LOGIN“ ขอโทษครับ พอดีผมไม่ระวัง... ”“ ไม่เป็นไร มาสอบสัมภาษณ์เหรอ ”“ ครับ ”น้ำเสียงหวานที่ได้ยินทำให้คนตัวโตกว่าคิ้วกระตุก รู้สึกคุ้นหูเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนแต่ก็นึกไม่ออก กลิ่นอายอะไรบางอย่างของเด็กคนนี้ ที่ก้มหน้างุดนั้นทำให้อยากเอื้อมมือไปเชยคางใบหน้ามนนั้นให้เงยขึ้นมาสบตากัน“ คุณจอมทัพคะ ที่
“ พี่จอม ผมมาแล้ว ”กรเดินเข้ามาในห้องของพี่ชายตนเอง พ่วงด้วยตำแหน่งผู้จัดการแผนกการตลาด ร่างสูงส่งยิ้มให้พี่ชายก่อนที่จะเดินมาทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาราคาแพงในส่วนที่ต้องเอาไว้รับรองแขก“ มึงมาเร็วไปมั้ยไอ้กร ”“ ผมเบื่อ ๆ ก็เลยออกมาก่อน พี่ทำงานไปก่อนเลยผมรอได้ ”“ งั้นมึงก็รอไปก่อน กูมีเอกสารที่ต้องเ
ตอนที่ ๓สุดท้ายเราอาจจะได้พบกัน...เคยเป็นมั้ยที่ตื่นขึ้นมาแล้วชีวิตเหมือนมีอะไรหายไปบางอย่าง...ตั้งแต่ที่ผมฝันประหลาดครั้งนั้น ทุกเช้าที่ตื่นมาก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป แม้จะมีความสุขอยู่กับพ่อแม่แต่ก็เป็นความสุขที่มันไม่เต็มอิ่ม ผมได้แต่เฝ้าถามกับตัวเองว่าเพราะอะไร แต่มันก็ไม่เคยมีคำตอบ“ ตื่นแล้ว
" เจ้าคะหลวงพี่ "" พี่มิได้หายหน้าไปไหน มิต้องร้องไห้ดอก หากอยากมาเยี่ยมมาหา ก็มาทำบุญเสียที่วัดนะโยมน้อง "" เจ้าค่ะหลวงพี่ รักษาเนื้อรักษาตัวด้วยนะเจ้าคะ รำพึงจะมาทำบุญที่วัดบ่อย ๆ นะเจ้าคะ "หลวงพี่รักษ์อมยิ้มน้อย ๆ ให้กับน้องสาว ก่อนที่จะมองทุกคนที่อยู่ตรงเบื้องหน้า บ่าวไพร่ในเรือนที่เห็นหน้าค่
" ข้าอยากบวชไม่สึก... "" กระไรนะขอรับ "ไอ้จอมดวงตาเบิกกว้างเมื่อได้ยินสิ่งที่พ่อรักษ์เอ่ยมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย" เอ็งกลับมาอยู่ที่เรือนนี้เถิดนะไอ้จอม ถือว่าข้าขอร้อง แล้วข้าเองก็จะนับว่าเอ็งเป็นพี่ชายของข้า "" คุณรักษ์...แต่ข้า "" ข้ามองมิเห็นทางใดที่ข้าจะใช้ชีวิตโดยปราศจากความทุกข์ได้ดีเท่ากา
" ข้าขอโทษเอ็งจริง ๆ นะไอ้จอม หากข้ายอมปล่อยพ่อกลิ่นไป พ่อกลิ่นก็คงไม่ต้องตายไปแบบนี้ "" ... "" หากข้าไม่เห็นแก่ตัว พ่อกลิ่นก็คงจะมีความสุขอยู่ที่ใดสักที่ไปแล้ว "น้ำเสียงสั่นเครือดวงตาคลอไปด้วยน้ำตาที่อัดอั้นเอาไว้มานานแสนนาน ความรู้สึกผิดต่าง ๆ ที่เคยเก็บเอาไว้ บัดนี้ได้ถูกระบายออกมาหมดสิ้นไม่เห
๑๐ พี่จะพาเอ็งไปเอง “ พ่อกลิ่นกลับเรือนไปเสียเถิด เทียวไปเทียวมาเช่นนี้ไม่เหนื่อยเอาดอกรึ “ เสียงทุ้มที่แม้ว่าฟังแล้วคล้ายจะรำคาญ แต่แววตาที่มองมากลับดูเป็นห่วงบ่าวที่นั่งมองตนเอง เจ้ากลิ่นช่วงนี้เทียวไปเทียวมา เพื่อมาพาพ่อรักษ์กลับเรือนตามสั่งของท่านเจ้าคุณ คราแรกพ่อรั
๙ เป็นเวรหรือกรรม “ เป็นเช่นไรบ้าง เอ็งเจ็บแผลมากหรือไม่ ” ไอ้จอมเอ่ยปากถามเจ้ากลิ่นที่ยังคงนอนคว่ำหน้าเพราะบาดแผลที่โดนโบยยังคงมีเลือดติดอยู่ เจ้ากลิ่นหันหน้ามามองคนที่ตนรักเหมือนพี่ชาย ที่สองวันมานี้เทียวแวะเวียนมาถามไถ่อยู่แทบจะทั้งวี่วัน “ เจ็บอยู่จ้ะพี่จอ
๘ เจ็บกายแต่เต็มใจ เปลือกตาดำคล้ำค่อย ๆ เปิดขึ้นมาพร้อมกับความปวดร้าวไปทั่วตัว ดวงตาดำหรี่มองบุคคลข้าง ๆ ที่ดูเลือนรางไปหมด “ คุณรักษ์ขอรับ... ” เสียงเจ้ากลิ่นทำให้พ่อรักษ์แค่นยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะเพ่งมองไปยังใบหน้าขาวของบ่าวจนมองเห็นชัดในสายตาของตน
๗ เบญจมาศในหมู่ภมร “ พี่ชายเจ้าไม่มากินข้าวอีกแล้วหรือแม่รำพึง ” ท่านเจ้าคุณเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าบุตรชายไม่อยู่กินข้าวเช้ามาหลายวัน คิ้วหนาแซมขาวขมวดมุ่นจนคนนั่งร่วมสำรับอึดอัด “ รับข้าวเถิดเจ้าค่ะท่านเจ้าคุณ ” แม่พุดตานเอ่ยเสียงเรียบ มือเรียวตักข้าวใส







