บทที่ 9 จากเป็นดีกว่าจากตาย

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วในความรู้สึก

ณ หมู่บ้านฮวาโหวอันเงียบสงัดเช่นเดิม แม้โลกภายนอกจะปั่นป่วนด้วยข่าวลือและถ้อยคำสาปแช่งไม่ขาดสายก็ตามที

บุคคลผู้เป็นต้นตอของทุกคำกล่าวขาน

คนหนึ่ง... ยังคงมิได้สติโดยไม่มีทีท่าว่าจะตื่นในเร็ววัน

อีกคน...ยังยืนอยู่ได้ด้วยความหวัง

เพราะเจ้าตัวน้อยของนาง

“จ้า จะ จะ มะ หม่ำ ๆ”

“หึ ลูกหมูตัวน้อยของแม่ ช่างกินเก่งเสียจริง หืม?”

ซ่งเม่ยหลินหัวเราะในลำคอ

ขณะปัดจมูกเล็ก ๆ ของลูกชายที่คลานมาหา ร้องขอให้อาหารตกถึงปากอีกคำ

“ไหนลองทำปากจู๋น่ารักให้แม่ดูก่อนสิ แล้วแม่จะป้อนให้อีกคำนะ”

นางยิ้มหวาน เอ่ยหยอกอย่างอ่อนโยน

ขณะก้มลงมองดวงตากลมแป๋วของลูกน้อยที่จ้องกลับมาอย่างตั้งใจ

“มะ มะ อูวววว”

เสียงเล็กเอื้อนเอ่ย

ก่อนมือป้อมจะจับแก้มของตนแล้วเบียดเข้าหากันจนปากจู๋

ดวงตาใสแจ๋วนั้นสื่อความไร้เดียงสาได้ชัดเจน

ฟอดดด

“น่ารักเกินไปแล้ว”

ผู้เป็นแม่อดหัวเราะไม่ได้ พลางคว้าตัวเจ้าจ้ำม่ำมากอดแน่น หอมลงบนแก้มกลมนุ่มเต็มแรง

“เอิ๊ก ๆ เอิ๊ก ๆ”

เจ้าตัวแสบหัวเราะลั่น แต่ก็ยอมให้มารดาหอมแก้มแต่โดยดี

ตู้อี้จ๋ายซึ่งอยู่ในห้องนั้นด้วย

เขามองภาพตรงหน้าอย่างเงียบงัน แววตาลุ่มลึกดุจสายน้ำ ทบทวนเหตุการณ์ที่ผ่านมาอีกครั้ง

หนึ่งเดือนเท่านั้น

แต่ชีวิตกลับมีความหวังอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

นางทำได้อย่างที่พูด

‘มีสตรีล่มบ้านล่มเมืองได้มานักต่อนัก’

และนางกำลังจะเป็นหนึ่งในนั้น

ต่างกันตรงที่

แม้นางจะเป็นสตรีที่ล่มเมืองกับมือ... แต่นางจะเป็นสตรีผู้เป็นนารีขี่ม้ามากู้เมืองไว้ด้วยมือคู่เดิมของนาง

ตู้อี้จ๋ายนั่งมองเจ้านายตัวน้อยที่เดินเตาะแตะอยู่ไม่ไกล ก่อนหันกลับมากระซิบรายงานผู้เป็นนายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“วันนี้หมอหลวงจะเดินทางมาถึงที่นี่แล้วขอรับ… แต่…”

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย น้ำเสียงเจือความกังวล

“หมอหลวงคนนั้น…มิใช่คนดีนัก”

“และมิใช่คนที่ควรไว้ใจได้ หากใช้งานเสร็จแล้ว...เกรงว่าเขาอาจจะหันกลับมาเล่นงานเราก็เป็นได้”

ซ่งเม่ยหลินไม่ตอบในทันที

นางเพียงทอดสายตาไปยังสามีที่ยังนอนแน่นิ่งอยู่บนฟูก ก่อนเอ่ยเสียงเรียบแต่หนักแน่น

“ข้าเคยบอกท่านแล้วไม่ใช่หรือว่าตอนนี้ เราต้องใช้คน”

