พี่ชายตัวร้ายโปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!

ม่านหมอกไฟลอยล่องยามสนธยา ลมแผ่วพัดพากลิ่นไหม้แสบฉุนพร้อมขี้เถ้าหม่นเทาลอยละล่องคล้ายหิมะสีนิล เปลวเพลิงยังคงพิโรธมอดไหม้ ราวไฟจากขุมนรกที่จองจำวิญญาณนับร้อย แผดเสียงร้องสะท้อนก้องไปทั่วแคว้น

จวนสกุลจ้าวที่เคยโอ่อ่าดุจวังสวรรค์ บัดนี้กลับเหลือเพียงซากปรักหักพัง

“อั่ก!”

ท่ามกลางภาพความพินาศ ร่างอาบโลหิตของข้ารับใช้ชายผู้หนึ่งที่กำลังกึ่งคลานกึ่งล้ม จมปลักอยู่บนพื้นแห้งกรัง ลมหายใจเจียนจะสิ้นลง แววตาขุ่นมัวด้วยความผวา ทั่วสรรพางค์กายเต็มไปด้วยด้วยบาดแผลจากคมดาบ ลึกเสียจนเนื้อหนังแดงฉาน สีขาวซีดของกระดูกบางท่อนโผล่ออกมาอย่างน่าสยดสยอง

“แฮ่ก... แฮ่ก...”

ลมหอบหายใจแผ่วสั้นสะท้อนความเจ็บปวดทรมาน รอยฟันยาวบนต้นขายังคงฉีกกว้างไม่สมาน การเคลื่อนขยับกายเพียงเล็กน้อยก็ประหนึ่งคมมีดกรีดซ้ำลงบนแผลเดิม

ลานกว้างที่ครั้งหนึ่งเคยงดงาม บัดนี้รายล้อมไปด้วยซากศพของข้ารับใช้จำนวนมาก แต่ละร่างล้วนบิดเบี้ยวในท่วงท่าที่ไม่มีผู้ใดปรารถนาจะได้เห็น ผิวหนังไหม้เกรียม ส่งกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่ว

ปั่ก!

เสียงไม้คานเรือนพังครืนดังสนั่นไปทั่วบริเวณ ชายผู้นั้นพยายามเอื้อมมือที่สั่นระริก หวังยึดซากเสาเรือนที่ล้มลงเพื่อประคองกายขึ้น แต่ยังไม่ทันได้ขยับดี ร่างเงาสีดำกลับปรากฏขึ้นเหนือหัว

“อ๊าก!”

ปลายเท้าผู้มาใหม่ย่ำเหยียบตรงบาดแผลฉกรรจ์นั้นอย่างจงใจและไร้ความปรานี!

ข้ารับใช้ละล่ำละลักเปล่งเสียงร้องขอชีวิต ความเจ็บเสียดลึกสะท้านขึ้นกัดกินสมอง ขยับหนีไม่ได้ถึงครึ่งนิ้วเพราะแรงเหยียบหนักจากบุรุษเหนือศีรษะนั้นตรึงเขาไว้แน่นยิ่งกว่าตรวนเหล็กใด

“...”

ปลายกระบี่ในมือใหญ่กร้าน สะท้อนแสงไฟวับวาว สัญลักษณ์แห่งเกียรติยศของแม่ทัพใหญ่แห่งแว่นแคว้น อาบเจือด้วยโลหิตผู้ไร้ทางสู้จนแทบไม่อาจมองเห็นแก่นเหล็กเดิมได้ชัด

“ท่าน…ท่านแม่ทัพ... ไว้ชีวิตข้าน้อยด้ว- อั่ก!”

