บทที่ 10 หมากนอกกระดาน

            ยามนี้ผืนฟ้าเหนือเมืองหลวงยังคงนิ่งงัน บรรยากาศโดยรอบหนักอึ้งในรอบหลายสิบปีที่ผ่านมา

            สิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นกลับถาโถมเข้ามา

            “ฝ่าบาท พวกเราควรทำเช่นไรดี แม่ทัพกู้พ่ายแพ้ให้แก่ทัพหลวงของแคว้นเฉียงเสียแล้ว”

          ปัง!

            “ยังจะต้องถามข้าอีกหรือว่าต้องทำเช่นไร?”

“แม่ทัพที่ไร้สามารถ พ่ายแพ้ต่อข้าศึก จะเก็บเอาไว้เป็นเยี่ยงอย่างได้อย่างไรกัน”

“ทูลฝ่าบาท หากทรงลงโทษแม่ทัพทุกคนที่พ่ายแพ้”

“จะไม่มีแม่ทัพคนไหนเหลือใจเพื่อแผ่นดินอีกเลยนะพ่ะย่ะค่ะ”

“แม่ทัพกู้เพิ่งพ่ายแพ้เป็นครั้งแรกทรงโปรดให้โอกาสสักครั้งเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

“ทรงโปรดพิจารณาด้วย”

เหล่าขุนนางพากันคุกเข่าทัดทานผู้เป็นใหญ่อย่างพร้อมเพรียง ...หาได้ยากยิ่งที่จะสามัคคีกันเช่นนี้

ไม่ใช่เพราะเห็นใจแม่ทัพผู้เก่งกาจ

แต่... เพราะกลัวว่าตัวเองจะต้องถูกส่งไปตายแทนแม่ทัพเสียมากกว่า

“ฝ่าบาท พวกต้าเฉียงมันชนะพวกเราเป็นครั้งแรก เพราะระเบิดมือประหลาดนั่น”

“มันข่มขวัญกำลังใจทหารกล้าของเราจนถดถอยไปเสียหมด”

“ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ ยามนี้ต้าเฉียงเป็นแคว้นเดียวที่พ่อค้าพวกนั้นยอมปรากฏตัวและยอมค้าขายด้วย”

“พวกเราต้องซื้อเวลา เพื่อให้ติดต่อกับพ่อค้าพวกนั้นให้ได้เสียก่อน”

“และจากนั้นพวกเราจะเป็นต่อแคว้นเฉียงอีกครั้ง”

“ท่านอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายกล่าวถูกแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“พ่อค้าก็คือพ่อค้า แค่เราเสนอราคาให้สูงกว่าแคว้นเฉียง พวกมันต้องยอมขายให้เราแต่เพียงผู้เดียว”

ปัง!

“พวกเจ้ามันดีแต่พูด ผ่านมาเป็นเดือนที่เกิดศึก แล้วไอ้พ่อค้านั่นอยู่ที่ใด!!!”

“เจ้ากรมการค้า...ข้าให้เวลาเจ้าอีกครึ่งเดือนเท่านั้น”

“ต้องควานหาตัวพวกมันให้ได้”

“หาไม่แล้ว... ทั้งเจ้าและคนในครอบครัว”

“ต้องรับโทษเพื่อเซ่นไหว้ความอับอายของข้าที่ต้องพ่ายแพ้กับให้แคว้นเฉียงเสีย!!”

ฮ่องเต้ซ่างเทียนจินพิโรธใส่ขุนนางที่ดีแต่พูด แต่ไม่เห็นผลงานอะไรสักอย่าง

ยามนี้พระองค์ทรงโกรธทุกสรรพสิ่งให้กับความพ่ายแพ้แสนอัปยศ

แคว้นซ่างหยุนไม่แพ้ผู้ใดมาเป็นเวลาหลายสิบปี

แต่แล้วกลับเกิดขึ้นในรัชสมัยของพระองค์

“ให้แม่ทัพกู้รั้งตำแหน่งแม่ทัพดังเดิม”

“หากเขาชิงความได้เปรียบกลับมามิได้ ก็จงสังเวยชีวิตในสนามรบซะ”

“ส่วนอัครเสนาบดีฝ่ายขวาจาง”

“ให้ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม ข้าจะเดินทางไปทำศึกด้วยตนเอง”

คำสั่งที่ขุนนางไม่อยากได้ยินฟาดลงบนศีรษะทันใด

หากทรงเสด็จไปทำศึกด้วยตนเอง หมายความว่าขุนนางระดับสูงต้องติดตามไปด้วย

แต่ครานี้เพราะระเบิดนั่น ไม่ใช่แค่ทำให้พลทหารเสียขวัญ...

