หวางเฟยผู้นี้ จะเป็นเศรษฐีนีผู้มั่งคั่ง

กลิ่นหอมปรุงแต่งราคาถูกเจือกลิ่นอับชื้นคือสิ่งแรกที่ลู่หมิงเซียนสัมผัสได้เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา ความทรงจำสุดท้ายของเธอก่อนหน้านี้ คือการนั่งหลังขดหลังแข็งเคลียร์งบประมาณประจำปีที่ถูกโยนมาให้แก้เพียงลำพังจนดึกดื่น

ทว่าสิ่งที่เธอกำลังเผชิญหน้าอยู่ในเวลานี้ไม่ใช่หน้าจอคอมพิวเตอร์ กองเอกสารตัวเลข หรือแสงไฟนีออนจากตึกสูง หากแต่เป็นเพดานขื่อไม้เก่าคร่ำคร่า เมื่อกวาดสายตามองรอบกายก็พบเพียงเตียงไม้แกะสลักทรุดโทรมกับม่านมุ้งสีหมองหม่นไม่ต่างอะไรจากผ้าขี้ริ้ว

‘นี่มันที่ไหนกันล่ะเนี่ย’

ยังไม่ทันได้ครุ่นคิดหาคำตอบ จู่ๆ ภาพความทรงจำสายหนึ่งก็ไหลทะลักเข้ามาในหัวอย่างต่อเนื่อง หญิงสาวทั้งตื่นตระหนกและงุนงงสับสน ภาพการทำงานในตึกสูงระฟ้าเพียงลำพังฉายวาบสลับกับใบหน้าของสตรีอีกคน

สตรีผู้นั้นมีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับเธอดั่งส่องกระจกเงา ทว่ารูปร่างบอบบางผ่ายผอมตามแบบฉบับสตรีจีนโบราณ ช่างแตกต่างจากเธอที่มีพุงน้อยๆ อันเกิดจากการกินอาหารฟาสต์ฟู้ดแล้วไม่ได้ออกกำลังกายอย่างสิ้นเชิง

ภาพที่หลั่งไหลเข้ามาในหัวคือเรื่องราวของ ลู่หมิงเซียน พระชายาเอกแห่ง จิ้งชินอ๋อง พระอนุชาแท้ๆ ของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน

สตรีเคราะห์ร้ายที่เธอทะลุมิติเข้ามาอาศัยร่างนี้นอกจากจะมีชื่อแซ่เดียวกันกับเธอแล้ว ยังเป็นโฉมงามผู้ไร้สมอง วันๆ เอาแต่เที่ยววิ่งไล่ตามจิ้งชินอ๋องจนผู้คนทั่วเมืองหลวงต่างพากันหัวเราะเยาะขบขัน นินทากันว่าบุตรสาวฮูหยินเอกตระกูลลู่ผู้นี้ทั้งไร้ยางอายและโง่งม

แม้จะได้ตบแต่งเข้าจวนอ๋องตามพระราชทานสมรสอันทรงเกียรติแล้ว แต่สุดท้ายกลับถูกริบอำนาจการบริหารจวนไปจนหมดสิ้น และมอบมันให้กับชายารองผู้เป็นดวงใจของสวามี ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน นางก็คือ ลู่หมิงจู

สตรีโง่งมผู้ไร้ซึ่งความโปรดปรานจากสวามี สุดท้ายกลับตรอมใจตายอย่างเงียบเหงาในเรือนร้างเพราะขาดการดูแล แม้แต่บิดาบังเกิดเกล้าก็ไม่อาจออกหน้าไต่สวนหาความจริงเกี่ยวกับการตายของนางได้ ในเมื่อสวามีของนางเป็นถึงพระอนุชาคนโปรดของฮ่องเต้ แล้วผู้ใดเล่าจะกล้าหาญชาญชัยไปหาเรื่องเจ้านายผู้สูงศักดิ์เช่นนั้น

ลู่หมิงเซียนที่นอนลืมตาครุ่นคิดถึงสถานการณ์ปัจจุบันได้แต่กะพริบตาปริบๆ พลางทอดถอนหายใจยาวเหยียดออกซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้ในใจลึกๆ จะรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูกที่ไม่ต้องนั่งหลังขดหลังแข็งโหมงานหนักจนดึกดื่นเหมือนในโลกที่จากมา ทว่าชีวิตสุขสบายที่ไร้ความมั่นคงในเวลานี้นั้นมันจะดีต่อตัวเธอในตอนนี้หรือวันข้างหน้าจริงๆ น่ะหรือ

“นึกว่าเรื่องพวกนี้จะมีอยู่แค่ในนิยายเสียอีก ที่ไหนได้... ฉันดันทะลุมิติเข้ามาติดอยู่ในนี้จริงๆ หรือเนี่ย เหลือเชื่อชะมัด”

ลู่หมิงเซียนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตนเองตายจากโลกอนาคตมาได้อย่างไร แต่เมื่อลองย้อนคิดถึงชีวิตที่ผ่านมา ทั้งการทำงานหามรุ่งหามค่ำจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน ผู้คนรอบตัวที่มีแต่ความโลภและความเห็นแก่ตัว

และที่สำคัญที่สุดคือเรื่องของเงิน! ในโลกที่ข้าวของแพงลิบลิ่ว เงินก้อนโตที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจหามาทั้งชีวิต กลับไม่อาจซื้อแม้กระทั่งเวลาพักผ่อนให้ตัวเองได้เลยสักนิด

เมื่อได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของพระชายาเอกผู้มีทั้งยศถาบรรดาศักดิ์และทรัพย์สินกองพะเนินเช่นนี้ เธอจึงรู้สึกพึงพอใจอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอก็ยิ่งไม่มีความคิดที่จะกลับไปจมกองงานและวนลูปชีวิตอันน่าเบื่อหน่ายแบบเดิมอีกเด็ดขาด

ในเมื่อโชคชะตาอุตส่าห์พาตัวเธอรอดตายมาถึงที่นี่ได้ การได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ในฐานะสตรีสูงศักดิ์ แม้เจ้าของร่างเดิมจะไม่เคยรู้จักวิธีใช้ชีวิตให้มีความสุขเลยสักนิด ก็นับว่าไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไรเลย

เมื่อคิดได้ดังนั้น ลู่หมิงเซียนก็กวาดสายตาสำรวจรอบห้องอย่างละเอียดอีกครั้ง ฉับพลันนั้นคิ้วเรียวสวยก็ต้องขมวดเข้าหากันเป็นปมแน่น สัญชาตญาณของมนุษย์เงินเดือนและคนทำงานสายการเงินที่เคี่ยวกรำตัวเลขมาทั้งชีวิตเริ่มทำงานทันที

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!”