ตอนที่ 14.

“ไม่ได้ นี่เป็นยาแก้ปวด คุณต้องกินกันไว้ คืนนี้แผลอาจอักเสบและจะปวดมาก” เขามองคนกินยายากอย่างรู้ทัน

ลีเดียส่ายหน้า “ไม่เอา ฉันไม่อยากกินนี่ มันขม” เจ้าหล่อนร้องโอดครวญ

แม้จะเก่งกล้าไม่กลัวแม้กระทั่งลูกปืน แต่หญิงสาวกลับพ่ายแพ้ให้กับยาเม็ดเล็กๆนี่อย่างง่ายดาย ทำให้คนที่เห็นอดยิ้มขำไม่ได้ ดวงตาคมทอประกายอบอุ่นขณะมองร่างบางของคนเจ็บด้วยความเอ็นดู

“เดี๋ยวผมสอนวิธีกินยาให้ รับรองไม่ขม”

เขาหลอกล่อหญิงสาวเหมือนหลอกเด็กเล็กๆ แต่คนไม่ชอบกินยากลับไม่ยอมหลงกล ใบหน้าเรียวส่ายปฏิเสธ มองเม็ดยาเหมือนมองสิ่งน่าหวาดกลัว

 “ไม่เอา ฉันไม่กิน มันขมนายเข้าใจไหม ว่าฉันกินมันไม่ได้ “ เธอตะเบ็งเสียงเข้าใส่ กอดอกเบือนหน้าหนี จนคนเห็นต้องส่ายหน้า หากไม่ยอมแพ้พยายามเกลี้ยกล่อมต่อ

“ไม่กินคุณก็อาจจะปวดแผลทั้งคืนนะ”

“ฉันทนไหว ไม่เป็นไรหรอกแผลแค่นี้เอง”

ความดื้อรั้นยังคงสิงร่างไม่ยอมออก ลีเดียเข้าสู่โหมดเด็กดื้อไม่ยอมกินยาง่ายๆ นภวินท์มองคนกินยากอย่างระอา หากเธอไม่ยอมกินยาแผลของเธออาจจะอักเสบ จนปวดแทบลุกไม่ขึ้นแน่ เขาไม่ยอมให้เธอเป็นแบบนั้น แต่จะทำยังไงถึงบังคับให้เจ้าตัวยอมกินยาได้ เมื่อคุณหนูลีเดียฤทธิ์มากขนาดนี้

“กินยานะครับ ผมไม่อยากเห็นคุณเจ็บ เรามีเวลาอยู่ด้วยกันแค่หนึ่งเดือนเอง”

 เสียงของชายหนุ่มทอดนุ่มลง มองสบตาคนดื้ออย่างอ้อนวอน อีกฝ่ายนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ หากไม่ยอมใจอ่อน

“ไม่นะ ฉันไม่กินมันเด็ดขาด” เด็กดื้อในร่างหญิงสาว ส่ายหน้าไปมา

“ก็ได้ไม่กินก็ไม่ต้องกิน ผมไม่บังคับคุณหรอก” นภวินท์ลุกขึ้นยืน เขาเดินไปหยิบขวดน้ำมาเปิดดื่ม หันหลังให้คนเจ็บ

“ฉันไม่ชอบกินยานี่ คุณต้องเข้าใจนะ ว่ายามันขมมากๆ ฉันกลืนมันลงคอไม่ไหว”

ลีเดียถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อเขาไม่บังคับเธออีก หญิงสาวมองแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังดื่มน้ำ กระเป๋าเงินของเขาเสียบอยู่ที่กระเป๋ากางเกงด้านหลัง

“เฮียแกเก็บรูปผู้หญิงคนนั้นไว้ในกระเป๋าตัง” คำพูดของสิงหกัลยาแว่วมาในสมอง

ทำให้ลีเดียอยากเห็นรูปในกระเป๋านั่น ชายหนุ่มเคยบอกว่าเธอคือคนรักของเขา บางทีเธออาจแค่หน้าเหมือนคนรักของเขาเท่านั้น ลีเดียพยายามถามตัวเองว่าเธอรู้จักผู้ชายคนนี้หรือไม่ ในสมองกลับว่างเปล่า ค้นไม่พบความทรงจำใดใดเกี่ยวกับเขาเลย ดวงตายามเรียวหรุบลงมองมือตัวเอง เมื่อความหดหู่พุ่งวาบกลางหัวใจ อารมณ์ของเธอแปรปรวนขึ้นลงตั้งแต่ได้พบกับเขา

