้เขาตื่นจากภวังค์ความคิดของตนเอง

ลั่วเหวินซางก้าวเข้ามาอย่างสงบ สีหน้าเปื้อนรอยเศร้าที่แกล้งปั้นมันขึ้นมา

“น้องรองช่างน่าสงสารนัก จากไปทั้งที่ยังหนุ่มยังแน่นแท้ ๆ”

“หานเอ๋อร์ตัวน้อยของข้าที่ยังเด็กอยู่เลยกลับต้องไปพบท่านย่ารองของตัวเองบนสวรรค์เสียแล้ว”

เขากล่าวเสียงต่ำ ปรายตามองบิดาที่นอนนิ่งด้วยแววตาอ่านยาก

ลั่วเฟยเทียนมองไปยังบุตรชายคนโตก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“ช่างน่าขันนักที่เจ้าออกปากว่าสงสารหานเอ๋อร์”

“ทั้งที่ปรกติแล้วเจ้าไม่ชอบหน้าสองคนแม่ลูกเลยแม้แต่น้อย”

สายตาของบิดาที่แม้จะป่วย

แต่ยังคงมองลูกชายคนโตด้วยแววตาคมกริบ... ราวกับจะหาหลักฐานที่หลงเหลืออยู่

“เจ้ามิได้ทำผิดต่อตระกูลลั่ว...ใช่ไหมเหวินซาง”

“การตายของอี้เสียนมิใช่ฝีมือเจ้าใช่หรือไม่”

คำถามนั้นเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงคาดคั้น... แฝงด้วยความระแวงที่ไม่อาจปิดบัง

เขาผู้เป็นพ่อที่เลี้ยงลูกทุกคนมาจนโต

รู้ดีว่าแต่ละคนมีนิสัยเช่นไร

ลูก ๆ ทั้งสี่มีทะเลาะเบาะแว้งกันบ้าง

ไม่ลงรอยกันบ้าง

แต่เขา... ไม่เคยคิดว่าพี่จะทำลายน้องได้ลงคอ

เขาหวังว่าเหตุร้ายครานี้จะไม่เกี่ยวข้องกับบุตรชายคนโตและผู้เป็นมารดา

ลั่วเหวินซางสะอึกไปชั่ววูบ

ความไม่พอใจแล่นวาบขึ้นสู่ใบหน้า แม้เขาจะพยายามซ่อนมันไว้ด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ก็ตามที

“ต่อให้ข้าจะไม่พอใจที่น้องรองอยู่ในใจท่านมากกว่าบุตรคนโตอย่างข้า”

“แต่ข้าก็มิได้ใจต่ำช้าถึงขั้นลงมือสังหารน้องชายกับหลานและน้องสะใภ้หรอกขอรับ”

น้ำเสียงราบเรียบถูกเอื้อนเอ่ย

ไม่มีผู้ใดรู้ว่าไฟแค้นในใจเขาปะทุขึ้นมาอีกครา...สิ่งที่ได้ยินยิ่งทำให้ไร้สำนึก

 ‘แม้มันตายไปแล้ว ท่านก็ยังอาลัยอาวรณ์ต่อคนตายมากกว่าคนเป็นที่อยู่ตรงหน้า’

‘ข้าคิดไม่ผิดเลยที่กำจัดเจ้า ลั่วอี้เสียน!’

อีกฝั่งหนึ่งของแผ่นดิน

ฮ่องเต้ซ่างเทียนจิน

ทรงประทับนิ่งดั่งรูปสลัก พระเนตรแดงเรื่อ ราวกับไม่ได้ทรงบรรทมมาเนิ่นนาน

แต่หาใช่เพราะพระราชกิจล้นหลาม...

หากเป็นเพราะภาพหนึ่ง...ที่ยังติดค้างอยู่ในพระทัยไม่จาง…

ภาพที่พระอนุชาร่วงหล่นสู่ก้นหุบเหว

ตามด้วยภาพที่พระองค์ทรงเล่นกับพระอนุชาเมื่อครั้งยังทรงพระเยาว์

“เสด็จพี่ต้องเป็นฮ่องเต้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของราชวงศ์ซ่างของเรา”

เสี้ยวหนึ่งความรู้สึกถูกผิดเกือบชนะมารในพระทัย

ทว่าทันใดนั้น

“ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าไม่ได้ทำสิ่งใดผิด”

สุรเสียงแผ่วเบากลับแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะคลุ้มคลั่ง

พระเนตรเหม่อมองไปยังเก้าอี้ที่พระอนุชานั่งเป็นประจำยามเข้าเฝ้าพระองค์พร้อมกับเหล่าขุนนาง

ยิ่งตอกย้ำ...

ให้เห็นถึงความโดดเด่นขององค์รัชทายาท

“น้องชายของข้า...ผู้เป็นเงาที่ขวางหน้าข้าอยู่ทุกก้าว”

พระวรกายยังมิได้ขยับแม้แต่น้อย

หากถ้อยคำกลับเปี่ยมด้วยเพลิงที่เดือดอยู่ในอก

เปลวเพลิงที่กลบความเศร้าไว้จนมิด

“อย่าโทษข้าเลยซ่างหวงตี้”

“หากเจ้าจะโทษ...ก็จงโทษขุนนางเหล่านั้นเถิด”

“พวกมันคิดผลักดันเจ้าให้สูงขึ้น”

“สูงจนใครต่อใครมองว่าเจ้าเหมาะสมกับบัลลังก์นี้กว่าข้า”

“พวกมันคิดจะเปลี่ยนราชา ทั้งที่ข้ายังมิได้สิ้นลมหายใจ!”          

เสียงหัวเราะกลับดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับจะกลบความขมขื่นในพระทัย

“ข้าจะไม่มีวันยอมให้ใครแย่งอำนาจจากมือข้า ไม่ว่าจะเป็นศัตรู...หรือเลือดเนื้อในอกก็ตาม!!”

เหล่าข้าราชบริพารรอบพระตำหนักต่างนิ่งงันด้วยหัวใจที่สั่นสะท้าน

ผู้เป็นนายของตน คล้ายจะมิใช่มนุษย์อีกต่อไปแล้ว

แต่ก่อน แม้พระองค์จะทรงเข่นฆ่าศัตรูดุจใบไม้ปลิว

แม้จะทรงโปรดการศึกสงคราม ทว่าพวกเขาก็ยังพอปลอบใจตนเองได้...ว่าทรงกระทำเพื่อแว่นแคว้น

แต่ครานี้ ทรงทำร้ายพระอนุชาของพระองค์เอง

องค์รัชทายาทที่ทรงมีพระเมตตา ถูกสังเวยเพียงเพราะเป็นแสงสว่างที่เจิดจรัสเกินพระราชา

แคว้นซ่างหยุนเดินมาถึงปลายทางของแสงสว่างเสียแล้ว           

เสียงร่ำไห้ของขันทีบางคนดังขึ้นอย่างมิอาจกลั้นไว้ได้

และด้านนอกห้องนั้น

สตรีสูงศักดิ์ผู้หนึ่ง มิอาจสงบพระทัยได้อีกต่อไปหลังจากได้ยินเรื่องราวทั้งหมด

เดิมทีแค่สงสัย...ทว่ายามนี้ทุกอย่างกระจ่างชัดแจ้ง

พระนางยืนประทับเงียบงัน

พระเนตรคมกริบจับจ้องยังบุรุษผู้นั่งเหนือบัลลังก์มังกรผ่านช่องประตูที่แง้มไว้

 บุรุษที่ทรงรักไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าบุตรของพระนางเอง

แต่กลับเป็นคนเนรคุณ สังหารได้แม้กระทั่งน้องของตัวเอง

น้ำพระเนตรจากหัวอกแม่ไหลรินอย่างยากจะฝืน

ตามด้วยแรงแค้นที่ก่อเกิดในพระทัยอันอ่อนโยน

“ข้าเสียใจนักที่อุ้มชูเจ้าแทนแม่ผู้อาภัพ แต่เจ้ากลับลืมบุญคุณค่าน้ำนมที่เจ้าดื่มกินทุกหยาดหยด”

ไทเฮายกฝ่าพระหัตถ์ขึ้นปาดน้ำพระเนตร พลางหวนคิดถึงเหตุการณ์ในอดีต

ทั้งที่ทรงเปลี่ยนตัวองค์รัชทายาทได้ทันทีที่ครองตำแหน่งฮองเฮาต่อจากผู้เป็นพี่สาวแท้ ๆ ที่สิ้นพระชนม์

แต่เพราะรักและเคารพคนตาย อีกทั้งรักหลานคนนี้ดุจลูกในอุทร

พระนางจึงทำทุกอย่างให้องค์รัชทายาทซ่างเทียนจินยัง คงอยู่ในตำแหน่งสูงส่งจวบจนขึ้นครองราชย์

และให้พระโอรสพระองค์เดียวของพระองค์ อย่างซ่างหวงตี้เป็นองค์รัชทายาทลำดับต่อไป

เพียงแค่ต้องการอำนาจเล็กน้อยพอที่จะรับประกันได้ว่าพระโอรสและองค์เองจะปลอดภัย

พวกนางแม่ลูก หวังเพียงแค่มีชีวิตอยู่ใต้เงาพระบารมีของฮ่องเต้เท่านั้น

แต่สุดท้ายกลับถูกคนที่รักที่สุดหักหลังอย่างร้ายกาจที่สุด

“เจ้าซึ่งอยู่ ณ ฟากฟ้าสรวงสวรรค์...จงคุ้มครองแม่คนนี้”

“คุ้มครองแผ่นดินที่เจ้าหวังจะปกป้องด้วยเถิด”

“แม่จะไม่ปล่อยให้คนชั่วลอยนวลแน่”

ไทเฮาหยางลู่ถิง

ทรงยืนหยัดด้วยหัวใจของ “แม่” ที่เพิ่งเสียลูก

ด้วยสายโลหิตของตระกูลแม่ทัพที่หลั่งไหลอยู่ในกายของพระองค์...

ตระกูลหยางผู้เคยปกป้องแผ่นดินมาทุกชั่วรุ่น

พระนางไม่มีทางยอมปล่อยให้แคว้นซ่างหยุนพินาศไปต่อหน้าต่อตาแน่

ในเงามืดของวังหลวงอันยิ่งใหญ่... สายลมเริ่มกระซิบถ้อยคำแห่งการต่อต้าน

ในหมู่บ้านเล็กกลางเหวลึก... ภรรยาผู้ที่เคยเป็นแค่สตรีในห้องหอ กำลังใช้ปัญญาเพื่อพาตัวเองและครอบครัวให้อยู่รอด

ผู้ถูกกระทำ...ต่างลุกขึ้นสู้เพื่อความยุติธรรม

เปลวเพลิงแห่งการล้างแค้นลุกไหม้อย่างเงียบงัน

แต่... ฝ่ายใดจะเป็นฝ่ายกำชัยยังมิอาจรู้ได้