บทที่ 2 แดนอียิปต์ 2/2

เมื่อเดินมาถึงประตูวิหารเหล่าทหารเบื้องนอกก็ก้มตัวต่ำ นายทหารยศสูงเชิดอกมองตรงไปที่บนบ่าของเจ้าชีวิต ไม่มีใครกล้าสบตากับสมมติเทพในร่างมนุษย์ แม้แต่คนสนิทที่รออยู่ข้างกายก็ไม่อาจกระทำเช่นนั้น

“อัย” องค์ฟาโรห์ส่งเสียงเรียกคนสนิท สองขายังคงก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ที่ด้านหลังติดตามมาด้วยทหารหลายสิบนายและข้าราชบริพารอีกนับสิบคน

“เรียนพระองค์ท่าน ข้าอยู่นี่” ชายชราอายุรุ่นราวคราวเดียวกับบาทหลวงคนเมื่อครู่ก้าวออกมา แต่เขายังคงเดินเยื้องอยู่ด้านหลังไม่อาจเอื้อมขึ้นมาเดินตีเสมอ

“เจ้าไปจัดพิธีเฮบเซด ให้ประชาชนได้ร่วมเฉลิมฉลอง” น้ำเสียงเคร่งขรึมมั่นคงกล่าวออกมาราวกับว่ารับสั่งที่เอ่ยถึงเป็นเพียงแค่งานเลี้ยงฉลองธรรมดา

ข้าราชการชั้นสูงอย่างอัยที่ได้ยินยังต้องตกใจกับคำสั่ง แต่ในเมื่อผู้พูดเป็นตัวตนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในดินแดนทั้งยังมีชนชั้นสูงทุกชนชั้นหนุนหลังจึงได้แต่รับคำสั่งไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

พิธีเฮบเซดเป็นพิธีใหญ่ ความจริงจะจัดขึ้นหลังจากที่ฟาโรห์ครองราชครบสามสิบปี เพื่อประกาศแก่ชนชาวโลกว่าท่านเป็นผู้มีอำนาจเหนือดินแดนแห่งนี้ ทั้งยังทำให้ประชาชนมั่นใจว่าผู้ปกครองของตนยังคงมีสุขอนามัยแข็งแรงแม้ผ่านช่วงเวลาครองราชมาอย่างยาวนาน

แต่ฟาโรห์องค์ปัจจุบันครองราชได้เพียงสามปี ฉายานามของพระองค์คือ อเมนโฮเทปที่สี่ สิ่งแรกที่พระองค์ทำหลังขึ้นครองราชคือการประกาศศาสนาใหม่ ซึ่งเทพที่พระองค์นับถือเรียกว่าเทพอาเทนซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งดวงอาทิตย์ผู้เป็นหนึ่งเดียว

ในธีบส์ซึ่งเป็นเมืองหลวงแห่งนี้ นักบวชแห่งอามุนเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดจนเกือบจะตีเสมอราชวงศ์และขัดขวางบทบาททางการเมืองของชนชั้นสูง อีกทั้งเทพที่พวกเขานับถือยังเป็นมหาเทพที่ใช้สัญลักษณ์เดียวกันกับเทพอาเทนที่ใช้ดวงอาทิตย์เป็นสัญลักษณ์แทนตัว จึงได้เกิดความขัดแย้งระหว่างศาสนาเก่าและใหม่ขึ้นมา

การจัดพิธีเฮบเซดในคราวนี้นอกจากจะได้ประกาศศักดาของฟาโรห์เหนือดินแดน ยังสามารถลดอำนาจของนักบวชทุกศาสนาลง พิธีการนี้เชื่อมโยงกับความเชื่อเรื่องตัวแทนเทพที่มีสิทธิอันชอบธรรมในการปกครองแผ่นดิน ทุกพื้นที่ล้วนเป็นของเจ้าผู้ปกครองเพียงผู้เดียวอย่างไม่อาจปฏิเสธ หาใช่ของเหล่านักบวชไม่

เมื่อออกจากสนามบินนานาชาติไคโรแล้ว แสงแดดจ้าที่เห็นตรงหน้าทำเอาเนเฟอร์นึกเสียใจเสียแล้วที่เดินทางมาที่นี่ก่อนจะรีบเดินตามพ่อกับแม่ไปติด ๆ เพื่อขึ้นรถไปโรงแรมที่จองเอาไว้

เนเฟอร์เป็นลูกสาวคนเดียวของพวกท่านทั้งสอง ดังนั้นพวกเขาจึงอยากอวดโฉมสิ่งที่คิดว่างดงามให้เธอได้ดูชมตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว น่าเสียดายตรงที่อาการแพ้แสงแดดอย่างรุนแรงสมัยยังเด็กทำให้เธอไม่สามารถมาที่นี่ได้แม้แต่ครั้งเดียว

แต่ตอนนี้เมื่อโตขึ้น เนเฟอร์แข็งแรงขึ้นกว่าเดิมไม่รู้เท่าไหร่ แพลนที่พ่อจัดไว้ให้เธอได้เที่ยวชมจึงค่อนข้างแน่น เหมือนรอวันนี้มานานเต็มที