นภวินท์หรี่ตาแอบมองหญิงสาวที่นั่งอยู่บนเตียง ใบหน้าของเธอมีรอยครุ่นคิด คล้ายเจ้าตัวกำลังพบกับปัญหาหนักใจ เขาค่อยๆหมุนกายเดินเรียดเท้ามาหาคนที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตนเองช้าๆ ร่างสูงยืนอยู่ข้างเตียงขณะจับไหล่บางให้หันมาหา ก่อนจะก้มลงไปหาอย่างรวดเร็ว มือบีบแก้มของคนเจ็บบังคับให้อ้าปาก ก่อนจะแนบปากประกบปิดปากของเธอ

“อื้อ... อึก...“

ลีเดียส่ายหน้าหนี แต่ไม่ทันการณ์ เมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับลงมาปิดปากเธอไว้แน่น พร้อมๆกับบังคับให้เธอกลืนน้ำที่เขาอมไว้ลงคอ มีบางอย่างผ่านลงคอเธอไปพร้อมกับน้ำ หญิงสาวเบิกตากว้าง เมื่อเผลอกลืนมันลงไปแล้ว

“ขมหรือเปล่าลีเดีย” เขาถาม หลังจากถอนริมฝีปากออก

แก้มเนียนของคนกินยายากร้อนวูบวาบ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้น เขาฉวยโอกาสรังแกเธอทุกครั้งที่อยู่ลำพัง หญิงสาวอยากทุบเขาให้กระดูกหัก อยากตบหน้าขาวๆให้ปากแดงๆของเขาแตกยับ จะได้เลิกรังแกเธอเสียที

“คนบ้า ! คุณมัน โอ้ย ฉันจะด่าคุณว่าอะไรดีเนี่ย”

“คิดไม่ออกก็เก็บรวบยอดไว้คราวหน้า” นภวินท์ยิ้มใส่ตาขุ่นขวางนั้น จัดแจงห่มผ้าให้ “นอนเถอะ พรุ่งนี้ผมจะโทรไปคุยกับพ่อคุณ ท่านจะได้ส่งคนมาดูแลคุณเพิ่ม ไอ้พวกบ้านั้นอาจตามมาเล่นงานคุณกับยายสิงห์อีก”

นภวินท์วางมือบนศีรษะ เขายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน ใบหน้าคมก้มลงแตะริมฝีปากบนหน้าผากเนียนนั้นเบาๆ

“ฝันดีนะกี้” เขาเรียกเธอด้วยชื่อที่คุ้นเคย คนฟังอุ่นวาบในหัวใจโดยไม่รู้สาเหตุ มองร่างหนาที่เดินออกไปด้วยสายตาหวั่นไหว

“ไม่นะ ฉันไม่ใช่กี้ ฉันชื่อลีเดียต่างหาก นายอย่ามาตู่นะนายวินท์” เธอย่นจมูกเข้าใส่บานประตูที่ปิดลง

เจ้าตัวไม่รู้ว่า สรรพนามเรียกขานชายหนุ่มที่เธอเรียกนั้น ช่างคุ้นปากนักราวกับเคยเรียกเขาแบบนี้มาก่อน...

ราฟาเอลวิ่งออกมาจากห้อง เจอนภวินท์ออกมาจากห้องของน้องสาวพอดี เขาจึงรีบวิ่งเข้าไปหา

“คุณนภวินท์ น้องสาวคุณแย่แล้ว”

หน้าตาแตกตื่นของมาทาดอร์หนุ่ม ทำให้นภวินท์วิ่งตามอีกฝ่ายกลับมายังห้องพัก เมื่อสองหนุ่มเปิดประตูเข้าไปด้านใน กลับพบเพียงความว่างเปล่า ไม่มีร่างของสิงหกัลยาอยู่ในนั้น

“ยายสิงห์อยู่ที่ไหน หรือว่า...” นภวินท์ใจหายวาบ “ยายสิงห์จะถูกพวกมันจับตัวไปแล้ว”

