บทที่ 6 วัดใจ และ ชั่งใจ

ท่ามกลางความทุกข์ที่ถาโถม

ทว่าในกระท่อมไม้เล็ก ๆ ซึ่งเป็นที่รักษาตัวของผู้ป่วย

กลับมีเสียงหัวเราะแผ่วเบาดังขึ้นเมื่อยามราตรีเริ่มมาเยือน

ร่างกลมป้อมของเจ้าตัวน้อยเดินวนรอบตัวมารดา โดยมีมือกลมอวบจับไหล่นางไว้เพื่อไม่ให้ล้มลงไป

“มะ มะ จ๋า”

เจ้าตัวน้อยยิ้มหวานพลางพูดจาตามประสาเด็ก เดินเตาะแตะไปรอบ ๆ

เสียงน้อย ๆ ของลูกเป็นยาชั้นดีทำให้ซ่งเม่ยหลินยิ้มได้ในวันที่มีน้ำตามาเยือนไม่ขาดสาย

“มะ มะ! เอิ๊ก ๆ” เจ้าก้อนแป้งโถมตัวกอดคอมารดาจากด้านหลังตามด้วยเสียงหัวเราะร่าเริง

“ลูกรัก ยังไม่ง่วงอีกหรือจ๊ะ” ซ่งเม่ยหลินวางพู่กันในมือ ก่อนเอี้ยวตัวไปคว้าเจ้าตัวนุ่มนิ่มมานอนในตัก

“มะ จ๋า”

“ปะ ป้อ”

“พ่อของลูกนอนอยู่ตรงโน้นเห็นไหมจ๊ะ”

“ท่านพ่อไม่สบายหนักมาก ลูกต้องคอยดูแลท่านพ่อรู้ไหม”

ซ่งเม่ยหลินยิ้มพลางตอบบุตรชายที่ช่างเจรจาโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยแม้แต่น้อย

“จ้า จ้ะ ป๋อ ฮ้าวว”

“ใช่แล้ว พ่อจ๋าของลูก”

ซ่งเม่ยหลินหอมแก้มแกก่อนบอกเขาอีกครั้ง...

ไม่เคยเบื่อที่จะคอยบอกลูกว่าเขาคือพ่อของแก

นางกอดลูกไว้แนบอก ก่อนค่อยอุ้มพาดบ่าแล้วลุกไปยังฟูกที่สามีนอนอยู่

สายของวันนี้หลังจากคุยกับองครักษ์ตู้ผู้นั้น

ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายเป็นคนดีไม่น้อย

เขาคงคิดว่า นางกับสามีและเจ้าตัวน้อยต้องปักหลักอยู่ที่นี่ถาวร

ทำให้ไม่นานนัก บ้านร้างหลังหนึ่งถูกซ่อมแซมเพื่อให้ครอบครัวเล็ก ๆ ของนางได้อยู่อาศัย

เขาอยากให้นางอยู่ที่นี่

แต่นางจะทำให้เขา...พานางสู่วังหลวง

“ขอให้ท่านเข้มแข็งนะเจ้าคะ”

“ไม่ว่าอย่างไรข้าจะทำให้ท่านฟื้นให้จงได้”

“ไม่ว่าจะต้องเดินฝ่าดงขวากหนาม หรือแม้แต่ต้องเดินลุยไฟก็ตามที”

ซ่งเม่ยหลินพูดกับเขาในสิ่งเดิม ๆ เป็นครั้งที่เท่าไรก็มิอาจทราบได้

นางหวังเพียงให้เขารับรู้ และลุกขึ้นสู้

ต่อให้หมอจากในเมืองบอกว่าไร้ความหวัง...

แต่นางจะใช้สองมือกับสิ่งที่มีอยู่...ช่วยเขาให้ได้

ก๊อก ๆ

เสียงเคาะเบา ๆ ดังขึ้นหน้ากระท่อม

“ข้าเอง”

เสียงหนึ่งดังขึ้น

ซ่งเม่ยหลินก้มลงกระซิบข้างหูเจ้าก้อนแป้งที่หลับปุ๋ยไปแล้ว

“ลูกรัก หนูนอนกับท่านพ่อตรงนี้ก่อนนะ แม่ขอไปจัดการเรื่องบางอย่างก่อน”

มือเรียวลูบแก้มนิ่มนวลของหานเอ๋อร์อย่างแผ่วเบา ก่อนเดินไปเปิดบานประตู

เพื่อต้อนรับคนที่นาง...ขอให้เขามาหา

“เจ้ามีสิ่งใดก็ว่ามาเถิด”

ตู้อี้เสียนบอกด้วยน้ำเสียงโอบอ้อมอารี ...

