บทที่ 7 คำสาปที่กลายเป็นอาวุธ

ภายในเรือนหลังเล็กยามค่ำคืน บรรยากาศยังคงเต็มไปด้วยความเงียบเชียบ ก่อนที่ซ่งเม่ยหลินจะเป็นฝ่ายเริ่มต้นก่อน

“ตำราที่ท่านถืออยู่ในมือ

“คือคำสาปของข้าในอดีต...ที่มันฝังอยู่ในหัว”

“บัดนี้มันแปลเปลี่ยนเป็นอาวุธ...เพื่อแลกเปลี่ยนในสิ่งที่ท่านขาด”

          “เงิน อำนาจ กองทัพ... และคน”

            นางส่งตำราให้เขาเพิ่มเติมพร้อมกับกลยุทธ์ที่นางวางเอาไว้

ตู้อี้จ๋ายเงยหน้าขึ้นอย่างสงบ แม้ภายในใจจะตรงกันข้ามนัก

            เมื่อครู่เขามองนางเป็นแค่สตรีที่อวดรู้

            ทว่าตอนนี้...มันแตกต่างอย่างสิ้นเชิง

            เวลาเพียงครึ่งวัน นางสามารถเขียนตำรานับสิบเล่มขึ้นมาได้

            และยังคิดแผนการที่แยบยลพวกนี้ขึ้นมาได้อีก

            เขาลูบปลายนิ้วไปบนปกตำราที่อยู่บนสุดที่เพิ่งได้รับมาหมาด ๆ

ผิวสัมผัสของกระดาษนั้นเย็นเฉียบ ทว่ากลับแผดเผาปลายนิ้วจนร้อนวูบ

เมื่อเปิดหน้าแรกออกมา ตัวอักษรเพียงไม่กี่บรรทัดกลับหนักยิ่งกว่ากระบี่พันเล่มทิ่มแทงเสียอีก

‘เพื่อนบ้านที่เคยอ่อนแอ...มักจะกลายเป็นศัตรูที่น่ากลัวที่สุดเมื่อถูกละเลย’

แต่ละประโยคจารึกด้วยตัวอักษรที่งดงามอ่อนช้อย แต่แรงสะเทือนกลับดังก้องอยู่ในอก

‘ทำอาวุธขายให้กับศัตรูของแคว้นซ่างหยุน...’

ตู้อี้จ๋ายกำตำราแน่น ดวงตาเคลือบไปด้วยความร้อนผ่าว

ทั้งที่ประโยคนั้นคือการสั่งให้เขาทรยศแผ่นดินเกิด การขายอาวุธก็เท่ากับการสั่งให้สังหารผู้คนบริสุทธิ์

“ชีวิตนี้ ท่านไม่มีทางได้อะไรมาโดยไม่ต้องเสียอะไรเลย”

น้ำเสียงที่ทั้งดูแคลน เย้ยหยัน และเจ็บปวดถูกเอ่ยขึ้นมา ราวกับรู้ทันว่าเขาคิดอะไร

“ข้ารู้...การเสียสละครั้งนี้เพื่อผลลัพธ์ที่ยิ่งใหญ่ในวันข้างหน้า”

ตู้อี้จ๋ายกอดตำราไว้แน่นพลางหลับตา ราวกับข่มจิตใจที่อ่อนแอของตน...

เขาไม่ได้โต้แย้งในสิ่งที่นางพูดแม้เพียงครึ่งคำ

“เราขายอาวุธให้กับศัตรูได้ และเราก็ขายอาวุธให้กับแม่ทัพของแคว้นซ่างหยุนได้เหมือนกัน”

“สิ่งที่เราต้องการมิใช่ให้แคว้นซ่างหยุนย่อยยับพังพินาศ แต่เราต้องการ ‘เวลา’”

“สงครามที่ยืดยาว... คือสิ่งที่เราต้องซื้อไว้ให้ได้นานที่สุด”

ซ่งเม่ยหลินเฉลยสิ่งที่นางต้องการให้เขาฟัง

นางหมายความตามนั้นทุกตัวอักษร

คนฟังอย่างตู้อี้จ๋ายถึงกับหายใจสะดุดด้วยไม่คิดว่า สตรีคนหนึ่งจะคิดการณ์ไกลได้ถึงขนาดนี้

เขาลูบใบหน้าของตนอย่างแรง ราวกับต้องการปัดเป่าความผิดในใจออกไป...

ก่อนเอ่ยกับนางเป็นครั้งแรกหลังนิ่งไปนาน

“ระหว่างที่ฮ่องเต้ทรงทุ่มเทกับการทำสงคราม”

“เราจะใช้เวลานั้นสร้างความแข็งแกร่ง”

ตู้อี้จ๋ายยอมเลือกทางที่เจ็บปวด...แต่เขารู้ดีว่ามันเป็นทางที่ดีที่สุด

           

“ใช่แล้ว ระหว่างที่คนผู้นั้นกำลังสนุกกับสงครามที่เราเป็นผู้ชักจูง เราจะต้องเติบโตอย่างก้าวกระโดด”

            “วันที่ข้ากับท่านพี่เดินทางกลับวังหลวง”

“วันนั้นจะต้องเป็นวันที่องค์ฮ่องเต้เสด็จออกไปปราบศัตรู...ท่านทำได้หรือไม่”

            ซ่งเม่ยหลินส่งแผ่นกระดาษชุดสุดท้ายที่ยังอุ่นด้วยน้ำหมึกไปให้เขา

            ไม่ว่าจะด้วยเล่ห์กลอันใด...ต้องมีหมอหลวงมาที่นี่         

การยื้อชีวิตของสามีสำคัญเหนือสิ่งอื่นใดในเวลานี้

           

