LOGINShare
หนี้บุญคุณ
publish date:
2026-03-30 14:19:19
Latest chapter
ณ อนันต์ หมากกระดานนี้ใครกันเป็นผู้เล่น
“ขอประทานอภัย กระหม่อมไม่ได้ทำการต้อนรับให้สมเกียรติ”“มิได้ ข้าต้องมาสร้างความลำบากให้ใต้เท้าและฮูหยิน ข้ามากกว่าที่ต้องขออภัย”“ใช่ ถูกต้องแล้ว”หวังซูเหยามองบุรุษตัวโตข้างกายที่เอ่ยขึ้น“อีกอย่างไม่ต้องทำตัวเป็นทางการถึงเพียงนี้ก็ได้กระมัง องค์หญิงเห็นเป็นเช่นไร มาอาศัยจวนผู้อื่น แต่ต้องมารักษามารยาทเช่นนี้ ข้าว่าไม่สมควร เอาเป็นว่าให้พวกเขาทำตัวตามสบายดีหรือไม่ จะได้ไม่อึดอัดใจกันทั้งสองฝ่าย”หวังซูเหยามองสายตาที่มองมายังนางก็เข้าใจได้ในทันทีว่า รัชทายาทข้างกายกำลังบีบให้นางเห็นชอบในสิ่งที่เขาเอ่ยออกไป แล้วมีหรือที่สตรีตัวเล็กเช่นนางจะขัดได้ สุดท้ายก็ต้องตอบว่าเห็นด้วยตามข้อเสนอแนะของรัชทายาทหลังจากนั้นหวังซูเหยาก็ได้พบกับอาหารอันโอชะที่รัชทายาทเคยบอกกับนางไว้ก่อนหน้านี้ และเรื่องนี้ทำให้นางหายกังวลเรื่องต่างๆ ไปในพริบตา อาหารตรงหน้าดึงดูดนางให้ละจากความสนใจภายนอกและมุ่งความสนใจไปที่อาหารทั้งหลายแทน นับว่ารัชทายาทผู้นี้ไม่ได้กล่าวเกินเลยไป อาหารที่นี่นับว่าเลิศรสจริงอย่างที่เขาคุยโวเอาไว้ทว่าระหว่างก้มหน้าอยู่กับอาหารอันโอชะก็ได้ยินเสียงหัวเราะเล็กๆ ขึ้นมา แล้วก็พบว่าเจ้าของจวนท
ณ อนันต์ เมื่อถึงที่นั่นอย่าทำตัวให้น่ารำคาญ
หากต้องนอนร่วมห้องกับนางทุกคืน มิแน่ว่าคืนใดคืนหนึ่งเขาอาจจะถูกผลักกระเด็นกระดอนไปอยู่ที่พื้นก็เป็นได้ แต่สุดท้ายแล้วเขาจะทำสิ่งใดได้ นอกเสียจากข่มตาตลอดทั้งคืน ตื่นยามรุ่งสางเพื่อเร่งเดินทางเข้าเมืองหลวง แต่ก็มิวายต้องมานั่งเฝ้าสตรีที่เป็นถึงองค์หญิงอีกทั้งยังมากเรื่องนั่งกินอาหารคำเล็กคำน้อย ราวกับว่าไม่ถูกปากกับอาหารข้างทางเช่นนี้“รีบๆ หน่อยจะได้ไหม กินแบบนี้แล้วเมื่อไหร่จะเสร็จ” ดุสตรีที่คีบอาหารเข้าปากอย่างอ้อยอิ่ง แต่อีกฝ่ายก็มองเขาด้วยสายตาสลด “ไม่ถูกปากขนาดนั้นเชียวหรือ อย่างนั้นก็ทนหน่อย เข้าเมืองหลวงไปจะมีของดีกว่านี้”“จริงหรือ ข้าว่าอย่างไรท่านก็ไม่พาข้าเข้าวังหลวง แล้วข้าจะได้ลิ้มรสอย่างที่ท่านกล่าวหรือ”“ในวังหลวงน่ะหรือที่เจ้าคิดว่ามีของดี” เว่ยหลางหัวเราะอย่างขบขัน “ในนั้นมีของไม่ดีทั้งสิ้น และข้าก็รู้ว่าอาหารรสเลิศนั้นอยู่ที่ใด”องค์หญิงหวังซูเหยามองบุรุษที่หัวเราะให้เธออย่างขบขัน และเอ่ยถึงอาหารรสเลิศราวกับว่าชำนาญในการสรรหาอาหารรสเลิศในใต้หล้า“แล้วท่านจะให้ข้าไปอยู่ที่ใด”“จวนของขุนนางผู้หนึ่ง เจ้าก็พบเขาแล้วก่อนหน้านี้ บุรุษที่ข้าให้เขาล่วงหน้ามาก่อน” เว่ยหลางเอ่
