All Chapters of ณ อนันต์ : Chapter 1 - Chapter 10

ยกน้ำขึ้นมาดื่มจนหมดแก้ว ซุนเจิงก็ถอนหายใจออกมาอย่างปลงตก มองไปรอบๆ ด้วยความเหนื่อยหน่าย และตัดสินใจเดินออกจากบ้านไปไม่ต่างจากภรรยา สาวเท้าเนิบนาบอย่างไม่เร่งรีบ เข้าไปยังบ้านข้างๆ ที่ประตูรั้วเปิดอ้าอยู่แทบตลอดเวลา ไม่รู้ว่าเจ้าของบ้านไม่กลัวขโมยขโจรหรืออย่างไรซุนเจิงเดินเข้าบ้าน ‘อี้หมิง’ อย่างถือวิสาสะ เมื่อเดินเข้าไปยังภายในก็พบกับเจ้าของบ้านที่รู้ตัวเข้าพอดี“คุณปู่!” อี้หมิง เจ้าของบ้านร้องทักชายสูงวัยตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ไม่ได้แสดงความโกรธหรือโมโหที่อีกฝ่ายเข้าบ้านของตนโดยไม่บอกกล่าวแม้แต่น้อย เพราะอย่างไรเสียชายสูงวัยคนนี้ก็เลี้ยงตนมาไม่ต่างจากปู่แท้ๆ เหมือนกัน“เปิดบ้านไว้อย่างนี้ตลอด ไม่กลัวโจรมาปล้นบ้านหรือไง”“นิสัยเสียแบบนี้ แก้ไม่หายเสียทีครับ ว่าแต่คุณปู่มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่า” อี้หมิงมองชายสูงวัยที่ทิ้งกายนั่งยังโซฟารับแขก ก่อนที่ตนจะหายเข้าไปในห้องครัวและกลับออกมาพร้อมกับชาร้อนๆ แต่ดูเหมือนว่าคำถามเมื่อครู่นี้ของเขาจะไม่ได้รับคำตอบ นอกเสียจากใบหน้าที่บึ้งตึงของอีกฝ่าย“ทะเลาะกับคุณย่ามาหรือครับ” อี้หมิงที่เห็นสีหน้าและท่าทีของอีกฝ่ายก็ถามขึ้น และเหมือนว่าจะถูกเสียด้ว

ซุนเจิงและเหอลี่อิงเข้าไปยังโรงแรมหรูที่มีภัตตาคารรสเลิศอยู่ด้านบนสุดไว้คอยให้บริการ ภัตตาคารที่พวกเขาเคยมานั้น บัดนี้ตกแต่งใหม่จนโอ่อ่า ผู้คนมากมายคลาคล่ำ ทว่าภัตตาคารที่ทั้งคู่ตั้งใจมา ทุกโต๊ะต่างถูกจองด้วยนายทหารยศใหญ่ที่ซุนเจิงเคยได้ยินชื่อมาบ้าง และนักธุรกิจคนหนึ่งที่ก็เคยได้ยินชื่อไม่ต่างกัน นายทหารยศใหญ่คบค้ากับพวกนักธุรกิจ อย่างไรเสียเรื่องนี้ไม่สามารถคาดการณ์ไปในทางที่ดีได้เลยแม้แต่น้อย“เรากลับไปกินที่บ้านไหม เดี๋ยวฉันทำให้กินเอง” เหอลี่อิงเสนอส่วนซุนเจิงก็ได้แต่ทอดถอนใจ แม้จะไม่พอใจกับการทำตัวใหญ่โตคับเมืองเช่นนี้ แต่ก็ไม่อยากมีเรื่องเช่นกัน ด้วยประสบการณ์ที่ผ่านมาสอนเขาเป็นอย่างดีว่าไม่ควรยื่นมือเข้าไปยุ่งเรื่องของคนอื่น อีกทั้งเรื่องไม่น่าไว้ใจนี่ก็ไม่ใช่กงการอะไรของเขาแม้แต่น้อย เขาเป็นเพียงคนแก่ที่รอวันตาย ไม่ใช่นายทหารคนนั้นที่บุกตะลุยทุกที่อย่างไม่กลัวตายในวันวานวัยรุ่นเลือดร้อน นอกคอก ผู้ใหญ่ดื้อรั้นไม่ฟังคนอื่น และคนแก่ไร้เหตุผล คนจำพวกนี้เขาเกลียดนักหนา แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่าเขาเคยเป็นอย่างที่กล่าวมาทั้งหมด และเพราะเคยเป็น ตอนนี้จึงได้แต่เดินหันหลังให้กับควา