“ต่อให้เป็นงูเห่าที่ไม่รู้จักคุณคน....เราก็ต้องยอมทน”

นางถอนหายใจช้า ๆ ก่อนยิ้มบางอย่างเย้ยหยันเพราะรู้เท่าทันคน           

“แค่ตำรายารักษาอัมพฤกษ์เพียงครึ่งเล่มที่ท่านหยิบยื่นให้...ทำให้เขาตาลุกวาวจนยอมเร่งรุดมาถึงที่นี่”

“หากเราช่วยให้พี่ชายของเขาพ้นมลทินได้”

“ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะโง่พอจะหันหลังให้พวกเรา”

นางหันมาสบตาตู้อี้จ๋าย สีหน้าเปื้อนรอยยิ้มจาง ๆ แต่ดวงตานั้นเฉียบคม

“ท่านรู้ไหม ทำไมเราถึงไม่ควรกลัวคนพวกนี้?”

ตู้อี้จ๋ายชะงักไปเล็กน้อย ก่อนส่ายหน้าช้า ๆ

“ข้าน้อย... มิอาจเดาได้ขอรับ”

ซ่งเม่ยหลินยกยิ้มให้เขาเล็กน้อยก่อนพูดต่อไป

“เพราะเรารู้เท่าทันพวกมันอย่างไรเล่า”

“เหมือนกับยาพิษ”

“เรารู้ว่ามันอันตราย แต่ก็ยังจำเป็นต้องใช้… หากรู้จักขนาดและวิธีใช้ มันก็กลายเป็นยาได้”

“เราไม่กลัว เพราะเรารู้ว่าควรรับมืออย่างไร”

เสียงของนางราบเรียบทว่ามันตราตรึงใจคนฟังในทันที

“สำหรับหมอหวังหลุนนั้น”

“ท่านเองก็เคยบอกไม่ใช่หรือว่า เขาปรารถนาอำนาจ

“อำนาจที่จะยืนอยู่ในจุดสูงสุด…เพื่อแลกกับโอกาสช่วยพี่ชายเพียงคนเดียวของเขา”

“ผู้ที่ต้องติดคุกแทนเขา เพื่อให้เขาได้มีวันนี้”

“ในเมื่อเราให้เขาในสิ่งที่ไม่มีใครให้ได้… ไม่มีเหตุผลใดเลยที่บุรุษฉลาดแกมโกงผู้นั้นจะตัดโอกาสนั้นทิ้งไป”

            ผู้เป็นนายที่เป็นสตรีนางหนึ่ง พูดในสิ่งที่ทำให้บุรุษผู้เป็นนักรบอดทึ่งไม่ได้

ตู้อี้จ๋ายเงียบงันไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าอย่างหนักแน่น ดวงตาแวววาวขึ้นด้วยความเข้าใจ

“เป็นดังที่ท่านพูด....รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งย่อมชนะร้อยครั้ง”

“ข้าน้อย...ลืมไปว่าสิ่งที่น่ากลัวไม่ใช่พวกมัน”

“แต่เป็นความไม่รู้ของพวกเราเองต่างหาก”

เขารู้สึกโล่งใจปนละอาย ในความคิดลบของตนเมื่อครู่

นางชี้ให้เขาเห็นชัดว่า

พวกเขาเป็นคนเลือก

เลือกใช้คนพวกนั้น…ทั้งที่รู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นเช่นไร

จึงไม่มีอะไรต้องกลัวกับศึกตรงหน้า...เพราะไม่ว่าอย่างไรก็ต้องชนะ

“แอร้ยยยย มะ มะ หม่ำ ๆ”

            เสียงใส ๆ ของเจ้าก้อนแป้งตัวอ้วนที่โมโหหิว ทำให้มารดาอย่างซ่งเม่ยหลินต้องย้วยแก้มเด็กแสบเบา ๆ

            “จ้า หม่ำ ๆ นะ อ้าม”

