6 เมาเหล้า

“คุณเมย์รับอะไรไหมครับ” เสียงริชาร์ดถามขึ้น เมื่อมานั่งที่โต๊ะในไนต์คลับบรรยากาศดีแห่งหนึ่งที่มีเสียงเพลงสากลคลอมาเบา ๆ

“ไม่ดีกว่าค่ะ” เมษาปฏิเสธพร้อมรอยยิ้ม ชายหนุ่มจึงเลือกสั่งเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ไป 2 – 3 อย่าง

“ดูคุณเมย์เครียด ๆ นะครับ เหนื่อยเพราะดูแลผมหรือเปล่าเอ่ย” ร่างสูงถามเสียงเย้า

“ไม่เลยค่ะ คุณริชาร์ดน่ารักมากค่ะ” หญิงสาวรีบโบกมือปฏิเสธ เพราะกลัวลูกค้าหนุ่มจะเข้าใจผิด “พอดี เมย์มีเรื่องให้คิดนิดหน่อยน่ะค่ะ”

“เรื่องบางเรื่อง ถ้ามันเกิดขึ้นแล้ว แล้วมันเหนือการควบคุม แต่ถ้าคุณเมย์มั่นใจว่า ตัวเองทำดีที่สุดแล้ว” ริชาร์ดเอนหลังพิงโซฟานุ่ม พร้อมยักไหล่ “มันก็ไม่มีอะไรให้ต้องเสียใจนี่ครับ”

หญิงสาวนั่งนิ่ง คิดตามคำของริชาร์ด แล้วเม้มปากโดยไม่รู้ตัว

เขาพูดแทงใจหล่อน

เขาสามารถหลอมความคิดที่ฟุ้งซ่านให้สงบลงด้วยคำพูดแค่ไม่กี่คำ

ก็จริงอยู่ว่า ระหว่างที่เธอกับกฤษณะเป็นแฟนกัน เธอทำหน้าที่แฟนอย่างเต็มที่ ดูแลและสนับสนุนเขาในทุกทาง ทั้งในเรื่องงานและครอบครัวของชายหนุ่ม

แม้ว่า ตัวเธอเองจะกำพร้าพ่อแม่ด้วยโรคภัยไข้เจ็บตั้งแต่เด็ก แต่เธอก็ตั้งใจเรียนจนสอบชิงทุนได้ เรียกได้ว่า ทุกอย่างที่เธอมีในวันนี้ ล้วนมาจากความพยายามของตัวเองทั้งสิ้น และความพยายามของเธอก็ส่งผลไปถึงครอบครัวของกฤษณะด้วยซ้ำ

ในบางครั้งบางครา เมษาก็ยื่นมือให้ความช่วยเหลือผ่านกฤษณะ โดยไม่ให้ที่บ้านเขารู้ เพราะเธอมองว่า อย่างไรก็จะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว แม้ที่บ้านของกฤษณะจะไม่รับรู้ แต่ก็เอ็นดูเธอเป็นอย่างดี

แล้วกฤษณะล่ะ คนที่รับรู้และตอบรับความหวังดีของเธอทุกอย่าง กลับตอบแทนความดีของเธอด้วยการนอกใจแบบนี้เหรอ

ใช่ คงมีแค่เรื่องเดียวที่เธอบกพร่องไปในฐานะแฟน ก็คงเป็นเรื่องบนเตียงที่เธอบ่ายเบี่ยงกฤษณะมาตลอด...

ความจริงแล้ว เมษาเองก็เป็นผู้หญิงยุคใหม่ เพียงแต่ในช่วงวัยรุ่นที่เพิ่งคบกัน เมษามีความตั้งใจที่จะทุ่มเทให้กับการเรียนก่อน ด้วยความที่เธอเป็นนักเรียนทุน และเมื่อได้ทุนไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ ก็ทำให้เป็นรักทางไกลเข้าไปอีก พอเรียนจบมา ก็เข้าทำงานที่บริษัท P&M ซึ่งต้องเร่งพัฒนาตัวเองจนกระทั่งมาถึงจุดนี้ได้

ในวันหนึ่งที่ทุกอย่างเริ่มอยู่ตัว เมษาเองก็มีความต้องการในเรื่องนั้นไม่ต่างกับกฤษณะ เพียงแต่ในวันที่เธอพร้อม กฤษณะก็คุกเข่าขอเธอแต่งงานพอดี หญิงสาวจึงมองว่า ให้ค่ำคืนแรกเป็นของขวัญแต่งงานแก่ชายหนุ่ม เพื่อเป็นความประทับใจในโอกาสพิเศษดีกว่า

พอเธอไม่ให้ ก็เลยต้องหาจากคนอื่นสินะ...

