ตอนที่ 13.

“เกิดอะไรขึ้น น้องเป็นอะไรหรือเปล่าลีเดีย” ราฟาเอล ตรงเข้ามากอดน้องสาวไว้แน่น

“คุณหนูปลอดภัยดีนะครับ”

นายแผนมองสำรวจคุณหนูของตนด้วยสายตาห่วงใย ส่วนนภวินท์นั้นถูกสิงหกัลยากระโดดเข้ากอดไว้แน่น หญิงสาวเนื้อตัวสั่นเหมือนลูกนกตกน้ำด้วยความขวัญเสีย

“เฮียวินท์ หนูกลัว มันจะฆ่าหนูกับลีเดีย ฮือ...”

น้ำตาไหลพรากออกมาจากดวงตากลมโตนั้น จนคนมองรู้สึกสงสาร โอบร่างบางไว้แนบอก

“ไม่เป็นไรแล้วยายลิง แกปลอดภัยแล้ว”

นภวินท์ปลอบรุ่นน้องไป สายตาก็มองร่างบางในอ้อมแขนของมาทาดอร์หนุ่มด้วยสายตาห่วงใย ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นรอยเลือดที่แขนข้างซ้ายของลีเดีย

“ลีเดียคุณถูกยิง! ”

นภวินท์ปล่อยมือจากสิงหกัลยา ปราดเข้าไปจับแขนข้างนั้นของหญิงสาวอย่างลืมตัว ทำให้ราฟาเอลก้มลงมองน้องสาว

                “ลีเดียไม่เป็นอะไร กระสุนมันแค่ถากๆ” คนเจ็บยังยิ้มไหว เอามือกุมแขนที่ไหลไว้แน่น

                “ผมว่าพาคุณหนูไปทำแผลก่อนเถอะครับ ตำรวจมานั่นแล้ว” นายแผนบอก เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่หลายนายเข้ามาเคลียร์พื้นที่

                นภวินท์เข้าไปประคองคนเจ็บโดยไม่มีใครขอร้อง ปล่อยให้ราฟาเอลมองตามด้วยความไม่พอใจ แต่เพราะห่วงน้องสาว และไม่อยากให้เรื่องถึงตำรวจให้เรื่องรู้ถึงหูนักข่าว จำต้องปล่อยให้ชายหนุ่มทำหน้าที่บุรุษพยาบาลไป โดยมีนายแผนทำหน้าที่ระแวดระวังภัยให้

                ราฟาเอลขยับจะเดินตามไป แต่ชะงักฝีเท้าไว้ ร่างสูงใหญ่หันมามองคนที่ยืนนิ่งอยู่ แม่ยิปซีหลงถิ่นยืนตัวแข็งตาโตๆเบิกกว้าง เขาจึงไปสะกิดแขนเจ้าหล่อนแรงๆ

“นี่ เขาไปกันหมดแล้ว มัวทำอะไรอยู่”

“..........” ไม่มีการตอบรับจากคนที่ยืนอยู่

ราฟาเอลขมวดคิ้ว มองคนที่ยืนทื่ออยู่อย่างสงสัย ก่อนจะร้องเสียงหลงเมื่อร่างบางทรุดฮวบลงกองกับพื้น

“เฮ้ย ! ยายตัวแสบ เธอเป็นอะไร” เขาผวามารับร่างนั้น ก่อนที่ศีรษะของหญิงสาวจะฟาดพื้น

“เป็นลมเหรอ เหอะ... นี่เธอกลัวเลือดหรือเนี่ย”

ราฟาเอลหัวเราะขำ ยายตัวแสบกลัวเลือดจนเป็นลม มิน่า... ตอนที่เขาเอาหูวัววางใส่มือให้ เจ้าหล่อนถึงได้หน้าซีด ถ้าไม่ถูกเขาจูบเธอคงเป็นลมล้มกลิ้งอยู่ตรงนั้นแน่ มือหนาลูบใบหน้าเรียวคมนั้นด้วยความเอ็นดู ก่อนจะช้อนอุ้มร่างบางพาไปยังห้องพัก เสียงเอะอะอึกทึกรอบกาย ดูเหมือนจะไม่เข้าไปรบกวนโสตประสาทเลย เมื่อมีร่างน้อยอยู่ในอ้อมแขนแบบนี้ 