ณ อนันต์ เป็นรัชทายาทแล้วไยต้องมาทำเรื่องเช่นนี้
“มีเตียงเดียวก็นอนข้างล่างสิ ข้าเป็นสตรีจะมานอนเตียงเดียวกันได้อย่างไร”เว่ยหลางมองสตรีที่แผดเสียงน่าปวดหัว ตอนนี้ค่ำมืดดึกดื่นจนไม่อาจเดินทางต่อได้ เขาจึงต้องมาพักค้างแรมระหว่างทาง แต่แทนที่จะได้พักอย่างใจหวัง องค์หญิงแคว้นหนานก็ทำให้เขารำคาญขึ้นมาอีกหน“ข้าว่าองค์หญิงคงจะเข้าใจสิ่งใดผิดไป ประการแรกข้าเป็นคนจ่ายเงินเพื่อนอนที่นี่ ประการต่อมาเจ้ากำลังเป็นชายาข้าผู้เป็นรัชทายาทของแคว้นนี้ เหตุผลเพียงสองประการนี้ย่อมเพียงพอแล้วที่ข้าไม่ต้องไปนอนบนพื้นที่เย็นเฉียบและสกปรกนั่น”“แต่ว่า”“ไม่มีแต่ มานี่” เอ่ยห้ามไม่ให้สตรีช่างพูดได้พูดสิ่งใดออกมาอีก ดึงข้อมือข้างหนึ่งของนางมามัดไว้กับผ้าที่ถูกฉีกออกจนคล้ายกับเชือก โดยอีกข้างหนึ่งก็มัดมือของเขาไว้เช่นกัน“ท่านจะทำอะไร”“ผูกข้อมือเจ้าไว้ เผื่อเจ้าคิดสั้นหนีข้ากลางดึกขึ้นมาจะได้รู้ตัว” พูดจบก็ทิ้งกายลงนอน แม้ว่าสตรีที่นั่งอยู่บนเตียงเดียวกันนั้นยังตั้งคำถามใส่เขาไม่หยุดหย่อน“ข้ามิใช่เด็กไย...”“ขนาดมิใช่เด็ก ยังดีดดิ้นมาตลอดทางน่ะหรือ ข้าไม่ไว้ใจเจ้า เพราะฉะนั้นนอนได้แล้ว นี่เราเสียเวลาไปวันหนึ่งแล้ว แทนที่จะถึงเมืองหลวง แต่กลับต้องมาค้างแรม
ณ อนันต์ โจรโฉดเขลา
“เข้าชายแดนแคว้นต้าเว่ยแล้วเพคะ”สิ้นเสียงรายงาน สตรีที่นั่งอยู่ในรถม้าก็เลิกม่านขึ้น มองไปยังพื้นที่ด้านนอกซึ่งมีแต่ป่าไม้ไม่ต่างจากตลอดทางที่พบเห็น “อีกไกลหรือไม่”“เดินทางอีกประมาณสามวันเพคะจึงจะถึงเมืองหลวง”“เช่นนั้นสั่งให้ขบวนหยุดพักก่อน”“เพคะ”ขบวนที่มีรถม้านับสิบเหลียง และทหารคุ้มกันอีกจำนวนหนึ่งหยุดพักตามรับสั่งขององค์หญิงคนสำคัญที่ถูกส่งตัวมาสร้างสัมพันธไมตรีที่ดีกับแคว้นต้าเว่ย งานมงคลสมรสที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่ถึงเดือนต่างเป็นที่ยินดีของคนทั้งสองแคว้นที่จะมีความสัมพันธ์ที่แนบชิดขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง ใครๆ ก็ต่างเห็นประโยชน์ในข้อนี้ การสมรสครั้งนี้จึงเปี่ยมไปด้วยความเห็นพ้องของทั้งสองแคว้น แต่ความเห็นพ้องที่ว่านี้ก็คงจะหลงลืมสิ่งใดไปบางประการก็เป็นได้ เมื่อองค์หญิงแห่งแคว้นหนานไม่ทันจะก้าวลงจากรถม้า เสียงด้านนอกของทหารที่คอยคุ้มกันก็ดังอึกทึกครึกโครม จนผู้เป็นองค์หญิงต้องซ่อนตัวอยู่ในรถม้าด้วยท่าทีหวาดหวั่น“เกิดอะไรขึ้น!” องค์หญิงที่ไม่เข้าใจในสถานการณ์ร้องถามเสียงดัง จนราชองครักษ์ประจำกายเปิดม่านของรถม้าและเอ่ยรายงาน“มีโจรซุ่มทำร้าย องค์หญิงโปรดอยู่แต่ในรถม้า...” ราชองครักษ์ย