            นางหัวเราะกับท่าทีนั้น ก่อนหันไปป้อนอาหารบุตรชายด้วยหัวใจที่ผ่อนคลาย

            หนึ่งเดือนที่ผ่านมานางเหมือนอยู่กลางกองไฟ

            เพราะกลัวว่าเขาจะเป็นอะไรก่อนที่นางจะคว้าตัวหมอที่เก่ง ๆ มารักษาเขา

แต่ตอนนี้หมอหลวงกำลังเดินทางที่นี่แล้ว

หมอหลวงคนนั้นถึงแม้จะชั่วไม่สนกฎเกณฑ์ ...แต่เรื่องความรู้ความสามารถก็เป็นของจริง

“ท่านมีอะไรอีกก็พูดมาเถิด หากรอให้หานเอ๋อร์กินอาหารเสร็จคงต้องรออีกพักใหญ่”

ซ่งเม่ยหลินยิ้มพลางส่ายหน้าเล็กน้อยเมื่อเจ้าตัวดื้อเดินไปเดินมาไม่หยุดหลังได้กินอาหารไปคำหนึ่ง

นางพูดกับตู้อี้จ๋ายที่ดูเหมือนจะมีเรื่องรายงานอีก

ครั้นเจ้านายเอ่ยดังนั้นผู้น้อยก็ไม่เกรงใจอีก

“เรื่องการทำอาวุธตามตำราของเราทุกอย่างเป็นไปได้ดีเกินคาด”

“ส่วนเรื่องกองกำลัง...”

“เหมือนอย่างที่ท่านเคยพูดไม่มีผิด”

“คนเก่งที่เคยถูกกดขี่จากราชสำนัก กับชนชั้นไพร่มากมายที่ไม่ยากเป็นเหยื่อของความโหดร้ายและสงคราม”

“ให้พวกเขายินดีเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างแผ่นดินที่สงบสุขด้วยตัวเอง”

“การเจียระไนเพชรในตม...ทำให้กองกำลังของเราเป็นรูปเป็นร่างขึ้นแล้วขอรับ”

ตู้อี้จ๋ายพูดพลางมองสตรีตรงหน้าด้วยความชื่นชมอีกครั้ง

            “สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดข้าแค่ชี้นำ แต่คนที่ทำให้เกิดขึ้นได้ก็คือพวกท่าน”

            “เพราะทุกคน...ทุกอย่างจึงเริ่มต้นขึ้นได้”

            ซ่งเม่ยหลินยิ้มให้เขาอย่างใจจริง

            นางหมายความตามนั้น...

ในโลกที่โหดร้ายนี้ หากไร้พวกเขานางก็แค่คนที่มีความรู้ท่วมหัวแต่เอาตัวไม่รอด

           

            “นายหญิงถ่อมตัวเกินไปแล้วขอรับ”

            “กองทัพที่มีคนนับแสน ไม่มีทางชนะหากกุนซือไร้สามารถ”

            “ดังนั้น ความสำเร็จเล็กน้อยของเราในวันนี้”

            “เป็นเพราะท่านเป็นหลัก”

            ตู้อี้จ๋ายหัวเราะเบา ๆ ก่อนตอบในสิ่งที่อยู่ในใจ เขาเองก็หมายความตามนั้น

            นางกำลังทำให้พวกเขามี ‘ในสิ่งที่ขาด’ อย่างที่ลั่นวาจาไว้

หัวใจที่แห้งผากไร้ความหวังพวกเขากลับมาเต้นอีกครั้ง…

มันยังคงเต้นเพื่อแผ่นดินกับองค์รัชทายาท

แต่คราวนี้มันมีนางกับคุณชายน้อยพ่วงเข้าไปด้วย

จะเป็นเช่นนี้ตลอดไป

เจ้านายลูกน้องสรรเสริญเยินยอกันเองอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะขอตัวกลับไป

คล้อยหลังตู้อี้จ๋าย ซ่งเม่ยหลินคลี่จดหมายที่เพิ่งได้รับจากเขา

ก่อนเผาทิ้งลงเตาไฟโดยไม่ลังเล

“ข้าขอโทษนะเจ้าคะท่านพี่ ที่ต้องทำให้ท่านกับท่านพ่อมิได้เป็นพ่อลูกกันอีกต่อไปแล้ว”

ซ่งเม่ยหลินเช็ดน้ำตาพลางใช้ผ้าชุบน้ำหมาด ๆ เช็ดใบหน้าของสามีที่ยังนอนไม่สติ

พลางเอ่ยขอโทษต่อเขา...ในสิ่งที่นางทำลงไป

ทำให้ตระกูลลั่วต้องเป็นเพียงอดีตของนาง

เป็นตระกูลที่องค์รัชทายาทไม่เคยรู้จัก

นางย้อนคิดไปถึงเรื่องเมื่อหนึ่งเดือนก่อน ที่นางสั่งให้ตู้อี้จ๋ายไปจัดการ

ความเจ็บปวดของท่านพ่อลั่วเฟยเทียนถูกถ่ายทอดจากปากเขา เหมือนกับนางไปนั่งอยู่ตรงนั้นก็ไม่ปาน

ในค่ำคืนแสนยุ่งเหยิงวุ่นวายเพราะคดีของลั่ว        เหวินซางและมารดา

ผู้นำตระกูลลั่วยังไม่ทันตั้งหลัก...แต่กลับต้องเผชิญเรื่องที่หนักกว่านั้น...

กล่องไม้เรียบไร้ลวดลายแสนลึกลับถูกวางอยู่ในห้องอย่างเงียบงัน

ในนั้นคือ...

สามสิ่งที่ทำให้หัวใจชายเลยวัยกลางคนเจ็บปวดอีกครั้ง

อย่างแรกป้ายหยกแกะสลัก หงส์กับพยัคฆ์ ซึ่งทำจากหยกมันแพะที่หาได้ยาก

มันเป็นของบุตรชายกับลูกสะใภ้ของเขาที่จากไปอย่างไม่มีวันกลับ

อย่างที่สอง...เป็นภาพวาดของชายหญิงคู่หนึ่ง

ทั้งสองแต่งกายงดงามสูงศักดิ์ สตรีนั้นอุ้มเด็กตัวน้อยตัวอวบอ้วนไว้ในอ้อมแขน

สตรีกับเด็กน้อยเขารู้จักดี...สะใภ้กับหลานชายสุดที่รัก

ส่วนบุรุษผู้นั้น

เขาแน่ในใจว่าไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

ทว่าดวงตาคู่นั้น .... ไม่ใช่เพียงแค่คล้าย 

แต่เหมือนจนแยกไม่ออก... ดวงตาของลั่วอี้เสียนบุตรชายของเขา

หัวใจของเขาเต้นช้าลง มือไม้เย็นเฉียบไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะทรงตัว 

แต่ยังไม่ยอมเชื่อ

จนกระทั่ง... เห็นสิ่งของอย่างที่สาม

จดหมายที่เป็นลายมือแสนคุ้นเคย...ลูกสะใภ้

“เรื่องลี้ลับแสนประหลาดในโลกนี้มีอยู่จริง เหมือนที่ครั้งหนึ่งท่านเคยบอกข้า”

            เพียงแค่บรรทัดแรกก็ทำให้ลมหายใจของเขาสะดุด

            เรื่องลี้ลับที่นางเอ่ยถึงทำให้เขาต้องหันไปมองรูปวาดของบุรุษผู้นั้น

            มือไม้ของผู้อาวุโสสั่นไหวยามอ่านจดหมายต่อไป

“สิ่งที่ข้ากับเขาต้องเผชิญ”

“มันทั้งน่าเศร้าและน่ายินดีในคราเดียวกัน”

“ ‘เขา’ ไม่อาจหวนกลับไปคนเดิมได้อีก”

“นับจากนี้ไป แม้ท่านจะยืนใต้ผืนฟ้าเดียวกันกับเขา...”

“ก็ต้องกลายเป็นคนอื่น...”