จ้าวเว่ยหลาง นามที่สะท้านทั่วใต้หล้า ในฐานะวีรบุรุษผู้คุ้มกันเขตชายแดน แต่บัดนี้แววตาของเขามืดดำราวเหวลึก แสงประกายในแววตาได้ถูกดับลง เหลือเพียงเงามืดที่กลืนกินจิตใจสิ้นจนไม่เหลือเค้าเดิมของบุรุษผู้เคยยืนหยัดเป็นเสาหลักแห่งแผ่นดิน

คิ้วกระบี่ของเขาพาดเฉียง แววตาบิดเบี้ยว เพ่งมองความพินาศที่ตนสร้างราวกับเป็นผลงานศิลป์

“หึ…”

ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มแสยะอย่างพึงใจ เขากดเพิ่มแรงเหยียบลงบนบาดแผล ดวงตาสีเข้มหลุบมองโลหิตสดไหลซึม บ่าวรับใช้ใต้ฝ่าเท้าดิ้นพล่าน มือที่แปดเปื้อนเขม่าและเลือดพยายามยันตัวขึ้นจากพื้นหนีความตายแต่กลับไร้สิ้นเรี่ยวแรง

“คุณชายเห็นหรือไม่?”

เว่ยหลางค่อย ๆ โน้มกายลง เปล่งเสียงเยียบเย็น อ่อนนุ่ม ประหนึ่งคำปลอบ หากแต่ความหมายเบื้องหลังมันกลับเฉือนลึก ยิ่งกว่าคมดาบในฝ่ามือ

“ข้าชำระล้างความสกปรกของสกุลจ้าวจนสิ้นแล้ว”

เขาไม่ได้เอื้อนเอ่ยกับบ่าวต่ำต้อยที่กำลังหายใจร่อแร่ หากแต่เป็นร่างคนผู้หนึ่งที่ถูกลากตามมาตลอดเส้นทาง เว่ยหลางชักเท้าขึ้น ก่อนเตะร่างสิ้นแรงให้พลิกหงายอย่างไร้เมตตา!

“ม-ไม่ อั่ก!”

ไม่รอให้คำวิงวานได้ถูกเอ่ย ปลายดาบเย็นเยียบปาดผ่านลำคอบ่าวผู้โชคร้ายเพียงสั้น ๆ โลหิตสดสีแดงพลันพุ่งกระฉูดออกมาเป็นสายน่าสยดสยอง

อีกหนึ่งชีวิตดับลงในฉับพลัน!

จ้าวเว่ยหลางไม่แม้แต่จะปรายตามองร่างไร้ลมหายใจนั้น เขาชักดาบออกด้วยท่วงท่าเรียบนิ่ง มืออีกข้างกระตุกเชือกที่รัดคอผู้ที่ถูกผูกติดปลายอีกฝั่งอย่างแน่นหนา

“ฮ-ฮึก ปล-ปล่อยข้า…”

ร่างผอมบางของจ้าวเฟิ่งอี้ ถูกลากครูดไปบนพื้นดิน อาภรณ์งดงามถลอกไหม้เสียจนเหลือเพียงเศษผืนผ้าบางพันรอบกาย ที่บัดนี้อาบไปด้วยของเหลวสีแดงเสียจนไม่อาจบอกได้ว่าเคยเป็นสีอะไร เสียงสะอื้นไห้แตกพร่าดังก้อง

ดวงตาที่เคยงดงามราวดอกท้อ บัดนี้แดงก่ำรวดร้าว

“ฮึก!”

ปลายนิ้วเรียวที่เคยบรรเลงกู่ฉินอย่างคล่องแคล่ว ตอนนี้เล็บทั้งสิบฉีกขาดช้ำเลือดน่าสยดสยองเพราะพยายามแกะปมเชือกที่รัดแน่นออก

เว่ยหลางเดินลากร่างคุณชายผู้นั้นไปตามพื้นดินร้อนระอุ ท่ามกลางซากเรือนรอบข้างที่ลุกโชนเป็นทะเลเพลิง ครั้นจ้าวเฟิ่งอี้พยายามแหงนเงยใบหน้าอาบน้ำตาขึ้นโกยอากาศ ดวงตาพร่ามัวเห็นเพียงแผ่นหลังใหญ่กว้างของผู้ที่ถูกเล่าขานว่าเป็นโล่กำบังบ้านเมือง

“ว่าอย่างไรเล่า…คุณชายน้อย?”

เสียงกระซิบดังลอดจากริมฝีปากที่คลี่ออกอย่างแผ่วเบา เปลวไฟก็สะท้อนเส้นผมดำสนิทของแม่ทัพผู้โหดเหี้ยมเป็นประกายวับวาว

“อยากจะตามพวกมันไปหรือยัง?”