แต่พวกเขาที่ไม่ใคร่ได้จับดาบจับกระบี่หวาดกลัวยิ่งกว่า

“ทูลฝ่าบาทหากทรงเสด็จนำทัพออกศึกเอง แล้วการประชุม ‘เมิ่งฮุ่ย’ เล่าพ่ะย่ะค่ะ”

“การประชุมนี้สำคัญต่อแคว้นซ่างหยุนมาก พวกเรารอคอยการประชุมนี้เป็นเวลานานนักหนา”

อัครเสนาบดีฝ่ายขวาจางซื่อหลง ยกเรื่องการประชุมระดับแคว้นมาเตือนพระทัยนายเหนือหัว

การประชุมครั้งนี้สำคัญอย่างยิ่งยวดต่อแคว้น

เขาหวังว่าพระองค์จะทรงไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน

แคว้นซ่างหยุน

ต้องได้รับรองให้เป็นสมาชิกแทนแคว้นที่ถูกเฉดหัวออกไปเมื่อสองปีก่อน

พวกเขาเฝ้ารอเวลานี้มานานตั้งแต่พระราชาองค์ก่อน

ทว่ารับสั่งของผู้เป็นนาย...

“การประชุมเมิ่งฮุ่ยคืออีกเก้าเดือนข้างหน้า”

“พวกเจ้านับถอยหลังถึงวันประชุมกันแล้วหรือ?”

“วันประชุมเมิ่งฮุ่ย”

“คือวันที่ข้ากำราบแคว้นเฉียงจนสิ้น”

“เราจะประกาศศักดาต่อสิบสองแคว้น!... พวกนั้นจะดูแคลนเรามิได้”

ฮ่องเต้ซ่างเทียนจินทรงลุกขึ้นประหนึ่งมังกรตื่นจากบรรทม พระเนตรทอแสงดุดันขณะกวาดมองเหล่าขุนนาง

“ข้าไม่เพียงต้องการให้ซ่างหยุนเป็นสมาชิกเมิ่งฮุ่ย”

“แต่ข้า....ต้องการให้เมิ่งฮุ่ยอยู่ภายใต้เท้าข้า!”

“เราจะทำให้พวกมันค้อมศีรษะ แล้วยอมรับว่าแคว้นซ่างหยุนคือผู้นำ”

“ข้าจะไม่ยอมให้การประชุมที่ข้ารอมาช้านานต้องผิดพลาดแน่”

สุรเสียงของฮ่องเต้ประหนึ่งเพลิงที่โหมกระพือไร้ผู้ใดจะต่อต้านได้

ขุนนางทั้งหลายมีเพียงความเงียบเป็นคำตอบ

ทุกคนต่างรู้ดี...ไม่เคยมีใครทัดทานพระองค์ได้ทั้งนั้น

ในท้องพระโรงที่ว่างเปล่า

มีเพียงฮ่องเต้ซ่างเทียนจิน ขันทีคู่รัชกาล และองครักษ์ประจำบัลลังก์...ปรึกษากัน

“กระหม่อมส่งคนไปสืบข่าวทางใต้เรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เจียงห่าว หัวหน้าองครักษ์ประจำพระองค์ รายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ผู้คนที่นั่นพูดเป็นเสียงเดียวกัน”

“พี่ชายสามีของสตรีนางนั้น...ยืนยันมานานหลายปีว่าน้องชายตนเลี้ยงลูกของชายอื่น”

แม้จะมีเรื่องน่าสงสัยอยู่หลายประการ เช่น ชายผู้นั้นที่เป็นต้นตอของข่าว....กลับหายตัวไปเสียแล้ว

แต่เมื่อชาวบ้านหลายปากยืนยันตรงกัน...

และที่สำคัญ

แม้แต่ ‘ผู้นำตระกูลลั่ว’ ยังเผลอหลุดพูดต่อหน้าสายสืบของพวกเขา

“นางเป็นบุตรบุญธรรมของผู้มีพระคุณของข้า”

“ทำให้ตระกูลลั่วทอดทิ้งนางไม่ได้”

คำพูดนั้น เหมือนรับกลาย ๆ

ไม่มีเหตุผลต้องสืบต่อ

ยิ่งไปกว่านั้น เจ้านายของเขามิได้ใส่พระทัยนักว่า เรื่องนี้จะจริงหรือไม่

“นางก็แค่หมากโง่ ๆ ตัวหนึ่ง...”

ฮ่องเต้ซ่างเทียนจินรับสั่ง ขณะโยนเนื้อให้เหยี่ยวในกรงทอง

พระเนตรของพระองค์เฉียบคมดั่งนักล่า

“สตรีตัวเล็ก ๆ คิดจะพาบุรุษไร้สติกลับมาแย่งชิงบัลลังก์อย่างนั้นรึ?”

ทรงแย้มสรวลซ่อนความเย้ยหยันอยู่ในที

คนของเขายืนยันว่าน้องชายสุดที่รัก...เป็นแค่คนพิการรอวันตายเท่านั้น

“ฮ่าฮ่า...น่าสนใจจริง พวกเจ้าว่าไหม?”

เสียงพระสรวลดังไปไกล ในพระทัยไม่มีแม้เศษเสี้ยวแห่งความหวาดกลัว

สตรีชาวบ้าน? ไม่มีค่าพอจะก่อคลื่นในวังหลวงอันยิ่งใหญ่แห่งนี้แม้แต่น้อย

“ทูลฝ่าบาท...”

หวงกงกงกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“เป็นไปได้หรือไม่ว่าองค์รัชทายาททรงแสร้งประชวร?”

“อะไรก็เป็นไปได้ทั้งนั้น”

ฮ่องเต้ซ่างเทียนจินรับสั่งเสียงเบา ดวงเนตรยังจับจ้องเหยี่ยวที่กำลังจิกเนื้อ

“น้องชายผู้ไร้สติของข้า รักษาตัวอยู่ในเมืองซานโหว... “พร้อม ๆ กับข่าวลือพวกนั้นที่โหมกระพือ”

“และตามด้วยแคว้นเล็ก ๆ อย่างแคว้นเฉียงบังอาจรุกรานเรา”

“เรื่องนี้ต้องมีคนชักใยอยู่เบื้องหลัง”"

“อาจจะเป็นคนทางนี้”

“ทรงทำเพื่อเปิดทางให้พระโอรสสุดที่รักได้หวนคืนสู่วังหลวงก็เป็นได้”

ทรงรับสั่งอย่างด้วยสุรเสียงราบเรียบ ทว่าแววพระเนตรคู่นั้นคงมีแค่เหยี่ยวทรงเลี้ยงที่ได้เห็นว่ามันแดงระเรื่อ

พระมารดาที่เคยรัก...ไม่เหลือเยื่อใยให้พระองค์อีกแล้ว

เจียงห่าวรับพระดำรัส พลางถามกลับอย่างคาดเดา

“เช่นนั้นการที่ฝ่าบาทเสด็จออกศึกด้วยองค์เอง ก็เพื่อหลอกให้ไทเฮาตายใจใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

ฮ่องเต้แย้มสรวลบาง ๆ ก่อนรับสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ข้าแค่ไม่ประมาท”

“เพียงแค่เห็นศัตรูนอนแน่นิ่ง ก็คิดว่าไร้พิษสง”

“ตราบใดที่เขายังมีลมหายใจ ข้าก็ยังมีหนามยอกอกอยู่ทุกคืนวัน”

ทรงผินพระวรกายกลับมาเผชิญหน้ากับขันทีและองครักษ์ผู้ภักดี

“ไทเฮาก็เช่นกัน ตราบใดที่หวงตี้ยังมีชีวิต”

“พระนางยังคงหวัง... หวังให้เขาฟื้นขึ้นมาครองราชย์แทนข้า”

“ทรงหวังให้มันได้รับการรับรองในการประชุม ‘เมิ่งฮุ่ย’”

ทรงแค่นพระสรวลอีกครั้ง ก่อนแววพระเนตรจะเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด

“แต่ข้าจะทำให้มันถูกฝังกลบอยู่ใต้โคลนตม”

“ชื่อเสียงของซ่างหวงตี้ต้องถูกเผยแพร่ไปถึงหูฮ่องเต้ทั้งสิบสองแคว้น”

“รัชทายาทของซ่างหยุน เป็นเพียงผู้บุรุษไร้คุณธรรม... เขาถูกสวรรค์ลงโทษให้นอนแน่นิ่ง”

พระหัตถ์กำแน่น  พระสุรเสียงกดต่ำ

“ประชุมเมิ่งฮุ่ยครานี้ ซ่างหยุนจะได้เข้าเป็นสมาชิกกลุ่มแน่...”

“แต่ชื่อของซ่างหวงตี้ จะต้องถูกปลดจากการเป็นองค์รัชทายาทของซ่างหยุน”

น้ำเสียงสุดท้ายหนักแน่นดุจคำสาบาน...

ไม่มีสิ่งใดสั่นคลอนมันได้ทั้งสิ้น

เขาตัดหนทางเดินของน้องชายผู้อาภัพทุกเส้นทาง

จนถึงตอนนี้

ดูเหมือนองค์ราชันจะมิได้เสด็จออกศึกเพราะหลงกลสตรีชาวบ้านผู้นั้นเสียทั้งหมด

กลับกัน...ทรงตัดสินพระทัยด้วยพระองค์เอง เพื่อหลอกล่อให้ ‘เหยื่อ’ ตายใจ

เหยื่อในพระทัยนั้น...คือไทเฮา และองค์รัชทายาท

ไม่แม้แต่จะเอ่ยนามของซ่งเม่ยหลินขึ้นในความคิด

‘นางก็แค่หมากนอกกระดานตัวหนึ่ง’

และไม่ว่าหมากตัวหลักอย่างฮ่องเต้จะออกจากวังหลวงด้วยเหตุผลใด

แต่ทุกสิ่ง...ก็ยังเป็นไปตามแผนของสตรีที่อยู่นอกสายตาของพระองค์อยู่ดี

การศึก...เกิดขึ้นเพื่อ “ซื้อเวลา”

เวลา...ที่นางต้องการใช้มันเพื่อ “สร้างอำนาจ”