로그인รินญาคิดผิดแล้วที่จะเล่นกับอิพี่ยิ่งคิดจะทำร้ายเมียเค้าด้วยเค้าไม่ปล่อยไปง่ายๆหรอกนะ คอมเมนท์ให้กำลังใจไรท์กันด้วยนร้าขอกำลังใจหน่อยงับ
"แกอย่ามาพูดเล่นแบบนี้นะ" "ก็นั่นงายยคนข้างหลังแก"ฉันค่อยๆหันไปมองช้าๆก่อนดวงตาทั้งสองจะเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นผู้ชายที่เดินเข้ามาใกล้ "พะ..พี่วี!!" "ไง..ไหนบอกจะไปนอนกับยัยนี่ไง"พี่วีพูดเสียงเรียบและมองมาที่ฉันนิ่งๆแต่แบบนี้แหละน่ากลัว "คือหนู..หนู" "ไม่ต้องแก้ตัวกลับไปเคลียร์กับพี
"ติ๊งงงง ติ๊งงงง ติ๊งงงง"ฉันมองเบอร์ที่ปรากฏบนหน้าจอก่อนจะกดรับสายเพื่อนรักของตัวเอง "ฮัลโหลหนิง" "ยัยฟ้าสรุปคืนนี้แกว่าไง"ฉันรู้อยู่แล้วว่ายัยหนิงต้องโทรมาทวงคำตอบจากฉันแน่ๆเพราะเมื่อกลางวันยัยหนิงดันโทรมาชวนฉันออกไปข้างนอกเป็นเพื่อนแต่ชวนไปไหนไม่ชวนดันชวนฉันไปผับนี่สิ "เอ่อ...ฉันยังไม่ได้ขอพ
“พี่วี!!” “สวบบ!!”ผมอุ้มปลายฟ้ามาที่โซฟาและวางคนตัวเล็กลงแต่ปลายทำท่าเหมือนจะลุกเดินหนีผมผมก็เลยต้องจับแขนปลายฟ้าเอาไว้แล้วดึงเธอให้กลับลงมานั่งบนตักผมแบบหันหน้าเข้าหากันก่อนจะสอดแกนกายเข้าไปในตัวเธออีกครั้ง “อ๊ะอื๊ออออ” “อืมมส์”ผมไม่ปล่อยให้คนตัวเล็กได้พูดอะไรอีกแล้วเริ่มบทรักของผมกับปลายฟ้าอ
“ตอนแรกพี่ว่าจะเอาในห้องแต่ขนาดยังไม่ได้ยัดหนูยังครางดังขนาดนี้ถ้าพี่ยัดลูกคงตื่น” “เพลี๊ยะ” “พูดอะไรแบบนั้นคะ!!” “หึเวลาเขินชอบรุนแรงกับพี่”ผมพูดก่อนจะกดจูบเบาๆก่อนจะจับขาคนตัวเล็กให้ตั้งขึ้นวางบนโต๊ะและอ้ามันออกผมจ้องมองช่องทางรักสีชมพูตรงหน้าแล้วเลียมันอีกครั้ง “อื๊อออพี่วี”แต่เสียงครางขอ
“พี่ขอนะตัวเล็กพี่ทนต่อไปไม่ไหวแล้ว” “แต่ว่า” "อื๊ออ...อืม"ผมไม่ปล่อยโอกาสให้ปลายฟ้าได้พูดต่อและก้มลงไปกดจูบลงบนริมฝีปากบางเบาๆผมจูบคนตัวเล็กอยู่อย่างนั้นจนเธอมีท่าทีอ่อนลงผมเลยค่อยๆถอนริมฝีปากออกและปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเราทั้งสองคนออกอย่างช้าๆโดยที่สายตาของผมยังคงจ้องมองไปหน้าของคนตัวเล็กไปด้วย
"พี่มันเจ้าเล่ห์ที่สุดเลยพี่วี!!!" “ก็แค่กับหนูแค่คนเดียว” “เพลี๊ยะ”ฉันตีแขนพี่วีเบาๆเมื่อเค้ายื่นใบหน้าของตัวเองเข้ามาใกล้ฉันจนปลายจมูกของเราสองคนแตะกัน “มันใช่เวลามาทำแบบนี้มั๊ยคะลูกหิวนมจะแย่แล้ว” “พี่ก็หิวนมเหมือนกัน” "นี่ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!" "หึ..ให้หนูหายดีกว่านี้ก่อนพี่จัดหนักแ
เมื่อไหร่พี่วีจะกลับมาสักทีเค้าออกไปตั้งแต่เช้าจนตอนนี้บ่ายกว่าๆแล้วเค้าก็ยังไม่กลับมาเลยทำไปทำธุระอะไรกันนะไหนเค้าบอกว่าจะรีบกลับมาไง “ไม่ได้นะปลายฟ้า”ฉันบอกกับตัวเองอย่างแผ่วเบาเพราะรู้ตัวว่าตัวเองกำลังคิดถึงพี่วีอยู่แต่พอฉันคิดแบบนั้นหน้าของพี่รินก็ลอยเข้ามาทุกทีมันทำให้ฉันรู้สึกผิดแต่ทำไมฉันถึ
“......” “พี่มาทำอะไรที่นี่หรอคะ” “มาจัดการไอเหี้ยนั่น” “เอ่อ...แล้ววันนี้ยัยฟ้าไม่มาหรอคะ” “ไม่” “ฟ้าเป็นยังไงบ้างคะโอเครึเปล่า” “เพื่อนเธอไม่เป็นอะไรแล้วเธอไม่ต้องเป็นห่วงไปเรียนเถอะ” “เอ่องั้นหนูไปเรียนก่อนนะคะ” “เดี๋ยว” “คะ?” “เธอชื่ออะไร”ผมถามออกไปเสียงเรียบอย่างน้อยผมก็ได้ร
“เปล่าค่ะ” “ถ้าเปล่าก็นอนได้แล้ว” “ค่ะ”สุดท้ายฉันก็เลือกที่จะหยุดคิดเรื่องพวกนั้นก่อนจะหลับตาลงช้าๆแล้วเข้าสู้นิทราไปวันนี้ฉันเหนื่อยเหลือเกินถ้าวันนี้ฉันไม่ได้พี่วีช่วยเอาไว้ฉันก็คงจะแย่กว่านี้....ขอบคุณนะคะที่ช่วยหนูเอาไว้ “...v talk...” ผมมองปลายฟ้าที่หลับไปในอ้อมกอดของผมทำไมตอนนี้ผมถึงได
เมื่อกี้พี่วีกำลังพูดคำว่าสัญญางั้นหรอเค้าพูดจริงๆใช่มั๊ยฉันเชื่อมันได้จริงๆใช่รึเปล่า "เจ็บมากมั๊ย"ฉันไม่ได้พูดแต่พยักหน้าแทนหน้าของพี่วีเองก็มีบาดแผลเต็มไปหมดฉันยกมือขึ้นไปสัมผัสกับบาดแผลของพี่วีอย่างลืมตัว "พี่หละคะเจ็บรึเปล่าคะ" "ไม่" "หนูขอโทษนะคะฮึก"อ่าฉันร้องไห้อีกแล้วฉันไม่อยากให้พี่