“บิดา... มิอาจเรียกขานบุตรได้อีก”

“แต่มันยังดีกว่าการจากตาย”

ลั่วเฟยเทียนกลั้นน้ำตายามเห็นรอยด่างกลม ๆ บนกระดาษ...น้ำตาของผู้เขียน

ยามที่เขียนจดหมายหัวใจของนางคงเจ็บปวดไม่ต่างจากคนอ่านเช่นเขา

ผู้อาวุโสดื้อดึงอ่านจดหมายด้วยหัวใจของเขาอ่อนแอลงทุกที

“ข้าให้สัญญากับท่านได้ว่า.. ต่อให้กลายเป็นคนอื่นแต่ท่านก็ยังได้ใกล้ชิดเขา

“ขอแค่ท่านยืนข้างข้า”

“เริ่มต้นด้วยการทำให้ข่าวลือกระจายไปให้ไกล ทำให้คนเชื่อ....”

คราวนี้ลั่วเฟยเทียนร้องไห้โฮจนไม่เหลือคราบของผู้นำตระกูลผู้ยิ่งใหญ่อีกแล้ว

น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าอาบแก้มหยาบกร้าน

“ข้าเองก็เหมือนท่าน”

“กว่าจะทำใจให้เชื่อได้มิใช่เรื่องง่าย”

เสียงของบุรุษที่แอบนำสารจากเจ้านายไปตระกูลลั่ว...เปิดเผยตัวออกมา

ตู้อี้จ๋ายก้าวออกมายืนกลางห้องก่อนพูดกับลั่วเฟยเทียน

ดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้อยู่แล้ว...ว่ามีคนอยู่ในห้องของตน

เพราะเขาไม่ได้ตกใจนัก

“เพราะเหตุนี้ถึงได้มีข่าวลือบ้า ๆ นั่นออกมาใช่ไหม เพราะนางต้องยืนข้างเขา”

ลั่วเฟยเทียนพูดกับตู้อี้จ๋ายพลางลูบหน้าตัวเองอย่างแรงก่อนสลัดทิ้งความอ่อนแอทั้งหมดที่มี

เขาน่าจะรู้ดีที่สุด

เม่ยหลิน...ที่รักศักดิ์ศรียิ่งกว่าสิ่งใด กลับยอมทำให้ตัวเองเสื่อมเสีย ด้วยการยอมเป็นชายาลับขององค์รัชทายาท

เพราะต้องการเอาตัวรอดอย่างนั้นหรือ?

คำตอบคือ... ไม่ใช่แน่ ๆ

ภาพสามคนพ่อแม่ลูกสามคนที่สวมชุดราชวงศ์... คือคำตอบ

บุตรชายของเขา...อยู่ในร่างผู้สูงศักดิ์

นางถึง ‘ต้องทำ’ให้ตัวเองกับลูกอยู่ในชีวิตของเขา

ลั่วเฟยเทียนเผาจดหมายและภาพวาดนั้นทิ้งไปต่อหน้าตู้อี้จ๋ายก่อนพูดกับเขาอย่างหนักแน่น

“บอกนางว่าข้ารับรู้แล้ว... ทุกอย่างจะเป็นเหมือนที่นางต้องการ

“ข้าคนนี้จะยืนข้างนาง”

“โปรดนำจดหมายฉบับนี้ไปให้นางด้วย”

นั่นคือคำพูดของท่านพ่อเฟยเทียน

จดหมายฉบับนั้นถ่ายทอดหัวใจแสนประเสริฐของบิดาคนหนึ่ง

‘พวกเจ้าต้องอยู่ในที่ที่ไม่คุ้นเคย และไร้พวกพ้อง’

‘จากนี้ไปจงใช้ตระกูลลั่วเพื่อเป็นฐานให้พวกเจ้า’

เพียงแค่นี้ก็ทำให้น้ำตาของนางไหลไม่หยุด

ความรักของบิดาคนนี้ช่างยิ่งใหญ่นัก

บิดาที่ยอม...เพียงแค่ได้เห็นลูกในที่ไกล ๆ ก็พอ