“ถ้าเรื่องมันเพิ่งเกิดขึ้น คงมีอะไรให้คิดเยอะแยะสินะครับ” เสียงชายหนุ่มแทรกขึ้นมา ทำให้เมษาสะดุ้งออกจากความคิด “ถ้าไม่อยากคิดมาก แอลกอฮอล์ช่วยได้นะครับ”

“แต่ฉันไม่...” เมษาเตรียมตั้งท่าปฏิเสธ

เธอไม่ใช่คนคออ่อน แต่ก็ไม่แข็งขนาดนั้น อีกอย่าง ตอนนี้ เธอก็มองว่า ยังอยู่ในเวลางานอีกด้วย

“คนเราอะไรไม่เคย ก็ต้องลองดูนะครับ” ชายหนุ่มเลื่อนแก้วมาตรงหน้า เพราะเข้าใจว่า เมษาปฏิเสธเพราะไม่เคยดื่ม โดยพนักงานเอามาเสิร์ฟในระหว่างที่เมษากำลังจมอยู่ในความคิด “ผมสั่งแบบที่แอลกอฮอล์ต่ำมาเผื่อน่ะครับ แต่ถ้าคุณเมย์ไม่สะดวกใจก็ไม่เป็นไรครับ”

“ฉัน... ไม่...” เมษาตั้งใจปฏิเสธอย่างแน่วแน่ เพราะคิดว่าอย่างไร หล่อนก็อยากทำงานตรงนี้ให้เรียบร้อยก่อน

คนเราอะไรไม่เคย ก็ต้องลอง... คำพูดของชายหนุ่มลอยเข้ามาในหัว

ใช่ซี้ ก็คงลองจนพรุนหมดแล้วล่ะมั้ง ถึงขั้นต้องมาทำกันต่อที่บริษัทจนเธอเห็น...

ตอนนี้ ไม่ว่า จะคำพูดอะไรที่เข้าหู เมษาล้วนนำไปกระทบพาดพิงแฟนหนุ่มทั้งสิ้น ก่อเกิดเป็นความหงุดหงิดใจที่มากขึ้นเรื่อย ๆ

“ได้ค่ะ” หญิงสาวคว้าแก้วที่ชายหนุ่มเลื่อนมาขึ้น แล้วยกกระดกทีเดียวหมดแก้ว “อ๊ะ!!”

ความขมปร่าแล่นผ่านลำคอ ส่งผลให้ไอร้อนตีขึ้น จนหญิงสาวต้องยู่หน้าพ่นลมหายใจร้อน ๆ ออกมา

“ฮ่า ฮ่า อย่าดื่มทีเดียวแบบนั้นสิครับ มันต้องค่อย ๆ ดื่ม” ริชาร์ดค่อย ๆ กระดกของเหลวในมือให้ดูเป็นตัวอย่าง

“แล้วทำไมไม่รีบบอกล่ะคะ” เมษากระเง้ากระงอด เพราะมันแสบคอมากจริง ๆ ก่อนจะคว้าอีกแก้วข้าง ๆ มาจิบเบา ๆ ตามชายหนุ่ม

“เดี๋ยวคุณเมย์ แก้วนั้น มันของผม!!!” ชายหนุ่มรีบยกมือจะไปคว้า แต่ไม่ทันมือบางที่คว้ายกดื่มไปแล้ว

“อ้าว ขอโทษค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงเบา เมษาเข้าใจว่า ชายหนุ่มอยากดื่มแก้วนี้ จึงบอกออกไป “เดี๋ยวฉันสั่งให้ใหม่นะคะ”