เมื่อทุกอย่างดำเนินมาถึงเวลาอันควร เจ้าบ่าวเจ้าสาวก็ถูกพาเข้าห้องหอ ซุนเจิงถอนหายใจครั้งที่ร้อย หันมองเจ้าสาวในชุดแดงที่ถูกคลุมหน้าคลุมตา ความจริงเธอมีท่าทีประหลาดในบางครั้งจนซุนเจิงสังเกตได้ เธอมักลอบมองเขาเป็นระยะๆ แต่ด้วยผ้าที่คลุมหน้าเธออยู่จึงอาจทำให้มองเขาได้ไม่ถนัดกระมัง หลายครั้งจึงดูเหมือนว่าเธอเพ่งมองมาทางเขาอย่างตั้งใจ“ฉันจะเปิดหน้าเธอเอง” ซุนเจิงเอ่ยขึ้นโดยไม่ได้สนใจว่าหญิงสาวตรงหน้าจะเข้าใจหรือไม่ การพูดให้ดูเหมือนคนในยุคสมัยนี้ก็ใช่ว่าจะเป็นสิ่งที่คุ้นชินได้โดยง่ายเสียเมื่อไร แต่ธรรมเนียมประเพณีการแต่งงานนั้น เขาเองก็พอรู้อยู่บ้าง โดยเฉพาะการเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวก็เช่นกัน เจ้าบ่าวจะต้องเปิดผ้าคลุมหน้าให้แก่เจ้าสาวในคืนเข้าหอเช่นนั้นเขาจึงเคลื่อนกายเข้าไปใกล้เหอเสี่ยวอิง ค่อยๆ เลิกผ้าคลุมหน้าสีแดงขึ้น และเมื่อสบตากับสตรีตรงหน้า ซุนเจิงก็ชะงัก ก่อนผละตัวออกห่างจากเจ้าสาวอย่างตกใจ ส่วนเจ้าสาวที่ถูกเปิดผ้าคลุมหน้าก็ไม่ต่างกัน“ยายแก่เหอลี่อิง!”“ตาเฒ่าซุนเจิง!”“นี่เธอจริงๆ หรือ!”“นี่คุณจริงๆ ด้วย!”ต่างคนต่างตกใจ ต่างคนต่างไม่อยากเชื่อว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้าคือความจริง กว

ซุนจ้าวเฟิงจะได้ตระหนักถึงเรื่องนี้หรือไม่นั้นก็ไม่อาจรู้ได้ แต่ซุนเจิงเริ่มตระหนักได้ตั้งแต่ไล่เลียงความทรงจำของอีกฝ่าย ยิ่งโดดเด่นมากเท่าใดก็เหมือนเป็นเป้านิ่งในที่แจ้ง เรื่องอิจฉาริษยานั้นไม่ว่ายุคสมัยไหนล้วนมีด้วยกันทั้งนั้น แต่เขาไม่ใช่ซุนจ้าวเฟิง จึงเริ่มกังวลว่าตนจะเก่งได้ถึงครึ่งของซุนจ้าวเฟิงหรือไม่“เป็นอะไรไป”คนที่อยู่ในห้วงภวังค์ผละออกจากความคิดเมื่อสตรีที่นิ่งเงียบอยู่นานเอ่ยถามขึ้น“ฉันไม่รู้ว่าจะเก่งกาจเหมือนซุนจ้าวเฟิงหรือไม่ เขาอายุยังน้อย แต่กลับได้เป็นถึงรองเสนาบดี นับว่าไม่ธรรมดาเลย”เหอลี่อิงได้ยินเช่นนั้นก็กลับมาคิดทบทวนเรื่องของเหอเสี่ยวอิงบ้าง สตรีนางนี้เป็นบุตรสาวในตระกูลขุนนาง มีพี่ชายถึงสองคน คนหนึ่งตายในสนามรบ อีกคนเป็นขุนนาง นางเป็นที่รักของครอบครัว รักมากเสียจนให้นางแต่งงานกับซุนจ้าวเฟิง ขุนนางหนุ่มผู้ก้าวหน้าในหน้าที่การงานกว่าบุรุษอื่น ด้วยหวังว่าเขาจะให้เกียรติและดูแลนางเป็นอย่างดี แต่กระนั้นชีวิตของผู้หญิงในยุคนี้ก็น่าเบื่อเสียเหลือเกินแม้ว่าก่อนหน้านี้เธอจะถูกบังคับให้แต่งงานกับซุนเจิง แต่ก็ยังได้ใช่ชีวิตในรูปแบบอื่นอยู่บ้าง เธอยังคงได้ทำงานที่อยาก

“ข้าผิดเองขอรับที่วิ่งมาชนอาเขย”ซุนเจิงยังไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกไป เด็กน้อยที่นั่งเงียบอยู่นานก็เอ่ยขึ้นก่อน เพราะอยากให้เรื่องนี้จบลงโดยเร็วและไม่อยากให้กลายเป็นเรื่องใหญ่“ไร้มารยาทเสียจริง ทำไมเวลาเดินถึงไม่มองทาง เหตุใดเจ้าชอบทำให้ตระกูลเหอขายหน้านัก”“เอาเถอะๆ” เมื่อได้ยินผู้ใหญ่ตำหนิเด็กที่ไม่มีความผิดใหญ่โต ซุนเจิงก็เอ่ยห้าม ร่างที่นั่งเคียงเด็กน้อยที่ล้มลงไปยืนเหยียดตรงพร้อมทั้งฉายยิ้มอย่างที่ไม่ค่อยได้ทำเสียเท่าไร “ข้าไม่ใช่คนมากพิธีหรือมากมารยาทอะไร อีกอย่างที่เสี่ยวหยางไม่ได้ระวังก็เป็นเพราะเขามัวพะวงว่าพี่ชายจะวิ่งตามมาทำร้ายทัน จึงไม่ได้มองทาง”“ทำร้าย? ท่านกล่าวอะไรของท่าน”“นี่คงเป็นบุตรของท่านใช่หรือไม่ เหอชิงซาง” ซุนเจิงเอ่ยชื่อบุรุษที่ไม่ถูกชะตา“ใช่ นี่คือบุตรของข้าเอง”“เห็นทีข้าคงจะต้องลดงานที่กรมของท่านลงบ้างเสียแล้ว เผื่อว่าท่านจะมีเวลาสอนบุตรของตนเองให้มากกว่านี้”“นี่ท่าน!” เหอชิงซางที่ถูกตอกหน้าเข้าอย่างจังถึงขั้นควบคุมมือไม้ของตนเองไม่ได้ ชี้นิ้วใส่รองเสนาบดีอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน“ข้าไม่ได้อยู่ในฐานะที่ท่านจะมาชี้นิ้วใส่” ซุนเจิงเหยียดยิ้มอย่างผู้ที่เหนือกว่า