ตั้งแต่พบกัน ดวงตาของนางไม่เคยห่างหายน้ำตาเลยสักชั่วลมหายใจ

“เข้ามานั่งก่อนเถิดเจ้าค่ะ องครักษ์ตู้” นางก้าวถอยหลังเชิญเขาเข้ามา

ตู้อี้จ๋ายค่อย ๆ ทิ้งตัวนั่งลงตรงข้ามนาง แววตามองนางไม่คลาดสายตา

            ยามสายของวันนี้ระหว่างซ่อมแซมกระท่อมเล็กนี้

            นางขอร้องให้เขาฟังนางสักครั้ง

มันคือสาเหตุที่ทำให้เขามาที่นี่

อีกฝ่ายทำให้เขาแปลกใจ...เพราะนางยังมิเอื้อนเอ่ยเลยสักคำ

แต่นางทำเพียงตวัดพู่กันลงบนกระดาษเพื่อเขียนบางอย่าง

ผ่านไปครู่หนึ่งนางถึงได้พูดขึ้น

“เมื่อข้าเป็นเด็กสาวอายุสิบสี่ปี... เคยสูญเสียความทรงจำ”

นางเอ่ยโดยไม่ละสายตาจากตวัดพู่กันในมือ

“ข้าเคยคิดว่าตนเองเป็นเพียงเด็กสาวที่ถูกบิดามารดาไม่ต้องการ... เพราะข้าเป็นสตรี”

“พวกเขาจึงลวงข้าไปกำจัด”

ปลายพู่กันยังคงขีดเขียนต่อเนื่อง ขณะน้ำเสียงของนางเจือความเศร้าที่ยากจะปกปิด

“ทว่า... ตั้งแต่ข้าถูกผลักให้ตกเหวจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด”

“ความทรงจำเลวร้ายหวนคืนกลับมาทั้งหมด”

“ข้าถูกทอดทิ้งจริง ๆ”

“แต่หาใช่เพียงเพราะข้าเกิดมาเป็นสตรี”

“แต่เป็นเพราะ...”

ปลายนิ้วเรียวของซ่งเม่ยหลินหยุดนิ่ง ก่อนจะยกขึ้นแตะที่ขมับตนเองเบา ๆ

“ตำราทุกเล่มที่เคยผ่านตาข้า”

“แม้เพียงครั้งเดียว... มันจะฝังอยู่ในนี้ ทุกตัวอักษร”

“พรสวรรค์ที่เหมือนคำสาปนี้”

“ทำให้ข้ากลายเป็นตราบาปของตระกูล”

ดวงตาคู่งามคลอหน่วยน้ำตายามเอ่ย

เพราะแม้คำกล่าวส่วนใหญ่จะถูกแต่งขึ้น

แต่เรื่องที่บิดามารดาบังเกิดเกล้าทิ้งนาง... นั้นคือเรื่องจริง

นางเป็นบุตรสาวที่ถูกพ่อแม่ขายให้หอนางโลม

เพราะพวกเขาเห็นว่านางเป็นสตรีไร้ประโยชน์ ไม่คู่ควรจะแบ่งปันอาหารที่มีอยู่อย่างจำกัดให้