ณ อนันต์ คุณแม่ที่อารมณ์แปรปรวน
“ลี่ลี่” ซุนเจิงเคาะประตูห้องนอนและเอ่ยเรียกภรรยาที่ขลุกตัวอยู่แต่ภายในนั้น เมื่อไม่มีเสียงตอบกลับมา เขาก็ถือวิสาสะเปิดเข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่ใครจะสน ในเมื่อเขาก็เป็นเจ้าของห้องนี้เหมือนกันเมื่อเข้าไปภายใน จึงเห็นว่าสตรีที่เอ่ยปากไล่เขาตั้งแต่ตะวันยังไม่พ้นขอบฟ้า เวลานี้เอาแต่นอนอยู่บนเตียงอย่างสตรีเกียจคร้าน และนั่นอาจนับว่าเป็นเรื่องที่ดีก็ได้ ซุนเจิงค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้กับเหอลี่อิงมากขึ้น มองใบหน้าที่หลับพริ้มด้วยรอยยิ้ม แม้ว่าเธอจะใจร้ายกับเขาเหลือเกินก็ตามที แต่เชยชมใบหน้าที่ไม่ได้เจอมาเกือบค่อนวันได้ไม่เท่าไร สตรีที่นอนหลับพริ้มก็ตื่นลืมตามามองเขาเขม็ง จนคนที่ถูกจับได้ลนลานไม่รู้จะทำอย่างไร จึงหมุนตัวเพื่อกลับออกไปให้พ้นหน้าเธอ ทว่าก็ต้องชะงัก“ซุนเจิง”ซุนเจิงไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าน้ำเสียงของเหอลี่อิงนั้นทำให้เขาผวาได้ถึงเพียงนี้ แต่จะทำอย่างไรได้ บุรุษที่หันหลังให้ภรรยาและกำลังจะหลบหนีจากการจับผิดได้แต่จำใจหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับเธอ“คือ...ฉันขอโทษ ฉันแค่จะเข้ามาดูเธอเฉยๆ ถ้าเธอไม่พอใจ ฉันจะรีบออกไปเดี๋ยวนี้” พูดจบก็หันหลังกลับเตรียมจะออกไปอีกหน แต่ก็ต้องชะงักงันอีกครั้
ณ อนันต์ ขาก็ดีกว่าพี่ชายที่ข้าเคยมี
สถานการณ์เช่นนี้เหมือนว่าเขาเคยพบมาก่อน แต่ไม่ใช่เขาและเหอลี่อิง มันเป็นเรื่องของพ่ออี้หมิง หากเขาจำไม่ผิด บิดาของหลานชายข้างบ้านมักเดินคอตกมาบ้านเขาด้วยเหตุที่ว่าภรรยาไม่ให้นอนด้วยอยู่หลายหน เขานั้นหัวเราะใส่เจ้าบื้อไม่เอาไหนคนนั้นเสียยกใหญ่ ใครจะไปรู้ว่าวันหนึ่งเขาต้องมาเผชิญชะตากรรมเดียวกันด้วยไม่น่าเลยซุนเจิงแต่คิดไม่ตกอยู่ครู่หนึ่ง ก็ไม่อาจทนต่อสิ่งที่เหอลี่อิงกระทำต่อเขาได้ สุดท้ายก็ต้องลุกขึ้นและเดินออกจากจวนไปอย่างรีบร้อน...ในจวนที่เต็มไปด้วยบุรุษก็ใช่ว่าจะน่าเบื่อเสียทีเดียว เว่ยหลงมองไปรอบๆ จวนขุนนางคนสนิทของรัชทายาทที่นับว่ามีเรื่องบันเทิงเริงใจให้เขาทำมากมายไม่แพ้ในโรงสุราก็ได้แต่ยิ้มร่า แม้ว่ามีคนจากวังหลวงเข้านอกออกในไม่ขาดสาย แต่ข่าวก็ไม่เคยรั่วไหลในข้อนี้ฮูหยินของซุนจ้าวเฟิงได้อธิบายเอาไว้ ว่าหลังจากที่รัชทายาทโปรดมาที่นี่บ่อยขึ้น จึงจำต้องคัดกรองบ่าวรับใช้ทั้งหลายอย่างเข้มงวด ถึงขั้นที่ว่าเขาไล่บ่าวรับใช้ออกไปเสียหลายคน ด้วยว่าคนน้อยย่อมคุมง่ายกว่ามาก และเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดูที่ได้ผลเกินคาด บ่าวรับใช้ทั้งหลายจึงไม่เคยจับกลุ่มนินทา หรือหาเรื่องใส่ตนอย่างสิ้นคิดเช