อืม ขมฝาดคอไปหน่อย แต่ก็กรึ้ม ๆ มึน ๆ ดีเหมือนกัน

เมษาคิดในใจ ก่อนจะยกจิบอีกที พร้อมโยกตัวเข้ากับจังหวะเพลง... ช้า

“ไม่ต้องครับ ไม่ต้อง” ชายหนุ่มรีบปฏิเสธ

แอลกอฮอล์ที่เขาสั่งมา 3 แก้ว แก้วแรก เขาสั่งมาเผื่อเมษา โดยเลือกแบบแอลกอฮอล์ต่ำสุด ส่วนอีก 2 แก้วเป็นแบบเพียว ๆ และแน่นอนว่า ตอนนี้ 1 ใน 2 แก้วนั้น อยู่ในมือเมษาเรียบร้อยแล้ว

“เรากลับกันเลยไหมครับ” ริชาร์ดเอ่ยถาม ขณะที่มองร่างบางยกจิบอย่างเป็นจังหวะ เขาพอมองออกว่า เมษาพอดื่มได้บ้าง แต่การที่ดื่มเพียวแบบนี้ น่าจะครองสติได้ยาก

“ทำไมล่ะคะ” เมษาเอียงคอถาม “ฉันกำลังสนุกเลย”

ตาเริ่มเยิ้ม แก้มแดงปลั่ง สียงพูดเริ่มอ้อแอ้ ตัวเซไปมา งานเข้าแล้วไง...

ชายหนุ่มเห็นสภาพเมษาแล้วรีบหันไปสั่งวิลเลียมให้จัดการคิดเงินและเตรียมรถด่วนเลย

“ผมอยากกลับไปพักแล้วล่ะครับ” ริชาร์ดพยายามดึงแก้วใสออกจากมือสาวให้หยุดดื่ม ซึ่งตอนนี้ หายไปแล้วครึ่งหนึ่ง “เดี๋ยวผมไปส่งคุณเมย์ที่คอนโดนะครับ”

“ค่า...” เมษายิ้มกริ่ม ก่อนจะกระดกแก้วอีกที ก่อนที่จะยอมปล่อยแก้วคืนเจ้าของ

เมื่อเธอเมาแล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องแกล้งแอ๊บถามหาที่อยู่ของเธอ เพราะวิลเลียมสืบมารายงานเขาเรียบร้อยแล้ว

“ไปกันเถอะครับ” ริชาร์ดลุกขึ้นยืน พลางเตรียมตัว เมื่อเมษาค่อย ๆ ลุกขึ้น ร่างบางเซไปนิด ก่อนจะประคองตัวให้ยืนตั้งหลักได้ ดวงหน้าใสสะบัดหน้าไล่ความมึนงง

ท่ามกลางความลุ้นระทึกของชายหนุ่ม และไม่ต้องลุ้นนาน จังหวะก้าวเท้าแรก หญิงสาวที่เซเรียบร้อย จนริชาร์ดต้องรีบเข้ามาประคอง

“ทำไมมีคุณริชาร์ด 2 คนล่ะคะ” เมษาเงยหน้าถามเสียงหวาน พร้อมหรี่ตาเพ่งหน้าชายหนุ่มอีกที “อ๊ะ เหลือคนเดียวแล้ว ฮ่า ฮ่า”

เมื่อเหล้าเข้าปาก นิสัยเปลี่ยนทุกคนจริง ๆ ชายหนุ่มส่ายหน้า พร้อมรีบเดินประคองเมษาออกมาขึ้นรถหน้าไนต์คลับ

สภาพเขาตอนนี้ เหมือนคนมอมเหล้าสาวแล้วลากเข้าห้องจริง ๆ เถอะ ให้ตาย ถึงปกติ เขาจะลากสาวเข้าห้องเป็นกิจวัตรอยู่แล้ว แต่ทุกคนก็ล้วนมีสติครบถ้วน ต่างจากคนในอ้อมแขนเขาตอนนี้

ดูท่า เขาจะมีชื่อเสียเพิ่มอีกแล้วสินะ!!