ชายหนุ่มบรรจงวางร่างของยิปซีสาวอย่างเบามือ เขาพาเธอมาที่ห้องพักของเขา เพราะห้องที่หญิงสาวพักตอนนี้คงวุ่นวายกับการดูแลน้องสาวของเขาอยู่ ราฟาเอลนั่งบนขอบเตียงชะโงกมองดูคนที่นอนนิ่งอยู่ ดวงตาสีควันบุหรี่มองไปทั่วใบหน้างาม ดวงตากลมโตปิดสนิทจนเห็นขนตาหนางอนสวยระบายบนขอบตา จมูกโด่งเล็กกับแก้มนวลเป็นสีแดงเรื่อจากการออกแรงวิ่ง เขามองเลยมายังริมฝีปากอิ่มเต็มนั้น

“อย่าคิดว่านายจะได้ใช้ปากเหม็นๆของนาย จูบฉันได้อีกนะ ไอ้มาทาดอร์หื่นเอ๊ย ! ”

คำพูดแสลงหูของหญิงสาวดังขึ้นในหัว ราฟาเอลยิ้มเจ้าเล่ห์ ขณะมองร่างบางที่นอนอยู่ก่อนจะก้มหน้าลงไปกระซิบข้างหูเธอ

“ฉันกำลังจะใช้ปากที่เธอว่าเหม็น จูบเธอแล้ว แน่จริงตื่นขึ้นมาสิ”

เมื่อเขาพูดจบ ดวงตากลมโตก็ลืมขึ้นเหมือนถูกเปิดสวิตช์ หากไม่ทันการณ์ เมื่อริมฝีปากนุ่มถูกริมฝีปากอุ่นจัดของชายหนุ่มกดประทับลงมาอย่างหนักหน่วง สิงหกัลยาตาเหลือก ร่างบางดิ้นขลุกขลัก มือน้อยผลักอกคนร่างหนาให้ออกห่าง

“อื้อ... ไอ้บ้า ไอ้คนฉวยโอกาส! ” มือบางตวัดจะฟาดหน้า แต่ถูกคว้าข้อมือไว้ทัน

“ตื่นขึ้นมาก็ออกฤทธิ์เลยนะ ยายตัวแสบ”

ราฟาเอลยิ้มใส่ตาโตๆของคนที่กำลังตกใจ เขาท้าวแขนคล่อมร่างบางไว้ ไม่ยอมให้อีกฝ่ายดิ้นหนีไปไหน สิงหกัลยาหอบหายใจแรง ทำท่าเหมือนจะเป็นลมอีกหน เมื่อชายหนุ่มก้มหน้าลงไปหา

“อย่านะ ... อย่าคิดทำอะไรบ้าๆนะ ไม่อย่างนั้น นายต้องเสียใจไปตลอดชีวิต”

คำขู่นั้นทำให้คนโดนขู่ หัวเราะขำ “เสียใจที่จูบเธอช้าไปเหรอ” เขายิ้มยั่ว รู้สึกสนุกที่เห็นคนไม่มีทางสู้ออกฤทธิ์

“อย่าทำอะไรบ้าๆนะ อย่า... อย่านะ ! ”

สิงหกัลยาร้องเสียงหลง เมื่อใบหน้าหล่อเหลานั้นก้มลงมาหาเธอ ก่อนที่ริมฝีปากจะแตะลง หญิงสาวก็เกร็งไปทั้งตัว ตาเหลือกค้างชักกระตุกเหมือนปลาโดนทุบหัว ทำให้คนที่เห็นตกใจจนรีบกระโดดออกห่าง

“เฮ้ย! เธอเป็นอะไรยายตัวแสบ เป็นลมบ้าหมูเหรอไง ”

ราฟาเอลมองหญิงสาวที่ตาเหลือก ชักแหงกๆ อยู่บนเตียงด้วยความตกใจ พยายามตั้งสติรีบหาอะไรยัดปากเธอไว้ตามวิธีปฐมพยาบาลคนเป็นโรคลมชักเบื้องต้นที่เคยเรียนรู้สมัยเรียน เขามองไปรอบๆตัวหาของมาให้เธอกัดก่อนที่หญิงสาวจะกัดลิ้นตัวเอง ในห้องก็ขาดแคลนสิ่งของที่ต้องการไม่ว่าจะช้อนหรือผ้า สายตาไปสะดุดกับสิ่งที่กองไว้ใต้โต๊ะ เขารีบหยิบมันมายัดปากหญิงสาวทันที