ขณะใกล้ถึงสถานที่ชั่วช้าแห่งนั้น นางสบโอกาสหลบหนี

และเคราะห์ร้ายยังมิปรานี... โจรชั่วพยายามจะขืนใจ

ทว่านับว่าสวรรค์ยังเข้าข้างนาง มีผู้ใจบุญผ่านมาช่วยนางไว้ทัน

นับแต่นั้น นาง ‘จงใจ’ ให้ตัวเองสูญเสียความทรงจำ

จำไม่ได้แม้แต่ชื่อแซ่ตนเอง

ผู้มีพระคุณทั้งสองจึงรับนางเป็นบุตรบุญธรรมโดยมิคิดรังเกียจ

จากนั้นนางอาศัยอยู่กับพ่อแม่ผู้ชราเรื่อยมา

และก่อนที่พวกท่านจะจากไป

ได้อาศัยคำสัญญาระหว่างครอบครัวทั้งสอง

ผูกชีวิตนางไว้กับเขา... ลั่วอี้เสียน

นั่นคือเรื่องจริงแสนน่าเศร้าของซ่งเม่ยหลินผู้นี้

ตู้อี้จ๋ายกลืนน้ำลายลงคออย่างเงียบงันพลางมองสตรีตรงหน้าไม่วางตา...หาใช่เพราะเรื่องราวน่าหดหู่ของนางไม่

แต่กลับเป็นเพราะภาพตรงหน้า

ขณะที่นางเอื้อนเอ่ยวาจาบอกเล่าเขา... แต่นางไม่เคยหยุดมือ

ปลายพู่กันตวัดลงบนแผ่นกระดาษอย่างต่อเนื่อง ไม่หยุด ไม่ลังเล...หน้าแล้วหน้าเล่า

‘นางกำลังเขียนตำราที่นางเคยเห็นอย่างนั้นหรือ’

ส่วนคนที่กำลังสร้างที่มาที่ไปให้ตนเอง

กะพริบตา ไล่น้ำตาเพื่อขับไล่ความขื่นขมในอดีต

ก่อนเอ่ยกับตู้อี้จ๋ายอย่างจริงจัง

“คำพูดของข้า”

“ท่านไม่จำเป็นต้องเชื่อทั้งหมด... ข้าเพียงต้องการให้ท่านเห็นด้วยตาในอีกไม่กี่อึดใจ”

“ท่านจะได้รู้ว่าเหตุใด ข้าถึงบอกว่ามันคือคำสาป”

ซ่งเม่ยหลินสบตาตู้อี้จ๋ายด้วยแววตาท้าทายและมั่นใจ ก่อนถามเขา

“ท่านคิดว่าคนที่เป็นราชาควรมีสิ่งใดบ้าง”

คำถามที่ดูเหมือนง่ายแต่กลับทำให้ตู้อี้จ๋ายนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ

“ข้าเชื่อว่าที่ท่านเงียบไป...มิใช่ตอบไม่ได้”

“แต่เพราะคำตอบมันมีมากเกินไป”

ซ่งเม่ยหลินหยุดพู่กันก่อนหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นอีกคนยังคงคิ้วขมวด

“รีบกล่าวเรื่องที่เจ้าต้องการบอกข้ามาเถิด”

“หากเจ้ามัวแต่ชวนคุยไร้สาระ...ข้าต้องขอตัว”

ตู้อี้จ๋ายเตือนนางเมื่อเห็นอีกคนเอาแต่เขียนตำรากับชวนเขาพูดคุยนอกเรื่อง

            ซ่งเม่ยหลินยิ้มน้อย ๆ เมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่าย นางยังคงพูดกับเขาโดยมิได้หยุดมือจากการเขียน…

เพราะอีกไม่กี่บรรทัด...อาวุธของนางพร้อมสรรพ

ขณะที่เขียนนางภาวนาทุกลมหายใจเข้าออก

ขอให้มันได้ผล

“สำหรับข้า สิ่งที่ราชาต้องมีก็แค่..”

“เงิน อำนาจ กองทัพ...”

คราวนี้นางวางพู่กันลง พลางเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา

“และสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าสิ่งใดทั้งหมด"

“คือ... ‘คน’”

“หึ สิ่งพวกนี้”

“แม้แต่เด็กที่เพิ่งหัดอ่านเขียน ก็รู้ทั้งนั้น”

“ข้าขอตัวก่อน”

ตู้อี้จ๋ายหัวเราะเยาะนางเล็กน้อยก่อนลุกขึ้นยืนก่อนก้าวเท้าออกจากบ้านของนาง

เขาไม่น่าเสียเวลามาหานางเลย

‘นางก็แค่จำเอาคำผู้อื่นมาพูดให้สวยหรูเท่านั้น’

“‘คน’ ที่ข้าหมายถึง... คือผู้ที่ภักดีอย่างแท้จริง”

“มิใช่แค่ก้มหัวให้เมื่ออยู่เบื้องหน้า... แต่คือผู้ไม่หันหลังให้แม้ยามสิ้นอำนาจ”

“มิใช่กล่าวคำหวานหูต่อหน้า... แต่ลับหลังกลับถือมีดรอทำร้าย”

“ ‘คน’ ที่ไร้ใจ...”