“ผมไม่รู้เมื่อกี้ น้องสาวคุณเธอเป็นลมชัก ชักกระตุกๆอยู่บนเตียงนั่น”

ราฟาเอลเดินมายังเตียงที่มีรอยยับยู่ยี่ เขาหยิบของที่วางอยู่บนนั้นมาดู มันเปียกชื้นคราบน้ำลายของหญิงสาวเต็มไปหมด

“ถุงเท้าของผมนี่”

นภวินท์เดินมายืนข้างๆ มองดูของที่ราฟาเอลถือไว้อย่างสงสัย ทำไมมันมาหล่นอยู่บนที่นอนได้ อีกฝ่ายขมวดคิ้วคุ่นคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์มากดโทร

“ลีเดียเหรอ น้องเป็นยังไงบ้าง อืม... แล้วลีโอโนร่าล่ะ” เขาคุยโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวางสาย แล้วหันมาพูดกับคนที่ยืนมองอยู่ “น้องสาวคุณอยู่ที่ห้องลีเดียแล้ว”

“ยายลิงนี่ ทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย”

นภวินท์พึมพำเป็นภาษาไทย ก่อนจะเปลี่ยนภาษาพูดเป็นภาษาอังกฤษเพื่อสนทนากับราฟาเอล

“เมื่อกี้คุณว่า น้องสาวผมเขาเป็นลมชักเหรอ ยายสิงห์แข็งแรงจะตายไม่เคยเป็นโรคที่คุณบอกเลย”

คำบอกเล่านั้นทำให้มาทาดอร์หนุ่ม รู้สึกว่าตัวเองกำลังมีสปีชี่ย์ใกล้เคียงกับวัวกระทิงเสียแล้ว ยายตัวแสบแกล้งเป็นลมชักหลอกเขา ลูกไม้ลูกนี้ทำให้เขากลายเป็นตัวตลกในสายตาของเจ้าหล่อน นึกแล้วก็รู้สึกเจ็บใจที่เสียรู้คนตัวเล็ก ราฟาเอลมองก้อนถุงเท้าที่เมื่อครู่กลายเป็นอุปกรณ์ปฐมพยาบาลคนไข้ลมชัก ก่อนจะยิ้มออกใบหน้าเครียดขึ้งคลายลง ยกนี้ไม่ถือว่าเขาแพ้ยายตัวแสบ หากเขากับเจ้าหล่อนเสมอกันต่างหาก

“เธอคงหายแล้ว ต้องขอบคุณอุปกรณ์ช่วยชีวิตสิ่งนี้” ราฟาเอลส่งถุงเท้าให้เจ้าของ

นภวินท์รับของที่อีกฝ่ายส่งมาให้ขึ้นมาดู “ถุงเท้าผมทำไมถึงเปียกๆ” เขามองรอยคราบเหนียวที่ติดอยู่อย่างสงสัย

ราฟาเอลเหยียดริมฝีปากยิ้ม ดวงตาคมมีรอยขบขัน ก่อนจะบอกว่า

“เมื่อกี้ผมเพิ่งใช้มันยัดปากน้องสาวคุณ มันคงช่วยทำให้เธอหายลมชักได้เร็ว เราถึงไม่เจอเธออยู่ที่นี่”

พูดจบมาร่างสูงของนักสู้วัวก็เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวหายเข้าไปในห้องน้ำ ทิ้งให้เจ้าของอุปกรณ์กู้ชีพมองเจ้าสิ่งนั้นอยู่ นภวินท์ส่ายหน้าไปมา นึกรู้ว่าทำไมสิงหกัลยาถึงได้เป็นลมชักขึ้นมา ต้นเหตุคงเป็นพี่ชายต่างสายเลือดของลีเดียแน่นอน เขาเป็นผู้ชายย่อมมองผู้ชายด้วยกันออก ท่าทางของราฟาเอลร้ายกาจไม่เบา สิงหกัลยาถึงงัดมุกนี้ขึ้นมาใช้

“ยายลิงเอ้ย! เอาตัวให้รอดจากไอ้หมอนี่ ให้ได้ตลอดเถอะนะ ฉันไม่อยากกลับไปตอบคำถามเฮียเป๋ง”