ซ่งเม่ยหลิน ข้ามิใช่คนดี

ก้นเหวที่ทอดลึกลงไป จนมองไม่เห็นเบื้องล่างจากหน้าผาด้านบนหาใช่แดนมรณะเต็มไปด้วยโขดหินแข็งกระด้างดั่งที่คนชั่วพวกนั้นคาดหวังไม่ตรงกันข้าม มันกลับซุกซ่อนความมหัศจรรย์บางอย่างไว้อย่างน่าทึ่งหาดทรายทอดตัวเลียบลำธารยาวคดเคี้ยว ดุจเส้นไหมสีเงินไหลผ่านกลางป่าทึบเสียงลำธารยังไหลเอื่อย...ราวไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นแม้จะเพิ่งซับเลือดจากความพังพินาศไว้ก็ตามใต้ซากรถม้า ร่างขององค์รัชทายาทแห่งแคว้นซ่างหยุนแน่นิ่ง... พระพักตร์เปื้อนโลหิตพระองค์จากไปแล้วทั้งที่พระเนตรเบิกโพลงไม่มีผู้ใดรู้ว่าพระทัยของพระองค์เต็มไปด้วยความโกรธแค้นหรือความเสียพระทัยที่ถูกพี่ชายที่เคารพรักเข่นฆ่าแต่ที่แน่นอนก็คือ...หัวใจที่เคยเต้นเพื่อแผ่นดินหยุดลงทันทีพร้อมกับเสียงรถม้ากระแทกสู่ก้นเหวหนึ่งชีวิตสูงศักดิ์...จากไปโดยไม่มีวันกลับทว่าไม่ห่างกันนักสตรีร่างบอบบางผู้หนึ่งนอนกอดลูกน้อยไว้แน่นใบหน้าเต็มไปด้วยรอยช้ำจากแรงกระแทก…และช่างน่าเหลือเชื่อ เจ้าก้อนแป้งตัวจ้ำม่ำยังหายใจแผ่วเบาอยู่ในอ้อมกอดของมารดาซ่งเม่ยหลิน ยามรถม้าลอยเคว้งในอากาศนางหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติกระแสอารมณ์แหลกสลายด้วยห่วงลูกน้อยจากนั้นทุกอย่างก็ดับ

เช้าวันหนึ่งในหมู่บ้านฮวาโหววันนี้...ดูเหมือนจะอ่อนโยนกว่าหลายวันที่ผ่านมาภายในเรือนไม้หลังเดิมของหมู่บ้านฮวาโหว บนฟูกฟางริมผนังคนป่วยค่อย ๆ ขยับเปลือกตาหนักอึ้ง หลังหลับใหลอยู่นานนับครึ่งเดือนกลิ่นสมุนไพรอ่อน ๆ แตะปลายจมูก เป็นสัญญาณแรกที่บอกว่าตัวเองยังมีชีวิตนางสูดลมหายใจลึก พยายามเรียกคืนสติที่แตกกระจัดกระจายเหมือนใบไม้ที่ปลิดปลิวและทันทีที่ดวงตาพร่าเลือนปรับรับแสงได้สิ่งแรกที่เห็นคือร่างเล็กกลมป้อมของลูกชายที่นางไม่มีวันลืมเจ้าตัวน้อยนั่งอยู่ใกล้ ๆ ขณะเล่นตุ๊กตาผ้า“หานเอ๋อร์...”เสียงเรียกแผ่วเบาเล็ดลอดจากริมฝีปากแห้งผากของผู้เป็นแม่เสียงนั้นสั่นระรัวแฝงด้วยความกลัวจับจิต...กลัวว่ามันจะเป็นแค่ความฝันนางค่อยยันตัวลุกขึ้นนั่งพลางอ้าแขนกว้างให้ลูกน้อยมาหา“มะ… มะ…”“แง้งงงงง!”เสียงเล็กเรียกมารดาด้วยความคุ้นเคยไม่นานนักเจ้าก้อนแป้งเบะปากแล้วปล่อยโฮพลางคลานเข้าหาอ้อมกอดแม่ด้วยความคะนึงหาสิบห้าวันที่ผ่านมา เจ้าตัวน้อยถูกพี่สาวใจดีอย่างเสี่ยวจินดูแลแต่ต้องอยู่ในห้องนี้เท่านั้น เพราะหากอุ้มแกออกไปห่างมารดาเมื่อใดก็จะหวีดร้องสุดเสียงทันทียามนี้แกหวนคืนอ้อมกอดมารดาอีกครั้ง