ณ อนันต์ หากไม่รู้จักกันมาก่อน คงร้องไห้อยู่ข้างเตียงเป็นแน่
“ใต้เท้าขอรับ!”ซุนเจิงที่กำลังจะหลับใหลเข้าสู่ห้วงนิทรากลับต้องรีบชันกายขึ้นมาจากเตียง พร้อมๆ กับเหอลี่อิงที่ยังหลับไม่สนิทดี เขาเดินไปเปิดประตูห้องของตนเอง เมื่อได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นหู พอเปิดออกก็พบกับหลิวจวินที่ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยเหงื่อกาฬและแววตาฉายความวิตกกังวลจนไม่อาจซ่อนเร้นเอาไว้ได้“รัช
Last Updated : 2026-04-02ณ อนันต์ คนฉลาดนักมักพลาดพลั้ง
“ใจเย็นก่อนใต้เท้า” รัชทายาทเอ่ยปรามขุนนางที่มีทีท่าไม่พอใจเขาด้วยรอยยิ้ม “ข้าก็แค่มีเรื่องสงสัยเท่านั้น แต่ว่ามีเพียงท่านและฮูหยินที่จะไขความกระจ่างนี้ได้ หากท่านยังไม่อยากจะบอกข้าในตอนนี้ก็ไม่เป็นไร เรายังมีเรื่องอีกมากที่ต้องกระทำ”ซุนเจิงหันมองหน้าเหอลี่อิงพร้อมทั้งถอนหายใจออกมายาวเหยียด ส่วนเห
Last Updated : 2026-04-02ณ อนันต์ หากประจันหน้าแล้วผลสุดท้ายจะเป็นอย่างไร
“ยังไม่นอนอีกหรือ”ซุนเจิงที่กลับถึงจวนก็เอ่ยถามภรรยาที่นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่บนเตียง ทั้งๆ ที่เธอควรจะหลับใหลไปแล้ว และที่น่าแปลกใจไปกว่านั้น ในมือของเธอยังเต็มไปด้วยของกินอีกต่างหาก“ดึกแล้วนะ ยังจะกินอีกหรือ” บุรุษที่ทิ้งกายนั่งข้างภรรยาเอ่ยถาม
Last Updated : 2026-04-02ณ อนันต์ แค่การข่มขวัญท่านเท่านั้น
“เอาไปให้ใต้เท้าในห้อง ให้ใต้เท้ากินให้หมดจะได้กินยา” เหอลี่อิงสั่งบ่าวรับใช้ที่ช่วยเธออยู่ในครัว แต่เอ่ยปากสั่งงานไปได้ไม่เท่าไร ก็มีเด็กชายตัวกลมวิ่งมาหาเธอด้วยรอยยิ้ม“เสี่ยวหยางเอาไปให้ท่านพ่อเองขอรับ” เด็กน้อยขันอาสา เหอล
Last Updated : 2026-03-31
You may also like
สวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
Lailafun / เฉิงเอ๋อร์ / มอ.อาร์.ยอ26.6K viewsชายาแพทย์เสด็จ : ท่านอ๋องควรดื่มยาแล้ว
จิ้งเยี่ยน65.2K viewsยาจกยอดมารดา
ไห่ถาง43.1K viewsเกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย
Jiulin22.4K viewsเกิดใหม่มาเป็นชายาจำเป็นของอ๋องปีศาจ
กวีดาบเดียว/คำพราย3.2K viewsหงส์สองชาติ
หนามชมพู1.0K viewsสามีข้าหรือตายไปแล้วกระมัง
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว921 viewsเถ้าแก่เนี้ยผู้มั่งคั่งคนนี้คือฮูหยินที่ท่านโหวทอดทิ้ง
ต้นไม้แห้ง4.3K views