จากนั้นถึงจะเป็นการทำให้แผ่นดินซ่างหยุนอยู่ในมือสามีของนาง

นางรู้ดี

            การเป็นผู้สูงศักดิ์ที่ไร้อำนาจ...ไม่มีทางทำให้ชีวิตใหม่ของนางและเขายืนยาว

และที่สำคัญคือหานเอ๋อร์จะต้องไม่กลายเป็นแค่หมากในกระดานให้คนอื่นขยี้เล่นและหัวเราะเยาะ

            การอยู่เฉย ๆ โดยไม่ทำอะไรเลย... เท่ากับรอความตายเหมือนในอดีต

            แต่ครั้งนี้นางจะไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้นอีก

            ต่อให้ต้องเป็นคนเลวในสายตาใครต่อใคร... นางก็ยินดี

         

ตู้อี้จ๋ายถูกสตรีที่เพิ่งรู้จักชักจูงจนอยู่หมัด

หัวใจเต้นรัวราวกับกลองศึก เพียงคิดว่าเขาจะแก้แค้นให้ผู้เป็นนายได้อย่างไร

‘ฮ่องเต้ซ่างเทียนจิน ต้องไร้แผ่นดินกลบหน้า’

เขามองนางด้วยสายตาหลากหลาย

หญิงสาวตรงหน้าของเขา เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

นางเมื่อเช้านี้ทั้งบอบบางและอ่อนแอ หากเป็นแก้วคงแตกร้าวหากเพียงลมแตะแผ่วเบา

แต่ขณะนี้

นางราวกับเป็นกุนซือของแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ในอดีต

สายตาและความคิดของนางลึกล้ำ จนเขาที่เป็นถึงหัวหน้าองครักษ์ยังหวาดกลัว

ไม่ทันข้ามวัน ....

นางทำให้เขายอมลงเรือลำเดียวกับนางจนได้

“เรื่องของคนที่ทำให้ท่านและครอบครัวต้องพบจุดจบแสนอนาถเช่นนี้... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเถิดขอรับ”

“จะไม่มีอีกแล้ว ซ่งเม่ยหลินฮูหยินเอกกาลกินีของคุณชายลั่วอี้เสียน”

“จะมีเพียง... องค์ไท่จื่อเฟยซ่งเม่ยหลินเท่านั้น”

ตู้อี้จ๋าย ‘ยอมก้มคำนับ’ นาง... คนที่เขายอมรับเป็นนายเหนือหัวนับจากนี้ไป

ความเป็นเจ้านายลูกน้องเกิดขึ้นตั้งแต่บัดนี้

เขาเลือกที่จะให้องค์รัชทายาทมีพระชนม์ชีพสืบไป

แม้เป็นใครอีกคน...แต่เขาไม่สนใจในเรื่องนั้น

ตราบใดที่มันทำให้เขาแก้แค้นให้พระองค์ได้

แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

เขาออกไปและทิ้งให้เจ้าของบ้านหลังเล็ก ๆ นั่งนิ่งอยู่กับความเงียบ

ตู้อี้จ๋ายรับรู้เรื่องของนางทุกประการ เพราะนางเล่าให้ฟังอย่างไม่ปิดบังในก่อนหน้านี้

และในเมื่อยามนี้นางเป็นเจ้านายของเขา

ดังนั้นความแค้นของนาย... เป็นสิ่งที่บ่าวต้องจัดการ

และในเมื่อนางมิห้ามปราม... เขาถือว่าเป็นการยอมรับ

ใครบางคนต้องเริ่มชดใช้ในสิ่งที่มันทำลงไป!!

คล้อยหลังตู้อี้จ๋าย ซ่งเม่ยหลินปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มยาม ก่อนค่อยคลานไปหาบุตรชายที่กำลังสะดุ้งตื่น

“โอ๋ ๆ ไม่เป็นไรแล้วนะจ๊ะลูกรักของแม่ แม่อยู่กับหนูตรงนี้”

ตั้งแต่แกผ่านเหตุการณ์เลวร้ายมา

แก้ต้องสะดุ้งตื่นและร้องไห้ทุกค่ำคืน...ความกลัวมันตามหลอกหลอนบุตรของนางไม่จบไม่สิ้น

สิ่งที่พวกมันทำไว้ช่างสาหัสนัก

ดังนั้นคนชั่วสมควรได้รับกรรมที่มันทำเอาไว้

แต่คนดี... อย่างคนอื่น ๆ ในตระกูลลั่ว ทำให้นางคิ้วขมวดเมื่อคิดถึงข้อนี้

            “ตอนนี้ท่านปู่ของลูกกับท่านอาสามและท่านอาสี่ต้องทุกข์ใจกับเรื่องของพวกเรามากแน่ ๆ”

            “ข้าควรทำเช่นไรดีเจ้าคะท่านพี่”

            ซ่งเม่ยหลินเอื้อมมือไปจับมือคนที่นอนไม่รู้สึกตัวแผ่วเบา พลางครุ่นคิดหลังเอ่ยกับสองคนพ่อลูก

            “การที่เรายังได้เห็นหน้าค่าตากัน ยังดีกว่าตายจากกันโดยสิ้นเชิงใช่ไหม”

ซ่งเม่ยหลินครุ่นคิดอยู่นาน...กว่าจะได้คำตอบ

แม้เจ็บปวด...แต่เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดเช่นกัน