ไม่นานเหตุการณ์ที่หน้าผา สั่นสะเทือนไปทั่วอาณาจักรซ่างหยุนอย่างรวดเร็ว ความเศร้าโศกเข้าครอบงำจิตใจผู้คนทว่ามิใช่กับผู้อยู่เบื้องหลังเงามืดของเรื่องเลวร้ายนี้ในคฤหาสน์หลังงามของตระกูลลั่ว เสียงหัวเราะแหบต่ำของชายผู้หนึ่งดังลอดประตูที่ปิดสนิทลั่วเหวินซาง บุตรชายคนโตของลั่วเฟยเทียนคหบดีแห่งภาคใต้ชายผู้ไร้เมตตาและเปี่ยมความทะเยอทะยานยามนี้ชายหนุ่มผู้มากแผนการ นั่งบนเก้าอี้ซึ่งเป็นที่ประจำตำแหน่งของบิดามือถือจอกสุราขึ้นหมุนเล่น ราวเพียงสำรวจเงาสะท้อนในจอกมากกว่าจะดื่มมันจริง ๆ“หึ พวกมันหล่นจากหน้าผาเช่นนั้น ต่อให้เป็นเทพเซียนก็มิอาจมีชีวิตรอด”เขาหัวเราะในลำคอ พลางเอนกายลงลูบพนักเก้าอี้อย่างหลงใหล“อีกไม่นาน เก้าอี้ตัวนี้จะเป็นของข้าพร้อมกับตำแหน่งผู้นำตระกูลลั่วรุ่นที่สี่”หญิงวัยกลางคนที่นั่งเคียงข้าง...ผู้เป็นมารดาของเขา พยักหน้าอย่างพึงใจ“ต่อไปนี้สิ่งที่ควรเป็นของเจ้า จะไม่มีผู้ใดช่วงชิงมันไปได้อีก”ผู้พูดสีหน้าฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มเย็นชา...ไร้ความรู้สึกผิดแม้กระผีกเดียวเพราะมารดาเป็นเช่นนี้ จึงไม่แปลกนักที่บุตรชายจะเดินรอยตามความชั่วของนาง“ตั้งแต่เล็กจนโต ข้าไม่เคยมีสิ่งใดเหนือก

ภายในเรือนหลังเล็กยามค่ำคืน บรรยากาศยังคงเต็มไปด้วยความเงียบเชียบ ก่อนที่ซ่งเม่ยหลินจะเป็นฝ่ายเริ่มต้นก่อน“ตำราที่ท่านถืออยู่ในมือ“คือคำสาปของข้าในอดีต...ที่มันฝังอยู่ในหัว”“บัดนี้มันแปลเปลี่ยนเป็นอาวุธ...เพื่อแลกเปลี่ยนในสิ่งที่ท่านขาด” “เงิน อำนาจ กองทัพ... และคน” นางส่งตำราให้เขาเพิ่มเติมพร้อมกับกลยุทธ์ที่นางวางเอาไว้ตู้อี้จ๋ายเงยหน้าขึ้นอย่างสงบ แม้ภายในใจจะตรงกันข้ามนัก เมื่อครู่เขามองนางเป็นแค่สตรีที่อวดรู้ ทว่าตอนนี้...มันแตกต่างอย่างสิ้นเชิง เวลาเพียงครึ่งวัน นางสามารถเขียนตำรานับสิบเล่มขึ้นมาได้ และยังคิดแผนการที่แยบยลพวกนี้ขึ้นมาได้อีก เขาลูบปลายนิ้วไปบนปกตำราที่อยู่บนสุดที่เพิ่งได้รับมาหมาด ๆผิวสัมผัสของกระดาษนั้นเย็นเฉียบ ทว่ากลับแผดเผาปลายนิ้วจนร้อนวูบเมื่อเปิดหน้าแรกออกมา ตัวอักษรเพียงไม่กี่บรรทัดกลับหนักยิ่งกว่ากระบี่พันเล่มทิ่มแทงเสียอีก‘เพื่อนบ้านที่เคยอ่อนแอ...มักจะกลายเป็นศัตรูที่น่ากลัวที่สุดเมื่อถูกละเลย’แต่ละประโยคจารึกด้วยตัวอักษรที่งดงามอ่อนช้อย แต่แรงสะเทือนกลับดังก้องอยู

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วในความรู้สึกณ หมู่บ้านฮวาโหวอันเงียบสงัดเช่นเดิม แม้โลกภายนอกจะปั่นป่วนด้วยข่าวลือและถ้อยคำสาปแช่งไม่ขาดสายก็ตามทีบุคคลผู้เป็นต้นตอของทุกคำกล่าวขานคนหนึ่ง... ยังคงมิได้สติโดยไม่มีทีท่าว่าจะตื่นในเร็ววันอีกคน...ยังยืนอยู่ได้ด้วยความหวังเพราะเจ้าตัวน้อยของนาง“จ้า จะ จะ มะ หม่ำ ๆ”“หึ ลูกหมูตัวน้อยของแม่ ช่างกินเก่งเสียจริง หืม?”ซ่งเม่ยหลินหัวเราะในลำคอขณะปัดจมูกเล็ก ๆ ของลูกชายที่คลานมาหา ร้องขอให้อาหารตกถึงปากอีกคำ“ไหนลองทำปากจู๋น่ารักให้แม่ดูก่อนสิ แล้วแม่จะป้อนให้อีกคำนะ”นางยิ้มหวาน เอ่ยหยอกอย่างอ่อนโยนขณะก้มลงมองดวงตากลมแป๋วของลูกน้อยที่จ้องกลับมาอย่างตั้งใจ“มะ มะ อูวววว”เสียงเล็กเอื้อนเอ่ยก่อนมือป้อมจะจับแก้มของตนแล้วเบียดเข้าหากันจนปากจู๋ดวงตาใสแจ๋วนั้นสื่อความไร้เดียงสาได้ชัดเจนฟอดดด“น่ารักเกินไปแล้ว”ผู้เป็นแม่อดหัวเราะไม่ได้ พลางคว้าตัวเจ้าจ้ำม่ำมากอดแน่น หอมลงบนแก้มกลมนุ่มเต็มแรง“เอิ๊ก ๆ เอิ๊ก ๆ”เจ้าตัวแสบหัวเราะลั่น แต่ก็ยอมให้มารดาหอมแก้มแต่โดยดีตู้อี้จ๋ายซึ่งอยู่ในห้องนั้นด้วยเขามองภาพตรงหน้าอย่างเงียบงัน แววตาลุ่มลึกดุจสายน้ำ ท