“พวกมันก็เป็นเพียงกาฝาก ที่รัดต้นไม้ใหญ่ให้ตายลงอย่างช้า ๆ”

“ทุกสิ่งทุกอย่าง”

“ทั้งอำนาจ เงิน จะมลายหายไปในพริบตา”

นั่นคือเหตุผลที่ว่า... ‘คน’ สำคัญที่สุด

            ซ่งเม่ยหลินลุกขึ้นยืนก่อนพูดไล่หลังเขา

            ในมือมีตำราปึกหนึ่งที่นางเขียนขึ้นมาตั้งแต่บ่ายจนกระทั่งเมื่อครู่นี้

            การที่องค์รัชทายาทของแผ่นดิน ถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยมเช่นนี้

            หมายความว่า...เขาไร้พลัง ไร้อำนาจ และไร้คน

ตู้อี้จ๋ายหยุดเท้าเมื่อสิ้นคำพูดเฉียบคมของหญิงสาวที่ตนดูถูกเมื่อครู่...

เขาหันหลังมาเผชิญหน้ากับนางอีกครั้ง

“เจ้านายของท่าน...”

“มีสิ่งใด...ที่ข้ากล่าวมาบ้างแล้วหรือไม่?”

          คำถามของนางเหมือนคมมีดบาดลงตรงหัวใจของเขา

            ทุกอย่างที่นางกล่าวถึง

            เจ้านายผู้น่าสงสารของเขา...กลับขาดทั้งหมด

            เพราะไม่เคยเผื่อใจ...ว่าจะถูกพี่ชายหักหลัง

          ตู้อี้จ๋ายมองนางไม่วางตา

         

“ข้าคนนี้..”

          “สามารถทำให้...องค์รัชทายาท”

          “มีทุกอย่างที่ขาด”

          “ได้ด้วยสิ่งนี้....”

            ซ่งเม่ยหลินส่งตำราให้เขา

            นี่คือสิ่งเดียวที่นางคิดได้...

นาง ‘วัดใจ’ ใช้ตำราอันล้ำค่าจากขุมทรัพย์แห่งปัญญา

           

มือของนางชื้นไปด้วยเหงื่อรู้สึกเหมือนจะเป็นลม

            ขณะรอคนที่กำลัง ‘ชั่งใจ’ อย่างหนัก

ทั้งที่แค่ชั่วครู่เท่านั้นแต่นางรู้สึกว่านานเหลือเกิน

            ฝ่ายของตู้อี้จ๋าย...กำลังหวั่นไหว

มือของเขาสั่นเทายามได้เห็นตำรานางคัดลอกเมื่อครู่นี้

‘การถลุงแร่เหล็ก การทำเหมืองทองคำอย่างนั้นหรือ’

แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้น...การทำระเบิดมือ

‘นี่คือสิ่งที่เจ้ามีอย่างนั้นน่ะหรือ’

‘ถ้าหากมันเป็นตำราของจริง ทั้งเงินทอง ทั้งอาวุธ พวกเขาจะไม่มีทางขาดอีกต่อไป’

“พวกเราไปนั่งคุยกันเถิด... ข้ามีเรื่องที่จะถามเจ้าอีกมากมาย”

          “ขอบคุณเจ้าค่ะ ฮึก ขอบคุณท่านมาก”

ซ่งเม่ยหลินพูดทั้งน้ำตาเมื่อได้ยินคำพูดของเขา

สายตาของนางหันไปทางสองคนพ่อลูกทันที

‘ท่านพี่ อดทนหน่อยนะเจ้าคะ อีกไม่นานท่านจะได้รับการรักษาจากหมอในวังหลวงแล้ว’