“เอาไอ้นี่กัดไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะไปตามคนมาช่วย อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปก่อนล่ะ”

ร่างสูงวิ่งออกไปจากห้องพร้อมกับปิดประตูเสียงดัง ทันทีที่ประตูปิดลงและร่างนั้นหายลับไปจากสายตา คนที่ชักกระตุกเหมือนปลาดุกโดนทุบก็รีบลุกขึ้นนั่ง อาการเกร็งกระตุกหายไปราวกับกดปิดสวิตช์ มือบางรีบดึงของที่ยัดอยู่ในปากออก ถอนหายพรู แล้วหัวเราะดังลั่นเมื่อนึกถึงท่าทางตื่นตกใจ ของมาทาดอร์หนุ่ม

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า วิ่งเร็วยิ่งกว่านักวิ่งเหรียญทองอีก เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับหนูสิงห์ นึกเหรอว่าฉันจะยอมให้นายทำอะไรฉันง่ายๆ”

หญิงสาวรู้สึกขอบคุณรุ่นพี่ นามว่าปลายรุ้ง ที่สอนเทคนิคเอาตัวรอดในสถานการณ์คับขันให้ ไม่นึกว่าวิธีการแผลงๆของรุ่นพี่จะทำให้เธอรอดจากการถูกไอ้มาทาดอร์หื่นนี่รังแกได้ง่ายๆ

“ไอ้บ้าราฟเอาอะไรมายัดปากเราเนี่ย เกือบหายใจไม่ออกตาย”

สิงหกัลยาเอาของที่มาทาดอร์หนุ่มยัดปากเธอมาดูใกล้ๆ ดวงตากลมโตยิ่งโตกว่าเดิม ใบหน้าสวยเหยเกเหมือนคนอยากร้องไห้เมื่อเห็นสิ่งนั้นชัดๆ

“อี๋ แหวะ นี่มันถุงเท้าเฮียวินท์นี่!”

ในห้องพักที่อยู่ติดกัน นภวินท์กำลังทำแผลให้ลีเดียอยู่ โชคดีที่ในรถมีกล่องอุปกรณ์ทำแผลอยู่ บาดแผลไม่ลึกมากลูกกระสุนแค่ถากผิวไปเหมือนรอยถลอก แต่มีเลือดไหลซึมออกมามากจนทำให้คนเห็นตกใจในคราวแรก เมื่อล้างแผลแล้วจึงเห็นว่าแผลไม่น่ากลัวอย่างที่คิด

“เสร็จแล้ว แผลไม่ลึกมาก อย่าให้แผลโดนน้ำสักสองสามวันน่าจะดีชึ้น” ช่างภาพหนุ่มบอกคนเจ็บ เหมือนตัวเองเป็นหมอมือหนายังกุมแขนข้างที่เพิ่งทำแผลเสร็จไว้

“ขอบคุณค่ะ ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว” ลีเดียปลดแขนออกอย่างสุภาพ ขยับออกห่างจากร่างหนา มองไปยังประตูสายตากังวล “เมื่อไหร่ลุงแผนจะกลับมาสักที”

นภวินท์ให้นายแผนไปซื้อยา เขารู้ดีว่าช่วงนี้ร้านขายยาคงปิด หากยังเปิดคงหาซื้อยากที่เขาสั่งยาก หลายประเทศควบคุมไม่ให้จำหน่ายยาปฏิชีวนะ นอกจากจะได้รับใบสั่งจากแพทย์ เพราะรู้เขาถึงสั่งให้บอดี้การ์ดส่วนตัวของหญิงสาวไป ชายหนุ่มอาศัยช่วงเวลาทองนี้อยู่ดูแลหญิงสาวที่เขารัก

“ลุงแผนของคุณเพิ่งออกไปครู่เดียวเอง เดี๋ยวคงกลับมา” นภวินท์ลุกขึ้นไปค้นกล่องยา เขาหยิบยาแก้ปวดมาส่งให้คนเจ็บ

“ยาอะไร”

ดวงตายาวเรียวมองดูยาเม็ดเล็กที่เขาส่งให้ ด้วยสายตาแหยงๆ เขาคงไม่รู้ว่าเธอเกลียดการกินยาที่สุด

“ฉันไม่กินได้ไหม ฉันไม่เป็นอะไรมากแล้ว” เธอหาทางเลี่ยง ไม่ยอมรับยาที่ส่งให้