การท่องเที่ยวเริ่มต้นจากภายในกรุงไคโรนั่นเอง จุดหมายปลายทางคือเมืองกีซาซึ่งเป็นที่ตั้งของมหาพีระมิดแห่งกีซาและมหาสฟิงซ์ ทั้งยังเดินทางเข้าไปชมวัตถุโบราณในพิพิธภัณฑ์แห่งชาติของที่นี่ด้วย หลังจากนั้นก็บินลัดฟ้าไปอัสวานเพื่อชมวิหารฟิเล ปิดท้ายด้วยการไปเยี่ยมชมหุบเขากษัตริย์ที่เมืองลักซอร์

ความยิ่งใหญ่ของสถานที่แต่ละแห่งดูน่าตื่นใจกว่าในรูปถ่ายมาก เนเฟอร์ค่อนข้างแปลกใจกับสถาปัตยกรรมที่หากไม่มีหลักฐานว่าเป็นฝีมือมนุษย์ที่ใช้เครื่องมือโบราณในการสร้าง เธอก็คงคิดว่าสถานที่เหล่านี้เกิดจากอารยธรรมชั้นสูงเหมือนกัน

“เป็นไง สุดยอดเลยใช่ไหมล่ะ” พ่อของเนเฟอร์ทักลูกสาวเมื่อเห็นเธอมองไปรอบ ๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น

“ทั้งงดงามและยิ่งใหญ่ หนูพอจะรู้แล้วล่ะว่าพ่อกับแม่ทำไมชอบมาเที่ยวที่นี่ พอมองเสายักษ์พวกนี้แล้วเหมือนจะหลุดเข้าไปในยุคนั้นเลยค่ะ” เนเฟอร์หันไปยิ้มก่อนจะพูดต่อ “จะดีกว่านี้มากเลยถ้าหนูไม่ต้องโบกครีมกันแดดจนเหนอะหนะไปทั้งตัวแบบนี้”

“เอาน่า ใช่ว่าพวกเราจะได้มากันบ่อย ลูกก็ทนเอาหน่อยแล้วกัน” เขาพูดก่อนจะตบเบา ๆ บนไหล่ของลูกสาวทั้งยังเปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่น “อีกไม่กี่วันเราจะกลับกันแล้ว ลูกอยากไปที่ไหนอีกไหม”

“ที่นี่มีสินค้าท้องถิ่นขายหลายอย่างเลยนะคะ ถ้าเนฟไม่อยากออกมากลางแดดเดี๋ยวคุณแม่พาไปหาซื้อของฝาก” แม่ของเธอแนะนำเมื่อเห็นว่าลูกสาวของเธอแทบจะทนร้อนไม่ไหวแล้วจริง ๆ

พูดตามตรง สำหรับเนเฟอร์แล้วการท่องเที่ยวครั้งนี้เป็นประสบการณ์ที่ดี และเธอค่อนข้างชื่นชอบทีเดียว แม้แสงแดดจะทำร้ายกันไปบ้าง หากมนต์ขลังของสถานที่ก็ทำเอาอยากรู้อยากเห็นเพิ่มขึ้นเหมือนมีอะไรบางอย่างมาดึงดูดเธอไว้

“หนูอยากไปที่นี่ค่ะ” เนเฟอร์ยกแผ่นพับสำหรับแนะนำสถานที่ท่องเที่ยวให้พ่อและแม่ของเธอดู ที่นั่นคือที่ตั้งของสุสานหลวงแห่งอามาร์นา ซึ่งห่างจากที่นี่ไปพอสมควร

“เป็นสถานที่ที่น่าไปนะ แต่มันเป็นสุสานร้าง ตัวสุสานค่อนข้างเรียบง่ายเมื่อเทียบกับที่อื่น ๆ หนูอาจจะไม่ตื่นตาตื่นใจเท่าที่ที่พวกเราไปมา” พ่อของเธอเอ่ยเตือน

“ทำไมล่ะคะ ถ้าจำไม่ผิดที่นี่น่าจะเป็นสุสานของฟาโรห์ที่ยิ่งใหญ่พระองค์หนึ่งในประวัติศาสตร์” เธอถามอย่างสงสัย

“ประวัติของท่านมีไม่มาก อีกทั้งสุสานแห่งนั้นถูกทิ้งร้างก่อนที่จะได้ใช้งานจริง ภายในไม่มีพระศพ เหลือไว้เพียงการจารึกบนผนังและข้าวของไม่กี่อย่างเท่านั้น แต่ลูกไปชมดูก็ดี อย่างน้อยที่แห่งนั้นก็ถูกสร้างเพื่อกษัตริย์ผู้ปฏิวัติอียิปต์ในยุคหนึ่ง” พ่อของเธอเล่าเรื่องราวคร่าว ๆ ให้ฟังในขณะที่แม่ของเธอหันไปปรึกษาเส้นทางการท่องเที่ยวกับไกด์ที่มาด้วยกันแล้ว

“ฟาโรห์พระองค์นี้ชื่ออะไรเหรอคะ”

พ่อของเธอยิ้มให้แล้วตอบ “อเมนโฮเทปที่สี่ หรืออีกพระนามคือ ฟาโรห์อเคนาเตน”